II SA/Wr 170/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Adam Habuda Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Artur Stefański po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lipca 2023 r. sprawy ze skargi A[...] sp. z o.o. we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 15 listopada 2022 r., nr SKO 4122/154/22 w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla zadania polegającego na budowie linii kablowych niskiego napięcia oddala skargę w całości. Decyzją z 15 XI 2022 r. (SKO 4122/154/22) Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu (dalej jako "SKO") - po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. we W. (dalej "skarżąca") – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Wrocławia z dnia 19 VII 2022 r. (nr 482/2022) ustalającą - na rzecz T. S.A. z siedzibą w K. - lokalizację inwestycji celu publicznego dla zadania: budowa linii kablowych niskiego napięcia we W. w rejonie ul. [...] (działka nr [...], nr [...], [...], obręb P.), z wyłączeniem części inwestycji, która położona jest na obszarze obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak wynika z uzasadnienia decyzji odwoławczej, postępowanie w sprawie uruchomione zostało na wniosek T. S.A. z siedzibą w K. z 30 V 2022 r., zmieniony pismem z dnia 10 VI 2022 r., o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji polegającej na budowę linii kablowych niskiego napięcia w rejonie ul. [...] we W., na działkach nr. [...] i [...], [...], obręb P. W ocenie SKO należało zgodzić się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że w sprawie wystąpiły wszystkie ustawowe przesłanki obligujące do wydania decyzji ustalającej lokalizacje inwestycji celu publicznego. SKO powołało stosowane przepisy prawa, w tym art. 50, art. 2 pkt 5 i art. 54 ustawy z 27 III 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – (Dz. U. z 2021 r. poz. 741, ze zm.), dalej "upzp", zaznaczając, że ten rodzaj decyzji ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z upzp oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany wydać w sprawie decyzję ustalającą. Przede wszystkim, zdaniem SKO, inwestycja objęta wnioskiem ma charakter inwestycji celu publicznego, gdyż budowa wnioskowanej linii kablowej, która miałaby być połączona z istniejącymi urządzeniami, takimi jak stacja transformatorowa zlokalizowana na działce nr [...], służy do przesyłu i dystrybucji energii, co pozwala na zakwalifikowanie jej do katalogu celu publicznego. Funkcją realizowanej inwestycji jest bowiem przesył energii dalszym odbiorcom. Budowa sieci elektrycznej wiąże się natomiast z realizacją publicznego obowiązku budowy i rozbudowy sieci zgodnie z art. 7 ust. 6 -7 ustawy z 10 IV 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, ze zm.). Stanowi też ona cel publiczny w świetle art. 6 pkt 2 ustawy z 21 VIII 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, ze zm.), dalej "ugn". W dalszej kolejności SKO wyjaśniło, że teren inwestycji nie jest objęty obowiązującym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub na obszar natura 2000. Teren inwestycji nie jest też objęty żadną z form ochrony przyrody, o jakich mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 IV 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916, ze zm.). SKO zwróciło uwagę, że teren inwestycji w rejonie ul. [...] znajduje się na obszarze "Historycznego układu urbanistycznego [...], stanowiącego część Ś. we W.", ujętym w Gminnej Ewidencji Zabytków (Zarządzenie nr 12549/14 Prezydenta Wrocławia z dnia 24 XI 2014 r.). Zgodnie z art. 54 ust. 4 pkt 2 upzp, wymagane jest uzgodnienie decyzji przez Dolnośląskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we Wrocławiu. Organ I instancji przesłał do organu ochrony konserwatorskiej projekt decyzji celem zajęcia stanowiska w sprawie (pismo z 28 VI 2022 r.). Z uwagi na upływ 2-tygodniowego terminu do zajęcia stanowiska przez ww. organ uzgadniający, uzgodnienie należało uznać za dokonane (tzw. milcząca zgoda). SKO zaznaczyło również, że decyzja organu pierwszej instancji spełnia wymagania treściowe wynikające z art. 54 upzp, zaś organ pierwszej instancji w toku postępowania wywiązywał się z obowiązku obwieszczenia określonego w art. 53 ust. 1 upzp. Jednocześnie SKO wyjaśniło, że nie było podstaw do uchylenia decyzji organu pierwszej instancji z powodu jej doręczenia bezpośrednio skarżącej, zamiast jej pełnomocnikowi, bowiem uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a w szczególności nie ograniczyło w konkretnym przypadku prawa skarżącej do wniesienia odwołania przez pełnomocnika. W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o: uchylenie decyzji SKO, wstrzymanie jej wykonania, dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi oraz zasądzenie kosztów. Zarzucono przy tym zaskarżonej decyzji naruszenie: 1) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, poprzez brak zbadania istotnej okoliczności, czy inwestycja jest inwestycją celu publicznego, a także poprzez wadliwą ocenę dowodów w sprawie i błędne uznanie, jakoby rzekomo w niniejszej sprawie wniosek miał dotyczyć inwestycji celu publicznego; 2) art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa, poprzez brak opisania choćby jednym słowem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego organ uznał za spełniony jeden z dwóch warunków ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, tj. co najmniej lokalnego zasięgu inwestycji. 