VII SA/Wa 733/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kramek (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 września 2021 r. sprawy ze skargi P.J. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem skargi P. J. (dalej: skarżący") jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) z dnia [...] lutego 2021 r. znak: [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: WINB) uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] i nakazał skarżącemu, w terminie do 10 maja 2019 r. opróżnienie w całości lokalu mieszkalnego od strony zachodniej, położonego na działce [...] w miejscowości B. przy ul. D.[...], gmina S. oraz zarządził: umieszczenie na budynku zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz o zakazie jego użytkowania oraz wykonanie doraźnego zabezpieczenia i usunięcie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi, poprzez zabezpieczenie budynku przed dostępem osób trzecich. Wyrokiem z dnia 17 września 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1318/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. J. na ww. decyzję WINB. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2020 r" sygn. akt III OSK 167/20 oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 września 2019 r. Pismem z dnia 1 grudnia 2020 r. skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2021 r. GINB na podstawie art. 61a § 1 k.p.a odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji wskazując, że kluczową okolicznością w sprawie jest poddanie kwestionowanej decyzji kontroli sądowoadministracyjnej i oddalenia prawomocnym wyrokiem skargi skarżącego na decyzję WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. Oznacza to bowiem, że Sąd nie będąc związany zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. zarzutami i wnioskami skargi, nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego nieważnością rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego. Zdaniem GINB pzyjęcie stanowiska odmiennego od powyższego byłoby całkowicie niedopuszczalne i równoznaczne z kwestionowaniem prawomocnego wyroku sądowego zapadłego w konkretnej sprawie. GINB podniósł, że także wśród zarzutów zawartych we wniosku skarżący nie wskazuje na okoliczności mogące mieć wpływ na wszczęcie postępowania nieważnościowego, analiza zarzutów podnoszonych w podaniu dotyczącym wszczęcia ww. postępowania wskazuje, że były one rozważne przez Sąd (np. zarzut niemożliwości wykonania ww. obowiązku z powodu utrudnionej współpracy z najemcami przedmiotowego lokalu). Natomiast w pozostałym zakresie ich intencją jest ponowne rozpatrzenie sprawy, co byłoby i tak na gruncie tego postępowania nadzorczego niedopuszczalne. We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 61a § 1 k.p.a. poprzez nieuprawnione i całkowicie nieuzasadnione odwołanie się do "innych uzasadnionych przyczyn" odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego; 2) art. 123 § 2 k.p.a. gdyż GINB postanowieniem rozstrzygnął o istocie sprawy z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji WINB niezależnie od tego, że jednocześnie celowo zawoalował rozpoznanie głównego zarzutu z petitum tego wniosku, pomimo konieczności wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej; 3) art. 170 p.p.s.a., całkowicie błędnie przyjmując, że rozpoznanie wniosku było niedopuszczalne i równoznaczne z kwestionowaniem prawomocnych wyroków sądu, pomijając przy tym istotę i treść zarzutu z petitum wymienionego wniosku oraz zakres faktycznego orzekania w spawach przez WSA i NSA; 4) art. 6 i 7 k.p.a. poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku z dnia 1 grudnia 2020 r. i dążenie do zablokowania albo wydłużenia w czasie możliwości zaskarżenia przez stronę niekorzystnej decyzji GINB do sądu administracyjnego, przez co naruszył również art. 3 § 1 p.p.s.a.; 5) naruszenia art. 159 § 1 k.p.a. poprzez niewydanie postanowienia w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji WINB pomimo występowania prawdopodobieństwa graniczącego z pewnością, że skarżona decyzja jest dotknięta wadą z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia [...] lutego 2021 r. GINB utrzymał w mocy własne postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaśniając, że skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Jeżeli nie występowały przyczyny nieważności w chwili wydania decyzji, to nie powstaną one również po jej wydaniu, a więc wszystkie mogą być ujawnione w postępowaniu przed sądem administracyjnym. Powołując się na orzecznictwo sądowoadaministracyjne GINB podniósł, że próba stwierdzenia nieważności decyzji, co do której oddalono skargę oceniana jest jako niedopuszczalna ingerencja w prawomocne orzeczenie sądu. Nikt nie może negować treści orzeczenia, stosownie bowiem do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Odnosząc się do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GINB zauważył, że skarżący nie wskazał na okoliczności mogące skutkować wszczęciem postępowania