I SA/Kr 569/24

|Sygn. akt I SA/Kr 569/24 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 września 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Paweł Dąbek (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Grzegorz Karcz, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2024 r., sprawy ze skargi A. S.A. w W. na interpretację indywidualną Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 16 maja 2024 r. nr PD-03-1.3120.8.4.2024.MM w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Prezydenta Miasta Krakowa na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Prezydent Miasta Krakowa (dalej: Prezydent) w interpretacji indywidualnej z 16 maja 2024 r. znak: nr PD-03-1.3120.8.4.2024.MM uznał, że stanowisko A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) w zakresie podatku od nieruchomości jest nieprawidłowe. Jak wynika z uzasadnienia powyższej interpretacji, Spółka przedstawiając stan faktyczny w złożonym wniosku podała, że główny zakres prowadzonej przez nią działalności obejmuje obszar hurtowej sprzedaży oraz dystrybucji paliw. Spółka zarządza także siecią stacji paliw. W przyszłości zamierza rozszerzyć zakres prowadzonej działalności poprzez działalność związaną ze stacjami ładowania pojazdów elektrycznych, o których mowa w art. 2 pkt 27 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz.U. z 2022 poz. 1083 - dalej: u.e.p.a.). Spółka występując jako właściciel i operator stacji ładowania planuje umożliwiać ładowanie pojazdów elektrycznych zarówno klientom biznesowym (przedsiębiorstwa, głównie podatnicy VAT) oraz konsumentom (osoby fizyczne, nieprowadzące działalności gospodarczej). Stacje ładowania pojazdów Spółka planuje lokalizować zarówno na gruntach stanowiących jej własność jak również na gruntach stanowiących własność partnerów biznesowych, które to grunty będą przedmiotem umów dzierżawy. Zgodnie z przyjętym modelem biznesowym, Spółka planuje rozszerzyć zakres prowadzonej działalności wyłącznie o stacje ładowania pojazdów: posadowione na fundamencie prefabrykowanym, dedykowanym do konkretnego modelu stacji; przymocowane do powierzchni w postaci betonowej czy żelbetowej płyty parkingowej, jak również do fundamentowej lub stropowej płyty garażu wielostanowiskowego. Stacje ładowania będą mocowane do ww. fundamentu/powierzchni szpilami fundamentowymi, na które po posadowieniu (wstawieniu w otwory montażowe stacji) zostaną nałożone nakrętki. Stacja ładowania pojazdów będzie spełniać warunki techniczne określone w u.e.i.p.a. oraz rozporządzeniu Ministra Energi z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie wymagań technicznych dla stacji ładowania i punktów ładowania stanowiących element infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego (Dz.U. z 2019 r. poz. 1316). Stacja ładowania pojazdów składać się będzie przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. W skład stacji wchodzić będą przede wszystkim następujące elementy techniczne: gniazdo ładowania AC, dotykowy wyświetlacz, przewody, czytnik RFID (RFID to technologia, która wykorzystuje fale radiowe do przesyłania danych oraz zasilania elektronicznego układu stanowiącego etykietę obiektu przez czytnik, w celu identyfikacji obiektu), obudowa ładowarki z blachy (ściany osłonowe, drzwi, dach urządzenia), w środku urządzenia - część energoelektroniki i rozdzielczo-zabezpieczeniowa, celem zapewnienia zasilania w stacji ładowania - przewody zasilające, przechodzące poprzez fundament/powierzchnię pod stacją ładowania. Moc przyłączeniowa stacji wynosić będzie odpowiednio 60 kW /120 kW /180 kW. W zależności od wybranej konfiguracji konkretna stacja ładowania może być przeznaczona do ładowania pojazdów elektrycznych wyposażonych w złącze ładowania Combo-2 (Type2/mode4), Combo-2 HPC (Type2/mode4), CHAdeMO, gniazdo AC (Type2/Mode3). Planowany przez Spółkę model stacji ładowania umożliwi w dowolnym momencie przeniesienie jej do innej lokalizacji bez uszkodzenia płyty fundamentowej/powierzchni (np. z wykorzystaniem wózka widłowego). W związku z tak opisanym zdarzeniem przyszłym Spółka zadała pytanie, czy stacja ładowania pojazdów elektrycznych będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości? Zdaniem Spółki stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym). Prezydent w wydanej 16 maja 2024 