3) art. 50 ust. 1 i ust. 2a upzp w zw. z art. 6 pkt 2 w zw. z art. 143 ust. 2 ugn i w zw. z art. 2 pkt 5 upzp, poprzez błędne uznanie, jakoby rzekomo w niniejszej sprawie wniosek miał dotyczyć inwestycji celu publicznego. W uzasadnieniu skargi, skarżąca zaznaczyła, że inwestycja planowana jest na nieruchomości stanowiącej jej własność, zaś SKO nie przeprowadziło w sposób należyty postępowania wyjaśniającego jak też nie umotywowało, z jakich przyczyn uznano, że zamierzone przez inwestora przedsięwzięcie uznano za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. W skardze podkreślono, że taka kwalifikacja byłaby usprawiedliwiona wyłącznie w przypadku, gdyby można było przyjąć, że jest to działanie o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny). Tymczasem inwestycja objęta decyzją służy w istocie wyłącznie jednemu inwestorowi, tj. firmie A.(1), której budynek ma zostać podłączony do sieci elektrycznej. Jest to zatem linia kablowa niskiego napięcia dotycząca odbiorcy indywidualnego, tak więc brak tu elementu interesu publicznego uzasadniającego orzekanie na podstawie przepisów dotyczących inwestycji celu publicznego. Skarżąca zaznaczyła także, że jej stanowiska nie podważa treść art. 50 ust. 2a upzp, z którego wynika, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.) , dalej "PB", wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Chodzi bowiem w nim wyłącznie o sieci stanowiące realizację celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp. Skarżąca zaznaczyła także, że z jej perspektywy zaskarżona decyzja jest również niesprawiedliwa, bowiem będzie ona skutkować możliwością zasilenia się przez A.(1) z trafostacji wykonanej przez skarżącą, natomiast skarżąca będzie musiała zasilać się z innej, bardziej oddalonej trafostacji, co potwierdzają załączone do skargi dokumenty dotyczące realizacji przyłączenia do sieci elektrycznej. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało swoje stanowisko wnosząc o oddalenie skargi. SKO umotywowało swoje stanowisko wyjaśniając m.in., że budowa projektowanej linii kablowej niskiego napięcia inwestycji zaspokoi wprawdzie potrzeby określonej części mieszkańców, ale niewątpliwie zmierza do zaspokojenia najbardziej powszechnych potrzeb członków wspólnoty lokalnej, a pośrednio ma znaczenie dla całej gminy, w zakresie dystrybucji energii elektrycznej. Aby uznać inwestycję za mającą znaczenie lokalne, nie musi ona obejmować swoim zakresem całej gminy czy miejscowości. Nie musi też być sytuowana na terenach publicznych. Z żadnego przepisu nie wynika również, że warunek "lokalnego" znaczenia inwestycji należy odnosić wyłącznie do mieszkańców gminy, a nie działających na jej terenie przedsiębiorców, i - co najważniejsze - przepis art. 6 pkt 2 ugn, nie uzależnia istnienia celu publicznego od ilości odbiorców energii elektrycznej. Mowa w nim jest o budowie przewodów i urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Takich ilościowych ograniczeń nie zawiera też art. 2 pkt 5 upzp. Postanowieniem z dnia 16 V 2023 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa. W okolicznościach kontrolowanej sprawy wystąpiły wszystkie przesłanki obligujące organ lokalizacyjny do ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W sprawie kwestią sporną jest, czy planowana inwestycja, polegająca na budowie linii kablowych niskiego napięcia mająca na celu zasilenie w przyszłości budynku wielorodzinnego, stanowi inwestycję celu publicznego i czy w związku z tym zaistniała podstawa do wydania decyzji, o której mowa w art. 50 ust. 1 upzp, w stosunku do jej części położonej poza obszarem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 50 ust. 1 upzp, inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Warunek, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 4, stosuje się odpowiednio. Stosowanie do ust. 2a. tego przepisu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 PB, wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Dotyczy to m.in. sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. W myśl art. 2 pkt 5 upzp, ilekroć w ustawie jest mowa o "inwestycji celu publicznego" - należy przez to rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ugn. Jak stanowi art. 6 pkt 2 ugn, celami publicznymi w rozumieniu ustawy są budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. Stosowanie zaś do art. 54 upzp, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa: 1) rodzaj inwestycji; 2) warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: a) warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, b) ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, c) obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, d) wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, e) ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych; 3) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Z powyższych regulacji wynika, że przesłanką warunkującą zaliczenie planowanego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego jest jego zakres, co sprowadza się do ustalenia, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, czy krajowym (art. 2 pkt 5 upzp). Natomiast drugą przesłanką jest to, czy inwestycja stanowi realizację celów, wskazanych w art. 6 ust. 2 ugn. Przy czym obie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, dlatego brak którejkolwiek z nich uniemożliwia zaliczenie inwestycji do celu publicznego. Świadczy to też o tym, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji, czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z upzp oraz przepisami ustaw szczególnych, to organ jest obowiązany wydać w sprawie decyzję pozytywną. Zaznaczyć trzeba, że zgodnie z art. 56 upzp, nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, a ponadto przepis art. 1 ust. 2 upzp nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Jak trafnie zauważyło SKO w odniesieniu do decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego, ustawodawca nie przewidział dodatkowych wymogów jakimi została obarczona decyzja o warunkach zabudowy, która oprócz ogólnego wymogu zgodności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 5 upzp) musi spełniać szereg innych przesłanek, w tym warunek kontynuacji cech i funkcji zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 1 upzp). Z tego względu realizacja inwestycji celu publicznego nie może być ograniczona istniejącym stanem zagospodarowania terenu. W okolicznościach kontrolowanej sprawy organy obu instancji, oceniając zamierzenie inwestycyjne na terenie znajdującym się we W. przy ul. [...] na działce nr [...] i części działki nr [...] obręb P., zasadnie stwierdziły, że zostały spełnione warunki do wydania decyzji lokalizującej inwestycję celu publicznego. Z akt sprawy wynika, że budowa wnioskowanej linii kablowej, która miałaby być połączona ze stacją transformatorową zlokalizowaną na działce nr [...] służy do przesyłu oraz dystrybucji energii elektrycznej i należy do katalogu określonych w art. 6 pkt 2 ugn celów publicznych. W tym przypadku zasadniczą funkcją realizowanej inwestycji jest bowiem przesył energii elektrycznej na potrzeby zabudowy wielorodzinnej. Wskazać trzeba, że teren inwestycji, stanowiący własność A. sp. z o.o. we W., nie jest objęty obowiązującym planem miejscowym oraz nie leży na obszarze, w odniesieniu do którego istnieje obowiązek jego sporządzenia na podstawie przepisów odrębnych. Planowana inwestycja nie należy również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, ani też do przedsięwzięć, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z 3 X 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029), i nie znajduje się w rozporządzeniu Rady Ministrów z 10 IX 2019 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839). Także nie jest wymagane dla niej uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto teren inwestycji nie jest objęty żadną z form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z 16 IV 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2022 r. poz. 916). Dodatkowo organ pierwszej instancji ustalił, że ów teren znajduje się na obszarze "Historycznego układu urbanistycznego [...], stanowiącego część Ś. we W.", ujętym w Gminnej Ewidencji Zabytków. W związku z tym przekazał w trybie art. 106 § 5 kpa do organu ochrony konserwatorskiej projekt decyzji do konsultacji (pismo z 28 VI 2022 r., akta administracyjne k. 55), które przyjęto na zasadzie milczącej zgody. Wobec powyższego w sprawie nie ma podstaw do uznania, że zachodzi niezgodność decyzji z przepisami odrębnymi. W ocenie Sądu utrzymana przez SKO w mocy decyzja Prezydenta Wrocławia nie budzi także zastrzeżeń pod względem formalnym. Decyzja zawiera wszystkie obligatoryjne elementy wskazane w art. 54 upzp. Sąd nie stwierdził także nieprawidłowości w zakresie przeprowadzonego postępowania administracyjnego. Organy bowiem w sposób prawidłowy zgromadziły materiał dowodowy i dokonały jego swobodnej oceny. Wyznaczyły także pełny krąg uczestników postępowania i w pełni zabezpieczyły ich prawo do czynnego uczestnictwa w tym postępowaniu (obwieszczenie z 20 VII 2022 