I FSK 366/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hieronim Sęk (sprawozdawca), Sędzia NSA Marek Olejnik, Sędzia WSA del. Maja Chodacka, Protokolant Patryk Pogorzelski, po rozpoznaniu w dniu 11 października 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej P. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 października 2020 r. sygn. akt I SA/Bd 484/20 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 13 lipca 2020 r. nr 0401-IOV2.603.31.2020 w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od września 2006 r. do sierpnia 2007 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od P. K. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Skarga kasacyjna i odpowiedź na skargę kasacyjną. 1.1. P. K. (dalej: Strona lub Skarżący) pismem z dnia 23 grudnia 2020 r. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt I SA/Bd 484/20. 1.2. Powołanym wyrokiem Sąd pierwszej instancji, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), oddalił skargę Strony na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 13 lipca 2020 r. Zaskarżoną decyzją organ drugiej instancji utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno--Skarbowego w Toruniu (dalej: Naczelnik UC-S) z dnia 13 lutego 2020 r. w przedmiocie odmowy uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Bydgoszczy (dalej: Dyrektor UKS) z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie podatku od towarów i usług (dalej: podatek VAT) za poszczególne miesiące od września 2006 r. do sierpnia 2007 r. Zdaniem Sądu przy wydaniu decyzji we wznowionym postępowaniu nie doszło do naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy z wniosku o wznowienie postępowania. Wznawiając bowiem postępowanie podatkowe na wniosek/żądanie Strony z dnia 18 listopada 2019 r., oparty na przesłance z art. 240 § 1 pkt 11 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.; dalej: O.p.) w związku z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18, organy podatkowe obu instancji słusznie przyjęły, że w towarzyszących wnioskowi okolicznościach wznowienie postępowania było dopuszczalne i umożliwiało merytoryczną ocenę co do wystąpienia owej przesłanki i co do jej znaczenia dla sprawy zakończonej decyzją ostateczną w postępowaniu zwyczajnym. 1.3. Skarżący zaskarżył wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. 1.4. W złożonym środku zaskarżenia Skarżący zarzucił Sądowi naruszenie: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. przez brak zastosowania i nieuwzględnienie skargi na decyzję ostateczną [tj. wydaną w postępowaniu nadzwyczajnym decyzję Dyrektora IAS z dnia 13 lipca 2020 r., a nie decyzję Naczelnika UC-S z dnia 13 lutego 2020 r. - jak omyłkowo podano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na str. 2 i 3] w sytuacji, gdy wniosek z dnia 18 listopada 2019 r. o wznowienie postępowania [w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora UKS z dnia 27 lipca 2013 r., a nie decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 23 grudnia 2014 r. - jak omyłkowo podano w uzasadnieniu skargi kasacyjnej na str. 3] jako złożony przez Stronę przedwcześnie [bo przed opublikowaniem sentencji wyroku TSUE w stosownym Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (dalej: Dz. Urz. UE), co nastąpiło w dniu 16 grudnia 2019 r.] powinien zostać oddalony [według uzasadnienia skargi kasacyjnej na str. 4 należało "odmówić wszczęcia postępowania wznowieniowego"] przez organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie art. 243 § 1 O.p., a jeżeli to nie nastąpiło [to według uzasadnienia skargi kasacyjnej na str. 4 organ ten po wszczęciu postępowania powinien był je umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 208 § 1 O.p., a jeśli tego nie uczynił, wydając decyzję merytoryczną] to organ drugiej instancji powinien na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. [według uzasadnienia skargi kasacyjnej na str. 4 uchylić tę decyzje i] postępowanie w sprawie wznowienia postępowania umorzyć, a nie prowadzić do wydania zaskarżonej decyzji ostatecznej [z dnia 13 lipca 2020 r.]; 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez brak zastosowania i