III OSK 137/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Ewa Kwiecińska (spr.) sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant starszy asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 3 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.Spółka z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 października 2022 r. sygn. akt II SAB/Wa 230/22 w sprawie ze skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w W. na bezczynność C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego od Fundacji "[...]" z siedzibą w W. na rzecz C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. Wyrokiem z dnia 12 października 2022 r., sygn. akt II SAB/Wa 230/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na skutek skargi Fundacji "[...]" z siedzibą w W. (dalej: "Fundacja", "skarżąca") na bezczynność C. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Spółka", "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 21 maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał C. sp. z o.o. z siedzibą w W. do rozpatrzenia wniosku Fundacji "[...]" z siedzibą w W. z dnia 21 maja 2021 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), zasądził od C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na rzecz Fundacji "[...]" z siedzibą w W. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 3). Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 21 maja 2021 r. Fundacja zwróciła się do C. sp. z o.o. o udostępnienie w trybie przepisów art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", następującej informacji publicznej - wersji elektronicznej Studium Wykonalności i Projektu Budowlanego dla projektu nr [...] "Modernizacja infrastruktury kolejowej w Rejonie Przeładunkowym [...] korytarza nr [...] linii towarowych na granicy UE z Białorusią - prace studyjne". W odpowiedzi na wniosek Spółka pismem z 7 czerwca 2021 r. poinformowała Fundację, iż nie jest możliwe udostępnienie wnioskowanych dokumentów, gdyż Spółka nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, a wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Jednocześnie Spółka przesłała Fundacji prezentację, dotyczącą konsultacji inwestorskich projektu nr [...] "Modernizacja infrastruktury kolejowej w Rejonie Przeładunkowym [...] korytarza nr [...] linii towarowych na granicy UE z Białorusią - prace studyjne". Pismem z 19 lipca 2021 r. skarżąca zwróciła się do organu o niezwłoczne udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej, w sposób ujęty we wniosku, podnosząc, że do udostępniania informacji publicznej, obok organów władzy publicznej, mogą być obowiązane również inne podmioty, nie wyłączając prywatnych, w zakresie w jakim wykonują zadania publiczne, w tym dysponują majątkiem publicznym. Do podmiotów prywatnych wykonujących w określonym zakresie zadania publiczne można zaliczyć m.in. zarządców infrastruktury kolejowej w zakresie, w jakim w myśl przepisów ustawy z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2020 r., poz. 1043, 1378, 1778, z 2021 r., poz. 780, 784) nałożono na nich publicznoprawny obowiązek udostępniania infrastruktury na równoprawnych zasadach uprawnionym do tego podmiotom. Fundacja wskazała, że zadanie w postaci modernizacji infrastruktury kolejowej w rejonie przeładunkowym [...], którego celem jest przekształcenie Rejonu Przeładunkowego [...] w największy, nowoczesny obszar przeładunku towarów na wschodniej granicy Unii Europejskiej z Białorusią, zostało powierzone Spółce przez Ministerstwo Infrastruktury. Jednocześnie ww. organ objął nadzorem to przedsięwzięcie. Tak więc ww. inwestycja nie jest wykonywana w interesie prywatnym Spółki, lecz w interesie ogólnym (ogólnospołecznym, użyteczności publicznej), co kwalifikuje się jako zadanie publiczne. Wskazując na treść art. 2 ust. 1 pkt 3 z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 777, 784), podniosła, że podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej oznacza m.in. osobę prawną zapewniającą infrastrukturę techniczną na potrzeby transportu, w tym linii kolejowych, dróg, portów i lotnisk. Zdaniem Fundacji, Spółka, wykonując ww. inwestycję, dysponuje majątkiem publicznym, a nie własnym, bowiem za takowy majątek należy rozumieć wszelkiego rodzaju środki publiczne w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 305, 1236), a wśród nich zgodnie z art. 5 ust. 1 ww. ustawy środki pochodzące z budżetu Unii Europejskiej. Jak wynika z informacji opublikowanej na stronie Spółki, projekt 2015-PL-TM-0037-S "Modernizacja infrastruktury kolejowej w Rejonie Przeładunkowym Małaszewicze korytarza nr 8 linii towarowych na granicy UE z Białorusią - prace studyjne" jest