II SA/Kr 1298/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 lutego 2023 r. sprawy ze skargi A. S.-O. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 sierpnia 2022 r., znak: WI-I.7840.5.26.2021.SA w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej A. S.-O. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 29 stycznia 2021 r. Nr 111/6740.1/2021 Prezydent Miasta Krakowa zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla T. K. i W. J. pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...], wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku: wodociągową, kanalizacyjną, gazową, c.o., wentylacji grawitacyjnej, elektryczną, instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynku: liniami gazowymi, liniami zasilania elektrycznego, dwoma odcinkami instalacji kanalizacji sanitarnej do pierwszej studzienki, instalacjami kanalizacji deszczowej z dwoma zbiornikami retencyjnymi, utwardzeniem terenu wraz z budową fragmentu chodnika stanowiącego połączenie z istniejącym ciągiem pieszym wzdłuż ul. W. , oraz budową dwóch zjazdów na działkach nr [...], [...], obr. [...], wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacyjnym przy ul. W. w K. ; zwanego dalej inwestycją. Od ww. decyzji odwołanie wnieśli B. F., M. S., M. M., A. M. oraz A. S.. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2022 r. Wojewoda stwierdził wniesienia odwołania J. R. z uchybieniem terminu. Decyzją z dnia 23 sierpnia 2022 r. znak: WI-I.7840.5.26.2021.SA, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U.2021.2351 ze zm.) Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał treść przepisów art. 4, art. 5, art. 35 ust. 1 oraz art. 34 Prawa budowlanego oraz podał, że przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza projektu, w zakresie opisanym w art. 35 pb, pozwala na stwierdzenie, że został on opracowany zgodnie z przepisami, w tym zgodnie z wymogami zawartymi w Ministra Rozwoju z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie budowlanym; zgodnie z wymogami art. 34 ust. 3 pkt 1 lit. e pb; zamieszczono informację o obszarze oddziaływania projektowanego obiektu (str. 92-93 i 96 projektu). Organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 ww. ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodność projektu zagospodarowania działki, opracowanego dla omawianego zamierzenia, z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Organ odwoławczy ustalił, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z decyzją Prezydenta Miasta Krakowa nr [...] z 18 grudnia 2018 r., znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy. Podstawowe przeznaczenie tego terenu to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zamierzenie inwestycyjne polega na budowie dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], usytuowanych bezpośrednio w granicy działek. Budynki są trójkondygnacyjne, z jedną kondygnacją podziemną (częściowe podpiwniczenie), przekryte dachem płaskim. Pod względem konstrukcyjnym przedmiotowe budynki w zabudowie bliźniaczej są niezależne - każdy z nich stanowi samodzielną całość pod względem użytkowania. Oznacza to, że ściany między nimi są podwójne, oddylatowane od siebie. Lokalizacja budynków względem dróg, spełnia warunki określone w rozdziale II ust. 1a wz i nie przekracza 5 m od krawędzi jezdni ul. W. - bocznej i ponad 6,5 m od granicy wschodniej terenu inwestycji tj. granicy z działką drogową ul. W. - głównej. Powierzchnia zabudowy wynosi 145,8 m2, co w stosunku do powierzchni terenu inwestycji kubaturowej równego 384 m2 (działki nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...]) stanowi 38% i jest zgodna z zapisem wz (wyznacza się w wysokości 37% ±1%- tj. od 36%- 38%). Powierzchnia biologicznie czynna wynosi 257,33 m2, co w stosunku do powierzchni terenu inwestycji stanowi 52% i jest zgodne z zapisem wz: udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości min. 50%. Szerokość elewacji frontowej dla całości zespołu 2 budynków w zabudowie bliźniaczej wynosi 21,50 m i jest zgodna z wz (maksymalnie - 24 m). Średni poziom terenu przed wejściami głównymi do budynku zaprojektowano na poziomie rzędnej 259,23 m npt., narożniki budynków projektowane są na rzędnych 259,30 m, 259,33 m npt. Natomiast poziom attyki zaprojektowano na