nieważnościowego, a podnoszone argumenty stanowią powtórzenie zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oraz w skardze do WSA w Warszawie, do których Sąd odniósł się w wyroku z dnia 17 września 2019 r. W skardze na postanowienie GINB z dnia [...] lutego 2021 r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzucił naruszenie: 1) art. 61a § 1 k.p.a. w szczególności poprzez nieuprawnione i całkowicie nieuzasadnione odwołanie się do innych uzasadnionych przyczyn" odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego; 2) art. 158 § 1 k.p.a. albowiem GINB rozstrzygnął o istocie sprawy z wniosku. o stwierdzenie nieważności decyzji WINB postanowieniem, zamiast w formie decyzji administracyjnej; 3) art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej polegająca na tym, że w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą musi istnieć wyłącznie na moment wydania tej decyzji; 4) art. 157 § 2 k.p.a., gdyż nie rozpoznano prawidłowo zakresu złożonego wniosku., który to wyraźnie wskazywał, że dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji WINB tylko w części, dot. nakazu opróżnienia lokalu, a nie stwierdzenia nieważności tej decyzji w całości; 5) art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, błędnie przyjmując, że rozpoznanie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji było niedopuszczalne i równoznaczne z kwestionowaniem prawomocnych wyroków sądu, pomijając przy tym istotę i treść zarzutu z wymienionego wniosku oraz zakres faktycznego orzekania w spawach przez WSA i NSA; 6) art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyjmując, w szczególności że orzeczenie sądu administracyjnego w sprawie stanowi bezwzględną przeszkodę późniejszego wzruszenia decyzji będącej przedmiotem badania tego sądu z powodu zmiany przepisów prawa, która następuje po wydaniu tego orzeczenia, a która uniemożliwia wykonanie tej decyzji; 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak ustosunkowania się do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; 8) art. 7a § 1 k.p.a.; 9) art. 11 k.p.a.; 10) braku doręczenia skarżonego i poprzedzającego postanowienia pozostałym stronom postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że wykonanie decyzji WINB wywołałoby czyny zagrożone karą, tj. wykroczenie z art. 116 § 1a kodeksu wykroczeń, ewentualnie występek z art. 191 § 1 kodeksu karnego, albo występek z art. 191 § 1a kodeksu karnego. Ten zarzut nigdy nie pojawił się w skardze i postępowaniu przed WSA, a już tym bardziej w skardze kasacyjnej i postępowaniu przed NSA, pozostawał też całkowicie poza zakresem rozstrzygnięć obu sądów, zwłaszcza co do wykroczenia z art. 116 § 1 a kodeksu wykroczeń. Wykroczenie z art. 116 § 1a kodeksu wykroczeń wprowadzone zostało z dniem 29 listopada 2020 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie GINB z dnia [...] lutego 2021 r., utrzymujące w mocy postanowienie własne tego organu o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć stanowi art. 61a § 1 k.p.a., a powodem jego zastosowania było stwierdzenie, że kwestionowana przez skarżącego decyzja WINB była przedmiotem kontroli WSA w Warszawie, który wyrokiem z dnia 17 września 2019 r. oddalił skargę skarżącego, zaś NSA wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2020 r. oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku. Biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącego, w związku z którym wydane zostało zaskarżone postanowienie, jak i uzasadnienie wyroku tut. Sądu z dnia 17 września 2019 r. Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe. Zostało bowiem wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan sprawy i właściwą wykładnię art. 61a § 1 k.p.a. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że złożenie wniosku o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nie uruchamia jeszcze postępowania w tym trybie. Konieczne jest zbadanie, czy wniosek ten może spowodować wszczęcie postępowania, a to sprowadza się do oceny na wstępnym etapie tj. przed formalnym uruchomieniem postępowania, czy został on złożony przez stronę postępowania i czy nie zachodzą żadne inne przeszkody natury przedmiotowej uniemożliwiające prowadzenie takiego postępowania. Sąd podziela ocenę GINB, że zasadnicze znaczenie w tej materii w niniejszej sprawie ma to, że kwestionowana przez skarżącego decyzja WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. została poddana kontroli sądowoadministracyjnej (zakończonej prawomocnym wyrokiem), a ta nie ujawniła żadnych jej wad, w tym kwalifikowanych. Z kolei wyrok Sądu I instancji został poddany kontroli instancyjnej, w wyniku czego oddalono skargę kasacyjną skarżącego. Okoliczność ta prawidłowo została dostrzeżona i przywołana przez organ w niniejszej sprawie. Prawidłowo również została ona oceniona. GINB właściwie przyjął, że uprzednia kontrola sądowa decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie nieważności może stanowić przeszkodę we wszczęciu