III SA/Wa 770/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Dębkowski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Hanna Filipczyk, asesor WSA Tomasz Grzybowski, Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Dorota Wielgosz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2024 r. sprawy ze skargi L. sp. z o.o. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz L. sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS") z 5 lutego 2024 r. wydana na wniosek L. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżąca", "Spółka", "Strona") w zakresie podatku od towarów i usług. We wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Wnioskodawca przedstawił następujący stan faktyczny. Spółka jest podatnikiem VAT czynnym, zajmującym się głównie działalnością w zakresie pośrednictwa kupna i sprzedaży nieruchomości. Spółka działając w charakterze podatnika VAT kupiła kilka mieszkań i dokonała dostaw tych towarów. W ramach prowadzonej działalności w zakresie obrotu nieruchomościami w związku z podpisaną umową przedwstępną, która jest istotna z perspektywy niniejszego wniosku, o której postanowieniach szczegółowo mowa poniżej, na Wnioskodawcę przeniesiono prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, wydając grunt w całości w dacie podpisania tejże umowy. Przedmiotem objęcia władztwa (stanowiącego nabycie towaru w wyniku dokonanej dostawy w rozumieniu ustawy o VAT) pozostaje teren ziemi znacznych rozmiarów o charakterze rolnym, niestanowiącym terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT (brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz brak decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Brak decyzji o nabyciu gruntu w drodze umowy kupna-sprzedaży podyktowany był istniejącymi ograniczeniami czasowymi zbycia takiego gruntu (prawny zakaz zbycia przed upływem 5 lat od nabycia wynika z ustawy UKUR). Wnioskodawca występował już z wnioskiem o interpretację w zakresie sformułowanego niżej pytania, ale nie zawarł w nim wszystkich istotnych dla udzielenia poprawnej odpowiedzi kwestii tworzących stan faktyczny, stąd wydana została interpretacja 30 stycznia 2023 r. nr KDIP1-1.4012.674.2022.2.MŻ. Jest ona jednak nieprzydatna dla rozstrzygnięcia wątpliwości zakwalifikowania czynności cesji w realiach przedstawionych w obecnie składanym wniosku z perspektywy przedmiotu podatkiem VAT, bowiem dla prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego w ramach istoty rozpoznawanej sprawy niezwykle ważna jest okoliczność przeniesienia posiadania w ramach zawartej umowy przedwstępnej, której nie podniesiono w poprzednim wniosku, co miało wpływ na treść wyżej wskazanej interpretacji. Wskazana interpretacja została zaskarżona do WSA w Warszawie. Należy w tej mierze w pełni podzielić stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w prawomocnym rozstrzygnięciu dotyczącym wskazanej interpretacji (sygn. akt III SA/Wa 873/23 z 4 sierpnia 2023 r.), że w treści wniosku zabrakło przedstawienia okoliczności dotyczących przeniesienia posiadania Nieruchomości, które pełnomocnik podniósł dopiero na rozprawie, co obligowało Sąd do rozstrzygnięcia w takim stanie faktycznym, jak wynikał ze złożonego wniosku, którego treść wiązała zarówno organ, jak i Sąd. Z tego powodu wniosek jest składany ponownie. Przedmiotem składanego wniosku pozostaje sklasyfikowanie czynności cesji praw i obowiązków z umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży Nieruchomości, niestanowiącej terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy o VAT (brak planu zagospodarowania przestrzennego, brak decyzji o warunkach zabudowy, tereny sklasyfikowane jako grunt rolny, symbol RIVB), nad którą władztwo ekonomiczne - rozumiane jako prawo do rozporządzania towarem jak właściciel - zostało przeniesione na Wnioskodawcę w dacie podpisania wskazanej umowy przedwstępnej i następnie na Cesjonariusza przez Cedenta w dniu podpisania umowy cesji. Należy wskazać okoliczności transakcji, istotne dla oceny z perspektywy transakcji opodatkowania podatkiem VAT. [...] listopada 2021 r. Wnioskodawca mocą aktu notarialnego Rep. [...] zawarł umowę ze Sprzedającymi (osobami fizycznymi, nieprowadzącymi działalności gospodarczej) przedwstępną umowę kupna-sprzedaży wskazanych w treści aktu notarialnego działek gruntu, o łącznej powierzchni - 10 ha, położonych w miejscowości Z.. Te 10 ha należało wyodrębnić z terenu stanowiącego 11,73 ha. Wnioskodawca zapłacił Sprzedającym z umowy przedwstępnej całą cenę w dniu podpisania umowy przedwstępnej. [...] stycznia 2022 r. Wnioskodawca przeniósł część praw z zawartej umowy przedwstępnej, w zakresie, w jakim te prawa dotyczą położonych w miejscowości Z. określonych mocą aktu notarialnego Rep. [...] wskazanych działek o łącznej powierzchni około 2,06 ha oraz udział w działce stanowiącej drogę wewnętrzną na nabywców za wynagrodzeniem określonym w treści aktu. Ustalone wynagrodzenie dla Wnioskodawcy z tytułu cesji było wartością niezależną od kwoty zapłaconej przez Sprzedających (nie był to zwrot kwoty zapłaconej Sprzedającym z umowy przedwstępnej tylko wynagrodzenie za zbycie praw do posiadanej w dacie cesji działki). Transakcje Wnioskodawca potraktował jako dostawę towarów uznając, że cesja praw do gruntu nie odkrywa w tej sprawie w swojej istocie ekonomicznej od dostaw do jakich dojdzie w umowach przyrzeczonych. Konsekwentnie do dokonanej klasyfikacji Wnioskodawca uznał dokonaną cesję praw jako dostawę towarów, mająca za przedmiot działkę nieprzeznaczoną pod zabudowę, objętą zwolnieniem przedmiotowym (art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy o VAT). Opisując stan faktyczny sprawy należy podnieść, że Wnioskodawca jest związany z umową przedwstępną kupna-sprzedaży udziału w Nieruchomości 10 ha, w Nieruchomości stanowiącej 11,73 ha, a więc o znacznym obszarze działki w dacie nabycia zaniedbanej, z nieregulowaniem po postępowaniu spadkowym stanem prawnym, z których własność jest przenoszona sukcesywnie częściowo na niego, częściowo na inne osoby. Proces przenoszenia prawa własności poszczególnych działek jest rozciągnięty w czasie. Taki sposób działania wymuszają obowiązujące w prawie ograniczenia (5 lat zakaz zbywania nabytych gruntów rolnych). Dlatego też, Wnioskodawca skorzystał z rozwiązań prawnie dopuszczalnych i zawarł umowę przedwstępną ze szczególnymi unormowaniami, o których mowa poniżej. Przedmiotowa umowa jest korzystna, bowiem nie blokuje zamierzeń biznesowych Spółki. Nabyta Nieruchomość wymagała: - przeprowadzenia podziałów geodezyjnych, - wytyczenia granic z sąsiadami, ponieważ były nieuregulowane, - załatwienia kwestii spornych związanych z tymi granicami, - wydzielenia jednej wielkiej części, która nie podlegała zakupowi przez Wnioskodawcę, - wykonania dróg na terenie wydzielonych działek, - doprowadzenie działek do stanu używalności, ponieważ się do tego nie nadawały, - wykonania do nich dojazdu, ponieważ nie był on możliwy, - płacenia podatków od Nieruchomości. W umowie przedwstępnej, z której prawa i obowiązki były objęte umową cesji w § 6 tej umowy jest zapis: "Stawiający oświadczają, że wydanie Kupującej Spółce Przedmiotu Umowy do jej wyłącznego posiadania nastąpiło w dniu dzisiejszym, i z tym dniem przechodzą na Kupującą Spółkę wszelkie ciężary i korzyści związane z przedmiotem Umowy". Oznacza to, że doszło do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT. Spółka już z datą podpisania umów przedwstępnych władała nią jak właściciel płacąc podatki, dbając o jej stan, użyczając innym i przeprowadzając prace opisane powyżej, w efekcie których zwiększyła wartość Nieruchomości. W opisanej umowie dodatkowo § 7 wyłącza możliwości dla byłych właścicieli, jakie normalnie mają właściciele. Zrzekają się prawa do zarządzania Nieruchomością. W nieodwołalnym i niewygasającym pełnomocnictwie udzielonym przez Sprzedających Spółce, jak również jasno wskazanie, że "pełnomocnik może działać na wszelkich warunkach według własnego uznania" oraz, że wszelkie koszty z tym związane obciążają Spółkę, ponieważ Sprzedający z umowy przedwstępnej wyzbył się wszelkich praw i obowiązków w zakresie tego terenu, pozostając jedynie w świetle prawa cywilnego właścicielem gruntu. Dodatkowo, między Spółką a Sprzedającymi zostało zawarte porozumienie, z którego jasno wynika, że wszelkie kwoty wynikające ze sprzedaży tych Nieruchomości na rzecz przyszłych Nabywców, tak w ramach cesji praw i obowiązków, jak i w drodze umowy kupna sprzedaży przenoszącej własność stanowią przychód Spółki, a nie Sprzedających. Zawarte jest też oświadczenie, że Sprzedający nie ponoszą żadnych kosztów związanych z utrzymaniem Nieruchomości oraz nie czerpią korzyści z niej. Działka w tej dacie była objęta w posiadanie Spółki, która przejęła faktyczne władztwo nad nią. Zawarte porozumienie z byłymi właścicielami jasno precyzuje także, że Sprzedający zrzekają się praw do przedmiotowej Nieruchomości. Jak wskazano wyżej, jedynie cel biznesowy w tej inwestycji nie pozwalał na zawarcie umowy kupna-sprzedaży z uwagi na pojawiające się w takiej sytuacji ograniczenie w jej zbyciu przez okres 5 lat od jej nabycia. Prawo własności działek z powierzchni 11,73 ha zostało przeniesione na Spółkę (dotyczyło to działek, które wymagają większego zaangażowania oraz nakładów finansowych, które należy ponieść w celu ich optymalnego zbycia, a zatem Spółka może zatrzymać je na 5 lat, które jest czasem niezbędnym na przygotowanie przyszłych transakcji). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie: Czy cesja praw i obowiązków wynikająca z opisanego wyżej aktu notarialnego, mocą którego doszło do przeniesienia praw i obowiązków z umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży gruntu z jednoczesnym przeniesieniem posiadania (władztwa ekonomicznego) gruntu podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów? W uzasadnieniu stanowiska Skarżąca stwierdziła, że cesja praw i obowiązków wynikająca z opisanego we wniosku aktu notarialnego, mocą którego doszło do przeniesienia praw i obowiązków z umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży gruntu wraz z przeniesieniem jego posiadania (władztwa ekonomicznego) podlega opodatkowaniu podatkiem VAT jako odpłatna dostawa towarów. Skarżąca odnosząc się do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przywołała wyroki TSUE w sprawie C-320/88 oraz w sprawie C-25/03. W ocenie Strony w przedmiotowej sprawie w dacie zawarcia przedwstępnej umowy kupna-sprzedaży a cesja praw i obowiązków z tej umowy obejmowała te same prawa, jakie zostały nabyte w dniu zawarcia umowy przedwstępnej. Co istotne obie umowy dotyczyły istniejącej Nieruchomości niezabudowanej, niestanowiącej terenu budowlanego, która pozostawała w dyspozycji Wnioskodawcy, który dokonał cesji praw z umowy przedwstępnej. Taki stan oznacza, co do zasady powstanie obowiązku podatkowego do dostawy towaru (tak w dniu wydania nieruchomości Wnioskodawcy jak i nabywcom, którzy nabyli towar w związku z zawarciem umowy cesji). Zatem mamy do czynienia z dostawą towarów. Skarżąca podniosła, że podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 6 maja 2016 r. (sygn. akt III SA/Wa 2106/15), Zdaniem Skarżącej skoro Cedent posiadał faktycznie towar i przeniósł prawo do rozporządzania towarem (Nieruchomością niezabudowaną) jak właściciel, to doszło do dostawy towarów w rozumieniu VAT w związku z cesją praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy, mocą której także przeniesiono władztwo nad towarem na Cesjonariusza. Na potwierdzenie powyższej tezy Strona powołała się na orzeczenie TSUE z 17 października 2019 r. w sprawie C-692/17 W opisanym w niniejszym wniosku stanie faktycznym sprawy transakcja związana z umową cesji prawa i obowiązków z umowy przedwstępnej skutkuje przeniesieniem uprawnienia do rozporządzania towarem jak właściciel, zatem tak jak w wyroku z 15 grudnia 2005 r. Centralan Property. C-63/04, jest dostawą towarów. Skarżąca podniosła, że tożsamej wykładni prezentowanej w sprawie dokonał WSA w Warszawie (wyrok III SA/Wa 873/23 z 4 sierpnia 2023 r.). Skarżąca mając na uwadze treść obecnie składanego wniosku, z opisem zawartych umów, z których wynika cesja praw i obowiązków z umowy przedwstępnej, której towarzyszy przeniesienie posiadania Nieruchomości tak na etapie umowy przedwstępnej, jak i jej cesji stwierdziła, że dla celów stosowania podatku od towarów i usług przeniesienie przez Wnioskodawcę na podmiot trzeci praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej na nabycie gruntu stanowić będzie w realiach stanu faktycznego przedstawionego we wniosku dostawę towaru. 1.4. W interpretacji indywidualnej z 5 lutego 2024 r. DKIS uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przywołał przepis art. 509 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm., dalej jako k.c.) Zaznaczył, że przedmiotem przelewu jest prawo majątkowe, nie zaś "towar". Inaczej mówiąc, przedmiotem cesji jest konkretna wierzytelność, czyli dające się precyzyjnie określić prawo majątkowe. W ocenie Organu sama instytucja cesji jako umowa prawa cywilnego dotyczy wyłącznie praw, a nie konkretnego towaru, nawet, jeżeli dostawa tego towaru jest niejako "efektem końcowym" scedowanego zobowiązania. Przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy na rzecz innego podmiotu będzie świadczeniem usług, za które cedent otrzyma wynagrodzenie ustalone przez strony transakcji. Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Tym samym, zgodnie z normami art. 535, art. 155 § 1 art. 389 § 1 i § 2 k.c.- umowa przedwstępna, będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności nieruchomości. DKIS wskazał, że "przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel" określił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-320/88. Organ zauważył, że w piśmiennictwie i orzeczeniach krajowych sądów administracyjnych, jak i w orzecznictwie TSUE podkreśla się faktyczny, ekonomiczny element jako istotny z punktu widzenia skutków podatkowych, wskazując, że pojęcia takie, jak "wydanie towaru", czy "wykonanie usługi" należy rozumieć jako czynności faktyczne, pamiętając o autonomii prawa podatkowego, zwłaszcza w stosunku do prawa cywilnego. W ocenie Organu wydania rzeczy nie można zatem utożsamiać z przeniesieniem własności rzeczy. W analizowanej sprawie DKIS zauważył, że aby czynność mogła zostać uznana za dostawę towarów musi dojść do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem w takim samym stopniu jak właściciel. Istotna zatem jest możliwość rozporządzania towarem w sensie faktycznym, rzeczywistym. Nawiązując natomiast do cywilistycznej regulacji cesji (przelewu) wierzytelności w świetle art. 509 § 1 k.c. w następstwie której dotychczasowy wierzyciel (Cedent) przenosi wierzytelność ze swojego majątku do majątku osoby trzeciej (Cesjonariusza) wskazał, że skutkiem cesji jest zasadniczo podmiotowe przekształcenie stosunku zobowiązaniowego. W miejsce dotychczasowego wierzyciela (zbywcy wierzytelności) wchodzi bowiem inny podmiot (Cesjonariusz), niezwiązany istniejącym dotychczas węzłem obligacyjnym. Natomiast pozycja dłużnika oraz samo świadczenie w następstwie cesji nie ulega zmianie, dłużnik jest bowiem nadal zobowiązany spełnić to samo świadczenie, tylko na rzecz innego podmiotu (Cesjonariusza). DKIS odnosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy wskazał, że w wyniku zawarcia umowy przedwstępnej - wbrew twierdzeniu Strony - nie nabyła prawa do rozporządzania Nieruchomością jak właściciel, gdyż umowa zwarta [...] listopada 2021 r. ze Sprzedającymi jest jedynie wstępnym oświadczeniem woli Stron tej umowy do zawarcia docelowej umowy, tj. umowy sprzedaży (umowy przyrzeczonej). Organ zauważył, że w opisie sprawy wskazano, że [...] stycznia 2022 r. Spółka przeniosła część praw z zawartej umowy przedwstępnej, w zakresie, w jakim te prawa dotyczą określonych mocą aktu notarialnego Rep. [...] wskazanych działek o łącznej powierzchni około 2,06 ha oraz udział w działce stanowiącej drogę wewnętrzną na nabywców za wynagrodzeniem określonym w treści aktu. DKIS wskazał, że cesja praw i obowiązków z umowy przedwstępnej dokonana przez Spółkę będzie świadczeniem odrębnym i niezależnym od transakcji finalnego zbycia gruntu rolnego przez sprzedawców. W przedstawionych we wniosku okolicznościach sprawy Organ uznał, że Spółka na moment zawarcia umowy cesji nie ma prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel, bo nie ma prawa jej sprzedać. Według DKIS dysponując jedynie umową przedwstępną sprzedaży Spółka nie działa jak właściciel ponieważ nie może rozporządzać tą nieruchomością w taki sposób, który pozwala m.in. na jej sprzedaż. Organ zaznaczył, że Spółka zawarła umowę przedwstępną kupna - sprzedaży 10 ha gruntu rolnego, a następnie zawarła umowę cesji, która dotyczy 2,06 ha (gruntu wyodrębnionego z gruntu rolnego), stanowiącego odrębne działki oraz udział w działce stanowiącej drogę wewnętrzną. W ocenie Organu w takiej sytuacji Sprzedający (po zmianach dokonanych wobec gruntu będącego przedmiotem umowy przedwstępnej dot. m.in. podziałów geodezyjnych, wykonania dróg, dojazdów itp.) musieliby dokonać czynności zbycia nie tego samego gruntu rolnego, lecz poszczególnych części tego gruntu i to w innej postaci niż ta, której dotyczy umowa przedwstępna. Organ nie zgodził się ze Skarżącą , że z chwilą podpisania umowy cesji praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej, dochodzi do dostawy towaru. Zaznaczył, że cesja nie dotyczy dokładnie tego samego przedmiotu umowy, który wynika z umowy przedwstępnej, lecz przedmiot umowy został przekształcony. DKIS zwrócił uwagę, że w wyroku o sygn. akt III SA/Wa 873/23, który dotyczył wcześniej złożonego przez Spółkę wniosku, Sąd zwrócił uwagę na wyrok TSUE C-692/17 i uznał za kluczowe ustalenie, czy cesja nastąpiła po przekazaniu rzeczy, czy przed przekazaniem rzeczy cedentowi. To znaczy, czy cedent mógł rozporządzać rzeczą (nieruchomością) jak właściciel. DKIS podkreślił, że w bieżącej sprawie Cedent, czyli Spółka, nie dysponowała jak właściciel gruntem rolnym o powierzchni 10 ha i tym samym nie dysponowała wydzielonymi z tego gruntu częściami (działkami). Zaznaczył, że władztwo nad rzeczą jest nieodzownym warunkiem uznania, że doszło do dostawy towarów. Przenieść je może natomiast ten tylko, kto je posiada (wyrok sygn. akt III SA/Wa 873/23 ). DKIS dostrzegł, że Spółka w niniejszej sprawie opisała jedynie, że zostało jej udzielone przez Sprzedających pełnomocnictwo, w którym zostało wskazane, że "pełnomocnik może działać na wszelkich warunkach według własnego uznania" oraz, że wszelkie koszty z tym związane obciążają Spółkę, ponieważ Sprzedający z umowy przedwstępnej wyzbył się wszelkich praw i obowiązków w zakresie tego terenu, pozostając jedynie w świetle prawa cywilnego właścicielem gruntu. Organ zwrócił uwagę, że pełnomocnictwo nawet najszersze, nie oznacza, że pełnomocnik działa we własnym zakresie w swoim imieniu i na swoją rzecz. Działania pełnomocnika są zawsze działaniami dokonywanymi na konto właściciela nieruchomości, czyli tak jakby tych działań dokonał sam właściciel. W ocenie DKIS mając na uwadze całokształt przedstawionych w sprawie okoliczności, które wskazują, że Spółka jednak nie dysponowała jak właściciel gruntem rolnym, jak i poszczególnymi działkami (częściami gruntu), które zostały wyodrębnione z większej nieruchomości, nie można uznać, że cesja, o której mowa w pytaniu stanowi dostawę towarów. Według Organu w rozpatrywanej sprawie nie można uznać, że przeniesienie części praw i obowiązków z umowy przedwstępnej wiązało się z dostawą towarów (Nieruchomości). Przeniesienie przez Stronę jako Cedenta praw i obowiązków co do części Nieruchomości określonych w przedwstępnej umowie sprzedaży na rzecz innego podmiotu, tj. Cesjonariusza jest świadczeniem, które zgodnie z wskazaniem Strony było dokonane za odpłatnością. DKIS uznał, że w sprawie nie doszło do przeniesienia na rzecz Skarżącej nieruchomości jak na właściciela, zatem nie można mówić o dostawie towaru przez Spółkę jak właściciel na rzecz kolejnego podmiotu na postawie umowy cesji. Zaznaczył, że na podstawie umowy przedwstępnej, mimo faktycznego wydania gruntu, Spółka nie dysponuje nim jednak jak właściciel, bo nie może go np. sprzedać. Organ zauważył, że w opisie sprawy Strona wskazała kilkukrotnie, że na Spółkę przeniesiono prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, wydając grunt w całości w dacie podpisania umowy oraz że Spółka zapłaciła Sprzedającym z umowy przedwstępnej całą cenę w dniu podpisania umowy przedwstępnej. Zdaniem DKIS analiza całokształtu okoliczności przedstawionych w sprawie tego faktu nie potwierdza. Biorąc bowiem pod uwagę, że umowa przedwstępna jest jedynie przyrzeczeniem do dokonania w przyszłości określonych czynności i że uzyskanie możliwości faktycznego wejścia na nieruchomość i dokonywania w oparciu o udzielone przez właścicieli pełnomocnictwo szeregu czynności, nie uprawnia jednak Spółki np. do jej dalszej odsprzedaży, a ponadto umowa cesji nie dotyczy tożsamego towaru jaki jest objęty umową przedwstępną. Trudno tu zatem mówić o dwóch dostawach towarów. Organ zauważył, że Spółka w opisanej sprawie nie nabyła na podstawie umowy przedwstępnej władztwa nad nieruchomością podobnego jak użytkownik wieczysty, zatem i sama tego prawa też nie przenosi. W ocenie Organu w ramach opisanej transakcji gospodarczej Cedent (tu Skarżąca) zrealizowała świadczenie polegające na umożliwieniu Cesjonariuszowi (nabywcy) wstąpienie w prawa i obowiązki określone w umowie cesji, dzięki czemu Cesjonariusz uzyskał wymierną korzyść (nabył prawa i obowiązki Cedenta, wynikające z przedmiotowej umowy przedwstępnej w odniesieniu do części Nieruchomości), w