r. interpretacji indywidualnej stwierdził, że stanowisko Spółki jest nieprawidłowe. Stacje ładowania pojazdów należy bowiem uznać za wolno stojące urządzenie techniczne, które podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jako budowla wymieniona w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2024 r. poz. 725 - dalej: u.p.b.). W uzasadnieniu interpretacji wyjaśniono, że ustawodawca, wskazując na różne rodzaje obiektów budowlanych, przyjął zasadę rozłączności, co oznacza, że każdy rodzaj obiektu budowlanego może być zaliczony tylko do jednej z kategorii - budynków, budowli, albo obiektów małej architektury. W ocenie Prezydenta przedmiotowe stacje stanowią wolnostojące urządzenia techniczne i zostały wprost wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. Z kolei za budowle na gruncie ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 70 - dalej: u.p.o.l.) należy uznać między innymi budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej. Z językowego punktu widzenia urządzenie to przedmiot umożliwiający wykonanie określonego procesu, często stanowiący zespół połączonych ze sobą części tworzących funkcjonalną całość, służący do określonych celów, np. do przetwarzania energii, wykonywania określonej pracy mechanicznej, mający określoną formę budowy. W konsekwencji na urządzenie składa się zespół powiązanych ze sobą funkcjonalnie elementów (mechanizmów). Przechodząc do kwestii możliwości opodatkowania podatkiem od nieruchomości stacji ładowania pojazdów, Prezydent w pierwszej kolejności zaznaczył, że zgodnie z art. 2 pkt 27 u.e.p.a. stacją ładowania jest urządzenie budowlane, obejmujące punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym lub wolno stojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub o dużej mocy. Według wskazanej ustawy, stacja ładowania może być zatem urządzeniem budowlanym związanym z obiektem budowlanym lub samodzielnym konstrukcyjnie obiektem budowlanym. Jednak przepisy u.p.o.l. zawierają autonomiczne definicje przedmiotów opodatkowania, odwołując się wyłącznie do u.p.b. Dlatego też przy prawnopodatkowej kwalifikacji stacji ładowania pojazdów jako przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości nie ma decydującego znaczenia podział dokonany w powyższym przepisie. Stacje ładowania pojazdów zostały wprost wymienione w art. 29 ust. 1 pkt 25 w związku z art. 29a ust. 1 u.p.b. Wynika z nich, że ich realizacja nie wymaga pozwolenia na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia albo sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Przedmiotowe stacje będą wzniesione w procesie z użyciem wyrobów budowlanych, o czym świadczy zamieszony we wniosku opis i co nie było negowane przez Spółkę. Nie ulega również najmniejszej wątpliwości, że stacje ładowania pojazdów nie stanowią budynku lub obiektu małej architektury. Prawo budowlane i u.p.o.l. nie zawierają definicji legalnej pojęcia "wolno stojące urządzenie techniczne". Powołując się na orzecznictwo sądowe, wskazano w interpretacji, że pojęcie "wolno stojący" należy rozumieć jako samodzielny i suwerenny konstrukcyjnie obiekt, fizycznie oddzielony od innych obiektów budowlanych. Urządzenie techniczne wolno stojące musi być zatem samodzielne z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego. Jak wskazano we wniosku, stacja ładowania pojazdów będzie składać się przede wszystkim z urządzenia technicznego, przewodów do ładowania pojazdów i ewentualnego fundamentu prefabrykowanego. Wobec powyższego przy budowie przedmiotowych stacji nie zawsze będzie niezbędne przygotowanie fundamentu prefabrykowanego. Z kolei fundamentowe lub stropowe płyty garażu wielostanowiskowego są elementami budynku. Nie sposób więc przyjąć, że będą stanowiły część budowlaną stacji ładowania pojazdów. Nie można także zakwalifikować betonowych czy żelbetowych płyt parkingowych, do których zostaną przymocowane stacje ładowania pojazdów, jako części budowlanych rzeczonych stacji. Co do zasady teren jest utwardzany płytami betonowymi czy żelbetonowymi w innym celu (pod parking). Dlatego błędne jest stanowisko Spółki, że budowlą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości będzie wyłącznie fundament bądź część budowlana (np. betonowa płyta parkingowa). Spółka w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skardze, zarzuciła