II SAB/Wa 379/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] kwietnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę J. M. (dalej Skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej WSA w Warszawie) skargę na bezczynność Starostwa Powiatu [...] (dalej Organ). Skarżący wskazał, że w dniu [...] kwietnia 2024 r. za pomocą poczty elektronicznej wysłanej na adres [...] skierował do Organu wniosek o udzielenie informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] (ul. [...] w [...]) od [...] października 2023 r. i przesłania elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami. Podniósł, że w terminie wynikającym z przepisów, jak i do dnia sporządzenia skargi Organ nie udostępnił informacji oraz dokumentacji, o którą wnioskował. Wskazał, że Starosta powiatu jest organem z mocy prawa zobowiązanym do zarządzania organizacją ruchu na drogach powiatowych i gminnych. W ramach tych obowiązków starosta powinien podejmować działania zmierzające do zapewnienia zgodności z prawem organizacji ruchu tych drogach. Uznał, że bezspornym jest również to, że z mocy przepisów starosta powiatu jest zobowiązany do gromadzenia tego typu informacji, a co za tym idzie do ich udostępniania w systemie BIP lub na wniosek w sposób i w formie wskazanej przez wnioskodawcę. W odpowiedzi na skargę Organ Wnosił o jej oddalenie. W ocenie Organu z treści przesłanego pisma wynika, że Skarżący sygnalizuje niezgodność z przepisami istniejącej organizacji ruchu na jednej z dróg publicznych leżących na terenie Powiatu [...]. Organ wskazał, że w związku z przedmiotowym wnioskiem dokonano sprawdzenia w posiadanych rejestrach gdzie znajduje się droga publiczna o podanym numerze [...] i ustalono, że wniosek dotyczy ul. [...] w [...]. Stwierdził, że z uchwały [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2023 r. zmieniającej uchwałę w sprawie ustalenia przebiegu dróg publicznych kategorii gminnej na obszarze miasta [...] wydanej na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych droga na [...] przebiega przez [...] od dr. woj. nr [...] (ul. [...]) do dr. gm. nr [...] (ul. [...]) i otrzymała nazwę ul. [...]. Podniósł, że w dniu [...] marca 2024 r. w ramach zadań organu zarządzającego ruchem na drogach określonego w art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm.). oraz § 3 ust 1 pkt 7 rozporządzenia organ zarządzający ruchem przeprowadził kontrolę prawidłowości zastosowania i funkcjonowania znaków drogowych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz ich zgodności z zatwierdzoną organizacją ruchu. W wyniku przeprowadzonej lustracji stwierdzono, niezgodności z przepisami istniejącej organizacji ruchu. Ponadto stwierdzono, że wniosek Skarżącego o weryfikację organizacji ruchu jest jak najbardziej zasadny i potraktowano go jako podstawę podjęcia działań wprowadzających zmiany w organizacji ruchu i zadań określonych w art. 10 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Organ stwierdził, niezgodności z przepisami istniejącej organizacji ruchu. Uznał, że wniosek Skarżącego o weryfikację organizacji ruchu jest jak najbardziej zasadny i potraktowano go jako podstawę podjęcia działań wprowadzających zmiany w organizacji ruchu i zadań określonych w art. 10 ust. 2 ustawy. Organ wystąpił do Burmistrza [...] z wezwaniem do opracowania projektu organizacji ruchu i przedłożenie jej do zatwierdzenia wskazując jednocześnie uwagi w tym zakresie wraz ze sporządzone dokumentacją fotograficzną z przeprowadzonego sprawdzenia. Organ wskazał, że obecna w terenie organizacja ruchu nie ma swojego odzwierciedlenia w zatwierdzonym projekcie organizacji ruchu. Samodzielne sporządzenie projektu organizacji ruchu dla wskazanego obszaru ulic z przyczyn technicznych i osobowych nie jest możliwe do wykonania przez Zespół Zarządzania Ruchem Drogowym Starostwa [...]