II SA/Po 241/24

Dnia 24 lipca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Asesor WSA Robert Talaga Asesor WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 lipca 2024 roku sprawy ze skargi R. B. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "B. " R. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2024 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Starosty [...] z dnia 01 sierpnia 2023 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 680;- (sześćset osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia 05 lutego 2024 r. nr [...], utrzymało w mocy postanowienie Starosty [...] z dnia 01 sierpnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 03 kwietnia 2023 r. nr [...] Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym. Decyzją z dnia 03 kwietnia 2023 r. znak [...] Starosta [...] nałożył na R. B. prowadzącego działalność gospodarcza pod nazwą "B. " R. B. obowiązek zagospodarowania odpadów znajdujących się na zatrzymanym transporcie odpadów składającym się z ciągnika siodłowego marki x wraz z naczepą marki y. Pismem z dnia 28 czerwca 2023 r. pełnomocnik R. B., r.pr. B. Z., złożył wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego powyższą decyzją. Wskazał, iż strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu bowiem przebywała w areszcie śledczym. Podniesiono, iż strona dowiedziała się o powyższej decyzji w dniu 31 maja 2023 r. Postanowieniem z dnia 01 sierpnia 2023 r. nr [...] Starosta [...] odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia 03 kwietnia 2023 r. oraz odmówił wstrzymania wykonania powyższej decyzji. Starosta wskazał, iż w jego ocenie pełnomocnik R. B., J. B. (matka skarżącego) posiadała wiedzę o prowadzonej sprawie na dzień 08 maja 2023 r., stąd też nie zachowano terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. W dniu 21 sierpnia 2023 roku zażalenie na postanowienie Starosty [...] z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr [...] wniósł R. B. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B. " R. B.. W zażaleniu podniesiono, że organ niezasadnie uznał, że nastąpiło uchybienie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie. W ocenie wnioskodawcy organ I instancji nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wszechstronny, a organ powinien za pośrednictwem prokuratury wystąpić do R. B. z wezwaniem do złożenia wyjaśnień, kiedy dowiedział się o sprawie. Rozpoznając wniesione odwołanie, organ odwoławczy przytoczył w pierwszej kolejności przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako: "K.p.a."), które miały zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a następnie podniósł, że choć pełnomocnik R. B. – r.pr. B. Z. otrzymał korespondencję w dniu 31 maja 2023 r., to należy zauważyć, iż J. B. była formalnie pełnomocnikiem R. B. od dnia 26 kwietnia 2023 r. Odnosząc się do zarzutów odwołującego wyjaśniono, że następstwem udzielenia pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Organ uznał, iż J. B. posiadała wiedzę o wydanej decyzji z dnia 03 kwietnia 2023 r. najpóźniej w dniu 8 maja 2023 r., a więc w dniu udzielania pełnomocnictwa profesjonalnemu pełnomocnikowi. Kolegium podzieliło w tym zakresie ustalenia organu I instancji. Kolegium wskazało, iż informację o wydanej decyzji i nałożonym nią obowiązku udzielono pracownikowi firmy strony w dniu 27 kwietnia 2023 r. W ocenie Kolegium mało prawdopodobne jest, iż informacja ta nie została przekazana do J. B.. Okoliczności te nie są negowane przez stronę żalącą. Nadto Kolegium wskazało, iż korespondencję organu, do której załączono kopię przedmiotowej decyzji, operator pocztowy zwrócił do Starostwa po dwukrotnym awizowaniu, pierwszym w dniu 04 maja 2024 r. oraz powtórnym w dniu 12 maja 2023. r., przy czym korespondencja ta została zwrócona do organu w stanie uszkodzonym w zakresie oderwania od koperty zwrotnego potwierdzenia odbioru, odklejenia koperty (oderwania klapy na trzy części) w sposób umożliwiający wyciągnięcie zawartości środka korespondencji. Organ uznał, iż koperta została uszkodzona na tyle, iż mało