II SA/Wa 1261/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Szmydt, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oddala skargę Przedmiotem rozpoznania jest skarga J. K. (dalej: "strona", "skarżący") na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej: "Centralna Komisja", "organ II instancji") z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] uchylająca uchwałę Rady Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] w [...] (dalej: "Rada Wydziału", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] odmawiającą nadania stopnia naukowego doktora habilitowanego w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie mechanika i przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] Akademii [...] im. [...] w [...]. Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] marca 2018 r. Centralna Komisja zwróciła się do Dziekana - wskazanego przez stronę - Wydziału [...] Akademii [...] im. [...] (dalej: "Dziekan Wydziału"), o przeprowadzenie postępowania [...] wszczętego w dniu [...] marca 2018 r. w dziedzinie nauk [...] w dyscyplinie [...] oraz o wyznaczenie członków komisji [...]. Uchwałą z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] Rada Wydziału wyraziła zgodę na przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego i wyznaczyła trzech członków komisji habilitacyjnej. Pismem z dnia [...] maja 2018 r. Centralna Komisja poinformowała Dziekana Wydziału o powołaniu komisji habilitacyjnej w ww. postępowaniu. W dniu [...] listopada 2018 r. komisja [...] podjęła uchwałę, w której wyraziła opinię, że osiągnięcia habilitanta nie spełniają wymagań ustawowych do nadania mu stopnia naukowego [...]. Następnie, w dniu [...] listopada 2018 r., działając na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm.), dalej: "ustawa o stopniach naukowych (...)", w związku z art. 179 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2018 r., poz. 1669), dalej: "ustawa Przepisy wprowadzające (...)", Rada Wydziału podjęła uchwałę nr [...] odmawiającą [...] J. K.nadania stopnia naukowego [...] w dziedzinie nauk [...]. Pismem z dnia [...] stycznia 2019 r. strona wniosła odwołanie od ww. uchwały zarzucając Radzie Wydziału: 1) naruszenie art. 18a ust. 5 pkt. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) oraz Wymagań Centralnej Komisji wymienionych w załączniku do pisma z dnia [...] marca 2018 r.), dalej: "Wymagania Centralnej Komisji", przy wyborze członków komisji habilitacyjnej wskazanych przez Radę Wydziału: [...] K. F. oraz [...] L. B., którzy nie legitymują się uznaną renomą naukową, w tym międzynarodową oraz nie specjalizują się w zakresie mechaniki nieliniowej, 2) naruszenie zasady bezstronności poprzez niewyłączenie ze składu komisji habilitacyjnej jej przewodniczącego – [...] J. A. będącego recenzentem prac wchodzących w skład osiągnięcia naukowego stanowiącego postawę wniosku habilitacyjnego, co jest niezgodne z art. 27 i 24 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.", Wymaganiami Centralnej Komisji oraz treścią pisma Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], 3) przeprowadzenie postępowania habilitacyjnego w oparciu o recenzje i opinie niespełniające wymogów art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych (...), Kodeksu etyki pracownika naukowego oraz Wymagań Centralnej Komisji, które zostały odebrane nie przez Dziekana, a przez Prodziekana do Spraw Naukowych Wydziału [...], 4) naruszenie art. 18a ust. 7 ww. ustawy poprzez niedotrzymanie sześciotygodniowego terminu opracowania recenzji liczonego od dnia powołania komisji habilitacyjnej - termin sporządzenia recenzji określono na [...] września 2018r., co mogło mieć wpływ na ich treść i przebieg postępowania w ten sposób, że [...] K. F. oraz [...] L. B. złożyli opinie w dniu [...] września 2018 r., kiedy to sekretarz komisji dysponował większością recenzji i opinii, a więc zachodzi prawdopodobieństwo, że ww. członkowie komisji, niemający w swym dorobku żadnych prac z zakresu [...], sugerowali się w swoich opiniach dostępnymi recenzjami i opiniami, 5) naruszenie