II SA/Gl 982/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan, Sędzia WSA Artur Żurawik, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] "W." w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 11 czerwca 2021 r. nr SKO.OS/41.9/48/2021/954/KC w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia oddala skargę. Pismem z dnia [...] r. L. W., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A" z siedzibą w M. zwrócił się do Burmistrza Miasta M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] ." oraz załączył: kartę informacyjną przedsięwzięcia wraz z kartą charakterystyki planowanych do stosowania preparatów; kopię mapy ewidencyjnej obejmującą przewidywany obszar realizowania przedsięwzięcie wraz z terenem jego oddziaływania; załącznik graficzny; wypis z ewidencji gruntów (teczka I akt administracyjnych str. 1-77). Wnioskodawca pismem z dnia [...] r. poinformował Burmistrza Miasta M. o przekształceniu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej w jednoosobową spółkę kapitałową "A" sp. z o.o., z siedzibą w M. przy ul. [...] . Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia [...] r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...] r., ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na "Budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...].", z czym nie zgodziło się "B" z siedzibą w M. i złożyło odwołanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...]r., nr [...], uchyliło decyzję Burmistrza Miasta M. z dnia [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., nr [...], Prezydent Miasta R. wyznaczony został do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie złożonego do Burmistrza Miasta M. wniosku i wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanego przedsięwzięcia. Wnioskodawca pismem z dnia [...] r. poinformował Prezydenta Miasta R. , że podtrzymuje wniosek z dnia [...] r. złożony do Burmistrza Miasta M. o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...] ." Pismem z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. , w oparciu o art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej w skrócie: "k.p.a."), poinformował strony postępowania administracyjnego o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszonych w toku postępowania żądań. Prezydent Miasta R. , po przeprowadzeniu wymaganego postępowania dla przedsięwzięcia potencjalnie mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 71, dalej w skrócie: "rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r."), przedłożeniu raportu oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, zgromadzeniu wymaganych opinii i ocen, decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1, art. 73 ust. 1, art. 74 ust. 3b - 3h, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 77 ust. 1 pkt 1 - 4, art. 79 ust. 1, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 pkt 1) lit. a), b) i c), pkt 2 i ust. 3, art. 83, art. 85 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a) i b) oraz art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 247, w skrócie: "u.u.i.ś.") w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 października 2015 r. o zmianie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2015 r. poz.1936) oraz art. 4 ust.1 i 2 ustawy z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1712), § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i art. 39 ust. 2 i 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 713 z późniejszymi zmianami), określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie lakierni elementów meblowych i dekoracyjnych w M. przy ul. [...]" w zakładzie firmy "A" sp. z o.o. z siedzibą w M. , zlokalizowanym w południowej części M. , w pobliżu granicy z miastem L. , przy ul. [...], na terenie działek o numerach ewidencyjnych 1, 2 , 3 , obręb M. . W uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta R. przedstawił argumenty przemawiające za zawartym w niej rozstrzygnięciem i określił w załączniku charakterystykę przedsięwzięcia, a także warunki do zaakceptowania na etapie realizacji przedsięwzięcia, jak też na etapie jego eksploatacji. Planowana inwestycja, to budowa i uruchomienie linii lakierniczej w hali produkcyjnej, na działce o numerze ewidencyjnym 1, która będzie stanowić końcowy etap całego procesu produkcyjnego, bowiem elementy pomalowane poddawane będą dalszej obróbce i pakowaniu. Wskazał, że w projekcie budowlanym należy uwzględnić ściśle określone i wymienione w punkcie III decyzji wymagania dotyczące ochrony środowiska. Nie stwierdził potrzeby przeprowadzania ponownej oceny oddziaływania na środowisko i postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, ale podkreślił obowiązek zapobiegania, ograniczania i monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz konieczność przeprowadzenia analizy porealizacyjnej. Przedstawił szczegółowo przebieg postępowania administracyjnego i powołał się na współdziałanie z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w K. i Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w M. oraz podkreślił niezadowolenie mieszkańców sąsiednich ulic, którzy sprzeciwiali się planowanemu przedsięwzięciu i wydaniu dla planowanej inwestycji decyzji środowiskowej, poprzez petycje i aktywne uczestnictwo na każdym etapie postępowania. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], działający z upoważnienia Prezydenta Miasta R. , Naczelnik Wydziału Ochrony Środowiska i Górnictwa Urzędu Miasta R. , w oparciu o art. 113 § 1 i 3 k.p.a., z urzędu orzekł o sprostowaniu oczywistej omyłki pisarskiej zawartej w decyzji z dnia [...] r., nr [...]. "B" z siedzibą w M. , w piśmie z dnia [...] r., złożyło odwołanie od powyższej decyzji, w którym akcentowało, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w M. w obszarze [...], gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie ma terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia terenu (por. § 3 tejże uchwały). Budynek produkcyjny, w którym ma być prowadzona działalność został w charakterystyce całego przedsięwzięcia nazwany budynkiem warsztatowo-magazynowym. Tymczasem, według oświadczenia jego właściciela, złożonym przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w M. , w przedmiotowej hali prowadzona jest działalność usługowa w zakresie usług stolarskich na indywidualne zlecenie/zamówienie klienta. Natomiast przeprowadzona przez Państwową Inspekcję Pracy Okręgowy Inspektorat Pracy w K. kontrola wykazała, że w hali budynku składowane są maszyny wycofane z użytkowania, towar i wyroby gotowe oraz stanowiska pracy związane ze świadczeniem usług stolarskich. W tym stanie faktycznym nie został spełniony opisany w kwestionowanej decyzji warunek lokalizacji przedsięwzięcia i sposobu użytkowania budynku, gdyż brak jest procesu produkcyjnego, którego lakiernia ma być końcowym etapem. Zdaniem odwołującego Stowarzyszenia, przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji dalece wykracza poza granice działek inwestycyjnych, co drastycznie pogarsza warunki życia na chronionych terenach mieszkaniowych oznaczonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 298 MN. Tym samym realizacja i lokalizacja tejże inwestycji powinna znajdować się wyłącznie w legalnej strefie przemysłowej. Dodatkowo, zaznaczono, iż Burmistrz Miasta M. nie rozpatrzył złożonej do niego petycji mieszkańców w sprawie odstąpienia od realizacji planowanego przedsięwzięcia przy ul. [...] w M. . Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Odnosząc się do treści odwołania zauważyło, że argumenty w nim zawarte - z uwagi na brzmienie przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie - nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i wydania innego orzeczenia. W ocenie Kolegium organ I instancji przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy oraz dokonał ustaleń, które stanowiły podstawę do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, jak też nie dostrzegł ich sprzeczności z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego. Dla terenu, na którym ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawarty w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w M. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. (dalej w skrócie: "plan miejscowy"). Działki, na których ma być realizowana planowana inwestycja o numerach 1, 2 i 3 , są położone na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 301UR/P- tereny działalności rzemieślniczej i przemysłu, dla którego uchwalono jako przeznaczenie podstawowe; obiekty związane z działalnością wytwórczą, przetwórczą, rzemieślniczą, usługową. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne dla tego terenu ustalono; składy, magazyny, drogi dojazdowe i place manewrowe, parkingi, obiekty infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową. W § 4 planu miejscowego zawarto definicje, w których wskazano, że ilekroć w - przepisach uchwały jest mowa o użytkowaniu podstawowym należy przez to rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania terenów w obrębie obszaru wyznaczonego liniami rozgraniczającymi, któremu winny być podporządkowane inne rodzaje użytkowania określone jako dopuszczalne, z kolei przez użytkowanie dopuszczalne należy rozumieć ustalony w planie rodzaj użytkowania, który uzupełnia użytkowanie podstawowe lub może z nim współistnieć na warunkach określonych w planie. Wskazując na wykładnię nie ograniczającą nadmiernie praw właścicielskich Kolegium uznało, że zapis planu miejscowego jest zgodny z planowaną inwestycją i w tym zakresie ustalenia dokonane przez organ I instancji są prawidłowe. W uzasadnieniu decyzji organu I instancji ujawniono, w sposób przekonujący i świadczący o