zaskarżonej interpretacji naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na niewłaściwej ocenie co do zastosowania art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez uznanie, że wskazana we wniosku o wydanie interpretacji stacja ładowania pojazdów może stanowić w całości budowlę w rozumieniu tych przepisów, podczas gdy: a) stacja ładowania jako całość nie stanowi obiektu budowlanego w rozumieniu u.p.b.; b) stacja ładowania nie stanowi wolnostojącego urządzenia technicznego wskazanego w art. 3 pkt 3 u.p.b.; c) stacja ładowania nie stanowi urządzenia budowlanego w rozumieniu u.p.b.; d) stacja ładowania nie spełnia wskazanej w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przesłanki zapewnienia możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, - i konsekwentnie, z uwagi na powyższe, że stacja ładowania nie spełnia jako całość przesłanek definicji budowli opodatkowanej podatkiem od nieruchomości. Wobec tak postawionych zarzutów, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Odpowiadając na skargę, Prezydent wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Spór w sprawie sprowadzał się do oceny, czy przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego stacje ładowania pojazdów będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Zdaniem Spółki – nie, z ewentualnym wyłączeniem fundamentu bądź podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym. Z kolei Prezydent stanął na stanowisku, że sporne stacje ładowania stanowią przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gdyż są one obiektem budowlanym w rozumieniu u.p.b. – wolno stojącym urządzeniem technicznym wprost wymienionym w art. 3 pkt 3 u.p.b. Z interpretacji nie wynika natomiast, aby Prezydent rozważał zaliczenie przedmiotowych obiektów do urządzeń budowlanych o których mowa w art. 3 pkt 9 u.p.b. Z tego też powodu za bezprzedmiotowe uznać należy zarzuty skargi, w których Spółka koncentruje się na wykazaniu, że stacje ładowania pojazdów nie stanowią urządzenia budowlanego. Skarga na indywidualną interpretację podatkową ma na celu podważenie stanowiska w niej wyrażonego. Jeżeli jednak organ interpretacyjny nie zawarł w niej pewnych twierdzeń, nie ma podstaw do ich podważania. Co najwyżej, jeżeli strona twierdzi, że powinny one znaleźć się w interpretacji, ma możliwość postawienia zarzutów procesowych i wykazywania błędów wydanej interpretacji, przez zaniechanie odniesienia się do określonych zagadnień. Sąd wskazuje, że w zasadzie analogiczny problem jak ten, którego dotyczy wniosek Spółki o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, był już przedmiotem rozważań i rozstrzygnięć wojewódzkich sądów administracyjnych (por. np. wyroki: WSA w Gorzowie Wielkopolski z 29 lutego 2024 r. sygn. akt I SA/Go 392/23 WSA; WSA w Białymstoku z 29 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Bk 134/24 – powoływane orzeczenia dostępne są na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W szczególności WSA w Krakowie rozpatrując skargę Spółki na interpretację indywidualną wydaną na podstawie jej wniosku, w którym przedstawiono tożsame darzenie przyszłe, w wyroku z 24 lipca 2024 r., sygn. akt I SA/Kr 463/24 uznał, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podziela oceny prawne przedstawione w powyższym wyroku z 24 lipca 2024 r., dlatego też w dalszej części uzasadnienia posłuży się w dużej mierze zaprezentowaną w powołanym wyroku argumentacją. Odnosząc się do istoty sporu, w pierwszej kolejności należy przytoczyć przepisy prawa materialnego, mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Przy czym bezsporne jest, że stacje ładowania pojazdów nie stanowią gruntów ani budynków lub ich części; rozważania należy zatem skupić na możliwości uznania stacji za budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 17 u.e.p.a. przez punkt ładowania rozumie się urządzenie umożliwiające ładowanie pojedynczego pojazdu elektrycznego, pojazdu hybrydowego i autobusu zeroemisyjnego oraz miejsce, w którym wymienia się lub ładuje akumulator służący do napędu tego pojazdu. Natomiast w świetle art. 2 pkt 27 u.e.p.a., przez stację ładowania rozumie się: 1. urządzenie budowlane obejmujące co najmniej jeden punkt ładowania o normalnej mocy lub punkt ładowania o dużej mocy, związane z obiektem budowlanym, lub 2. wolnostojący obiekt budowlany z zainstalowanym co najmniej jednym punktem ładowania o normalnej mocy lub punktem ładowania o dużej mocy - wyposażone w oprogramowanie wykorzystywane do świadczenia usługi ładowania, wraz ze stanowiskami postojowymi, których liczba odpowiada liczbie punktów ładowania umożliwiających jednoczesne świadczenie tej sługi, oraz w przypadku gdy stacja ładowania jest podłączona do sieci dystrybucyjnej w rozumieniu ustawy prawo energetyczne. Zgodnie natomiast z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. budowla to obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. W przepisie tym prawodawca wyodrębnił dwie kategorie przedmiotowe zaliczane dla celów opodatkowania podatkiem od nieruchomości do budowli: 1) obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (tj. w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b.) niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury oraz 2) urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego (tj. art. 3 pkt 9 u.p.b.) związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z uwagi na odwołanie się w przytoczonych definicjach do przepisów prawa budowlanego, należy wskazać, że zgodnie z art. 3 pkt 1 u.p.b, obiektem budowlanym jest budynek, budowla oraz obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Ustawa - Prawo budowlane identyfikuje w art. 3 pkt 3 budowlę jako każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, wymieniając przykładowo obiekty, które stanowią budowle, w tym wolno stojące urządzenia techniczne. Definicja urządzenia budowlanego została natomiast zawarta w art. 3 pkt 9 u.p.b. Skoro jednak Prezydent nie kwalifikował stacji ładowania pojazdów do tej kategorii, dalsze rozważania odnosić się będą do ewentualnej możliwości ich zakwalifikowania, jako obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. Ustalenie, jaki obiekt budowlany, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., winien zostać objęty podatkiem od nieruchomości, wymaga uwzględnienia regulacji art. 2 ust. 1 u.p.o.l. in initio. Przepis ten określa przedmiot podatku od nieruchomości, a zatem jeden z podstawowych elementów konstrukcyjnych podatku w rozumieniu art. 217 Konstytucji RP. Z tych też względów jego treść nie może być pomijana przy ustalaniu zakresu pojęciowego budowli, jako przedmiotu opodatkowania. W świetle art. 2 ust. 1 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustalenie, że dany obiekt jest budowlą (w tym budowlą, o której mowa w art. 3 pkt 3 u.p.b.) wymaga potwierdzenia, iż jest obiektem budowlanym zgodnie z at. 3 pkt 1 u.p.b., oraz wykluczenia możliwości jego identyfikowania jako budynku (brak którejkolwiek z cech budynku wyszczególnionej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) albo obiektu małej architektury. Trzeba też przypomnieć o stanowisku wyeksponowanym w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 września 2011 r., sygn. P 33/09, który uznał, że za budowle dla celów podatkowych mogą zostać uznane "jedynie budowle wymienione expressis verbis w art. 3 pkt 3 u.p.b., w innych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej, będące wraz z instalacjami i urządzeniami obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b) u.p.b., czyli pod warunkiem, że stanowią one całość techniczno-użytkową [...] mając zarazem na uwadze, iż nie jest wykluczone, że o statusie poszczególnych obiektów i urządzeń współdecydować będą również inne przepisy rangi ustawowej, uzupełniające, modyfikujące czy doprecyzowujące prawo budowlane". Użyte z kolei w art. 2 ust. 1 u.p.o.l. określenie "obiekty budowlane" należy definiować identycznie, jak "obiekt budowlany", o którym mowa w art. 1a ust.1 pkt 2 u.p.o.l., tj. jako obiekt w rozumieniu art. 3 pkt 1 u.p.b. Kryterium wypełnienia cech "obiektu budowlanego" odnosi się zatem do budynków (ich części), a także budowli (ich części) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, które zgodnie z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. obejmują między innymi budowle w ujęciu art. 3 pkt 3 u.p.b. W złożonej skardze nie kwestionowano, że stacje ładowania pojazdów można uznać za urządzenie techniczne. Spór sprowadzał się jednak do tego, czy uzasadnione jest stwierdzenie, że są to wolno stojące urządzenia techniczne. Tylko