art. 18a ust. 10 ww. ustawy oraz Wymagań Centralnej Komisji dotyczących przebiegu posiedzenia komisji [...] w dniu [...] listopada 2018 r. poprzez niezaproszenie na nie habilitanta, 6) naruszenie art. 18a ust. 11 ww. ustawy poprzez nieprzeprowadzenie przez Radę Wydziału głosowania w sprawie odmowy nadania stopnia doktora [...], 7) naruszenie art. 21 ust. 1 ww. ustawy oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez dostarczenie kopii uchwały Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] bez uzasadnienia. W związku z powyższymi zarzutami strona wniosła o: - uchylenie zaskarżonej uchwały i wznowienie postępowania przed radą jednostki naukowej wskazaną przez Centralną Komisję, - przeprowadzenie dowodu z nagrania dźwiękowego dokumentującego przebieg obrad Rady Wydziału w dniu [...] listopada 2018 r. w części dotyczącej postępowania habilitacyjnego, a tym samym jego zabezpieczenie do chwili zakończenia postępowania odwoławczego. W piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., stanowiącym uzupełnienie odwołania strona podtrzymała podniesione zarzuty, a ponadto wskazała, że jak wynika z odsłuchanego nagrania dźwięku z obrad Rady Wydziału [...] i [...] z dnia [...] listopada 2018 r., postępowanie habilitacyjne było przeprowadzone niezgodnie z ustawą o stopniach naukowych (...) oraz Wymaganiami Centralnej Komisji. Dyskusja poprzedzająca głosowanie wniosku o nadanie stopnia trwała około 4 minut i przedstawiona argumentacja może wskazywać, że członkowie Rady Wydziału nie zapoznali się z pełną dokumentacją wniosku [...], której nie może zastąpić streszczenie przedstawione przez sekretarza komisji [...]. Strona zarzuciła również, że Rada Wydziału w opinii dotyczącej odwołania od zaskarżonej uchwały z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] (wyrażonej w załączniku do uchwały Rady Wydziału z dnia [...] marca 2019 r. nr [...]) nie odniosła się do wniosku o przeprowadzenie dowodu z nagrania, a zapis dźwięku nie został dołączony do akt postępowania habilitacyjnego. W związku z tym strona ponownie wniosła o przeprowadzenie dowodu z nagrania dźwięku dokumentującego obrady Rady Wydziału w dniu [...] listopada 2018 r. w części dotyczącej postępowania habilitacyjnego, w celu stwierdzenia, że postępowanie to było prowadzone niezgodnie z ustawą o stopniach naukowych (...) oraz Wymaganiami Centralnej Komisji. Do oceny odwołania Centralna Komisja powołała dwóch rzeczoznawców, którzy przedstawili opinie odnośnie podniesionych przez stronę zarzutów. Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Centralna Komisja, powołując w podstawie prawnej art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające (...), uchyliła uchwałę Rady Wydziału [...] i [...] im. [...] w [...] z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] im. [...] w [...]. W uzasadnieniu wskazała, że Sekcja Nauk [...] po zapoznaniu się z odwołaniem oraz wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji w dniu [...] grudnia 2019 r. podjęła uchwałę odmawiającą poparcia odwołania od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] (wynik głosowania tajnego: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 0 głosów, przeciw - 30 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji oraz dokumentacją sprawy w dniu [...] grudnia 2919 r. przyjęło odwołanie, a tym samym w oparciu o § 22 ust. 4 Statutu Centralnej Komisji nie zatwierdziło uchwały Sekcji w sprawie odmowy poparcia odwołania (wynik głosowania tajnego: za uchyleniem zaskarżonej uchwały Rady Wydziału - 11 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Sekcja Nauk [...] po ponownym przeanalizowaniu sprawy ostatecznie w dniu [...] stycznia 2020 r. poparła odwołanie [...] J. K. od uchwały Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] i postanowiła uchylić w głosowaniu tajnym zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za uchyleniem zaskarżonej uchwały - 32 głosy, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] stycznia 2020 r. po zapoznaniu się ze stanowiskiem sekcji oraz dokumentacją sprawy postanowiło