rzetelności prowadzonego postępowania, analizę motywów, którymi kierował się ten organ wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia, które jest zgodne z treścią postanowień planu miejscowego. Przepisy jako zasadę przewidują wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania, a odmowa wydania tej decyzji została potraktowana przez ustawodawcę jako wyjątek. Zatem niezgodność inwestycji z miejscowym planem powinna zostać wykazana ponad wszelką wątpliwość, bowiem podlega interpretacji ścieśniającej. Zdaniem Kolegium, po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego prawidłowo ustalono, że dotyczą one wyłącznie terenu, na którym planowane jest przedsięwzięcie. Obowiązujące przepisy nie przewidują już konieczności badania zgodności przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego dotyczącymi nieruchomości, które leżą w zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Zasięg oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia należy rozumieć jedynie w ten sposób, że dotyczy on jedynie nieruchomości, na których zostaną przekroczone obowiązujących standardy emisyjne lub jakości środowiska. Przez oddziaływanie danego przedsięwzięcia należy mieć również na uwadze oddziaływanie zgodne z normami prawa. Okoliczność, że dane nieruchomości znajdują się w ustalonym przez organ I instancji zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia nie jest równoznaczne ze stwierdzeniem, że na tych nieruchomościach zostaną przekroczone określone normy, a co za tym idzie, że planowana inwestycja automatycznie będzie miała na te nieruchomości negatywny wpływ. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się do zamieszczonych w sentencji decyzji warunków realizacji przedsięwzięcia w należyty sposób, posiłkując się rozstrzygnięciami Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w M. , a także dokonał weryfikacji potencjalnego wpływu planowanej inwestycji na środowisko. Dopełnił również obowiązku należytego uzasadnienia wydanej decyzji, w oparciu o art. 107 § 3 k.p.a., jak też w piśmie z dnia 22 października 2020 r. zatytułowanym "Obwieszczenie", poinformował strony, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Z tych względów, w ocenie Kolegium, wydana przez organ I instancji decyzja jest prawidłowa. W skardze z dnia [...] r. "B" z siedzibą w M. wniosło o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciło im naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 80 ust. 2 "u.u.i.ś. w związku z § 6.2.a i § 11 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w M. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. (określanej dalej w skrócie, tak jak dotychczas: "plan miejscowy"), oraz naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia, czy działalność produkcyjna w zakresie lakierni jest zgodna z planem miejscowym. W uzasadnieniu skargi jeszcze raz podniosło, iż przedsięwzięcie inwestycyjne stanowi obiekt produkcyjny a jego lokalizacja jest niezgodna z zapisami planu miejscowego. Oparcie się w tym zakresie o niejednoznaczną i subiektywną opinię sporządzoną przez Głównego Specjalistę Biura Zagospodarowania Przestrzennego i Urbanistyki Urzędu Miasta M. jest błędem, bowiem Urząd Miasta M. jest stroną w tej sprawie. W planie miejscowym w obszarze [...], gdzie ma znajdować się projektowana lakiernia, nie ma terenów produkcyjnych, ale tereny usług i rzemiosła, co skutkuje zakazem realizacji innego przeznaczenia tego terenu (por. § 3 i 6 planu miejscowego). Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, stanowisko zaprezentowane w obu wydanych w sprawie decyzjach potwierdza, że nie dokonano analizy zapisów planu miejscowego, które zakazują działalności szkodliwej lub uciążliwej dla sąsiednich terenów mieszkaniowych. Wnioskodawca, w obiekcie już istniejącym od 2003 r., na działkach nr 1 i 3 , prowadził działalność produkcyjną w hali warsztatowo-magazynowej i zmienił sposób jego użytkowania na pomieszczenia produkcyjne, magazynowe i socjalno-biurowe (por. decyzja Starosty M. z dnia [...] r.). Potwierdza to decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. nr [...] z dnia [...] r., stanowiąca załącznik do skargi. Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia, przewidywany zasięg oddziaływania planowanej inwestycji dalece wykracza poza granice działek inwestycyjnych, co drastycznie pogarsza warunki życia mieszkańców na tych terenach. Ogranicza to ich prawa właścicielskie do pełnego wykorzystania własności działek sąsiadujących z planowaną inwestycją, jak też stracą one swoją atrakcyjność i wartość rynkową. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie, przywołując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.") wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje także z urzędu kontroli legalności, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji z uwagi na dzień złożenia wniosku, tj. 28 sierpnia 2015 r. stanowi art. 71 ust. 1 i 2 pkt 1 u.u.i.