w takim przypadku zasadnie można twierdzić, że zostały one wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b. i jako takie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. W ocenie Sądu rację ma Spółka twierdząc, że przedmiotowych stacji nie można określać, jako "wolno stojących urządzeń technicznych". Zasadnie powołała się w tym względzie na pogląd W. Morawskiego (w) W. Morawski (red.), Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych – komentarz, Gdańsk 2016, s.101-102, że za wolno stojące urządzenie techniczne rozumie się tego rodzaju obiekty, które nie są połączone przestrzennie z żadnym obiektem budowlanym, zarówno z budynkiem jak i budowlą np. fundamentem. Odkodowując zatem pojęcie "wolno stojące urządzenia techniczne", należy stwierdzić, że chodzi o takie, które nie są powiązane z innymi budynkami, budowlami itp. (por. wyrok NSA z 27 września 2013 r., sygn. akt II FSK 2493/12). Jak wynika natomiast z opisu zdarzenia przyszłego, stacje ładowania pojazdów, będą posadowione na fundamencie, bądź przytwierdzone do budynku lub budowli. Będą one zatem powiązane z innymi obiektami budowlanymi i dlatego nie można ich uznać za "wolno stojące". W istocie tożsamą definicję urządzenia "wolno stojącego" podał Prezydent wskazując, że należy je rozumieć "(...) jako samodzielny i suwerenny konstrukcyjnie obiekt, fizycznie oddzielony od innych obiektów budowlanych". Stwierdził następnie, że "Urządzenie techniczne wolno stojące musi być zatem samodzielne z punktu widzenia funkcjonalno-użytkowo-technicznego". Pomimo, że prawidłowo zidentyfikowano pojęcie "wolno stojącego urządzenia technicznego", wyciągnięte na tej podstawie wnioski były już błędne. Jeżeli przedmiotowe stacje posadowione są na fundamencie, to po pierwsze nie można ich uznać za wolno stojące, gdyż nie są samodzielnym konstrukcyjnie obiektem, fizycznie oddzielonym od innych obiektów budowlanych. Są one bowiem fizycznie połączone z fundamentem, który wprost wymieniony został jako budowla w art. 3 pkt 3 u.p.b. W przypadku zaś, gdy stacje ładowania pojazdów znajdują się w budynkach, to konstrukcyjnie związane są z tymi obiektami. Podobnie jest w przypadku, gdy połączone one zostały z żelbetonowymi płytami parkingowymi. Za tym, że stacje ładowania pojazdów stanowią budowlę w rozumieniu prawa budowlanego, nie może również przemawiać okoliczność, że zostały one wymienione w dalszych przepisach u.p.b., tj. w art. 29 ust. 1 pkt 25 w zw. z art. 29a ust.1. Z perspektywy bowiem prawa budowlanego ustalenie, że dany obiekt jest budowlą wymaga jedynie potwierdzenia, iż jest obiektem budowlanym zgodnie z at. 3 pkt 1 u.p.b. oraz wykluczenia możliwości jego identyfikowania jako budynku (brak którejkolwiek z cech budynku wyszczególnionej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l.) albo obiektu małej architektury. Potwierdza to otwarty (przykładowy) katalog budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 u.p.b. Inaczej jednak kategorię budowli postrzegać należy na gruncie prawa podatkowego. Trybunał Konstytucyjny w cytowanym wcześniej wyroku z 13 września 2011 r., sygn. P 33/09 zauważył, że dla celów podatkowych, w świetle art. 217 Konstytucji RP, element konstrukcyjny podatku, jakim jest przedmiot opodatkowania, nie może być ustalany na zasadach domniemania istnienia budowli. Tym samym, jedynie obiekty wyraźnie wymienione w art. 3 pkt 3 u.p.b., załączniku do tej ustawy oraz innych przepisach rangi ustawowej mogą być uznane za budowle stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. To ważne zastrzeżenie, potwierdzające że definicje budowli w obszarze prawa budowlanego i podatkowego różnią się zakresowo i to nie tylko z tego powodu, że Trybunał Konstytucyjny dla celów podatkowych uznał katalog budowli wymieniony w art. 3 pkt 3 u.p.b. za zamknięty (por. wyrok NSA z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 740/22). W takim właśnie kontekście odczytywać należy wymienienie w art. 29 ust. 1 pkt 25 w zw. z art. 29a ust. 1 u.p.b. stancji ładowania pojazdów. Regulacje te związane są z zapewnieniem "ładu budowlanego", czyli sytuowaniem określonych obiektów z zapewnieniem odpowiednich standardów i tym samym bezpieczeństwa ich użytkowania. Z przepisów powyższych nie wynika natomiast, aby przedmiotowe stacje zdefiniowane zostały, jako