postępowania, w efekcie - uzasadniać zastosowanie art. 61a § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zgodnie bowiem z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2009 r., sygn. akt I OPS 6/09, żądanie strony stwierdzenia nieważności decyzji, od której skargę oddalono prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, powinno zostać załatwione przez wydanie decyzji o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.) wówczas, gdy w rezultacie wstępnego badania zawartości żądania organ administracji publicznej ustali wystąpienie – ze względu na wydany uprzednio wyrok sądu – przeszkody przedmiotowej czyniącej jego rozpoznanie niedopuszczalnym. W pozostałych wypadkach organ administracji publicznej obowiązany jest rozpoznać żądanie co do istoty, stosując art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu przywołanej uchwały wskazano, że "W razie oddalenia skargi prawomocnym wyrokiem, ustalenie, czy żądanie przez stronę stwierdzenia nieważności decyzji poddanej ocenie sądu powinno zostać załatwione przez organ administracji publicznej rozstrzygnięciem wydanym na podstawie art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 k.p.a., czy też decyzją o odmowie wszczęcia postępowania (art. 157 § 3 k.p.a.), wymaga zbadania, co było przedmiotem rozstrzygnięcia. Niezbędne zatem jest stwierdzenie, czy oddalenie skargi nastąpiło w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających przesłankom kwalifikującym do jej wzruszenia (art. 156 § 1 k.p.a.), wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji. Jeśli tak, wydany wyrok zamknie organowi administracji drogę do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, gdyż wniesione żądanie wkraczałoby w zakres oceny objętej powagą rzeczy osądzonej (materii prawnej, co do której wiążąco wypowiedział się sąd, formułując zwrot stosunkowy o zgodności z prawem zakwestionowanej decyzji)". Jednocześnie w omawianej uchwale zaznaczono, że możliwa jest i taka sytuacja, w której występujący z żądaniem stwierdzenia nieważności decyzji wskaże okoliczności, jakie nie były objęte orzeczeniem sądu, albo zwróci uwagę na fakt oddalenia skargi z powodu braku legitymacji skarżącego. "Uwarunkowany względami obiektywnymi brak wiedzy sądu o okolicznościach sprawy istotnych dla wyniku postępowania spowoduje, że poza zakresem kontroli sądowej objętej powagą rzeczy osądzonej znajdzie się to, na co powoła się wnoszący żądanie. W takim wypadku prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję nie byłby przeszkodą dla przeprowadzenia postępowania w celu merytorycznego rozpoznania żądania złożonego do organu administracji". Tym samym w niniejszej sprawie zachodziła konieczność zbadania, czy wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji WINB z [...] kwietnia 2019 r. wskazuje na takie okoliczności, które nie były znane Sądowi badającemu ten akt. Przy czym w takiej analizie nie chodzi o stwierdzenie jakiejkolwiek okoliczności pozostającej poza wiedzą sądu rozpoznającego skargę, ale o tego rodzaju nieznanej sądowi, która może mieć znaczenie prawne i może stanowić o kwalifikowanej wadzie kwestionowanego orzeczenia. Taka też analiza w niniejszej sprawie miała miejsce, niemniej – jak wskazał GINB – nie wykazała ona, by we wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący podniósł tego rodzaju okoliczności, które mogłyby znaleźć się poza kontrolą sądową, a jednocześnie miałyby znaczenie dla ważności kwestionowanej decyzji. GINB wyjaśnił, że np. zarzut niemożliwości wykonania obowiązku opróżnienia lokalu mieszkalnego z powodu utrudnionej współpracy z najemcami tegoż lokalu, był przedmiotem rozważań Sądu, co wynika wprost z uzasadnienia wyroku WSA w Warszawie z dnia 17 lipca 2019 r. W tej materii Sąd również podziela stanowisko organu, dostrzegając przy tym, że we wniosku o stwierdzenie nieważności skarżący podniósł, że wykonanie decyzji WINB wywołałoby czyn zagrożony karą z art. 116 § 1a kodeksu wykroczeń, który stanowi, że "kto nie przestrzega zakazów, nakazów, ograniczeń lub obowiązków określonych w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, podlega karze grzywny albo karze nagany". Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 października 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z przeciwdziałaniem sytuacjom kryzysowym związanym z Covid – 19 (Dz.U. z 2020 r., poz. 2112). Penalizuje on nieprzestrzeganie zakazów, nakazów, ograniczeń lub obowiązków określonych tylko w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a precyzyjniej – ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi i rozporządzeń wydanych na podstawie delegacji w niej zawartych. Skarżący wskazuje w tym zakresie na art. 15zzu ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 1842), który przewiduje, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu Covid-19 nie wykonuje się tytułów wykonawczych nakazujących opróżnienie lokalu mieszkalnego. Przepis ten wprowadza zatem z wyjątkami tam określonymi zakaz