prawdopodobne jest aby uszkodzenie mechaniczne, pozwalające na swobodne wyciągniecie zawartości, było samoistne. W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, iż podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Początek biegu terminu do złożenia wniosku prawodawca powiązał z dniem, w którym wnioskodawca uzyskał informację o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest zatem tożsame z pojęciem "doręczenia decyzji". Początek biegu tego terminu rozpoczyna się w dacie dotarcia do strony informacji o rozstrzygnięciu, która to informacja nie musi pochodzić wprost od organu, który wydał decyzję, ale również z innych źródeł. Wobec powyższego Kolegium w niniejszej sprawie uznało, iż J. B. jako pełnomocnik R. B. powzięła informację o istnieniu decyzji z dnia 3 kwietnia 2023 r. w okresie miedzy 27 kwietnia 2023 r. a 08 maja 2023 r. Podsumowując Kolegium uznało, iż wniosek o wznowienie postępowania został złożony z przekroczeniem ustawowego terminu do jego wniesienia (tj. w dniu 29 czerwca 2023 r.). Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 lutego 2024 r. nr [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu R. B., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "B. " R. B., podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a) art. 81a § 1 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy w całości zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego ze względu na uznanie, że to J. B. jako pełnomocnik Skarżącego mogła złożyć wniosek o wznowienie postępowania, podczas gdy w toku postępowania nie było możliwe precyzyjne i jednoznaczne ustalenie daty kiedy dowiedziała się o wydaniu wobec Skarżącego przedmiotowej decyzji; b) art. 148 § 2 K.p.a. poprzez wydanie postanowienia utrzymującego w mocy w całości zaskarżone postanowienie o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego, pomimo faktu, iż w okolicznościach niniejszej sprawy w sposób obiektywny i jednoznaczny nie zostało udowodnione przez organ, że J. B. jako pełnomocnik Skarżącego posiadała na tyle precyzyjną wiedzę o wydanej decyzji, która pozwoliłaby na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postępowania w całości, w tym rozważenie możliwości uchylenia w całości postanowienia Starosty [...] z dnia 1 sierpnia 2023 r. nr [...] oraz rozważenie możliwości uchylenia w całości decyzji Starosty [...] z dnia 3 kwietnia 2023 r. znak [...] oraz o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie uznało, iż w okresie pomiędzy 27 kwietnia 2023 r., a 08 maja 2023 r. J. B. jako matka i jednocześnie pełnomocnik Skarżącego miała wiedzę, iż została wydana decyzja nakładająca na Skarżącego obowiązek zagospodarowania odpadów znajdujących się na zatrzymanym transporcie składającym się z ciągnika i naczepy przez co, począwszy od tego okresu powinna złożyć wniosek o wznawianie postępowania. Skarżący podniósł, iż wszelkie wyjaśnienia, twierdzenia i dowody w zakresie innej daty stanowiącej początek terminu do wznowienia postępowania składane przez profesjonalnego pełnomocnika po jego przystąpieniu do sprawy organ odwoławczy błędnie uznał za nie mające znaczenia w okolicznościach faktycznych tego postępowania. W dalszej części uzasadnienia skarżący wskazał, że oprócz dnia, w którym skarżący (jego pełnomocnik) dowiedział się o decyzji, ważne jest także to na ile precyzyjną informację o decyzji pozyskał. W opinii skarżącego nie można twierdzić, że precyzyjną informację o wydanej decyzji przekazał J. B. pracownik R. B.. Skarżący podniósł w tym kontekście, iż ustalenia organu dotyczą w tym zakresie co najwyżej jakiejś bliżej nieokreślonej informacji. Odnosząc się do kwestii uszkodzenia koperty z decyzją, skarżący podniósł, iż w tym zakresie organ również nie ustalił jakie informacje mogła powziąć J. B. w przypadku uznania, że to ona mogła uszkodzić kopertę i wyciągnąć z niej decyzję. Zdaniem skarżącego, treść zaskarżanego postanowienia nie zawiera jakiegokolwiek przekonywującego dowodzenia, że informacje, które rzekomo mogła powziąć J. B. umożliwiałyby jej skuteczne wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. Skarżący, wskazał w tym kontekście, iż moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania otwiera bieg terminu do złożenia podania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a, a przywołany przepis wymaga, aby strona rzeczywiście znalazła się w posiadaniu informacji o decyzji - i faktu tego nie można zastąpić jakimkolwiek domniemaniem. Zdaniem skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy J. B. niewątpliwie wiedziała, jaki organ prowadził przeciwko jej synowi postępowanie administracyjne, mogła wiedzieć również czego dotyczy to postępowanie, ale nie mogła znać sposobu rozstrzygnięcia sprawy na tyle precyzyjnie aby mogła złożyć wniosku o wznowienie postępowania. Organ natomiast w treści decyzji w żaden sposób obiektywnie nie udowodnił, że J. B. mogła znać sposób rozstrzygnięcia sprawy R. B., co umożliwiałoby jej wniesienie wniosku o wznowienie postępowania. Pismem procesowym z dnia 24 czerwca 2024 r. pełnomocnik skarżącego wniósł przeprowadzanie dowodów z postanowienia o przeszukaniu z dnia 25 marca 2022 r. oraz spisu i opisu z dnia 14 kwietnia 2022 r. na okoliczność zajęcia dokumentów mających znaczenie w przedmiotowej sprawie, które nie były znane Staroście [...], a które miały wpływ na prowadzone postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegało postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które utrzymało w mocy postanowieniem Starosty [...] z dnia 01 sierpnia 2023 r. w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...] z dnia 03 kwietnia 2023 r. Sąd podkreśla, że przepisy ustawy K.p.a. regulują w sposób jednoznaczny tryb postępowania związany ze wzruszeniem decyzji ostatecznych, jakim jest w niniejszej sprawie wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją. Wznowienie postępowania może nastąpić z urzędu lub na żądanie strony. Podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 K.p.a.). Jednakże termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 K.p.a.). Wniesienie podania z uchybieniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 K.p.a., skutkuje wydaniem postanowienia o odmowie wznowienia postępowania (art. 149 § 3 K.p.a.). W ramach wstępnego etapu, organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Dopiero pozytywna ocena wspomnianych przesłanek, które muszą być spełnione łącznie, skutkuje wznowieniem postępowania. Nawiązując do istoty sporu zaakcentować należy sygnalizowaną wyżej regulację objętą przepisem art. 148 § 2 K.p.a., w którym ustawodawca w sposób precyzyjny oznaczył termin (jednego miesiąca) dla dokonania czynności wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W przepisie tym precyzyjnie została oznaczona chwila rozpoczęcia biegu omawianego terminu: "od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji". Intencją prawodawcy było nawiązanie do najwcześniejszej daty powzięcia przez stronę wiadomości o decyzji objętej podaniem o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Badając zachowanie terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., organ administracji obowiązany jest z urzędu ocenić, czy strona wystąpiła z podaniem o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o decyzji. Wznowienie postępowania na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi bowiem rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych, zawartą w art. 16 § 1 K.p.a. Na podstawie bogatego orzecznictwa traktującego o użytym w art. 148 § 2 K.p.a. pojęciu "strona dowiedziała się o decyzji", wskazać należy, że przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 08 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1661/17 z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt. II OSK 2226/18, Baza NSA). Innymi słowy, bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja o tym oraz formy i sposobu przekazania takiej informacji. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy wskazać należy, że okolicznościami bezspornymi, nie kwestionowanym przez strony pozostaje, że decyzja z dnia 03 kwietnia 2023 r. została doręczona w drodze doręczenia zastępczego po dwukrotnym awizowaniu, pierwszym w dniu 11 kwietnia 2024 r. oraz powtórnym w dniu 19 kwietnia 2023. r. Równocześnie skarżący w okresie od 22 lipca 2022 r. do 30 czerwca 2023 r. był tymczasowo aresztowany. Nie jest również kwestionowane, że pełnomocnik skarżącego dowiedział się o decyzji z dnia 03 kwietnia 2023 r. w dniu 31 maja 2023 r., kiedy otrzymał pismo z dnia 22 maja 2023 r. informujące o wydanej decyzji. Zarówno w zaskarżonym postanowieniu, jak i poprzedzającym ją postanowieniu organu I instancji organy argumentują jednakże, że z okoliczności sprawy można wywieść, że skarżący (lub jego pełnomocnik) musiał mieć świadomość wydania decyzji wcześniej. Stanowisko organów opiera się na poniższej ocenie. Po pierwsze, R. B. udzielił swojej matce pełnomocnictwa notarialnego do prowadzenia swoich spraw w dniu 26 kwietnia 2023 r. (pomimo, że miał się wówczas znajdować w areszcie śledczym), a J. B. udzieliła w dniu 08 maja 2023 r. pełnomocnictwo r. pr. B. Z., wskazując, że zakres pełnomocnictwa dotyczy również postępowania w przedmiocie zatrzymanego transportu odpadów (czego rezultatem było pismo pełnomocnika z dnia 10 maja 2023 r. z prośbą o udzielenie informacji w sprawie). Sąd zauważa jednakże, że pełnomocnictwo z dnia 26 kwietnia 2023 r. zostało udzielone w sytuacji, kiedy doszło już do doręczenia zastępczego korespondencji zawierającej decyzję z dnia 03 kwietnia 2022 r., zaś w samej treści pełnomocnictwa nie zawarto informacji, że postępowanie powyższe zostało zakończone. Po drugie, organy argumentują, że w dniu 27 kwietnia 2023 r. w godzinach porannych nieznany mężczyzna, pracownik firmy E. z L. skontaktował się telefonicznie ze Starostą Powiatowym w [...] i wyjaśnił, że nie zdążono odebrać awizowany korespondencji na przedsiębiorcy R. B. z L.. Osoba powyższa zwróciła się z zapytaniem, czego dotyczyła przedmiotowa korespondencja, a pracownik starostwa poinformował rozmówce, że ostatnia przesyłka zawierała decyzję Starosty [...] nakładającą obowiązek zagospodarowania odpadów znajdujących się na zatrzymanym pojeździe. Równocześnie tego samego dnia na adres mailowy starostwa płynął e-mail od biuro@e. .pl o treści: "w nawiązaniu do rozmowy telefonicznej z wydziałem ochrony środowiska proszę o wysłanie kopii korespondencji kierowanej do ba R. nie odebranej z powodu awarii poczty". E-mail powyższy nie był podpisany, jednakże w odpowiedzi w dniu 28 kwietnia 2023 r. Starostwo wysłało przesyłkę zawierającą decyzję z dnia 03 kwietnia 2023 r. korespondencja zawierająca decyzję z dnia 03 kwietnia 2023 r. została zwrócona do organu w stanie uszkodzonym w zakresie oderwania od koperty zwrotnego potwierdzenia odbioru, odklejenia koperty (oderwania klapy na trzy części) w sposób umożliwiający wyciągnięcie zawartości środka korespondencji. Zdaniem organów, mało prawdopodobnym pozostaje, przy tym po pierwsze, aby niezidentyfikowany z imienia i nazwiska pracownik E. nie poinformował J. B. o wydanej decyzji, a powstałe na kopercie uszkodzenie nie było uszkodzeniem mechanicznych, pozwalającym na swobodne wyciągniecie zawartości. Sąd zauważa jednak, że przedstawione przez organ okoliczności stanowią okoliczności pośrednie (które można by nazwać poszlakowym). Brak jest dowodu bezpośredniego, a więc jasnego i niezaprzeczalnego dowodu wskazującego, że skarżący albo J. B. mieli wiedzę o wydanej w dniu 03 kwietnia 2023 r. decyzji. O ile można zgodzić się z organem, że skarżący oraz J. B. mieli świadomość, że prowadzone jest postępowanie administracyjne, jednakże nie można wskazać jednoznacznie, aby wiedzieli oni o wydanej decyzji administracyjnej, a tym bardziej nie można wskazać daty, w jakiej mieliby się o niej dowiedzieć. Samo twierdzenie organu, że wiedzę powyższą mieli najpóźniej w dniu 08 maja 2023 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonym materiale dowodowy. Jak powyżej wskazano, bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji, a więc koniecznym jest, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu. Jedynym bezpośrednim dowodem wskazującym na to, że do strony dotarła powyższa wiadomość pozostaje pismo Starosty doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 31 maja 2023 r., kiedy w odpowiedzi na zapytanie z dnia 10 maja 2023 r. otrzymał on pismo informujące o wydanej decyzji. W ocenie Sądu, z uwagi na szczególny charakter postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania, kwestia dochowania terminu do złożenia wniosku musi podlegać starannej ocenie, jednakże okoliczności powyżej nie można domniemywać. Oznacza to, że organ kwestionując terminowość złożenia wniosku może tego skutecznie dokonać jedynie w sytuacji powołania się na konkretny moment w czasie, z którym można niezaprzeczalnie wiązać powzięcie przez stronę informacji o wydaniu decyzji. W przedmiotowej sprawie takiego momentu nie wskazano, co powoduje, że rozstrzygnięcie organów było przedwczesne. Sąd zauważa, że istotnie analiza okoliczności sprawy mogą wskazywać na wątpliwości, czy skarżący nie posiadał wiedzy o wydanej decyzji wcześniej niż w dniu 31 maja 2023 r. Jednakże samo istnienie powyższych wątpliwości nie może być interpretowane na niekorzyść skarżącego, co powoduje, że skarżący zasadnie zwraca uwagę na treść art. 81a § 1 K.p.a. Przepis powyższy, wprowadzający zasadę uwzględnienia wątpliwości na korzyść strony skarżącej, musi być stosowany w sytuacji, w której po zebraniu wszelkiego dostępnego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy będzie niejednoznaczny i budzący wątpliwości. Przesłanka niedających się usunąć wątpliwości występuje, gdy nie ma dowodów i nie ma możliwości ich uzyskania. Zasada ta oznacza, że wątpliwości faktyczne rozstrzygnąć należy na korzyść strony tylko wtedy, gdy przez reguły oceny dowodów wskazane w art. 80-81 K.p.a. organ nie jest w stanie ustalić jednoznacznie stanu faktycznego, co w ocenie Sądu, miało miejsce w niniejszej sprawie. Równocześnie przechodząc do wniosków pełnomocnika skarżącego o przeprowadzenie postępowania dowodowego z dowodów z postanowienia o przeszukaniu z dnia 25 marca 2022 r. oraz spisu i opisu z dnia 14 kwietnia 2022 r. na okoliczność zajęcia dokumentów mających znaczenie w przedmiotowej sprawie oraz żądanie uchylenie decyzji z dnia 03 kwietnia 2023 r. Sąd wskazuje, że były one bezpodstawne. Pełnomocnik skarżącego musi zdawać sobie sprawę, że na tym etapie ocenie podlegała jedynie kwestia dochowania terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania nie zaś sama prawidłowość decyzji w przedmiocie nałożenia na skarżącego obowiązku zagospodarowania odpadów znajdujących się na zatrzymanym transporcie odpadów składającym się z ciągnika siodłowego marki x wraz z naczepą marki y.. Kwestia powyższa będzie pozostawać kwestią oceny w ramach ewentualnie wznowionego postępowania administracyjnego. W szczególności, dopiero na dalszym etapie postępowania badaniu będzie podlegało, czy faktycznie zaistniała przesłanka wznowienia określona w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., a więc czy można było przyjąć, że skarżący, bez własnej winy, został pozbawiony możliwości udziału w sprawie. Podsumowując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że w ocenie Sądu okoliczności faktyczne sprawy oraz zgromadzony materiał dowodowy wskazują, że skarżący uzyskał informację o wydaniu decyzji z dnia 03 kwietnia 2023 r. w dniu 31 maja 2023 r. Konsekwentnie, dopiero od daty otrzymania tego pisma rozpoczął bieg terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, a stanowisko organów administracji publicznej pozostaje w tym zakresie wadliwe i zostało skutecznie podważone przez wnoszącego skargę. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią ocenę prawna zawartą w niniejszym uzasadnieniu. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasadzoną od organu na rzecz skarżącego sumę kosztów postępowania składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości 200,- zł oraz 480,- zł z tytułu kosztów wynagrodzenia pełnomocnika. W zakresie kosztów wynagrodzenia pełnomocnika Sąd zastosował, zgodnie z wnioskiem, stawkę minimalną określoną w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265).