II OSK 2630/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Tomasz Zbrojewski sędzia del. WSA Jan Szuma Protokolant asystent sędziego Barbara Kowalska po rozpoznaniu w dniu 17 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.K. i C. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 marca 2021 r. sygn. akt II SA/Kr 6/21 w sprawie ze skargi L. K. i C. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z 30 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 6/21, oddalił skargę L. K. i C. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 20 października 2020 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr [...]z dnia 28 lutego 2020 r., znak [...], Starosta Krakowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla inwestora W. P. dla przedsięwzięcia pn.: Budowa budynku usług komercyjnych z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej wraz z parkingiem i układem drogowym w tym drogą pożarową, ciągami pieszymi, utwardzeniem pod śmietnik, budowa pylonu reklamowego, stacji transformatorowej, muru oporowego, budowa zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wodociągowej, elektrycznej, pomp ciepła, rozbiórka zbiornika retencyjnego z instalacją na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...], gm. [...]. Decyzją z dnia 20 października 2020 r., znak [...], Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz.1333 - w związku z art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.) w związku z wniesionym odwołaniem L. K. i C. K., od decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 28 lutego 2020 r. – umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Wojewoda Małopolski wskazał w szczególności, że postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane przez osoby, które nie brały udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, zatem organ odwoławczy obowiązany był zbadać, czy odwołanie pochodzi od osób uprawnionych. Organ odwoławczy zauważył, że w zakres przedmiotowej inwestycji wchodzą następujące elementy: budowa budynku usług komercyjnych z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej wraz z parkingiem i układem drogowym w tym drogą pożarową, ciągami pieszymi, utwardzeniem pod śmietnik, budowa pylonu reklamowego, stacji transformatorowej, muru oporowego, budowa zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wodociągowej, elektrycznej, pomp ciepła, rozbiórka zbiornika retencyjnego z instalacją na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...], gm. [...]. Obszar oddziaływania projektowanego obiektu obejmuje nieruchomości o nr: [...], [...] (działki inwestycyjne) oraz [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...], gm. [...]. W ocenie organu odwoławczego obszar ten ustalono prawidłowo. Z treści odwołania wynika, że odwołujący się są właścicielami działek nr [...] i [...]. Kontynuując argumentację organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z kartą 11 projektu budowlanego – projekt zagospodarowania terenu działki odwołujących się znajdują się od strony wschodniej planowanej inwestycji. Teren inwestycji od strony działek odwołujących się to tereny zielone. Zgodnie z kartą 21 projektu budowlanego, planowany budynek znajduje się w odległości ok. 30 m od budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Zgodnie z kartą 8 projektu budowlanego nastąpiła zmiana terenu inwestycji – pomniejszenie w związku z rezygnacją z drogi pożarowej oraz ciągu parkingów wzdłuż granicy wschodniej. Inwestor uzyskał ostateczną decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji nr [...]znak: [...]z 15 grudnia 2018 r. wydaną przez Wójta Gminy [...], w której stwierdzono brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, sprostowaną postanowieniem Wójta Gminy [...] znak: [...] z 1 marca 2019 r. Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami Uchwały Nr [...]Rady Gminy [...] z dnia 11 marca 2005 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz.Woj.Małop.[...] ze zm.). Teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 6.U – tereny usług, w tym z dopuszczeniem wielkopowierzchniowych obiektów handlowych. Organ odwoławczy wskazał, że nie ma podstaw prawnych, aby podważać kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie (art. 12 Prawa budowlanego), który dołączył do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej (art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego). Organ odwoławczy skonkludował, że odwołujący się nie wykazali, aby posiadali interes prawny skutkujący przyznaniem statusu strony w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją Starosty Krakowskiego. Jednocześnie nie znalazł podstaw do stwierdzenia, aby obszar oddziaływania planowanej inwestycji obejmował działki nr [...] i [...], co oznacza, że odwołujący się nie mają przymiotu strony w sprawie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, zatem odwołania nie można uznać za pochodzące od stron postępowania. Brak przymiotu strony wnioskodawców czyni postępowanie odwoławcze bezprzedmiotowym. Skargą L. K. i C. K. zaskarżyli powyższą decyzję zarzucając jej naruszenie art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że zarzuty skargi są niezasadne. Wskazał, że w niniejszej sprawie organ odwoławczy uznał, że skarżący nie mają legitymacji procesowej i, w konsekwencji, odwoławczej, wobec czego wniesione przez nich odwołanie nie mogło uruchomić administracyjnego toku instancji. Sąd tę ocenę podzielił. Podkreślił, że zabudowania skarżących nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działki inwestycyjnej, co więcej, znajdują się w znacznej odległości od nich – ok.20-30m. Okoliczność ta sama przez się nie wyklucza możliwości objęcia nieruchomości skarżących obszarem oddziaływania obiektu, niemniej jednak pozytywne rozstrzygnięcie w tej mierze musiałoby być determinowane szczególnymi, zidentyfikowanymi przesłankami, których