wykonywania w stanie epidemii wyroków dotyczących eksmisji z lokali mieszkalnych. Nie jest to zatem sytuacja, z którą mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Skarżący we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji sam zresztą wskazuje, że "aby wykonać nakaz opróżnienia lokalu zmuszony będzie do podjęcia działań procesowych związanych z uzyskaniem wyroku eksmisyjnego (tytułu wykonawczego nakazującego opróżnienie lokalu mieszkalnego)" Odnosząc się bezpośrednio do treści art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. należy zauważyć, że obejmuje on wyłącznie sytuację, w której samo podjęcie czynności wykonawczych realizowałoby znamiona czynu zabronionego pod groźbą kary, nie zaś sytuację, w której wykonanie decyzji mogłoby dopiero pociągnąć za sobą dalsze zdarzenia, które realizację takich znamion mogłyby stanowić. Podniesione zatem w tym zakresie zarzuty skargi nie mogły być uwzględnione. Zgodzić się tym samy należy z GINB, że skutkiem oddalenia skargi przez sąd jest niedopuszczalność stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, albowiem sąd z urzędu ustala, czy występują okoliczności uzasadniające stwierdzenie nieważności w myśl art. 156 § 1 k.p.a. Żadna z okoliczności wymienionych w tym przepisie (pkt 1-7) nie zmienia swej wartości prawnej z upływem czasu. Za chybione Sąd uznał także pozostałe zarzuty skargi, w szczególności zarzut dotyczący naruszenia art. 158 § 1 k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie organu w formie postanowienia zamiast decyzji. Wyjaśnić wobec powyższego należy, że organ nie rozstrzygał o istocie sprawy z wniosku z dnia 1 grudnia 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji. Odmówił, zgodnie z art. 61a § 1 k.p.a. wszczęcia postępowania uznając, że zachodzi "inna uzasadniona przyczyna" tj. okoliczność, która w oczywisty sposób stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania administracyjnego, w tym wypadku jest to prawomocny wyrok oddalający skargę na decyzję WINB, której stwierdzenia nieważności domaga się skarżący. Z uwagi więc na powagę rzeczy osądzonej zaszła przedmiotowa przeszkoda z art. 61a § 1 k.p.a. do wszczęcia postępowania. Takie zaś rozstrzygnięcie organ podejmuje w formie postanowienia. Z tych też powodów Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie. Zdaniem Sądu okoliczności przywołane przez skarżącego nie stanowią takich, które mogłyby pozostawać poza wiedzą tut. Sądu. To też oznacza, że prawomocny wyrok tego Sądu stanowi w niniejszej sprawie przeszkodę dla organu administracji do uruchomienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Organ administracji publicznej nie może bowiem dokonywać innych ocen od tych dokonanych już prawomocnie w sprawie przez sąd administracyjny, stoi temu na przeszkodzie art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Sąd zauważa przy tym, że stosownie do art. 145 § 1 pkt 2 i art. 134 p.p.s.a. sądowa kontrola aktów administracyjnych z urzędu obejmuje m.in. sprawdzenie, czy zaskarżony akt nie jest dotknięty wadą kwalifikowaną uregulowaną w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach, stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności. Rezultatem sądowej kontroli jest ocena prawna wyrażona w sentencji orzeczenia sądu administracyjnego. Wyrok oddalający skargę na decyzję administracyjną oznacza, że zaskarżony akt nie jest dotknięty żadną z wad, w tym żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W tych warunkach, w ocenie Sądu, zaskarżone postanowienie wydane w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. należało uznać za zgodne z prawem. Brak szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy nie stanowi o naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a., bowiem GINB wyjaśnił dostatecznie powody podjętego rozstrzygnięcia dając temu wyraz w uzasadnieniach obu postanowień. Zaskarżone, jak i poprzedzające je postanowienie z dnia [...] stycznia 2021 r. zostały doręczone skarżącemu jako jedynej stronie postępowania. Odnośnie treści skargi Sąd zauważa, że tryb nadzwyczajny, jakim jest stwierdzenie nieważności decyzji, nie stanowi kolejnej instancji postępowania administracyjnego, a odrębne postępowanie, którego istotą jest wyłącznie ustalenie, czy badany akt jest dotknięty jedną z kwalifikowanych wad nieważności (tym samym żadne inne wady w tym postępowaniu nie mogą wywołać zamierzonego skutku). Przy czym, uruchomienie takiego postępowania w stosunku do decyzji uprzednio skontrolowanej przez sąd administracyjny i uznanej prawomocnym wyrokiem tego sądu za zgodną z prawem jest możliwe, ale w sytuacjach wyjątkowych, wskazanych w ww. uchwale NSA, a więc m.in. wówczas, gdy podstawą sformułowania wniosku o stwierdzenie nieważności jest okoliczność nieznana sądowi, mogąca mieć jednocześnie znaczenie prawne w ww. trybie nadzwyczajnym. Taka jednak sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. W tych warunkach Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.