nieuwzględnienie skargi na decyzję ostateczną mimo błędnej wykładni art. 121 § 1 w związku z art. 243 § 1 O.p., że postępowanie organu podatkowego budziło zaufanie, w sytuacji, w której organ ten informując Stronę o przedwczesnym złożeniu wniosku [spowodował], że Strona w zaufaniu do takiego stwierdzenia złożyła podanie [z dnia 15 stycznia 2020 r. o wznowienie postępowania] w terminie ustawowym, [a mimo to] organ prowadził postępowanie wyłącznie w oparciu o przedwczesne podanie [z dnia 18 listopada 2019 r.] i wydał w tym postępowaniu decyzję ostateczną nie podejmując żadnych czynności w związku z wnioskiem Strony [z dnia 15 stycznia 2020 r.] złożonym w prawidłowym terminie [według uzasadnienia skargi kasacyjnej na str. 3 sposób procedowania organu podatkowego sprawił, że "zawisły" przed nim dwie tożsame sprawy, z wniosku przedwczesnego i z wniosku terminowo złożonego, przy czym kontynuowanie sprawy w ramach tego pierwszego, uznanego za dopuszczalny, winno skutkować wydaniem wobec drugiego z wniosków postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania na podstawie art. 165a § 1 O.p., czego nie uczyniono]. Powyższe naruszenia miały więc - w ocenie Skarżącego - istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ prawidłowe zastosowanie tych przepisów powinno doprowadzić do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej. 1.5. W piśmie z dnia 5 stycznia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, Dyrektor IAS wniósł o oddalenie tej skargi i zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. 2. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 2.1. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 tego artykułu. Przesłanek takich, na podstawie akt niniejszej sprawy, z urzędu nie odnotowano. Podobnie w tym samym trybie nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani do umorzenia postępowania przed Sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 P.p.s.a. (vide uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, nr 3, poz. 40). 2.2. Skarga kasacyjna zbadana zatem według reguły związania zarzutami w niej zawartymi (art. 183 § 1 ab initio P.p.s.a.) okazała się niezasadna i dlatego podlegała oddaleniu. 2.3. W myśl art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Mając na uwadze tę szczególną regulację w stosunku do art. 141 § 4 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny, orzekając o oddaleniu skargi kasacyjnej, mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź tylko do rozważań mających znaczenie dla oceny podstaw kasacyjnych. 2.4. W punkcie wyjścia stwierdzić należało, że wbrew temu co przez postawione w petitum skargi kasacyjnej zarzuty próbował wykazać jej autor, w ramach kontroli legalności zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 243 § 1 i art. 121 § 1 O.p. 2.4.1. Formułując taką ocenę zarzutów kasacyjnych przypomnieć wypadało, że decyzją z dnia 13 lipca 2020 r., zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji, Dyrektor IAS utrzymał w mocy "odmowną" decyzję Naczelnika UC-S z dnia 13 lutego 2020 r. Ta zaś decyzja została wydana - po wznowieniu postępowania podatkowego - na skutek wniosku/żądania Strony z dnia 18 listopada 2019 r. (wpływ do organu w dniu 21 listopada 2019 r.) o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora UKS z dnia 23 lipca 2013 r. dotyczącą podatku VAT za podane na wstępie miesiące. Jako podstawę wznowienia Strona w złożonym wniosku wskazała przesłankę przewidzianą w art. 240 § 1 pkt 11 O.p., powołując się na ogłoszony (chociaż jeszcze wtedy nieopublikowany w zakresie jego sentencji w Dz. Urz. UE) wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18. Wydając postanowienie z dnia 8 stycznia 2020 r. (doręczone Stronie w dniu 13 stycznia 2020 r.) o wznowieniu postępowania w związku z wnioskiem z dnia 18 listopada 2019 r., Naczelnik UC-S odnotował, że ów wniosek w chwili jego złożenia był przedwczesny, gdyż wpłynął do organu zanim został opublikowany w stosownym dzienniku unijnym wyrok TSUE (ściśle rzecz ujmując zanim sentencja tego wyroku została opublikowana - przyp. NSA) mający stanowić przyczynę wznowienia. Publikacja ta nastąpiła bowiem w dniu 16 grudnia 