w głosowaniu tajnym uchylić zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia [...] im. [...] w [...] (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały - 11 głosów, przeciw - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Centralna Komisja stwierdziła, że zaskarżona uchwała posiada wady formalne podważające prawidłowość postępowania habilitacyjnego. W pierwszej kolejności wskazała na nieprawidłowość, w świetle dotychczasowej praktyki, trybu podjęcia przez Radę Wydziału uchwały "o nadaniu lub odmowie nadania" stopnia naukowego. Zaznaczyła, że zgodnie z wykładnią art. 18a ust. 11 ustawy o stopniach naukowych (...) odrzucenie uchwały "o nadaniu stopnia doktora habilitowanego" nie oznaczało automatycznie podjęcia uchwały "o odmowie nadania stopnia" czyli odmawiającej nadania stopnia doktora habilitowanego. Taka nieprawidłowość była dotąd podstawą do uznania przez Centralną Komisję odwołań składanych przez kandydatów. Wskazała również na niejednoznaczność stwierdzeń zawartych w recenzjach rzeczoznawców w postępowaniu odwoławczym odnoszących się do powiadomienia strony o odmowie nadania stopnia doktora habilitowanego bez przedstawienia uzasadnienia. Zwróciła również uwagę na brak zgodności liczby członków Rady Wydziału uprawnionych do głosowania na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2018 r. (19 osób) i liczby osób podanej na protokole z głosowania (18 osób), co poddaje w wątpliwość rzetelność zaprotokołowanego wyniku głosowania. Nadto Centralna Komisja stwierdziła, że na podstawie udostępnionej dokumentacji nie można jednoznacznie wyjaśnić wątpliwości co do braku udostępnienia uprawnionym do głosowania członkom Rady Wydziału materiałów związanych z postępowaniem habilitacyjnym celem wcześniejszego zapoznania się z nimi. Dalej Centralna Komisja wskazała, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania w pozostałym zakresie. W związku z tym zaznaczyła, że Rada Wydziału, jako niezależne i kolegialne ciało, miała niekwestionowane kompetencje, w tym merytoryczne, do wyznaczenia członków komisji habilitacyjnej, którzy legitymują się osiągnięciami naukowymi z zakresu dyscypliny wnioskowanej przez stronę. Wskazana jednostka naukowa wyznacza bowiem trzech członków komisji habilitacyjnej, w tym sekretarza i recenzenta. Natomiast ocena ich uznanej renomy naukowej, w tym międzynarodowej, nie leży w kompetencji habilitanta, lecz jednostki. Zdaniem Centralnej Komisji, pełnienie przez przewodniczącego komisji habilitacyjnej funkcji niejawnego recenzenta niektórych publikacji kandydata nie może być traktowane jako istotne naruszenie zasady bezstronności przy opiniowaniu osiągnięć naukowych w postępowaniu [...]. Natomiast zarzut i podejrzenie, że inni członkowie komisji habilitacyjnej, oprócz jej przewodniczącego, też mogli recenzować publikacje strony jest domniemaniem nieznajdującym żadnego potwierdzenia w faktach. Bezpodstawny jest również zarzut dotyczący braku rzetelności recenzji oraz braku uzasadnienia ich negatywnych konkluzji. Wbrew opinii [...] recenzje są merytoryczne i rzetelne - wskazują na brak osiągnięć naukowych wymaganych od osób ubiegających się o stopień [...]. Centralna Komisja potwierdziła trafność zarzutu odnośnie niedotrzymania sześciotygodniowego terminu na opracowanie recenzji, wskazała jednak, że uchybienie to nie może stanowić podstawy podważenia prawidłowości przebiegu postępowania habilitacyjnego, którego celem jest ocena naukowych walorów osiągnięć kandydata. Wskazała nadto, że zaproszenie kandydata na posiedzenie komisji habilitacyjnej nie jest wymagane zwłaszcza w sytuacji, gdy wszystkie recenzje są negatywne. Końcowo Centralna Komisja wskazała, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy [...] Akademia [...] im. [...] w [...] winna wyeliminować wskazane uchybienia formalne, a wydając orzeczenie uwzględnić przepisy intertemporalne oraz orzecznictwo. Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r. J. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2020 r. w części dotyczącej jej uzasadnienia oraz przekazania [...] Akademii [...] im. [...] w [...] do ponownego rozpatrzenia zarzucając naruszenie: - art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 9 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. z uwagi na brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji oraz brak wskazania w uzasadnieniu faktów lub okoliczności, które stanowiły podstawę jej podjęcia, - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, czego konsekwencją było nieuznanie zarzutów skarżącego w pełnym zakresie, - art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej jednostki organizacyjnej, podczas gdy w zaistniałym stanie faktycznym sprawy Centralna Komisja powinna przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie innej jednostki organizacyjnej. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji w zaskarżonej części, zasądzenie kosztów postępowania oraz o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do niniejszej skargi, tj. pisma Dziekana WML nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. oraz Wymagań Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów stanowiących załącznik do pisma [...] z dnia [...] marca 2018 r. wskazując, że przeprowadzenie zgłoszonych dowodów przez Sąd jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. W motywach skargi skarżący podniósł, że w sprawie zachodzą podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w zakresie jej uzasadnienia w części, w której organ jedynie wymienił zarzuty, które uznał za zasadne oraz wskazał te, co do których uznania nie znalazł podstaw. Powołując fragment wystąpienia pokontrolnego nr [...] Najwyższej Izby Kontroli skarżący wskazał, że do Centralnej Komisji należy weryfikacja kompetencji członków komisji habilitacyjnej. W udostępnionych skarżącemu do wglądu w dniu 7 lutego 2020 r. dokumentach postępowania habilitacyjnego brak jest jakichkolwiek dowodów, że kompetencje i bezstronność członków komisji habilitacyjnej były weryfikowane. Skarżący zakwestionował powołanie [...] K. F., [...] T. P. oraz [...] L. B. na członków komisji [...] wskazując, że nie posiadają oni dorobku w jego specjalności oraz uznanej renomy naukowej. Stwierdził, że do oceny jego dorobku naukowego, w przypadku komisji interdyscyplinarnej, należałoby powołać fizyków zajmujących się zjawiskami nieliniowymi lub matematyków w zakresie analizy matematycznej. Skarżący zarzucił nadto naruszenie zasady bezstronności członków komisji habilitacyjnej. Wskazał, że przewodniczący komisji [...], będący recenzentem publikacji wchodzących w skład jego ociągnięcia naukowego (co zostało wskazane w opinii), powinien być wyłączony z postępowania habilitacyjnego. Nadto podtrzymał stanowisko, że recenzje i opinie w postępowaniu habilitacyjnym nie spełniały wymogów z art. 18a ust. 7 ustawy o stopniach naukowych (...), Kodeksu etyki pracownika naukowego oraz Wymagań Centralnej Komisji, co potwierdza opinia [...] K. K. - recenzenta w postępowaniu odwoławczym. Stwierdził nadto, że biorąc pod uwagę czas sporządzania oraz treść opinii i recenzji, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że członkowie komisji habilitacyjnej wymieniali się nimi przed terminem oficjalnego wpłynięcia do organu wszystkich recenzji i opinii. Skarżący podtrzymał zarzut odnośnie braku zaproszenia na posiedzenie komisji habilitacyjnej, zaznaczył również, że z akt sprawy nie wynika czym kierowała się Centralna Komisja przy wyborze rzeczoznawców w postępowaniu odwoławczym. Zdaniem skarżącego, Centralna Komisja powinna przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie innej jednostki organizacyjnej. Ponadto powinna zostać powołana nowa komisja [...]. Jest to wskazane, gdy postępowanie przed tą samą radą może budzić obawy o brak obiektywizmu, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów podlega oddaleniu. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że dopuszczalne jest zaskarżenie skargą do wojewódzkiego sądu administracyjnego jedynie uzasadnienia decyzji administracyjnej, jako jej integralnej części (dopuszczalność zaskarżenia decyzji w w całości lub w części oraz jej uchylenia w całości lub w części). Pogląd ten znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 maja 1998 r. sygn. akt I SA 1896/97, publ. LEX nr 44519; z dnia 22 lipca 2010 r. sygn. akt I OSK 223/10, publ. CBOSA) oraz w piśmiennictwie (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010). Podstawowym argumentem przemawiającym za tym stanowiskiem jest uznanie uzasadnienia za konieczny i istotny element decyzji administracyjnej (na gruncie art. 107 § 1 k.p.a.), będący jej częścią równoważną z punktu widzenia znaczenia z samą osnową decyzji. Uzasadnienie stanowi obowiązkowy składnik decyzji, mający na celu wyjaśnienie rozstrzygnięcia (art. 107 § 3 k.p.a.), zatem sentencja decyzji jak i jej uzasadnienie stanowią całość rozstrzygnięcia i w przypadku, gdy uzasadnienie narusza prawo swoją treścią, dopuszczalne jest w tymże zakresie uchylenie nieprawidłowego uzasadnienia (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 października 2004 r., sygn. akt II SA/Lu 161/04, LEX nr 167725; wyrok WSA w 14 lipca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 254/11, publ. CBOSA). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi, bowiem decyzja Centralnej Komisji z dnia [...] stycznia 2020 r. w zaskarżonej części dotyczącej przekazania sprawy [...] Akademii [...] im. [...] do ponownego rozpatrzenia oraz uzasadnienia w zakresie w jakim "organ jedynie wymienił zarzuty, które uznał za zasadne oraz wskazał na te, co do których nie znalazł podstaw do ich uznania" - nie narusza prawa. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopnia naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. z 2017 r., poz. 1789) w związku z art. 179 ust. 1 ustawy z dnia 3 lipca 2018 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1669 ze zm.), który stanowi, iż przewody doktorskie, postępowania habilitacyjne i postępowania o nadanie tytułu profesora wszczęte i niezakończone przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. poz. 1668), są przeprowadzane na zasadach dotychczasowych (...). W sprawie znajdują również zastosowanie przepisy rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 19 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego trybu i warunków przeprowadzania czynności w przewodzie doktorskim, w postępowaniu [...] oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. poz. 261). Zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) do postępowania habilitacyjnego może zostać dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora oraz osiągnięcia naukowe lub artystyczne, uzyskane po otrzymaniu stopnia doktora, stanowiące znaczny wkład autora w rozwój określonej dyscypliny naukowej lub artystycznej oraz wykazuje się istotną aktywnością naukową lub artystyczną. Osiągnięcie, o którym mowa w ust. 1, może stanowić m.in. dzieło opublikowane w całości lub w zasadniczej części, albo cykl publikacji powiązanych tematycznie. W myśl art. 18a ust. 1 ww. ustawy postępowanie habilitacyjne wszczyna się na wniosek osoby ubiegającej się o nadanie stopnia doktora habilitowanego, skierowany wraz z autoreferatem do Centralnej Komisji. Osoba ubiegająca się o nadanie stopnia doktora habilitowanego wskazuje we wniosku jednostkę organizacyjną posiadającą uprawnienie do nadawania stopnia [...], wybraną do przeprowadzenia postępowania [...]. Datą wszczęcia postępowania jest dzień doręczenia wniosku Centralnej Komisji (ust. 2). Centralna Komisja w terminie 6 tygodni od dnia otrzymania wniosku spełniającego wymagania formalne powołuje komisję habilitacyjną w celu przeprowadzenia postępowania [...]. Komisja składa się z: 1) czterech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym przewodniczącego i dwóch recenzentów, wyznaczonych przez Centralną Komisję spoza jednostki organizacyjnej wybranej przez kandydata do przeprowadzenia postępowania habilitacyjnego bądź wyznaczonej przez Centralną Komisję, 2) trzech członków o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej, w tym sekretarza i recenzenta, wyznaczonych przez ww. jednostkę organizacyjną (ust. 5). W terminie nie dłuższym niż sześć tygodni od dnia powołania komisji habilitacyjnej recenzenci oceniają czy osiągnięcia naukowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w art. 16 i przygotowują recenzje (ust. 7). Po przedstawieniu recenzji i zapoznaniu się z autoreferatem członkowie komisji habilitacyjnej w głosowaniu jawnym podejmują uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia doktora habilitowanego (ust. 8). W szczególnych przypadkach, uzasadnionych wątpliwościami komisji [...] tacyjnej dotyczącymi dokumentacji osiągnięć naukowych, komisja może przeprowadzić z wnioskodawcą rozmowę o jego osiągnięciach i planach naukowych (ust. 10). Komisja [...] w terminie 21 dni od dnia otrzymania recenzji przedkłada radzie jednostki organizacyjnej uchwałę zawierającą opinię w sprawie nadania lub odmowy nadania stopnia [...], o której mowa w ust. 8, wraz z uzasadnieniem i pełną dokumentacją postępowania habilitacyjnego, w tym recenzjami osiągnięć naukowych. Na podstawie tej opinii rada jednostki organizacyjnej, w terminie miesiąca, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia [...](ust. 11). Zgodnie z art. 21 ust. 1 i 2 ww. ustawy, od uchwały, jeśli jest ona odmowna, osobie ubiegającej się o nadanie stopnia [...] przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji za pośrednictwem właściwej rady w terminie miesiąca od dnia doręczenia uchwały wraz z uzasadnieniem. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy, Centralna Komisja albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej. Zgodnie natomiast z art. 29 ww. ustawy, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego. Podkreślić należy, że sąd administracyjny, w ramach swej kognicji nie jest uprawniony do oceny wartości naukowej dokumentacji złożonej przez kandydata, czy trafności opinii recenzentów. Sąd nie jest bowiem uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki (por. np. wyrok NSA z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publ. CBOSA). W zakresie kognicji sądu pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania o nadanie tytułu naukowego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy o stopniach naukowych (...) oraz k.p.a. Innymi słowy, sąd administracyjny bada aspekty formalne postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 lipca 2011 r. sygn. akt I OSK 729/11, z dnia 17 grudnia 2010 r. sygn. akt I OSK 1700/10, publ. CBOSA). Uwzględniając powyższe Sąd podziela stanowisko Centralnej Komisji, że wobec uchybień formalnych w postępowaniu przed Radą Wydziału, wskazanych w zaskarżonej decyzji, podjęte rozstrzygnięcie kasatoryjne jest prawidłowe. Rada wydziału, w świetle art. 18a ust. 11 ww. ustawy, podejmuje uchwałę o nadaniu lub odmowie nadania stopnia [...] (a nie w sprawie nadania stopnia) na podstawie opinii komisji habilitacyjnej. W niniejszej sprawie opinia była negatywna, a więc istniała podstawa do przeprowadzenia głosowania z pytaniem zgodnym z opinią, tj. o odmowę nadania stopnia, a nie o nadanie stopnia. Nadto liczba członków Rady Wydziału uprawnionych do głosowania na posiedzeniu w dniu [...] listopada 2018 r. (19 osób) nie jest tożsama z liczbą osób podanych w protokole z głosowania na ww. posiedzeniu (18 osób), co podważa rzetelność procedowania. Przepis art. 21 ust. 2 ustawy wprost stanowi, że uchwała odmowna powinna zawierać uzasadnienie. Z akt sprawy nie wynika, aby uchwała Rady Wydziału z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] zawierała uzasadnienie. Oczywistym jest, że członkowie Rady Wydziału powinni mieć możliwość - odpowiednio wcześniejszego - zapoznania się z dokumentacją związaną z postępowaniem habilitacyjnym. Wobec niemożności ustalenia w świetle akt sprawy, że taka możliwość została zapewniona członkom Rady Wydziału, zasadnie Centralna Komisja zwróciła uwagę na to uchybienie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, Sąd podziela stanowisko Centralnej Komisji, iż brak było podstaw do uznania za uzasadnione pozostałych zarzutów odwołania. Mianowicie, w świetle art. 18a ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o stopniach naukowych (...) wyznaczenie członków komisji habilitacyjnej jest autonomicznym uprawnieniem właściwej jednostki organizacyjnej (rady wydziału) oraz Centralnej Komisji, która wskazuje osoby o uznanej renomie naukowej, w tym międzynarodowej. Ocena, czy wymaganie to zostało spełnione w przypadku wybranych osób, nie należy do habilitanta, lecz do rady wydziału i Centralnej Komisji. Również Sąd, z racji na zakres kognicji w tego typu sprawach (o czym była już mowa powyżej), nie jest właściwy do oceny legitymacji członków komisji [...] w ww. zakresie. Zatem zarzut skarżącego, że w aktach sprawy brak jest dokumentów, które potwierdzałyby dokonanie weryfikacji kompetencji członków komisji habilitacyjnej oraz ich uznanej renomy naukowej nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Zgodnie z art. 20 ust. 6 ww. ustawy, członkiem komisji habilitacyjnej może być osoba posiadająca tytuł profesora lub stopień doktora habilitowanego w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej lub osoba, która nabyła uprawnienia równoważne z uprawnieniami doktora habilitowanego na podstawie art. 21a, prowadząca działalność naukową lub dydaktyczną w zakresie danej lub pokrewnej dyscypliny naukowej. Z akt sprawy nie wynika, aby wymienieni przez skarżącego członkowie komisji [...] nie spełniali powyższych wymogów, prowadzą bowiem działalność naukową w dyscyplinie [...] ([...] L. B.), bądź pokrewnej - budowa i eksploatacja [...] ([...] K. F., [...] T. P.), w związku z tym zarzuty skarżącego w ww. zakresie, zwłaszcza w kontekście stwierdzenia, że: "Wybór K. F. i L. B. trudno (...) uznać za optymalny do oceny prac z zakresu [...]", nie są uzasadnione. Zgodnie z art. 33 ust. 1b ww. ustawy Centralna Komisja w swoich pracach kieruje się zasadą rzetelności, bezstronności i przejrzystości realizowanych działań (...). Natomiast w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia MNiSW z dnia 19 stycznia 2018 r. w skład komisji habilitacyjnej nie może być powołana osoba, w stosunku do której zachodzą uzasadnione wątpliwości co do jej bezstronności. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zasada określona w ww. przepisach została naruszona. Wprawdzie w opinii sporządzonej na potrzeby prac komisji [...] z dnia [...] września 2018 r. [...] J. A. wskazał: "niektóre z wykazanych prac Kandydata miałem okazję recenzować", jednak z powyższego (wysoce nieprecyzyjnego zresztą stwierdzenia) nie można wnioskować, że zaistniały jakiekolwiek racjonalne argumenty, wskazujące na "uzasadnione wątpliwości" co do bezstronności przewodniczącego komisji habilitacyjnej, zwłaszcza że ww. członek komisji habilitacyjnej nie był recenzentem wydawniczym skarżącego. Dodatkowo Sąd zauważa, że zacytowany fragment opinii został wyrażony w szerszym kontekście, w celu wzmocnienia argumentacji przemawiającej za pozytywną oceną zaprezentowanego przez kandydata dorobku naukowego. Wywód [...] J.A. w tym zakresie kończy bowiem stwierdzenie: "(...) wartość naukową tych prac (cyklu publikacji składających się na przedstawione przez kandydata osiągnięcie naukowe - uwaga Sądu) oceniam dobrze". Marginalnie Sąd zaznacza, że ww. opinia jest w całości pozytywna dla kandydata. Zarzuty skarżącego co do braku bezstronności pozostałych członków komisji habilitacyjnej, zwłaszcza w kontekście możliwości wymieniania się przez ww. opiniami i recenzjami przed terminem oficjalnego wpłynięcia do organu wszystkich recenzji i opinii nie znajduje jakiekolwiek racjonalnego uzasadnienia. Skarżący podnosił również zarzut naruszenia art. 18a ust. 7 w związku z art. 16 ustawy o stopniach naukowych (...) poprzez brak sporządzenia rzetelnych, odpowiednio umotywowanych recenzji. Sąd, o czym była już mowa powyżej nie jest uprawniony do oceny meritum recenzji. W tej kwestii wypowiedziała się jednak Centralna Komisja wskazując, że recenzje są merytorycznie i rzetelnie uzasadnione i wskazują na brak adekwatnych osiągnięć naukowych kandydata. Mając na względzie zarzuty podnoszone przez skarżącego zauważyć należy, że [...] K. K. - jeden z rzeczoznawców powołanych w postępowaniu odwoławczym - w recenzji z dnia [...] sierpnia 2019 r. wskazał, że: "(...) recenzja [...] J. P. nie spełnia wymagań art. 18a ust. 7 ustawy. Brakuje w niej bowiem jednoznacznej oceny zarówno osiągnięcia naukowego, jak też istotnej aktywności naukowej kandydata.". Jednak ten sam rzeczoznawca w dalszej części recenzji stwierdził, że "w treści opinii przygotowanej na posiedzenie komisji [...] [...] J. P. doprecyzował niedopowiedzenia wynikające z uprzednio opracowanej recenzji, natomiast zamieszczony fragment: "Finalna ocena negatywna wynika z braku monografii [...], braku udziału w projektach międzynarodowych lub krajowych finansowanych przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju lub Narodowe Centrum Nauki oraz niewystarczającego udziału w działalności popularyzatorskiej i organizacyjnej, a także braku partycypacji w naukowej wymianie międzynarodowej" dowodzi nie budzącej wątpliwości oceny dorobku kandydata. W świetle powyższego, wspomnianego niespełnienia wymagań art. 18a ust. 7 ustawy nie można traktować jako uzasadnienia dowołania od zaskarżonej uchwały". Stanowisko to, w ocenie Sądu, zasługuje na aprobatę i jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji zostało podzielone przez Centralną Komisję. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia art. 18a ust. 10 ww. ustawy. Zaproszenie kandydata na rozmowę o jego osiągnięciach naukowych jest uprawnieniem komisji [...], z którego może, lecz nie musi ona skorzystać, a ponadto z akt sprawy nie wynika, aby przesłanka wymieniona w ww. przepisie (uzasadnione wątpliwości komisji habilitacyjnej dotyczące dokumentacji osiągnięć naukowych), uzasadniająca przeprowadzenie ww. rozmowy, zaistniała w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy ze skarżącym, że sześciotygodniowy termin do sporządzenia recenzji, o którym mowa w art. 18a ust. 7 ustawy, nie został w niniejszej sprawie dochowany, jednak okoliczność ta pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy i jak wskazała Centralna Komisja nie stanowi podstawy podważania prawidłowości czy rzetelności recenzji. Konkludując stwierdzić należy, że zarzuty skargi nie mogły odnieść zamierzonego skutku. W sprawie nie został naruszony art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez "nieuznanie zarzutów odwołującego w pełnym zakresie". Brak jest również podstaw do przyjęcia, że Centralna Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 § 3 w związku z art. 8, art. 9 i art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, choć syntetyczne, zawiera wystarczającą argumentację, która wskazuje na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia. Tym samym zarzut naruszenia art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) nie jest trafny. Z przepisu tego wynika, że uchylając zaskarżoną uchwałę Rady Wydziału, Centralna Komisja "przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia radzie tej samej lub innej jednostki organizacyjnej", przy czym rozstrzygnięcie organu odwoławczego w tym zakresie stanowi jego wyłączną prerogatywę i nie może być skutecznie podważane zwłaszcza, gdy - jak w sprawie niniejszej - nie wykazano, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do ewentualnego braku obiektywizmu tej jednostki przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Końcowo Sąd zauważa, że korzystając z uprawnienia, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd przeprowadził dowód z dokumentów załączonych do skargi, tj. kopii: pisma Dziekana Wydziału [...] i [...] z dnia [...] stycznia 2019r. oraz zaleceń Centralnej Komisji co do prowadzenia postępowania habilitacyjnego, jednak nie stwierdził, aby miały one znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie podważają one bowiem dokonanej przez organ odwoławczy oceny co do zarzutu braku bezstronności członków komisji habilitacyjnej, tak w kontekście terminu sporządzenia, jak i treści recenzji i opinii stanowiących podstawę podjętych uchwał. Mając na względzie wszystko powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.