ś. w brzmieniu nadanym przed dniem 4 września 2019 r. z zastosowaniem przepisów, o których mowa w art. 4 ust. 2 (w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2019 r.) i § 3 ust. 1 pkt 14 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w brzmieniu nadanym przed dniem 11 października 2019 r. Rozpatrując sprawę w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji planowanego przedsięwzięcia, należy mieć na uwadze specyfikę wydawanego rozstrzygnięcia, które nie ma charakteru uznaniowego. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach jest rozstrzygnięciem związanym, a jej treść jest uzależniona od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Przy czym, w art. 81 u.u.i.ś., ustawodawca szczegółowo określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę określenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia. Oznacza to, że odmowa określenia środowiskowych uwarunkowań może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zaistnieją konkretne i określone prawem przesłanki. Charakter planowanej inwestycji determinuje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co oznacza, iż organ właściwy do jej wydania winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami u.u.i.ś. i wydać decyzję wówczas, jeżeli inwestor spełni wymagania w nich określone. Bezspornie do wniosku o wydanie decyzji środowiskowej należy dołączyć poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie oraz załącznik graficzny przedstawiający zasięg oddziaływania przedsięwzięcia (art. 74 ust. 1 pkt 3 i 3a u.u.i.ś.), nadto w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa m. in. "warunki wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich" (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.u.i.ś.). W aktach sprawy znajduje się mapa ewidencyjna z rejestru gruntów, obejmująca przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz teren, na który przedsięwzięcie będzie oddziaływać wraz z załącznikiem graficznym, jak też wymagane opinie, decyzje, raporty i sprawozdania (szczegółowo wymienione na str. 17 i 21-24 uzasadnienia decyzji organu I instancji, teczka 4 , segregator 2 akt administracyjnych), jak również w dniu [...] r. organ I instancji dokonał oględzin terenu. Zasadniczą kwestią sporną jest okoliczność, czy zamierzone przez wnioskodawcę przedsięwzięcie spełnia warunek zgodności lokalizacji z przepisami planu miejscowego, który zgodnie z art. 80 ust. 2 u.u.i.ś. stanowi pozytywną przesłankę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Celem wyjaśnienia zgłaszanych w toku postępowania administracyjnego zastrzeżeń w zakresie zapisów planu miejscowego na ternie lokalizacji planowanego przedsięwzięcia organ I instancji pozyskał pozytywne stanowisko Głównego Specjalisty Biura Zagospodarowania Przestrzennego i Urbanistyki Urzędu Miasta M. z dnia [...] r. Dla terenu, na którym ma być zlokalizowane planowane przedsięwzięcie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawarty w uchwale nr [...] Rady Miejskiej w M. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. . Działki, na których ma być realizowana planowana inwestycja o numerach 1, 2 i 3 są położone na obszarze oznaczonym w tym planie symbolem 301UR/P - tereny działalności rzemieślniczej i przemysłu, dla którego uchwalono jako przeznaczenie podstawowe: obiekty związane z działalnością wytwórczą, przetwórczą, rzemieślniczą, usługową. Natomiast jako przeznaczenie dopuszczalne dla tego terenu ustalono: składy, magazyny, drogi dojazdowe i place manewrowe, parkingi, obiekty infrastruktury technicznej obsługujące funkcję podstawową. Skarżące Stowarzyszenie odniosło się do treści powyższego stanowiska i złożyło w toku postępowania do protokołu z dnia [...]r. pisemne uwagi, w których uznało, iż plan miejscowy nie dopuszcza terenu produkcyjnego, zwłaszcza lakierni przemysłowej. W tym stanie faktycznym organ I instancji wystąpił do Starosty M. o ocenę zapisów planu miejscowego i potwierdzenie zgodności z nim założeń planowanego przedsięwzięcia. W odpowiedzi uzyskał informację, iż jeśli przyjąć, iż przedmiotowa lakiernia przemysłowa to ostatni etap procesu produkcyjnego, to jest ona zgodna z zapisami planu (por. pismo z dnia [...] r.), ale też z powodu braku całości dokumentacji przedmiotowej inwestycji informacja ta nie jest wiążąca. Z analizy akt administracyjnych wynika, że w oparciu o już wcześniej zacytowane zapisy planu miejscowego od 1984 r., na terenie objętym wnioskiem istniały obiekty przemysłowe, produkcyjne, warsztatowe, magazynowe i usługowe, a sam zakres procesu produkcyjnego wnioskodawcy pozwala uznać, że jego kolejnym etapem będzie lakiernia (por. karta informacyjna przedsięwzięcia oraz raport). Wyjaśniając sporną kwestię organ I instancji zwrócił się do wnioskodawcy o uzupełniające informacje w zakresie ostatniego etapu procesu produkcyjnego. Udzielona w dniu [...] r. przez wnioskodawcę odpowiedź została potwierdzona późniejszym pismem z dnia [...] r. i dała podstawę do uznania przez organ I instancji, że projektowana lakiernia to część całego etapu produkcyjnego. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że miejscowy plan został opracowany na podstawie obowiązujących w 2004 r. przepisów, czyli przed wejściem w życie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1073). Wówczas nie były wymagane zapisy dotyczące szczegółowych ograniczeń w postaci nakazów i zakazów projektowanych zamierzeń inwestycyjnych. Przyjdzie również zaakcentować, że szczegółowa analiza akt administracyjnych pozwala na stwierdzenie, że już dotychczas, tj. do dnia złożenia wniosku w przedmiotowej sprawie eksploatowana była mała lakiernia z jednym stanowiskiem, która ma być zlikwidowana po uruchomieniu nowej lakierni. Zważywszy na zarzuty zarówno odwołania, jak również skargi trzeba mieć na uwadze, że organ I instancji wnikliwe rozpatrywał wszystkie uwagi i zastrzeżenia składane przez skarżące Stowarzyszenie. W aktach administracyjnych znajduje się pismo Starosty M. z dnia [...] r. potwierdzające istnienie na tym terenie obiektów związanych z działalnością wytwórczą, przetwórczą, rzemieślniczą, usługową o uciążliwym dla mieszkańców charakterze niejako wpisanych w krajobraz M. i ich świadomość. Jednocześnie z raportu odziaływania na środowisko projektowanego przedsięwzięcia nie wynika, że eksploatacja lakierni będzie uciążliwa i szkodliwa dla sąsiednich terenów mieszkalnych. Odnieść się również należy do stanowiska przedłożonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. w piśmie z dnia [...] r., iż podczas przeprowadzonych czynności kontrolnych nie stwierdzono naruszenia zapisów planu miejscowego w związku z prowadzoną przez wnioskodawcę działalnością, zważywszy na szczątkową dokumentację techniczną z 1979 r. i wielofunkcyjność budynku warsztatowo-magazynowego, będącego przedmiotem wniosku. W konkluzji przedstawionego procesu wyjaśnienia kwestii spornej w niniejszej sprawie organ I instancji uznał, iż planowane przedsięwzięcie jest zgodne z planem miejscowym, zatem wyczerpuje dyspozycję normy zawartej w art. 80 ust. 2 u.u.i.ś (str. 32 uzasadnienia decyzji organu I instancji). Prowadzone przez organ II instancji postępowanie kontrolne również wykazało, że planowane przedsięwzięcie nie będzie pozostawało w sprzeczności z ustaleniami planu miejscowego. Art. 66 ust. 1 u.u.i.ś. określa niezbędne elementy raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Muszą to być przede wszystkim informacje dotyczące kwestii ocenianych w postępowaniu środowiskowym, tj. kwestię bezpośredniego i pośredniego wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz ludność, w tym zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, krajobraz, w tym krajobraz kulturowy, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-ca, dostępność; ryzyko wystąpienia poważnych awarii oraz katastrof naturalnych i budowlanych; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 u.u.i.ś.). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalone jest stanowisko, że organy mają obowiązek ocenić wartość dowodową raportu na podstawie art. 80 k.p.a. Zadaniem organu jest zatem sprawdzenie zawartości raportu w kontekście spełnienia wymogów formalnych i merytorycznych. W szczególności, powinien on ustalić, czy opracowany raport zawiera komplet niezbędnych informacji pozwalających na ocenę przedsięwzięcia i jego oddziaływania na środowisko oraz informacje identyfikujące rodzaj i skalę skutków środowiskowych oraz społecznych planowanej inwestycji. Organ nie jest związany treścią raportu, a ustalenia w nim zawarte mogą służyć wydaniu decyzji tylko wtedy, gdy raport jest rzetelny, spójny oraz wolny od niejasności i nieścisłości, a w ocenie Sądu z taką sytuacją mamy miejsce w kontrolowanej sprawie. Do weryfikacji raportu stosuje się wszystkie zasady postępowania dowodowego, dlatego w razie wątpliwości w zakresie istotnych okoliczności sprawy, organ może sięgnąć do innych środków dowodowych lub, jak to uczynił w rozpatrywanym przypadku, wezwać inwestora do uzupełnienia raportu. Raport nie stanowi dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 k.p.a., nie korzysta więc z domniemania zgodności jego treści ze stanem faktycznym, co oznacza, że zawarte w nim stwierdzenia odnośnie do faktów i analizy ich znaczenia podlegają ocenie, jak każdy dowód w sprawie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. To właśnie organ, oceniając w szczególności spójność jego treści z pozostałym materiałem dowodowym, ocenia przydatność raportu dla rozstrzygnięcia. Skoro, raport jest kluczowym dowodem w postępowaniu w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia, to - mimo że jest on sporządzony przez osobę posiadającą wiadomości specjalne - podlega w toku tego postępowania ocenie pod kątem tego, czy odpowiada przepisom prawa, w tym w szczególności, czy spełnia ustawowe wymagania co do jego zawartości określonej w art. 66 u.u.i.