r., akta administracyjne k. 85). Odnosząc się z kolei do zarzutów materialnych podniesionych w skardze należy przede wszystkim podkreślić, że rzeczona inwestycja, wbrew twierdzeniom strony skarżącej, urzeczywistnia interes publiczny istotny dla zbiorowości na poziomie lokalnym, bowiem dotyczy zaopatrzenia w energię elektryczną budynku wielorodzinnego, a końcowo poszczególnych lokali wchodzących w jego skład wraz z częściami wspólnymi budynku. Zabudowa przecież docelowo służyć ma zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych nabywców poszczególnych lokali, którzy będą indywidualnymi odbiorcami prądu. Wobec tego inwestycja ta oddziałuje na zbiorowość na poziomie lokalnym. Podkreślić jednak należy, że ilość odbiorców prądu nie wpływa na ocenę charakteru inwestycji infrastrukturalnej jako publicznej. To, że inwestycja dotyczy de facto zasilenia w energię elektryczną budynku prywatnego przedsiębiorcy, nie pozbawia jej publicznego charakteru. W sprawie mamy bowiem do czynienia z inwestycją polegającą na budowie linii mającej na celu zasilenie budynku wielorodzinnego. To zaś przemawia za tym, aby uznać ją za inwestycję o charakterze publicznym na poziomie lokalnym, tj. gminnym. Zauważyć też trzeba, że okoliczność zapewnienia dostaw energii elektrycznej jednej działce (tu nr [...]) nie niweczy uznania takiej inwestycji jako mającej znaczenie lokalne i realizującej cel publiczny (por. wyrok NSA z 17 XI 2021 r., II OSK 3857/18 – publ. CBOSA). W orzecznictwie sądowym słusznie uznaje się, że inwestycja celu publicznego może dotyczyć także niewielkiego odcinka sieci. Polega bowiem w istocie na rozbudowie istniejącej publicznej sieci dystrybucyjnej, która następuje sukcesywnie i umożliwia podłączenie się do tej sieci kolejnych odbiorców. Jeżeli bowiem planowana inwestycja ma na celu dostarczenie odbiorcom na terytorium gminy energii elektrycznej, co mieści się w zadaniach własnych gminy w art. 7 ust. 1 pkt 3 usg, to okoliczność, że inwestycja ta w swym przebiegu obejmie niewielki odcinek, a nie dłuższy, nie może stać na przeszkodzie uznania tej inwestycji za inwestycję celu publicznego w rozumieniu art. 2 pkt 5 upzp (por. wyroki NSA: z 12 X 2022 r., OSK II 3777/19 i z 18 I 2022 r., II OSK 442/19 - publ. CBOSA). Powyższe potwierdza też ustawodawca w art. 50 ust. 2a upzp, stanowiąc jednoznacznie, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego budowa sieci, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351, ze zm.), wymaga uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wbrew argumentacji skargi, ustawodawca mocą przepisu szczególnego objął koniecznością uzyskania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wszystkie przypadki "budowy sieci o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 VII 1994 r. - Prawo budowlane", a więc m.in. rozbudowy sieci elektroenergetycznych obejmujących napięcie znamionowe nie wyższe niż 1 kV. Nie można przy tym zgodzić się z argumentacją skargi, jakoby zastosowanie art. 50 ust. 2a upzp ograniczało się wyłącznie do inwestycji celu publicznego określonych w art. 50 ust. 1 upzp. Przy takim założeniu regulacja z art. 50 ust. 2a straciłaby sens, bowiem w istocie powtarzałaby normę zawartą już w art. 50 ust. 1 upzp, stanowiąc w rezultacie ustawowe superfluum. Zaakceptowanie proponowanej w skardze interpretacji art. 50 ust. 2a upzp sprzeczne byłoby więc z założeniem racjonalności prawodawcy. Dla oceny charakteru inwestycji objętej wnioskiem T. S.A. nie mają zaś żadnego wpływu podnoszone w skardze okoliczności dotyczące wybudowania przez skarżącą trafostacji i możliwości korzystania z niej przez inne podmioty niż skarżąca. Kwestie te stanowić mogą co najwyżej przedmiot wzajemnych rozliczeń pomiędzy skarżącą a właściwymi podmiotami. Nie mogą natomiast wpłynąć na ocenę charakteru inwestycji sieciowej, której dotyczy zaskarżona decyzja. Z całą pewnością nieruchomość objęta wnioskiem T. S.A. stanowi teren, dla którego nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Z tej przyczyny ustalenie warunków rozbudowy linii kablowej niskiego napięcia mającej zasilić w energię elektryczną budynek wielorodzinny wymaga uzyskania decyzji ustalającej lokalizację inwestycji celu publicznego. Skoro zaś w kontrolowanej sprawie spełnione zostały wszystkie ustawowe przesłanki do ustalenia lokalizacji dla wnioskowanej inwestycji, tj. stanowi ona w świetle art. 6 pkt 2 ugn realizację celu publicznego (rozbudowa istniejącej publicznej sieci elektrycznej do 1KV) oraz zgodnie z art. 2 pkt 5 upzp ma znaczenie lokalne, bowiem skierowana jest de facto do przyszłych mieszkańców gminy W. (członków lokalnej wspólnoty), to organy zobligowane były wydać decyzję pozytywną, co też ostatecznie uczyniły. Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł na zasadzie art. 151 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm.).