współfinansowany przez Unię Europejską z instrumentu "Łącząc Europę" (CEF). Dofinansowanie ze środków unijnych wynosi 85%, zaś pozostałe środki pochodzą z budżetu państwa. Fundacja nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu, że żądany przez nią dokument nie może być zakwalifikowany jako informacja publiczna, gdyż w orzecznictwie przyjmuje się, że dokumenty w postaci wniosku o dofinansowanie Projektu i Studium Wykonalności Projektu stanowią informację publiczną. Pismem z 9 sierpnia 2021 r. Spółka zakwestionowała argumenty Fundacji, podtrzymując uprzednio zajęte stanowisko i twierdząc, że nie jest podmiotem obowiązanym do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 u.d.i.p., bowiem nie jest organem władzy publicznej, nie reprezentuje Skarbu Państwa ani też nie wykonuje zadań publicznych, a jedynie prowadzi działalność gospodarczą polegająca na zarządzaniu infrastrukturą kolejową na podstawie wewnętrznych aktów korporacyjnych. Pismem z 10 marca 2022 r. Fundacja wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność organu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie pozostawał w bezczynności, bowiem każdorazowo w odpowiedzi na wnioski skarżącej informował, że nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, a także że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji publicznej. Rozpoznając skargę, Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem wniesionej skargi jest bezczynność organu polegająca na nieudostępnieniu skarżącemu, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, żądanego przez Fundację we wniosku z 21 maja 2021 r. Studium Wykonalności i Projektu Budowlanego dla projektu nr [...] "Modernizacja infrastruktury kolejowej w Rejonie Przeładunkowym [...] korytarza nr [...] linii towarowych na granicy UE z Białorusią - prace studyjne". WSA w Warszawie wyjaśnił, iż oceniając, czy organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku, należało ustalić, czy jest on podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, a także czy żądane przez skarżąca opracowanie stanowi informację publiczną. Zdaniem Sądu pierwszej instancji nie budzi wątpliwości, że C. sp. z o.o. jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych. Sąd podniósł, że wyłącznym akcjonariuszem C. sp. z o.o. jest PKP CARGO, zaś głównym akcjonariuszem PKP CARGO jest PKP S.A. Właścicielem 100% akcji PKP S.A. jest Skarb Państwa. Następnie WSA w Warszawie wyjaśnił, iż z perspektywy oceny, czy C. sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, najistotniejsze jednak znaczenie ma fakt, że C. sp. z o.o., jako wykonawca wskazanego we wniosku projektu, wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p. W konsekwencji, niezależnie od innych argumentów, podmiot ten jest zatem (co najmniej w zakresie wykonania Studium) zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zamierzenie inwestycyjne, które ma zostać zrealizowane w oparciu o sporządzony projekt budowlany, ma bowiem być sfinansowane w całości ze środków publicznych. Sąd pierwszej instancji pokreślił, że z uwagi na wykonywanie zadań publicznych w zakresie opisanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego, C. sp. z o.o. był zobowiązany do udzielania informacji publicznej dotyczącej Studium, gdyż będzie w tym zakresie dysponował środkami publicznymi. Zdaniem Sądu, nie budzi wątpliwości, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, gdyż informacji tej nie udzielił. Wbrew stanowisku organu, żądany przez skarżącą dokument - Studium Wykonalności i Projektu Budowlanego dla projektu nr [...] "Modernizacja infrastruktury kolejowej w Rejonie Przeładunkowym [...] korytarza nr [...] linii towarowych na granicy UE z Białorusią - prace studyjne" stanowi informację publiczną. Studium jest bowiem dokumentem, zawierającym ocenę inwestycji, określającym różne warianty jej przebiegu, wytyczne co do sposobu jej realizacji, itp. Ponadto ustalenia i oceny dokonane w tym opracowaniu są podstawą opracowania kolejnych dokumentów, stanowiących jeden z elementów wniosku o dofinansowanie inwestycji. Nie ma przy tym znaczenia, że nie był to jedyny dokument, stanowiący podstawę opracowania wniosku o dofinansowanie ww. inwestycji, co wynika ze specyfiki postępowania, służącego (w założeniu) rozdysponowaniu funduszy publicznych na realizację różnego rodzaju przedsięwzięć, w ramach różnego rodzaju programów operacyjnych. Niewątpliwie zatem wnioskowany przez skarżącą do udostępnienia dokument służy realizacji zadań publicznych przez Spółkę. Oceniając, czy brak działania miał charakter kwalifikowany, Sąd uznał, że w niniejszej sprawie sytuacja taka nie zaistniała, bowiem brak jest podstaw do przyjęcia, że działanie organu było związane z jego złą wolą oraz że wywołało dla strony wyjątkowo dotkliwe skutki. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się Spółka i w skardze kasacyjnej zarzuciła mu: 1) naruszenie prawa materialnego: a) art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż C. sp. z o. o. w Warszawie jest podmiotem, w którym Skarb Państwa posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, jak również iż C. sp. z o. o. wykonuje zadania publiczne w rozumieniu tego przepisu; b) art. 1 ust. 1 u.d.i.p. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, iż studium wykonalności projektu, który nie posiada jeszcze dofinansowania ze środków publicznych i nie wiadomo czy takie dofinansowanie zostanie przyznane, stanowi informację publiczną; 2) naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a. przez dowolne dokonanie przez Sąd ustaleń w zakresie struktury właścicielskiej PKP CARGO S.A. bez jakiejkolwiek podstawy w aktach sprawy; art. 141 § 4 p.p.s.a.: - przez brak argumentacji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na czym polegać ma wykonywanie zadań publicznych przez spółkę C.; - przez brak odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wnioskowanego przez skarżącego udostępnienia projektu budowlanego planowanej inwestycji. W oparciu o przytoczone zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, ewentualnie zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, a także o zasądzenie od skarżącego na rzecz C. sp. z o.o. w W. kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych za obydwie instancje. Spółka zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Ponadto na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu: a) z wydruku strony internetowej PKP CARGO S.A. na okoliczność tego, iż PKP S.A. nie jest ani głównym, ani większościowym akcjonariuszem PKP CARGO S.A.; b) pisma C na okoliczność tego, iż projekt objęty studium wykonalności nie będzie dofinansowany ze środków Unii Europejskiej; c) projektu ustawy o zmianie ustawy o komercjalizacji i restrukturyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" oraz ustawy o Funduszu Kolejowym oraz wydruku ze strony Rządowego Centrum Legislacji na okoliczność postępu prac na projektem ustawy dotyczącym ewentualnego dofinansowania projektu ze środków publicznych; d) wydruku ze strony internetowej Urzędu Transportu Kolejowego na okoliczność katalogu podmiotów, które wykonują zadania zarządców infrastruktury kolejowej w Polsce. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie złożono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. _Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), dalej: "p.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skargach kasacyjnych jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Nadto zgodnie z treścią art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie, mimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Naczelny Sąd Administracyjny związany jest granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie dalszych rozważań należy wskazać, że stopień skuteczności skargi kasacyjnej zależy od stopnia precyzji określenia jej zarzutów. Autor skargi kasacyjnej wyznacza bowiem zakres kontroli instancyjnej, wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy skargi kasacyjnej oraz jej uzasadnienie musi więc być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten nie może zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych, czy też ich uzasadnienia. Obowiązkiem skarżącego kasacyjnie jest wskazanie, które przepisy prawa materialnego, i w jaki sposób, zostały naruszone, oraz które przepisy prawa procesowego zostały naruszone, i jaki to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest również powołany do uzupełniania ani interpretowania niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych. Przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie, przez wnoszącego ten środek prawny, naruszenia prawa materialnego. W przypadku zarzutu naruszenia przepisów postępowania przesłanką skuteczności skargi kasacyjnej jest wykazanie zarówno istnienia stanu naruszenia przepisów postępowania, jak też (jednocześnie) wpływu na wynik sprawy oraz "istotności" wpływu tego naruszenia na wynik sprawy (art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Przechodząc do rozważenia zasadności postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, w pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., jego zasadność bowiem, wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej. Przypomnieć zatem należy, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy, które powinny znaleźć się w uzasadnieniu wyroku. Zgodnie z dyspozycją przywołanej powyżej regulacji uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego, jeżeli nie wiadomo, jaki stan faktyczny Sąd pierwszej instancji przyjął, jako podstawę wyrokowania, a także w sytuacji, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. może być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej, gdy wada uzasadnienia nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się, bowiem w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli (vide uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 12 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1620/10). Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem, dlaczego nie stwierdził czy stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, czy też przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 4 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/09). Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia wymogów art. 141 § 4 p.p.s.a., nie wskazuje bowiem w sposób jednoznaczny podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienia. W skardze kasacyjnej trafnie zarzucono, że WSA w Warszawie, badając przesłanki z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., pominął regulację zawartą w art. 4 ust. 10 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów, a także nie rozważył w sposób należyty kwestii "wykonywania zadań publicznych" przez adresata wniosku dostępowego. Nie jest wystarczające ograniczenie się w tym zakresie do stwierdzenia, że " (...) C. sp. z o.o. , jako wykonawca wskazanego we wniosku projektu, wykonuje zadania publiczne w rozumieniu art. 4 u.d.i.p.". Prawidłowe rozważenie kwestii "wykonywania zadań publicznych" wymaga, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, rozważenia powierzonych Spółce zadań w zakresie zarządzania infrastrukturą kolejową na tle przede wszystkim regulacji zawartych w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 697 ze zm.), czego brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Konieczne jest zatem odniesienie się do ustawowej definicji zarządcy infrastruktury oraz do katalogu zadań, jakie spoczywają na zarządcy infrastruktury kolejowej w kontekście "wykonywania zadań publicznych", o jakim jest mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. Ponadto należy zauważyć, że Sąd pierwszej instancji rozstrzygając sprawę, nie dysponował dokumentami źródłowymi w postaci wnioskowanego Studium Wykonalności i Projektem Budowlanym, których dotyczy ocena, co do charakteru oraz zawartej w nim treści. Z akt sprawy nie wynika, by Sąd pierwszej instancji przed wyrokowaniem w sprawie zapoznał się z treścią żądanych dokumentów w celu wyjaśnienia i ustalenia, czy dokumenty te zawierają informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, tak jak twierdzi wnioskodawca, czy - jak twierdzi strona skarżąca kasacyjnie w odniesieniu do przedmiotowego Studium Wykonalności - jest to dokument wewnętrzny, niepodlegającym udostępnieniu w trybie u.d.i.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego orzekanie w sprawie bez uprzedniego zapoznania się z treścią żądanych dokumentów uznać należy za przedwczesne. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji uznał, że wnioskowane Studium zawiera informację publiczną, brak jest bowiem odniesienia się w tym zakresie do argumentów Spółki dotyczących wewnętrznego charakteru tego dokumentu. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd ten ograniczył się niemal jedynie do stwierdzenia, że żądany dokument ma walor informacji publicznej, a oceny tej dokonał bez przeprowadzenia dogłębnej analizy w tym zakresie, w tym w szczególności z uwzględnieniem treści tego dokumentu. Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zabrakło odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do charakteru prawnego drugiego z żądanych dokumentów, tj. Projektu Budowlanego, co trafnie podniesiono w skardze kasacyjnej. W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia zaskarżonego wyroku uniemożliwia kontrolę zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej (zarówno procesowych, jak i materialnoprawnych). Ocena taka byłaby bowiem przedwczesna. Mając na uwadze powyższe rozważania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości, uznając, iż zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w tym przepisie. W istocie rzeczy bowiem w rozpatrywanej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego, było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, by obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego.