I GZ 421/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Z. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 399/24 w zakresie odrzucenia skargi Z. G. na postanowienie Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 7 czerwca 2024 r., nr 9013-00000002181/24 przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia odwołania postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem z 4 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 399/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach odrzucił skargę Z. G. na postanowienie Dyrektora Świętokrzyskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Kielcach z dnia 7 czerwca 2024 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. Sąd pierwszej instancji wskazał, że postanowienie organu, które zostało zaskarżone do Sądu, zostało skarżącemu doręczone w dniu 25 czerwca 2024 r., Natomiast skarżący złożył skargę z dniem 26 lipa 2024 r., czyli z przekroczeniem terminu do jej wniesienia, co obligowało Sąd pierwszej instancji do odrzucenia skargi, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Sądu pierwszej instancji, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 i art. 86 p.p.s.a. – w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, albowiem okoliczności niniejszej sprawy dowodzą, iż do przekroczenia terminu doszło bez zawinionego udziału skarżącego, art. 45 Konstytucji RP – poprzez odrzucenie skargi, z powołaniem się na okoliczność przekroczenia terminu do złożenia odwołania, która stanowi okoliczność stricte formalną i przekłada formalizm proceduralny nad prawo obywatela do rozpoznania sprawy w sensie merytorycznym, a nie poprzez formalne zamknięcie drogi do Sądu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skarżący nie dochował ustawowego terminu do wniesienia skargi Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył skargę w dniu 26 lipca 2024 r, a termin do jej wniesienia upływał z dniem 25 lipca 2024 r., z uwagi na fakt, że postanowienie organu z dnia 7 czerwca 2024 r. zostało skarżącemu doręczone z dniem 25 czerwca 2024 r. Nie znajduje więc poparcia argumentacja zażalenia, bowiem odrzucenie skargi złożonej po ustawowym terminie nie stanowi ograniczenia prawa do Sądu. Należy wskazać, że trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi, o jakim mowa w art. 53 § 1 p.p.s.a., jest terminem ustawowym, który nie może być skracany ani przedłużany. Upływ jego sąd uwzględnia z urzędu i z tej przyczyny wniesioną skargę odrzuca się na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 2458/11). Natomiast osobie działającej bez profesjonalnego pełnomocnika Sąd udziela stosownych i niezbędnych pouczeń, lecz tylko w zakresie dokonania danej czynności procesowej. Tak więc zasadne pozostaje stanowisko Sądu pierwszej instancji, zaś zażalenie nie podważa słuszności stanowiska Sądu pierwszej instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.