2019 r. w Dz. Urz. UE 2019/C 423/09 z tej właśnie daty. Mając jednak na uwadze, że w trakcie rozpatrywania rzeczonego wniosku nastąpiła już owa publikacja, organ pierwszej instancji stwierdził brak przeszkód co do dopuszczalności wznowienia. Z kolei Strona, w nawiązaniu do otrzymanego postanowienia o wznowieniu postępowania, złożyła pismo z dnia 15 stycznia 2020 r. w którym stwierdziła, że w świetle art. 91 § 1 Regulaminu postępowania przed TSUE wyrok tego Trybunału ma moc od dnia jego ogłoszenia i wedle tej daty należało liczyć początkowy moment do złożenia wniosku o wznowienie postępowania podatkowego. Jednocześnie z tzw. ostrożności procesowej i dla rozwiania wątpliwości proceduralnych ponowiła wniosek o wznowienia postępowania, czyniąc jego składową uprzednio już złożony wniosek z dnia 18 listopada 2019 r. Nadto w odwołaniu z dnia 4 marca 2020 r. od decyzji Naczelnika UC-S, którą we wznowionym postępowaniu odmówiono zmiany decyzji Dyrektora UKS, Strona powtórzyła zapatrywanie, że wniosek o wznowienie nie cechował się przedwczesnością i za taki nie mógł być uznany. Jednakże w piśmie z dnia 6 marca 2020 r., uzupełniającym odwołanie, Strona wyraziła już pogląd odmienny, podnosząc, że jej wniosek z dnia 18 listopada 2019 r. był przedwczesny i dlatego organ pierwszej instancji powinien umorzyć postępowanie wznowieniowe. Dyrektor IAS w postępowaniu odwoławczym podzielił co do meritum stanowisko Naczelnika UC-S (tj. odnośnie do przyczyny wznowienia). Natomiast w kwestii problematyki czasu złożenia wniosku o wznowienie postępowania wyjaśnił, że wniosek z dnia 18 listopada 2019 r. był przedwczesny, gdyż w tym czasie stanowiący jego podstawę wyrok TSUE z dnia 16 października 2019 r. w sprawie C-189/18 nie został [w zakresie jego sentencji] opublikowany w Dz. Urz. UE. Mając jednak na względzie, że Strona ponowiła wniosek o wznowienie postępowania w piśmie z dnia 15 stycznia 2020 r. oraz z uwagi na fakt, że publikacja [sentencji] wyroku TSUE miała miejsce w dniu 16 grudnia 2019r., ustała przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozpatrzenie złożonego przedwcześnie wniosku o wznowienie postępowania. Zatem kierując się zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów podatkowych, Naczelnik UC-S zasadnie przyjął, że wniosek został złożony skutecznie i tym samym podlegał merytorycznemu rozpatrzeniu. Sąd pierwszej instancji kontrolując ostateczną decyzję wydaną w postępowaniu wznowionym uznał za zgodne z prawem stanowisko Dyrektora IAS. Odnośnie do zarzutu, że zaskarżona decyzja powinna zostać uchylona, a postępowanie umorzone z uwagi na to, że wniosek z dnia 18 listopada 2019 r. był przedwczesny, Sąd odnotował, że pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. Strona ponowiła wniosek o wznowienie postępowania, czyniąc jego częścią treść wniosku z dnia 18 listopada 2019 r. W takiej sytuacji - przyjmując rozumowanie Skarżącego - umorzenie postępowania wiązałoby się z koniecznością jego wznowienia w oparciu o ponowiony pismem z dnia 15 stycznia 2020 r. wniosek o wznowienie postępowania, którego częścią składową był wniosek z dnia 18 listopada 2019 r., uznany obecnie przez Stronę za nieskuteczny. Organ podatkowy, kierując się więc określoną w art. 121 § 1 O.p. zasadą pogłębiania zaufania do organów, trafnie uznał, że wskutek ponowienia przez Stronę wniosku ustała przeszkoda uniemożliwiająca merytoryczne rozpoznanie sprawy. Wymagało przy tym podkreślenia - zdaniem Sądu pierwszej instancji - że postanowienie o wznowieniu postępowania podatkowego zostało wydane już po opublikowaniu [sentencji] powyższego wyroku, tj. w dniu 8 stycznia 2020 r. We wskazanym zakresie, w działaniu organu podatkowego nie można było dopatrzeć się naruszenia prawa mogącego mieć wpływ na wynik sprawy. 