zamian za co zobowiązał się do zapłaty na rzecz Skarżącej określonej płatności (wynagrodzenia). Skarżąca jako cedent podjęła określone działania, za które otrzymała wynagrodzenie. Z kolei nabywcy stali się niewątpliwie beneficjentem tego działania - są bezpośrednim odbiorcą świadczenia odnoszącym korzyść o charakterze majątkowym, gdyż przeszły na nich wskazane w umowie cesji prawa i obowiązki wynikające z umowy przedwstępnej dot. sprzedaży opisanej w akcie notarialnym części gruntu. DKIS uznał, że jest to świadczenie usług, za które Spółka pobiera odrębne wynagrodzenie. Jak wskazano bowiem we wniosku, nie był to zwrot kwoty zapłaconej Sprzedającym z umowy przedwstępnej, tylko wynagrodzenie za zbycie praw do posiadanej w dacie cesji działki. W ocenie Organu pomiędzy Skarżącą a nabywcami powstała zatem więź o charakterze zobowiązaniowym, która na gruncie ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1570 ze zm.) dalej jako ustawa o VAT - wbrew twierdzeniu Skarżącej - nie stanowi dostawy towaru w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, tylko stanowi świadczenie usług za wynagrodzeniem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega w myśl art. 5 ustawy, opodatkowaniu podatkiem VAT. W konsekwencji DKIS stwierdził, że dokonanie przez Skarżącą cesji praw i obowiązków do umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży dotyczącej części gruntu stanowi usługę świadczoną przez Skarżącą na rzecz nabywców za wynagrodzeniem, którym w opisanym przypadku jest należność otrzymana za cesję w ustalonej wysokości (tj. kwota należnego Skarżącej wynagrodzenia z tytułu zbycia praw do części nieruchomości gruntowej) i nie stanowi - wbrew twierdzeniu Spółki - dostawy towaru w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zarzuciła: 1) dopuszczenie się błędu w wykładni przepisów prawa materialnego - tj. art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, oraz niewłaściwą oceny co do zastosowania art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, prowadzące do sprzecznego z przepisami Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UEL. z 2007 r. Nr 34, str. 1 z póżn. zm. (dalej: "Dyrektywa VAT"), przyjęcia, że cesję praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej w stanie faktycznym objętym Wnioskiem dla celów opodatkowania podatkiem VAT należy uznać za usługę, a nie za dostawę towaru; 2) art. 14 b), art. 14c) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651, z późn. zm. dalej - "O.p.") wobec oderwania się organu interpretacyjnego od stanu faktycznego przedstawionego we Wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie objęcia władztwa ekonomicznego nad gruntem w dacie umowy przedwstępnej oraz jego przeniesienia w drodze cesji praw i obowiązków wynikających z umowy przedwstępnej. 3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. i art. 14 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2023 r. poz. 221 (dalej: "p.p.") poprzez naruszenie zasady budowania zaufania do organu, która sprzeciwia się odstąpieniu od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym oraz prawnym i nakazuje uwzględnienie w procesie wykładni prawa orzecznictwa sądów administracyjnych oraz TSUE. Z tego orzecznictwa (jak wykazano w treści Wniosku o interpretację) nie wynika, by cesja praw i obowiązków z umowy przedwstępnej odrywała się od dostawy towaru i stanowiła odrębnie od niej opodatkowaną czynność odpłatnej usługi, wynika natomiast, że definiowanie dostawy powinno się odbywać w oderwaniu od kwestii przeniesienia prawa własności i być skoncentrowane na przeniesieniu kontroli ekonomicznej nad towarem, które niewątpliwie miało miejsce w opisanym we Wniosku stanie faktycznym; 4) naruszenie art. 153 p.p.s.a poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku III SA/Wa 873/23 z dnia 4 sierpnia 2023 roku, co do istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy aspektu przeniesienia władztwa ekonomicznego nad gruntem, które ma znaczenie dla sklasyfikowania czynności cesji jako dostawy. W związku z powyższymi zarzutami, Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DKIS podtrzymał swoją argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji indywidualnej i wniósł o oddalenie skargi. Pismem procesowym z dnia 25 października 2024 r. Skarżąca uzupełniła zarzuty skargi o błędną wykładnię art. 14 ust 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: Dyrektywa VAT) poprzez przyjęcie, że przeniesienie faktycznego władztwa nad gruntem w związku z zawartą umową przedwstępną kupna - sprzedaży gruntu nie stanowiło przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel oraz poprzez przyjęcie, że przeniesienie faktycznego władztwa nad gruntem w związku z dokonaniem cesji praw i obowiązków z umowy przedwstępnej kupna - sprzedaży gruntu nie stanowiło przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel. Na potwierdzenie swojego stanowiska Skarżąca przywołała treść wyroku 7 sędziów NSA z 24 czerwca 2024 r., sygn. akt I FSK 1661/20. Spółka podniosła, że w uchwale z dnia 8 stycznia 2007 r. (I FPS 1/06) Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zwrócił uwagę, iż definicja dostawy towaru, zawarta w art. 7 ustawy o VAT, w sposób celowy oderwana została od pojęcia przeniesienia własności w cywilistycznym tego słowa znaczeniu. W piśmiennictwie zwraca się uwagę, że "dostawę towarów" w rozumieniu Dyrektywy VAT oznaczającą przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel należy rozumieć szeroko, analizując przy klasyfikacji danego zdarzenia gospodarczego ekonomiczną istotę transakcji, a nie jej charakter prawny. Skarżąca podkreśliła, że na gruncie niniejszej sprawy doszło do ekonomicznego przeniesienia na Wnioskodawcę władztwa nad gruntem. Bezspornym pozostaje, że Wnioskodawca nabył prawo do posiadania gruntu. Zdaniem Strony zawarte w treści aktu notarialnego oświadczenie Stron o wydaniu gruntu do wyłącznego posiadania Wnioskodawcy stanowiło niewątpliwie przeniesienie posiadania gruntu. Podkreśliła, że wydanie gruntu Wnioskodawcy nie zostało również zakwestionowane przez organ wydający interpretację indywidualną, Strona podniosła, że wydanie gruntu Wnioskodawcy nastąpiło w związku zawarciem umowy przedwstępnej kupna - sprzedaży gruntu, której celem było zawarcie umowy przenoszącej własność tego gruntu. Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że w wyniku faktycznego wydania rzeczy i zawarcia umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży gruntu doszło do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad towarem uprawniającego Wnioskodawcę do swobodnego korzystania z towaru i czerpania z niego pożytków w sposób analogiczny jak w przypadku właściciela tego towaru jak również do przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot (§ 6 zawartej umowy). Skarżąca, będąc wyłącznym posiadaczem gruntu, z uwagi na możliwość wykonywania uprawnień właścicielskich: korzystania z gruntu, pobierania pożytków, rozporządzania nim oraz jednocześnie brak możliwości wykonywania takich uprawnień przez właściciela gruntu lub osoby trzecie, stwierdziła, że posiadanie gruntu przez Wnioskodawcę miało w niniejszej sprawie charakter samoistny. Zdaniem Skarżącej z okoliczności niniejszej sprawy wynika, że jako posiadacz samoistny gruntu, dokonując wydania rzeczy do wyłącznego posiadania gruntu przez Cesjonariusza, przenosząc na niego wszelkie prawa z zawartej umowy przedwstępnej, w tym prawo do pobierania pożytków dokonała dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy o VAT. W ocenie Strony niezależnie jednak od przedstawionej analizy zapisów zawartych w umowie kupna- sprzedaży gruntu oraz charakteru jaki można przypisać posiadaniu gruntu przez Wnioskodawcę, już samo faktyczne wydanie gruntu Wnioskodawcy towarzyszące zawartej umowie przedwstępnej, której celem było przyszłe przeniesienie własności gruntu stanowiło ekonomiczne przeniesienie władztwa nad gruntem, co sprawiło, że Wnioskodawca mógł rozporządzać nim jak właściciel. Według Strony nie było zatem przeszkód, żeby Wnioskodawca mogący dysponować gruntem jak właściciel mógł dokonać ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem wydając grunt Cesjonariuszowi i dokonując cesji praw i obowiązków z umowy przedwstępnej kupna- sprzedaży. Wnioskodawca przeniesienia władztwa nad gruntem dokonał w związku z cesją praw i obowiązków wynikających z zawartej umowy przedwstępnej. Ekonomiczne przeniesienie przez Wnioskodawcę władztwa nad gruntem na Cesjonariusza stanowiło natomiast przeniesienie prawa do rozporządzania gruntem jak właściciel, co na gruncie ustawy o VAT stanowiło dostawę towaru. Zdaniem Skarżącej argumentacja Organu dotycząca braku możliwości sprzedaży gruntu jest w związku z powyższym chybiona i wprost sprzeczna z ustawą o VAT oraz orzecznictwem TSUE. Skarżąca podniosła, że z wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C- 25/03 jednoznacznie wynika, że pojęcie dostawy towaru nie odnosi się do przeniesienia własności w formach przewidzianych we właściwym prawie krajowym. Nie należy zatem uzależniać możliwości przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel od możliwości przeniesienia własności tej rzeczy. W świetle wskazanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, zdaniem Skarżącej umowa cesji dotyczy gruntu, który był przedmiotem zawartej umowy przedwstępnej kupna-sprzedaży. Ponadto zauważyła, że zawarcie przyrzeczonej umowy kupna-sprzedaży nie mogło wiązać się z przeniesieniem przez sprzedawcę gruntu prawa do rozporządzania gruntem jak właściciel. Z zapisów paragrafu 6,7 oraz 9 umowy przedwstępnej wynika bowiem, że zarówno przekazanie faktycznego władztwa nad gruntem jak również pozostałych uprawnień właścicielskich tj. pobierania pożytków i dalszego rozporządzania gruntem mógł dokonać jedynie Wnioskodawca. Sprzedający udzielił bowiem Wnioskodawcy bezwarunkowej i nieodwołalnej zgody na wydanie gruntu do wyłącznego posiadania przez Cesjonariusza, do pobierania pożytków oraz dalszego rozporządzania gruntem. Sprzedający był zobowiązany jedynie przenieść własność gruntu na Cesjonariusza, jednakże taka czynność nie mogła stanowić w świetle ustawy o VAT dostawy towarów. W ocenie Skarżącej w świetle wskazanych w uzasadnieniu skargi argumentów oraz orzecznictwa TSUE wykładnia art. 7 ust. 1 ustawy o VAT dokonana przez Organ stoi w sprzeczności z art. 14 ust 1 Dyrektywy VAT. W związku z powyższym Skarżąca wniosła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytań prejudycjalnych, dotyczących wątpliwości co do zgodności wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług przyjętej przez DKIS z art. 14 ust 1 Dyrektywy VAT o następującej treści: 1. "Czy art. 14 ust. 1 Dyrektywy VAT sprzeciwia się takiemu rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT zgodnie z którym organ podatkowy dokonujący