I GSK 1529/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Protokolant asystent sędziego Marcin Bubiński po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2056/24 w sprawie ze skargi S. K. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie negatywnej oceny przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 września 2024 r., V SA/Wa 2056/24 po rozpoznaniu sprawy ze skargi S. K. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z [...] lipca 2024 r. znak [...] w przedmiocie odmowy objęcia przedsięwzięcia wsparciem w pkt 1 stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W pkt 2 zasądził od organu na rzecz strony 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Autor skargi kasacyjnej wniósł także o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz o przeprowadzenie rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1. Przepisów prawa materialnego, w szczególności niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności poprzez przyjęcie, że organ naruszył prawo odmawiając wsparcia argumentując tym, że planowany budynek bez wyposażenia jest wydatkiem kwalifikowalnym, podczas gdy z brzmienia przepisów § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia wynika, że należy to potraktować jako wydatek niekwalifikowalny, gdyż przedsięwzięcie nie jest bezpośrednio związane z przetwarzaniem lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, np. zakupu wyposażenia budynku, urządzeń pozwalających na przyjęcie, że budynek służyć będzie przygotowania produktów rolnych do sprzedaży i ich wprowadzania do obrotu. Zdaniem organu planowane przedsięwzięcie nie spełnia celu, dla którego służy wsparcie, a wynika ono z ww. przepisów § 6 ust. 1 w związku z § 2 ust. 1 rozporządzenia i § 6 Regulaminu wyboru przedsięwzięć. 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak wyjaśnienia przyjętego przez Sąd I instancji sposobu wykładni i w konsekwencji nie zastosowanie przepisu § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia, albowiem według Sądu I instancji nie ma zakazu objęcia przedmiotowym wsparciem wyłącznie budynków czy budowli, nie świadczy o tym treść § 2 rozporządzenia, organ nie dokonał prawidłowej wykładni i zastosowania obowiązujących przepisów prawa w stanie faktycznym sprawy i tym samym nie rozpoznał należycie wniosku skarżącego stwierdzając, że zadaniem organu jest weryfikacja danego wniosku bez potrzeby opierania się na dodatkowych regułach wynikających z własnej wykładni obowiązujących reguł, a w konsekwencji niezasadnie odmówił skarżącemu wnioskowanego wsparcia, podczas gdy w rzeczywistości organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów i prawidłowo przepisy zastosował, albowiem organ wskazał jako przyczynę odmowy przyznania pomocy brak spełnienia przez wniosek wymogu określonego w § 6 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia i § 4 oraz § 6 Regulaminu wyboru przedsięwzięć jako wydatki niekwalifikowalne ze względu na brak planowanego wyposażenia budynku, niezrealizowany został cel rozporządzenia, którym jest udzielenie wsparcia na budowę budynku wraz z adekwatnym wyposażeniem. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie organ przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. S. K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i przedstawił argumentację na poparcie swojego stanowiska. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia. Za podstawę wyroku z 17 września 2024 r., V SA/Wa 2056/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. [...] stycznia 2024 r. S. K. złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o objęcie wsparciem w ramach inwestycji koordynowanych przez MRiRW finansowanych ze środków planu rozwojowego Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększenia Odporności (KPO). Pismem z [...] lipca 2024 r. Agencja podtrzymała swoje stanowisko z [...] czerwca 2024 r. o odmowie objęcia przedsięwzięcia wsparciem, ponieważ przedsięwzięcie dotyczy wyłącznie kosztów budowalnych/budynków, tym samym projekt nie wypełnia celów realizacji inwestycji dotyczących skracania łańcuchów dostaw żywności. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 września 2024 r., V SA/Wa 2056/24 wyraził w trybie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania: "(...) Zdaniem Sądu organ dokonał nieprawidłowej wykładni przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie i bezpodstawnie lub co najmniej przedwcześnie z uwagi na brak pełnych rozważań, doszedł do wniosku, iż Skarżący nie wykazał w złożonym projekcie, że powoływane koszty są kwalifikowalne. W ocenie Sądu brak jest bowiem zasadnych przesłanek dla przyjętego przez organ stwierdzenia, że budowa budynku na potrzeby gospodarstwa bez jednoczesnego wystąpienia o wsparcie na dodatkowe wyposażenie tego budynku jest wydatkiem niekwalifikowalnym. (...) Dokonując analizy ww. przepisów prawa stwierdzić należy, że brak jest podstaw do przyjętego przez organ stanowiska w tej sprawie. W ocenie Sądu z obowiązujących regulacji nie wynika brak możliwości uzyskania wsparcia przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku lub budowli wchodzących w skład gospodarstwa (w celach wskazanych w rozporządzeniu wykonawczym i regulaminie wyboru) bez jednoczesnego objęcia zakresem wniosku kosztów związanych z niezbędnym wyposażeniem takich budynków, pozwalającym na przygotowanie produktów rolnych do sprzedaży i ich wprowadzanie do obrotu/zbywanie. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że tego typu projekty nie wypełniają celów realizacji dotyczących skracania łańcuchów dostaw. Powołana treść mających zastosowanie regulacji nie zaprzecza, a wręcz wskazuje wprost na możliwość objęcia wsparciem budynków i budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do wskazanych wyżej celów związanych z produkcją rolną (...). Reasumując powyższe, zdaniem Sądu Organ nie dokonał należytej oceny stosowanych tutaj kryteriów bowiem bezpodstawnie w oparciu o błędna wykładnię zastosowanych przepisów prawa uznał, że zakres przedmiotowego wniosku obejmować musi budynek wyłącznie wraz z jego wyposażeniem. Zastosowanie tego błędnego założenia mogło zostać uzasadnione w przypadku skierowania do Skarżącego wezwań do złożenia wyjaśnień i uzyskania dodatkowych informacji potwierdzających stanowisko organu. Takiego działania jednak nie podjęto, przyjmując a priori brak kwalifikowalności planowanych wydatków co skutkowało błędną oceną sprawy z pominięciem właściwych rozważań merytorycznych złożonego wniosku." Zgodnie z art. 14lzf ust. 1 i 2 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (dalej: uzppr),do postępowania w zakresie wyboru przedsięwzięcia do objęcia wsparciem oraz ponownej oceny przedsięwzięcia nie stosuje się przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem art. 24 oraz przepisów dotyczących doręczeń i sposobu obliczania terminów, które stosuje się odpowiednio. W przypadku ponownej negatywnej oceny przedsięwzięcia lub pozostawienia wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia bez rozpatrzenia podmiot wnioskujący o objęcie przedsięwzięcia wsparciem może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, 1705 i 1860). Według art. 30c ust. 3 pkt 1) uzppr, w wyniku rozpatrzenia skargi, o której mowa w ust. 1, sąd może uwzględnić skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. W uzppr ustawodawca inaczej niż w p.p.s.a. nie wskazał, że naruszenie prawa to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli działalności administracji publicznej orzekając w sprawie skargi na negatywną ocenę przedsięwzięcia zastosował środek określony w ustawie - art. 30c ust. 3 pkt 1) uzppr. Przepis ten przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej stosowanym po zamknięciu rozprawy na etapie wyrokowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję miał obowiązek wyrazić w trybie art. 153 p.p.s.a. ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, wiążące w sprawie sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Przez ocenę prawną wyrażoną przez wojewódzki sąd administracyjny rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, pojęcie to obejmuje zarówno krytykę sposobu zastosowania normy prawnej w zaskarżonym akcie, jak i wyjaśnienie, dlaczego stosowanie tej normy przez organ, który wydał ten akt, zostało uznane za błędne. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości. Przedmiotem oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie są przepisy rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności wydanego na podstawie art. 14lc ust. 4 ustawy z 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju: § 2; § 4 ust. 2; § 6 ust. 1 pkt 1), pkt 4), pkt 5); § 6 ust. 3 pkt 5), a także zapisy regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem. Przyjmuje się, że prawo materialne to normy prawne bezpośrednio regulujące stosunki pomiędzy podmiotami prawa, określając przesłanki (fakty) powodujące ich powstanie, zmianę lub wygaśnięcie. Do prawa materialnego zalicza się również normy prawne regulujące określone obowiązki, zakazy lub nakazy i przewidujące określone sankcje za ich nieprzestrzeganie. Inaczej mówiąc, przepisy prawa materialnego to takie, które kształtują sytuację prawną podmiotu. Z kolei, przepisy postępowania określają sposób dochodzenia praw i roszczeń publicznoprawnych wynikających z prawa materialnego, normy tego prawa określają w jaki sposób i w jakich terminach ma być załatwiana konkretna sprawa administracyjna. Prawo formalne, to zespół norm prawnych regulujących postępowanie przed organami administracji publicznej, prawo to urzeczywistnia normy prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą być zawarte w tym samym akcie normatywnym co normy prawa materialnego. Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Podstawą prawną decyzji jest przepis prawa materialnego powszechnie obowiązującego powołany w decyzji jako podstawa prawna decyzji oraz wyjaśniona w uzasadnieniu prawnym decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Takim przepisem prawa jest ten, który kształtuje sytuację prawną podmiotu przez pozbawienie uprawnienia i nałożenie określonego obowiązku, będącego sankcją za jego nieprzestrzeganie. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. W pkt 1. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności. Natomiast w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej kasator zarzucił Sądowi I instancji naruszenie "art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a.", co oznacza że te przepisy również uznał za przepisy prawa materialnego. Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Według art. 1 p.p.s.a., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowoadministracyjne). Przepis art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej określając kompetencję sądu administracyjnego w fazie orzekania i co do zasady nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. W rozumieniu art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez sąd I instancji innego środka określonego w ustawie, kiedy sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a. Z kolei, według art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. są przepisami postępowania. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Podniesiony w pkt 2. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia "art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a." nie poddaje się kontroli kasacyjnej w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. Niezależnie od tego, w sprawie nie mógł mieć zastosowania środek określony w ustawie - art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. wobec regulacji zawartej w art. 30c ust. 3 pkt 1) uzppr przewidującej inny środek określony w ustawie, który stosuje wojewódzki sąd administracyjny. Podniesiony w pkt 1. petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 w związku z § 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nie może być skuteczny z powodu nie zarzucenia Sądowi I instancji naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, w sytuacji kiedy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyraził jednoznaczną ocenę prawną dotyczącą wyłącznie wykładni przepisów prawa mających w sprawie zastosowanie: "Organ nie dokonał należytej oceny stosowanych tutaj kryteriów bowiem bezpodstawnie w oparciu o błędną wykładnię zastosowanych przepisów prawa uznał, że zakres przedmiotowego wniosku obejmować musi budynek wyłącznie wraz z jego wyposażeniem." Rozpoznając skargi na decyzje lub postanowienia (art. 3 § 2 p.p.s.a.), a także orzekając w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę (art. 3 § 3 p.p.s.a.) wojewódzki sąd administracyjny nie stosuje żadnego przepisu prawa materialnego, w sensie wiążącego ustalenia konsekwencji prawnych stwierdzonych faktów. To, co w art. 174 pkt 1) p.p.s.a. określono jako niewłaściwe zastosowanie, jest niczym innym jak nieprawidłową oceną zastosowania prawa materialnego przez organ administracji publicznej. Ustawodawca zastosował pewien skrót myślowy, w związku z czym ilekroć mówimy o niewłaściwym zastosowaniu prawa materialnego przez sąd, rozumiemy przez to albo bezzasadne tolerowanie błędu subsumcji popełnionego przez organ administracji, albo wręcz przeciwnie - bezzasadne zarzucenie organowi popełnienia takiego błędu. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei, naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię kasator winien zaprezentować, jaka winna być wykładnia prawidłowa tego przepisu w konkretnej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpatrzenia skargi na ponowną ocenę przedsięwzięcia stwierdził, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Tym samym, uwzględnił argumentację podmiotu wnioskującego o objęcie wsparciem zaprezentowaną najpierw we wniosku o ponowną ocenę przedsięwzięcia zawierającym wskazanie kryteriów wyboru przedsięwzięcia, z których oceną podmiot się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem oraz wskazaniem nieprawidłowości i błędów, które wystąpiły w procesie oceny przedsięwzięcia, a następnie argumentację podniesioną w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wyraził jednoznaczną ocenę prawną dotyczącą wyłącznie wykładni przepisów prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Tej oceny prawnej kasator skutecznie nie podważył, wobec braku podniesienia w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. (naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię). Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.