. Zlecenie opracowania stosownej dokumentacji projektu organizacji ruchu wiąże się z określonymi wydatkami, które nie zostały przewidziane w budżecie organu zarządzającego ruchem na drodze. Wobec powyższego Organ uznał, że w dalszym ciągu realizowany jest wniosek Skarżacego potwierdzony przez Zespół ds. Zarzadzania Ruchem Drogowym Starostwa [...], a efektem tych działań powinien być złożony i zatwierdzony projekt stałej organizacji ruchu. W momencie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu sprawę należy uznać za zakończoną. Wówczas w ocenie organu zarządzającego ruchem zasadne jest poinformowanie wnioskującego o sposobie zakończenia sprawy. Organ stwierdził, że zapoznając się z treścią wniosku Skarżącego nie uznał tego wniosku jako "wniosku o dostęp do informacji publicznej", ale jako zapytanie w sprawie złożonego wcześniej wniosku o weryfikację oznakowania. Wskazał, że w treści skierowanego do organu pisma nie powołano się na ustawę o dostępie do informacji publicznej i nie wskazano jakie informacje publiczne miałyby podlegać udostępnieniu wnioskującemu. Jego zdaniem brak było podstaw do domniemania przez Organ, iż Skarżący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie wskazanej powyżej ustawy. Organ podniósł, że w dniu [...] czerwca 2024 r. skierowane zostało pismo do Burmistrza [...] oraz w dniu [...] czerwca 2024 roku pismo do Skarżacego. W dniu [...] lipca 2024 r" w odpowiedzi na pismo Pana J. M. z dnia [...] czerwca 2024 roku, skierowano pismo wraz z załącznikami w formie elektronicznej tj: • zatwierdzony projekt organizacji ruchu nr [...] z dn. [...].06.2008 r" • pismo do Burmistrza [...] z dnia [...].06.2024 r. wraz z załącznikiem. W ocenie organu na skutek wystąpienia sygnalizującego z dnia [...] marca 2024 roku czynności w przedmiocie organizacji ruchu na drodze [...] zostały przez organ podjęte a o ich przebiegu wnioskodawca został należycie poinformowany. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest bezczynność Organu dotycząca udzielenia Skarżącemu informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] (ul. [...] w [...]) od [...] października 2023 r. oraz o przesłania elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami, Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. z dnia 2 grudnia 2022 r., Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z dnia 8 lutego 2023r., Dz. U. z 2023 r., poz. 259 -zwaną dalej P.p.s.a."). W dniu [...] marca 2024 r. do Starostwa Powiatu [...] wpłynął wniosek Skarżacego, który został powtórzony wnioskiem z [...] kwietnia 2024 r. przesłanym za pomocą poczty elektronicznej na adres [...] domagał się od Starostwa Powiatowego w [...] wniosek udzielenia informacji na temat działań podjętych, zrealizowanych i zaplanowanych w zakresie organizacji ruchu na drodze [...] (ul. [...] w [...]) od [...] października 2023 r., oraz o przesłania elektronicznej wersji dokumentów wytworzonych, wysłanych oraz otrzymanych w związku z tymi działaniami. Po przeprowadzeniu postępowania Organ stwierdził, niezgodności z przepisami istniejącej organizacji ruchu. Ponadto stwierdzono, że wniosek Skarżącego o weryfikację organizacji ruchu jest jak najbardziej zasadny i potraktowano go jako podstawę podjęcia działań wprowadzających zmiany w organizacji ruchu i zadań określonych w art. 10 ust. 2 ustawy. Organ stwierdził, że zapoznając się z treścią wniosku Skarżącego nie uznał tego wniosku jako "wniosku o dostęp do informacji publicznej", ale jako zapytanie w sprawie złożonego wcześniej wniosku o weryfikację oznakowania. Wskazał, że w treści skierowanego do organu pisma nie powołano się na ustawę o dostępie do informacji publicznej i nie wskazano jakie informacje publiczne miałyby podlegać udostępnieniu wnioskującemu. Jego zdaniem brak było podstaw do jakiegokolwiek domniemania przez Organ, iż wnioskujący domagał się udostępnienia informacji publicznej w trybie wskazanej powyżej ustawy. Podniósł, że w dniu [...] lipca 2024 r" w odpowiedzi na pismo Pana J. M. z dnia [...] czerwca 2024 roku, skierowano pismo wraz z załącznikami w formie elektronicznej tj: • zatwierdzony projekt organizacji ruchu nr [...] z dn. [...] czerwca 2008 r" • pismo do Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. wraz z załącznikiem. W ocenie organu na skutek wystąpienia sygnalizującego z dnia [...] marca 2024 roku czynności w przedmiocie organizacji ruchu na drodze [...] zostały przez organ podjęte a o ich przebiegu wnioskodawca został należycie poinformowany. W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko organu, iż pisma skarżącego w przedmiocie w/w organizacji ruchu zapoczątkowane pismem z dnia [...] marca 2024 r. nie stanowiły wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanym stanie faktycznym należy podzielić stanowisko Organu, że wnioski Skarżącego stanowiły wystąpienie sygnalizujące w przedmiocie organizacji ruchu na drodze [...]