interpretacji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT uznaje, że przeniesienie faktycznego władztwa nad rzeczą w związku z zawartą umową przedwstępną kupna - sprzedaży rzeczy nie stanowiło przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel" 2. "Czy art. 14 ust. 1 Dyrektywy VAT sprzeciwia się takiemu rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT zgodnie z którym organ podatkowy dokonujący interpretacji art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i usług uznaje, że przeniesienie faktycznego władztwa nad rzeczą w związku z dokonaniem cesji praw i obowiązków z umowy przedwstępnej kupna - sprzedaży rzeczy nie stanowiło przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel" Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powołanego przepisu wynika, że sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej Osią sporu w sprawie jest kwestia kwalifikacji prawnej cesji praw i obowiązków wynikającej z przedwstępnej umowy sprzedaży nieruchomości będących działkami gruntu. Zdaniem DKIS w przypadku cesji prawa i obowiązków wynikającej z umowy przedwstępnej mamy do czynienia ze świadczeniem usług, natomiast zdaniem Spółki z dostawą towaru. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT "opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają: 1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;". W myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT "przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...).". Art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że: "Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (...).". Istotą dostawy towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (nie "jako" właściciel). Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest przeniesienie cywilistycznie pojętego prawa własności. Jak wskazał TSUE w wyroku z dnia 8 lutego 1990 r. w sprawie C-320/88 Shipping and Forwarding Enterprise Safe BV "dostawę towarów", o której mowa w art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy (77/388/EWG) w sprawie harmonizacji przepisów państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (obecnie art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1 ze zm.; dalej: "Dyrektywa VAT"), należy interpretować jako przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie doszło do przeniesienia prawa własności rzeczy (tłum. za LEX/el). Pojęcie "dostawy towarów" nie odnosi się do przeniesienia własności w formie przewidzianej we właściwych przepisach krajowych, lecz obejmuje każdą transakcję przekazania rzeczy przez stronę, która upoważnia drugą stronę do rozporządzania tą rzeczą, jakby była ona jej właścicielem. Trybunał podkreślił, że "własność ekonomiczna" to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. Przejście własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. Tym samym definicja dostawy towarów obejmuje również sytuacje, gdy bez przeniesienia prawa własności następuje przejęcie władztwa ekonomicznego nad rzeczą. Zatem na gruncie przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT kluczowym elementem jest przeniesienie praktycznej kontroli nad rzeczą i możliwości dysponowania nią. Organ interpretacyjny bezpodstawnie uznaje, że transakcja cesji praw i obowiązków wynikająca z aktu notarialnego, na mocy którego doszło do przeniesienia posiadania władztwa ekonomicznego z umowy przedwstępnej dotyczącej sprzedaży nieruchomości gruntowych podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT jako świadczenie usług. Jak wynika z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego Skarżąca zawarła przedwstępną umowę kupna-sprzedaży wskazanych w treści aktu notarialnego działek gruntu. Następnie Strona przeniosła część praw z zawartej umowy przedwstępnej, w zakresie, w jakim te prawa dotyczą określonych mocą aktu notarialnego wskazanych działek oraz udział w działce stanowiącej drogę wewnętrzną na nabywców za wynagrodzeniem. W umowie przedwstępnej, z której prawa i obowiązki były objęte umową cesji w § 6 tej umowy zawarto zapis: "Stawiający oświadczają, że wydanie Kupującej Spółce Przedmiotu Umowy do jej wyłącznego posiadania nastąpiło w dniu dzisiejszym, i z tym dniem przechodzą na Kupującą Spółkę wszelkie ciężary i korzyści związane z przedmiotem Umowy". W opisanej umowie dodatkowo § 7 wyłącza możliwości dla byłych właścicieli, jakie normalnie mają właściciele. Zrzekają się prawa do zarządzania Nieruchomością. W nieodwołalnym i niewygasającym pełnomocnictwie udzielonym przez Sprzedających Spółce, jak również jasno wskazanie, że "pełnomocnik może działać na wszelkich warunkach według własnego uznania" oraz, że wszelkie koszty z tym związane obciążają Spółkę, ponieważ Sprzedający z umowy przedwstępnej wyzbył się wszelkich praw i obowiązków w zakresie tego terenu, pozostając jedynie w świetle prawa cywilnego właścicielem gruntu. Dodatkowo, między Spółką a Sprzedającymi zostało zawarte porozumienie, z którego jasno wynika, że wszelkie kwoty wynikające ze sprzedaży tych Nieruchomości na rzecz przyszłych Nabywców, tak w ramach cesji praw i obowiązków, jak i w drodze umowy kupna sprzedaży przenoszącej własność stanowią przychód Spółki, a nie Sprzedających. Zawarte jest też oświadczenie, że Sprzedający nie ponoszą żadnych kosztów związanych z utrzymaniem Nieruchomości oraz nie czerpią korzyści z niej. Z powyższego opisu w sposób nie budzący wątpliwości wynika, że doszło do ekonomicznego przeniesienia na