ś. Podkreślić w tym miejscu należy, że choć raport podlega ocenie organu, to jednak jest ona ograniczona, gdyż nie dysponuje on odpowiednią specjalistyczną wiedzą, aby móc w pełni ocenić wszystkie jego aspekty. Ocena sądowa raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe i czy organ dokonał tej oceny w całokształcie zgromadzonego materiału dowodowego (wyrok WSA w Warszawie z 17 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2480/20). W rozpatrywanej sprawie organ I instancji dokonał analizy zapisów raportu sporządzonego przez wnioskodawcę oraz złożonych przez skarżące Stowarzyszenie petycji opisując szczegółowo proces technologiczny i jego wpływ na środowisko, w tym na oddalony o 80 m najbliższy budynek mieszkalny (por. str. 37 - 39 uzasadnienia decyzji organu I instancji). Wyjaśniło, że dokument ten spełnia wymogi stawiane w art. 66 u.u.i.ś. Trzeba mieć na uwadze, że ustalenia organów orzekających w sprawie zostały dokonane nie tylko w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ale także z uwzględnieniem stanowiska zajętego przez wyspecjalizowany w sprawach związanych z ochroną środowiska organem, jakim jest Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska. Przedłożony raport i jego uzupełnienie spełnia ustawowe wymogi formalne oraz sporządzony został w sposób spójny i pełny. Wnioski z niego wypływające, tak w ocenie organów, jak i Sądu, są konsekwencją danych w nim zawartych. Należy zaznaczyć, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Katowicach , działając w oparciu o art. 77 ust. 1 pkt 1 i art. 77 ust. 3, 4 i 7 u.u.i.ś, po rozpatrzeniu wniosku Burmistrza Miasta L. z [...] r. i po zapoznaniu się z dokumentami będącymi w jego posiadaniu, tj. raportem z 2015 r. oraz jego uzupełnieniem z 2016 r., postanowieniem z dnia [...] r. uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia oraz jednocześnie określił jego warunki, zarówno dla etapu realizacji, jak i eksploatacji. Przypomnienie to jest istotne z uwagi na zarzuty skargi, bowiem znalazło to odzwierciedlenie w punkcie XI sentencji decyzji organu I instancji, w którym nałożono na wnioskodawcę obowiązek wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie emisji hałasu do środowiska oraz emisji zanieczyszczeń pyłowych i gazowych do powietrza, w terminie 1 miesiąca po uruchomieniu lakierni i przedłożenie ich wskazanym w decyzji organom (por. str. 11 decyzji organu I instancji). W związku z powyższym sygnalizowane w skardze zagrożenia dla życia i zdrowia okolicznych mieszkańców były przedmiotem rozważań i znalazły odzwierciedlenie w obowiązkach nałożonych decyzją organu I instancji na wnioskodawcę. Jak już wskazano, raport jest dokumentem prywatnym, lecz jego sporządzenie wymaga wiedzy specjalistycznej. Weryfikacja raportu pod względem merytorycznym jest możliwa tylko wówczas, gdy podmiot kwestionujący raport przedłoży własną ekspertyzę, sporządzoną przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną. Zaskarżona decyzja została wydana w ramach prawidłowo przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego z zachowaniem jego zasad, w związku z czym skład orzekający w niniejszej sprawie nie uznaje, aby kontrolowane postępowanie wskazywało na naruszenie przepisów postępowania, które mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności, działające w sprawie organy nie naruszyły art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż wyczerpująco zebrały, uzupełniły i rozważyły materiał dowodowy. Treść uzasadnień kontrolowanych decyzji spełnia przesłanki, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a., w związku z czym nie doszło do naruszenia art. 8 w związku z art. 107 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, które mogło by mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy, zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji - wbrew twierdzeniom skargi - są zgodne z przepisami prawa, jako że organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie wyjaśniające, z zachowaniem zasad określonych w przepisach k.p.a., w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz ustaliły wszystkie istotne do rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a swoje stanowisko należycie uzasadniły, dokonując prawidłowej wykładni prawa materialnego mającego w niej zastosowanie. Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania administracyjnego, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji. Powołane wyżej orzecznictwo sądowoadministracyjne dostępne jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.