. W swoich wyjaśnieniach organ wskazał, jakie działania podjął i jakie są powody związane z niezakończeniem spraw. Organ podniósł, że w dniu [...] lipca2024 r" w odpowiedzi na pismo Pana J. M. z dnia [...] czerwca 2024 roku, skierowano pismo wraz z załącznikami w formie elektronicznej tj.: • zatwierdzony projekt organizacji ruchu nr [...] z dn. [...] czerwca 2008 r" • pismo do Burmistrza [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. wraz z załącznikiem. Według zaś art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26 dalej p.p.s.a.), skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej jako "k.p.a.". Powołany przepis stanowi, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność), a także gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Ponaglenie zawiera uzasadnienie (§ 2). Ponaglenie wnosi się: do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (§ 3 pkt 1), do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (§ 3 pkt 2). Wnosząc skargę na bezczynność lub przewlekłość postępowania organu administracji, skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. Natomiast skarga wniesiona bez zachowania wymogów określonych w art. 52 p.p.s.a. jest skargą niedopuszczalną i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Rozpatrują skargę wg tych kryteriów należy uznać, że należy uznać, że Skarżący złożył wniosek z dnia [...] marca 2024 r. oraz ponaglił Organ wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2024 r. Należy zauważyć, że żaden z wniosków nie odwołuje się do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Odwołanie się do przepisów o dostępie do informacji publicznej zostało wskazane przez Skarżacego dopiero na etapie skargi do Sądu. Wobec tego należy uznać, że Organ zasadnie uznał, iż Skarżący dokonuje sygnalizacji co do nieprawidłowości w zakresie organizacji ruchu. Organ podjął działania w celu wyjaśnienia Skarżącemu opisywanej sytuacji oraz przekazał, żądane pisma. W ocenie Sądu nie każde przekroczenie przez organ terminów załatwiania spraw oznacza per se, że organ pozostaje w stanie bezczynności lub prowadzi postępowanie w sposób przewlekły. Konieczne jest bowiem poddanie ocenie istotnych okoliczności konkretnej sprawy, w tym w szczególności stopnia jej skomplikowania (zarówno w aspekcie prawnym, jak i przede wszystkim faktycznym), zaniechań lub wadliwości działań podejmowanych przez organ, a także postawy stron. Organ wykazywał, że podjął działania w celu wyjaśniania sprawy. W sprawach ze skarg na bezczynność organów administracji publicznej, kontrola Sądu ogranicza się jedynie do sprawdzenia, czy skarga została wniesiona w sprawie, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., czy skarżący wyczerpał środki przewidziane w art. 37 k.p.a. oraz czy zwłoka w wydaniu decyzji przekroczyła terminy określone w art. 35 k.p.a. Nie może, więc w tym postępowaniu być przedmiotem badania prawidłowość wydanych w sprawie rozstrzygnięć administracyjnych, czy zarzuty naruszeń procedury, których dopuszcza się organ, gdyż okoliczności te w większości przypadków dotyczą działań organu i mogą być skutecznie podnoszone tylko w ramach postępowania sądowego, w którym badana będzie legalność wydanych w sprawie decyzji merytorycznych kończących postępowanie (por. I OSK 761/24, Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego LEX nr 3743972 - wyrok z dnia 7 czerwca 2024 r.) . W ocenie Sądu wniosek został zrealizowany zgodnie żądaniami Skarżącego a Organ wykazał, że nie był bezczynny. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a., oddalił skargę