Wnioskodawcę władztwa nad gruntem. Wnioskodawca nabył prawo do posiadania gruntu. Ponadto grunt stanowiący przedmiot umowy został wydany w całości w dacie podpisania umowy przedwstępnej. Wnioskodawca uzyskał uprawnienia do swobodnego korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób analogiczny jak w przypadku jego właściciela. Ponadto z przedstawionego opisu wynika, że doszło również do przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot. Ponadto jak Spółka wskazała we wniosku przedmiotowa umowa jest korzystna, bowiem nie blokuje zamierzeń biznesowych Spółki. Nabyta Nieruchomość wymagała: - przeprowadzenia podziałów geodezyjnych, - wytyczenia granic z sąsiadami, ponieważ były nieuregulowane, - załatwienia kwestii spornych związanych z tymi granicami, - wydzielenia jednej wielkiej części, która nie podlegała zakupowi przez Wnioskodawcę, - wykonania dróg na terenie wydzielonych działek, - doprowadzenie działek do stanu używalności, ponieważ się do tego nie nadawały, - wykonania do nich dojazdu, ponieważ nie był on możliwy, - płacenia podatków od Nieruchomości. Przyznany na podstawie umowy przedwstępnej zakres uprawnień Wnioskodawcy pozwala stwierdzić, że Strona uzyskała de facto możliwość korzystania z przedmiotu umowy tak jak właściciel. Jak słusznie podniosła Skarżąca istota i wola stron wynikająca z powyższej umowy została pominięta przez Organ, co prowadziło do dowolnego przyjęcia, że cesja praw i obowiązków z umowy przedwstępnej nie wiązała się z dostawą towarów. Niezasadna jest argumentacja Organu, iż uprawnienia przyznane Wnioskodawcy na mocy podpisanej umowy przedwstępnej przewidują umocowanie do działania na rzecz właściciela nieruchomości, czyli tak jakby tych działań dokonał sam właściciel. Na gruncie prawa cywilnego rodzaj, charakter i zakres pełnomocnictwa wynika z określonego stosunku prawnego łączącego mocodawcę i pełnomocnika. Ukształtowany ww. umową zakres umocowania Skarżącej wskazuje że Skarżącą można uznać jako posiadacza samoistnego gruntu. Strony mocą zawarte umowy oprócz wyłączenia uprawnień właścicielskich Sprzedających (za wyjątkiem prawa zbycia gruntu) udzieliły Wnioskodawcy bezwarunkowej i nieodwołalnej zgody na wydanie gruntu do wyłącznego posiadania przez Cesjonariusza, do pobierania pożytków oraz dalszego rozporządzania gruntem. Ponadto między Spółką a Sprzedającymi zostało zawarte porozumienie, z którego wynika, że wszelkie kwoty wynikające ze sprzedaży tych Nieruchomości na rzecz przyszłych Nabywców, tak w ramach cesji praw i obowiązków, jak i w drodze umowy kupna sprzedaży przenoszącej własność stanowią przychód Spółki, a nie Sprzedających. Ustalone wynagrodzenie dla Wnioskodawcy z tytułu cesji było wartością niezależną od kwoty zapłaconej przez Sprzedających (nie był to zwrot kwoty zapłaconej Sprzedającym z umowy przedwstępnej tylko wynagrodzenie za zbycie praw do posiadanej w dacie cesji działki). Podnoszony przez Organ brak możliwości dokonania sprzedaży gruntu przez Wnioskodawcę nie mógł stanowić przeszkody do zakwalifikowania przeniesienia posiadania i dokonania cesji praw i obowiązków z zawartej umowy przedwstępnej jako dostawy towarów. W wyroku z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt I FSK 1661/20, wydanym w składzie 7 sędziów, NSA orzekł w stanie faktycznym i prawnym zbliżonym do niniejszej sprawy, dotyczącym cesji praw z umowy deweloperskiej. NSA w wyroku z dnia 24 czerwca 2024 r. zaprezentował stanowisko, że wydanie kluczy do lokalu i w rezultacie przeniesienie posiadania towarzyszące cesji praw i obowiązków z umowy deweloperskiej decyduje o przeniesieniu prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, a w rezultacie, że w takiej sytuacji dochodzi do dostawy towaru. Należy też zauważyć, że w sprawie zawisłej przed orzekającym w poszerzonym składzie NSA, cedent nie miał możliwości sprzedaży lokalu. Sąd zauważa ponadto, iż Organ nie był związany przy wydaniu zaskarżonej interpretacji wyrokiem wydanym sprawie o sygn. akt III SA/Wa 873/23 z uwagi na odmienny stan faktyczny przedstawiony we wniosku o jej wydanie. Tym samym Organ nie mógł naruszyć art. 153 p.p.s.a. Stanowisko Organu jest sprzeczne z treścią art. 7 ust. 1 ustawy o VAT i art. 14 ust. 1 Dyrektywy VAT– w którym mowa o przeniesieniu prawa do rozporządzania rzeczą "jak właściciel" (nie "jako" właściciel) i jak i orzecznictwem dotyczącym tego zagadnienia. Tym samym Organ dopuścił się błędnej wykładni przepisów prawa materialnego - tj. art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, oraz dokonał niewłaściwej oceny co do zastosowania art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Z uwagi na powyższe w ocenie Sądu zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem z art. 7 ust. 1 w zw. ustawy o VAT oraz art. 121 § 1 i art. 120 w zw. z art. 14 b, art. 14c i art. 14h O.p. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni zatem powyższe stanowisko oraz dokona prawidłowej wykładni art. 7 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie rozpoznania, kiedy dochodzi do rozporządzania towarem jak właściciel. Wobec powyższego Sąd uznał, że brak jest w sprawie uzasadnionych podstaw do wystąpienia do TSUE z pytaniami prejudycjalnym, o co wnosiła Skarżąca. W tym stanie rzeczy, Sąd działając na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną interpretację w całości. O kosztach postępowania orzeczono natomiast stosownie do art. 200 i art. 205 § 4 p.p.s.a