budowle i tym samym uzupełniały zamknięty dla celów podatkowych katalog budowli wymienionych w art. 3 pkt 3 u.p.b. Powołując się na wymienienie stacji ładowania pojazdów w dalszych przepisach prawa budowlanego, Prezydent ustalił istnienie budowli na zasadach domniemania, co jak wyżej wskazano jest niedopuszczalne. Wyraźnie bowiem wskazano w zaskarżonej interpretacji, że skoro zostały one wymienione w u.p.b., to muszą stanowić budynek, budowlę lub obiekt małej architektury i ponieważ nie stanowią one budynku lub obiektu małej architektury, to są one budowlą. Zasadnie pogląd taki zakwestionowano w skardze, z powołaniem się na argumentację zaprezentowaną w powoływanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego P 33/09. Całościowa bowiem ocena poglądu Trybunału wskazuje, że pozostałe przepisy u.p.b. mogą być pomocne przy kwalifikacji podatkowo-prawnej danego obiektu, jeżeli dana klasa (kategoria) obiektu została wprost wskazana w art. 3 pkt 3 u.p.b. Natomiast jeżeli dana klasa (kategoria) obiektu nie została expressis verbis wymieniona w tym przepisie, to ewentualne wskazanie tego obiektu w dalszych przepisach tej ustawy nie może być decydujące przy klasyfikacji podatkowo-prawnej. Dokonując zatem analizy, czy stacja ładowania pojazdów stanowi budowlę podlegającą opodatkowaniu w oparciu o pierwszy człon definicji podatkowej (tj. jako obiekt budowalny w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem ani obiektem małej architektury) należy stwierdzić, że stacje ładowania pojazdów elektrycznych nie zostały wymienione w treści art. 3 pkt 3 u.p.b., nie zostały również wskazane jako budowla w pozostałych przepisach tej ustawy, czy też załącznikach, tym samym nie można uznać ich za przedmiot podatku od nieruchomości. Uwzględniając powyższe rozważania, za prawidłowe uznać należało stanowisko Spółki, że stacja ładowania pojazdów elektrycznych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (z wyłączeniem ewentualnego fundamentu lub podobnej powierzchni opisanej w zdarzeniu przyszłym). Zaprezentowana ocena prawna przesądzała zatem o uznaniu za skuteczne podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez ich błędną wykładnię, a w rezultacie nieprawidłowe zastosowanie. Prezydent w wydanej interpretacji powoływał się również na przepisy u.e.p.a., choć jak sam wskazał nie miały one decydującego znaczenia dla końcowego rozstrzygnięcia. Badając, czy stacje ładowania pojazdów mogą zostać uznane za budowle podlegające opodatkowaniu, nie można kierować się regulacjami zawartymi w wyżej wskazanej ustawie. Przypomnieć w związku z tym należy, że u.p.o.l. w art. 1a zawiera słownik pojęć ustawowych. Zamieszczone w nim definicje są właściwe dla całego aktu prawnego. Chodzi o to, by dla potrzeb stosowania regulacji danego aktu prawnego pojęcia były jednolicie rozumiane i interpretowane. Część definicji słownika zawiera doprecyzowanie, omówienie ustawodawcy, a ich treść różni się od znaczenia w mowie potocznej lub stanowi wyłączenie ich znaczenia według innych aktów prawnych, z kolei niektóre z nich zawierają bezpośrednie odesłanie lub nawiązanie do regulacji szczególnych. Ta sytuacja istnieje w u.p.o.l. w zakresie definicji budowli, gdzie ustawodawca odesłał, jak już zostało to wskazane, do przepisów prawa budowlanego. Jest to jedynie odesłanie do regulacji szczególnych odnośnie tej definicji, zatem brak jest w tym zakresie w u.p.o.l. podstaw do odwoływania się do przepisów u.e.p.a. Inaczej rzecz ujmując Sąd wskazuje, że znaczenie dla rozstrzygnięcia rozpatrywanej sprawy ma jedynie definicja budowli zawarta w u.p.o.l. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej w myśl art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 – dalej: p.p.s.a.). Prezydent rozpatrując ponownie wniosek będzie zobowiązany do uwzględnienia poglądów prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego wyroku, w szczególności uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów analizowanej ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy prawo budowlane. O kosztach postępowania sądowego (697 zł) sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłatę skarbową od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika (480 zł), ustalone według stawki z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1687).