w zgromadzonym materiale dowodowym niepodobna się dopatrzyć. Do argumentacji skarżących organ odwoławczy się odniósł w uzasadnieniu decyzji i w odpowiedzi na skargę, wykazując – w ocenie Sądu, trafnie i przekonująco – że suponowane przez skarżących ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości albo w ogóle nie powstają, albo można im przypisać co najwyżej charakter czysto faktyczny, a nie prawny. Twierdzenia skarżących o mogących nastąpić immisjach na ich nieruchomości w postaci hałasu, który może zakłócać ich sen, tudzież zapachów, które mogą negatywnie wpływać na ich samopoczucie – nie znajdują zdaniem Sądu uzasadnienia w zgromadzonej dokumentacji ani w samym charakterze przedmiotowej inwestycji. Nie ma zatem podstaw do weryfikacji ustalonego w toku postępowania obszaru oddziaływania obiektu w taki sposób, aby obejmował on także nieruchomości skarżących; w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób w ocenie Sądu zidentyfikować przepisów odrębnych, które wprowadzały związane projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu wspomnianych nieruchomości. Zaskarżona decyzja odpowiada zatem w ocenie Sądu prawu, a w szczególności nie narusza art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. ani art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. Skargą kasacyjną L. K. i C. K. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie: 1. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. polegające na oddaleniu zamiast uwzględnieniu skargi, a w konsekwencji nieuchyleniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 20 października 2020 r., znak sprawy [...]w całości i błędnym uznaniu, iż skarżący nie są stronami postępowania pomimo iż są właścicielami działek nr [...] i [...], obr. [...], [...], objęte księgą wieczystą nr [...], a powyższe nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia pn.: "Budowa budynku usług komercyjnych wraz z parkingiem, układem drogowym i pylonem reklamowym zlokalizowanym w [...] przy ul. [...] rew. dz. [...], [...], [...],[...], [...], [...]"; 2. przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie, a to art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne uznanie przez Sąd I instancji, iż organ w sposób prawidłowy wyznaczył krąg stron postępowania administracyjnego w wyniku określenia, że skarżący nie są stronami postępowania i w konsekwencji błędnym wydaniem pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W oparciu o powyższe zarzuty w skardze kasacyjnej wniesiono o jej rozpoznanie na rozprawie, uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego od organu według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych. Natomiast tak rozpoznawana skarga kasacyjna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Nie jest usprawiedliwiony zarzut kasacji naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 10 k.p.a. polegający na uznaniu, iż skarżący nie są stronami postępowania, mimo, że są właścicielami działek nr [...] i [...] obr. [...] [...] a powyższe nieruchomości, ich zdaniem, znajdują się w obszarze oddziaływania spornego przedsięwzięcia na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], w [...] gm. [...]. Przede wszystkim wbrew zarzutom wniesionego środka odwoławczego Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie na podstawie akt przedmiotowej sprawy doszedł do przekonania, iż kwestionowane skargą rozstrzygnięcie organów administracji w pełni odpowiada prawu, stąd zasadnie zastosował konstrukcję prawną oddalenia skargi wynikającą z art. 151 p.p.s.a. Zdaniem Sądu odwoławczego nie było uzasadnionych podstaw do ewentualnego zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., co podniesiono w kasacji, albowiem w realiach tej sprawy nie wystąpiły przesłanki zastosowania tej normy, skoro nie ujawniono innego naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest sporne, że skarżący będący właścicielami działek nr [...] i [...] obr. [...] [...], nie byli stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji Starosty Krakowskiego z dnia 28 lutego 2020 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę dla inwestora W. P. dla przedsięwzięcia pn.: Budowa budynku usług komercyjnych z wewnętrznymi instalacjami: wod.-kan., c.o., wentylacji mechanicznej, elektrycznej wraz z parkingiem i układem drogowym w tym drogą pożarową, ciągami pieszymi, utwardzeniem pod śmietnik, budowa pylonu reklamowego, stacji transformatorowej, muru oporowego, budowa zewnętrznych instalacji: kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, wodociągowej, elektrycznej, pomp ciepła, rozbiórka zbiornika retencyjnego z instalacją na dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] w m. [...], gm. [...]. Stąd też po złożeniu przez ww. odwołania, organ odwoławczy przeprowadził czynności wyjaśniające czy posiadają oni legitymację odwoławczą i w konsekwencji uznał, iż takiej legitymacji brak, wobec przyjęcia, że nie posiadają interesu prawnego skutkującego przyznaniem statusu strony w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Krakowskiego z 28 lutego 2020 r. W tych okolicznościach sprawy wydano decyzję o umorzeniu postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (mimo błędnego wskazania w zaskarżonym rozstrzygnięciu art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a.). Decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony, lecz wywiera skutek procesowy wobec braku przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, niemniej jednak potwierdziła ustalenie organu pierwszej instancji, iż nieruchomości skarżących, nie znajdują się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji. Podkreślić należy, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie dot. pozwolenia na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Norma art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi lex specialis wobec regulacji art. 28 k.p.a., co oznacza, że w zakresie w jakim obowiązują przepisy szczegółowe, nie znajdują zastosowania przepisy ogólne. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę mogą być wyłącznie podmioty, o których mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy tego terenu. Przejawami takiego oddziaływania są np. wibracje, zakłócenia elektryczne albo zanieczyszczenie powietrza, wody lub gleby bądź też pozbawienie lub ograniczenie możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, środków łączności, dopływu światła dziennego. W sytuacji, gdy z przepisów odrębnych, w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, wynikają ograniczenia w zagospodarowaniu, a zatem również w zabudowie sąsiednich nieruchomości, należy uznać, że dana nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Zaznaczyć przy tym należy, iż przy ocenie czy dany podmiot jest stroną w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę obiektu budowlanego, nie ma znaczenia czy został naruszony interes prawny tego podmiotu, a jedynie czy interes taki podmiotowi przysługuje. Celem tej regulacji jest więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem opartym na konkretnym przepisie prawa materialnego. Niewątpliwie, co zasadnie podkreślił Sąd pierwszej instancji, samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Ograniczenie w zagospodarowaniu terenu nie może być następstwem wzrostu obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego, jeżeli nie jest oparte na konkretnym przepisie obowiązującego prawa. Skarżący w motywach wniesionego środka odwoławczego podkreślili, podobnie jak to czynili w uzasadnieniu skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji, iż wybudowanie inwestycji na tak dużym terenie i w bliskiej odległości w stosunku do ich działek niesie zagrożenie wystąpienia zwiększonego ruchu drogowego, a także ryzyko hałasu. Skarżący obawiają się, że ewentualne dostawy towarów do spornej inwestycji mogą zakłócić ich sen, a także, że zapachy mogące powstać z działalności inwestycji mogą negatywnie wpłynąć na ich samopoczucie. W tej sprawie nie jest sporne, iż działki skarżących znajdują się od strony wschodniej planowanej inwestycji zaś ich zabudowania znajdują się w odległości ok. 20-30 m od tegoż budynku. Teren inwestycji od strony działek skarżących to teren zielony. Z analizy projektu budowlanego wynika wprost (patrz str. 8), iż nastąpiła zmiana terenu inwestycji - jej pomniejszenie w związku z rezygnacją przez inwestora z drogi pożarowej oraz parkingów wzdłuż właśnie wschodniej granicy. Twierdzenia skarżących o mogących nastąpić immisjach na ich nieruchomości w postaci hałasu, który może zakłócać ich sen, tudzież zapachów, które mogą negatywnie wpływać na ich samopoczucie – słusznie uznano w zaskarżonym wyroku za nie znajdujące uzasadnienia w zgromadzonej dokumentacji ani w samym charakterze przedmiotowej inwestycji. Prawidłowo również przyjęto, że nie ma podstaw do weryfikacji ustalonego w toku postępowania obszaru oddziaływania obiektu w taki sposób, aby obejmował on także nieruchomości skarżących skoro w okolicznościach niniejszej sprawy nie sposób zidentyfikować przepisów odrębnych, które wprowadzałyby związane z projektowanym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu wspomnianych nieruchomości. Nadto sami skarżący takich przepisów również nie wskazują. Dlatego też nie można zaaprobować poglądu skarżących zawartego we wniesionym środku odwoławczym, że ich nieruchomości znajdują się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia. Nie można tym samym uznać, iż rozstrzygnięcie procesowe odmawiające przyznania skarżącym przymiotu strony w postępowaniu odwoławczym może wiązać się z wykazywanym w kasacji naruszeniem art. 10 k.p.a. dotyczącym czynnego udziału strony w postępowaniu. Takiego naruszenia w realiach tej sprawy po prostu brak. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 134 § 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje, że "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy", o którym mowa w tym przepisie, oznacza jedynie to, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy zatem od wykazania, że Sąd rozpoznając skargę dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy (por.m.in. wyrok NSA z dnia 25 września 2009 r., sygn. akt II FSK 629/08). Analiza zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzut ten jest nieuzasadniony, bowiem skarżący nie wykazali, że Sąd pierwszej instancji dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy lub z przekroczeniem granic rozpoznawanej sprawy dotyczącej umorzenia postępowania odwoławczego. Przedstawione wyżej rozważania wskazują, iż nie można w okolicznościach tej sprawy podzielić zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane przez błędne jego zastosowanie i uznanie przez Sąd pierwszej instancji, iż organ wyznaczył prawidłowo krąg stron postępowania. Skarżący nie byli stroną postępowania przed organem pierwszej instancji albowiem zasadnie uznano, iż nieruchomości oznaczone nr [...] i [...] obr. [...] [...], nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji objętej decyzją Starosty Krakowskiego z dnia 28 lutego 2020 r., o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Przedstawiona argumentacja skargi kasacyjnej w żaden sposób nie pozwala na zanegowanie tego twierdzenia. Skarżący nie wskazali także przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy obiektu budowlanego wprowadzałyby ograniczenia w szczególności w zabudowie ich terenu. Natomiast nie powołali się nawet na potencjalną, teoretyczną, czy subiektywną możliwość ograniczenia w sposobie zagospodarowania działki wskutek powstania czy istnienia w sąsiedztwie planowanego obiektu budowlanego. W tych okolicznościach prawidłowo zastosowano zatem, wbrew zarzutowi skargi kasacyjnej, art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji o jej oddaleniu.