2.4.2. Mając na względzie opisany w poprzednim punkcie stan sprawy, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie doszedł do kluczowej dla wyniku sprawy konkluzji, że organ podatkowy mógł w dniu 8 stycznia 2020 r. wznowić postępowanie na wniosek Strony z dnia 18 listopada 2019 r. W dacie wznowienia postępowania podatkowego towarzyszyło temu trafne uznanie wniosku za dopuszczalny. Nastąpiło już bowiem opublikowanie w Dz. Urz. UE z dnia 16 grudnia 2019 r. sentencji wyroku TSUE z dnia 16 października 2019 r., zaś żądanie wznowienia postępowania/wniosek w tym przedmiocie z dnia 18 listopada 2019 r. nie został przez Stronę do czasu publikacji ani cofnięty, ani organ w związku z tak złożonym wnioskiem nie wydał decyzji o odmowie wznowienia postępowania. Wręcz przeciwnie, dalsze wypowiedzi procesowe Strony aż do momentu uzupełnienia odwołania, pozwalały przyjąć, że takowego zamiaru w ogóle ona nie miała, gdyż stanowisko przez nią prezentowane z jednej strony negowało przedwczesność wniosku, z drugiej zaś podtrzymywało żądanie wznowienia postępowania. Z kolei we wznowionym już postępowaniu możliwe było rozpatrzenie sprawy merytorycznie, czyli dokonanie oceny co do ziszczenia się przesłanki z art. 240 § 1 pkt 11 O.p. i co do jej wpływu na rozstrzygnięcie istoty sprawy zakończonej w trybie zwyczajnym. O uchybieniu przepisom Ordynacji podatkowej nie mogła więc świadczyć, podnoszona przez Skarżącego dopiero od etapu uzupełniającego odwołanie złożone we wznowionym postępowaniu, okoliczność przedwczesnego złożenia wniosku z dnia 18 listopada 2019 r. o wznowienie postępowania, która - jego zdaniem - winna była prowadzić do "odmowy wszczęcia postępowania wznowieniowego" [a raczej do "odmowy wznowienia postępowania" na podstawie art. 243 § 3 O.p. - wyj. NSA] albo - jeśli już doszło do wznowienia postępowania - to do jego umorzenia, natomiast w drugiej instancji do wydania rozstrzygnięcia o uchyleniu "odmownej" decyzji pierwszoinstancyjnej i umorzenia postępowania. W konsekwencji nie sposób było skutecznie zarzucić Sądowi niezastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., wymienionego w obu zarzutach kasacyjnych, przez brak uchylenia zaskarżonej decyzji ostatecznej Dyrektora IAS z dnia 13 lipca 2020 r. w ramach kontroli jej legalności. 2.4.3. Najistotniejsze dla powyższej oceny prawnej było to, jaki stan istniał w momencie wznawiania postępowania na wniosek Strony z dnia 18 listopada 2019 r., który został oparty na przesłance przewidzianej w art. 240 § 1 pkt 11 O.p. Zgodnie bowiem z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ma wpływ na treść wydanej decyzji.". Natomiast w myśl art. 241 O.p. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony (§ 1), a wznowienie postępowania z przyczyny wymienionej w art. 240 § 1 pkt 11 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia publikacji sentencji orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (§ 2 pkt 2). Z kolei art. 243 O.p. przewiduje w § 1, że w razie dopuszczalności wznowienia postępowania organ podatkowy wydaje postanowienie o wznowieniu postępowania, zaś w § 2, że postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Wobec powyższego skonstatować należało, że wznowienie postępowania na żądanie strony nie oznacza, że to ów wniosek sam przez się powoduje wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Do skutecznego wznowienia postępowania konieczny jest bowiem dodatkowy akt, którym jest wydane przez właściwy organ podatkowy (zob. art. 244 § 1 O.p.) postanowienie w takim przedmiocie. To tego rodzaju akt, wiążący organ od chwili doręczenia go stronie (art. 212 zdane pierwsze w związku z art. 219 O.p.), stanowi dopiero podstawę procesową zapoczątkowującą byt wznowionego postępowania. Innymi słowy, wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania na żądanie strony jest niezbędne do wznowienia postępowania i powinno mieć miejsce tylko wtedy, gdy zachodzi dopuszczalność takiego wznowienia. 2.4.4. W momencie decydowania aktem procesowym (postanowieniem z dnia 8 stycznia 2020 r.) o wznowieniu postępowania na żądanie Strony organ podatkowy dysponował takim jej wnioskiem w tym przedmiocie, który utracił znamię przedwczesności. Wniosek z dnia 18 listopada 2019 r. znajdował się bowiem w dyspozycji i procedowaniu właściwego organu podatkowego, w warunkach, gdy doszło już do publikacji w Dz. Urz. UE sentencji wyroku TSUE przywołanego w owym wniosku jako przyczyna wznowienia postępowania. Jednocześnie Strona, mimo że miała prawo pełnej dyspozycyjności w odniesieniu do złożonego wniosku, nie przejawiła do tego czasu woli jego wycofania, czyli odstąpienia od wyartykułowanego w tym wniosku żądania wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Dyrektora UKS z dnia 23 lipca 2013 r. Towarzyszył temu równocześnie brak wydania przez organ podatkowy decyzji o odmowie wznowienia postępowania z rzeczonego wniosku, zanim nastąpił dzień publikacji wspomnianej sentencji wyroku TSUE. Nie doszło tym samym do takiego sposobu rozstrzygnięcia o losach wniosku z dnia 18 listopada 2019 r. Skoro te wszystkie warunki wystąpiły, to za dopuszczalne prawnie należało uznać wznowienie postępowania na żądanie Strony wyrażone we wniosku z dnia 18 listopada 2019 r. W konsekwencji dalszy sposób orzekania w postępowaniu wznowionym nie był - odmiennie niż uważał Skarżący - nacechowany bezprzedmiotowością tego postępowania. Bezprzedmiotowość ową Skarżący łączył z założeniem o stałości cechy wniosku wyrażającej się jego przedwczesnością względem zdarzenia objętego zakresem art. 241 § 2 pkt 2 in fine O.p. Tymczasem, jak już wyjaśniono, takie podejście nie w każdych warunkach będzie uprawnione. 2.4.5. Odnośnie do kwestii oczekiwanego przez Skarżącego rozstrzygania o wniosku z dnia 15 stycznia 2020 r. należało tylko skonstatować, że z perspektywy wcześniej dokonanego już wznowienia postępowania (postanowieniem z dnia 8 stycznia 2020 r. w związku z wnioskiem z dnia 18 listopada 2019 r.) drugi z wniosków nie mógł mieć żadnego znaczenia. Prowadzenie więc rozważań co do ewentualnych jego losów procesowych nie było ani konieczne, ani dopuszczalne w rozpoznanej sprawie i jako takie pozostawało dla niej prawnie obojętne. 2.5. Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli nie ma ona usprawiedliwionych podstaw, o czym stanowi art. 184 ab initio P.p.s.a. W myśl tego przepisu orzeczono jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. 2.6. W zakresie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego (punkt drugi sentencji), Naczelny Sąd Administracyjny wziął pod uwagę, że: - zaskarżony wyrok oddalał skargę Skarżącego w sprawie objętej wpisem stałym (brak wartości przedmiotu zaskarżenia); - skargę kasacyjną wniósł Skarżący; - Dyrektor IAS złożył odpowiedź na skargę kasacyjną sporządzoną przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji; - na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym za organ stawił się inny jeszcze radca prawny; - niniejszym wyrokiem oddalono skargę kasacyjną Skarżącego. Wobec takiego stanu faktycznego wskazać należało, że zgodnie z art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 w związku z art. 207 § 1 i art. 209 P.p.s.a. w razie oddalenia skargi kasacyjnej strona, która ją wniosła, obowiązana jest zwrócić niezbędne koszty postępowania kasacyjnego poniesione przez organ - jeżeli zaskarżono skargą kasacyjną wyrok sądu pierwszej instancji oddalający skargę; do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez radcę prawnego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach oraz poniesione wydatki; wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w orzeczeniu oddalającym skargę kasacyjną. Natomiast według § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam radca prawny - 100% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 240 zł. Stawka minimalna, w myśl § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c tego rozporządzenia, dla takiej sprawy jak niniejsza, wynosi 480 zł. Na podstawie wykładni systemowej § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a-c wymienionego rozporządzenia przyjęto, że za odpowiedź na skargę kasacyjną oraz udział w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje wynagrodzenie określone na zasadach wynikających z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a tego aktu prawnego (analogicznie jak przyjmowano to na gruncie poprzedniego stanu prawnego w ramach uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2012 r., sygn. akt II FPS 4/12). O wysokości kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zatem na podstawie wymienionych w tym punkcie przepisów, zasądzając od Skarżącego na rzecz Dyrektora IAS kwotę 480 zł. s. WSA (del.) M. Chodacka s. NSA H. Sęk s. NSA M. Olejnik