rzędnej 266,23 m npt., 7 m powyżej poziomu terenu od ul. W. - bocznej, ale poniżej wskazanego w wz maksymalnego poziomu 266,50 m npt, co spełnia warunek zawarty w rozdziale II ust. 1d wz, który ustala: wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, (wysokość do gzymsu tub attyki) - w przedziale 6 m-7 m nie wyżej niż 266,5 m npm. Budynki przekryte dachem płaskim spełniają zasady geometrii dachu określone w wz: ustala się krycie budynków dachem płaskim lub pulpitowym z wykszatłconą attyką o wysokości określonej w pkt d. Organ stwierdził, że B. F., M. S., B. S., M. M., A. M., A. S. są właścicielami działek, w granicy których usytuowano ww. budynki nr: [...], [...], [...], [...]. Przedmiotowe działki są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi w zabudowie szeregowej, a działki nr: [...] i [...] oraz [...] i [...] dodatkowo budynkami gospodarczymi. Wojewoda Małopolski stwierdził, że Inwestor dołączył do wniosku o pozwolenie na budowę m.in. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane dotyczące działki inwestycyjnej, w tym działki nr [...], wypełniając tym samym obowiązek zawarty w art. 35 ust. 2 pkt 2 pb. Jako tytuł, z którego wynika prawo, T. K. wskazał własność, a W. J. stosunek zobowiązaniowy. Prawo własności przedmiotowej nieruchomości zostało nabyte w drodze umowy sprzedaży z 25 sierpnia 2015 r. (repertorium A nr [...]) przez inwestora T. K. od Gminy Miejskiej Kraków, po przeprowadzeniu przetargu 24 lipca 2015 r. W niniejszej sprawie, odwołujący się B. S., pismem z 22 grudnia 2020 r. podniósł, że przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Podgórza w Krakowie toczy się postępowanie z wniosku M. S. w sprawie o stwierdzenie nabycia z dniem 31 grudnia 2012 r. prawa własności nieruchomości stanowiącej działkę nr [...], obr. [...], przez zasiedzenie. Ustalono, że część działki nr [...] pozostawała w korzystaniu bez tytułu prawnego E. L. i T. C. (właścicielek działki nr [...]). W trakcie postępowania pani E. L. złożyła wniosek do Wydziału Skarbu Miasta Gminy Miejskiej Kraków o wyrażenie zgody na korzystanie z przedmiotowej nieruchomości do dnia rozstrzygnięcia przetargu i zobowiązała się do usunięcia zagospodarowania znajdującego się na części nieruchomości zajmowanej przez nią bez tytułu prawnego. Jednocześnie w piśmie wskazano, że E. L. i T. C. uiściły wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z części przedmiotowej nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] za okres od 17 marca 2010 r. do 24 sierpnia 2015 r. Oczywistym wobec powyższego jest fakt, że posiadanie części działki nr [...] nie miało charakteru trwałego (prawnego). Nie wykazano więc, aby istniały podstawy prawne do skutecznego nabycia przez E. L. i T. C. prawa własności nieruchomości stanowiącej część działki nr [...] obr. [...]. Oświadczenia Inwestorów o przysługiwaniu im tytułu prawnego do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, także w świetle informacji pozyskanych od Gminy Miejskiej Kraków Wydziału Skarbu Miasta - nie budzi wątpliwości. Nadto księga wieczysta nr KR [...] założona dla działki nr [...], nie potwierdza, aby E. L. i T. C. były jej współwłaścicielkami, lecz że właścicielem działki jest jeden z Inwestorów – T. K.. Także w dziale III księgi brak jest jakichkolwiek wpisów. Za bezpodstawny organ uznał także zarzut dotyczący odmowy zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, pomimo toczącego się postępowania w sprawie o zasiedzenie prawa własności nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, które według odwołujących stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt. 4 kpa. Sam fakt wszczęcia postępowania w sprawie o stwierdzenie zasiedzenia prawa własności nie stanowi bowiem okoliczności uzasadniającej zawieszenie postępowania w sprawie udzielenie pozwolenia na budowę. Toczące się przed Sądem postępowanie nie może być podstawą do kwestionowania przez organ l instancji ustaleń, które zostały zatwierdzone aktem notarialnym repertorium A nr [...] z 25 sierpnia 2015 r., ujawnione w księdze wieczystej [...] i były (i są nadal) aktualne w dniu udzielenia przedmiotowego pozwolenia na budowę, albowiem kpa nakazuje organom administracji publicznej działać na podstawie przepisów prawa (art. 6). W konsekwencji zdaniem organu odwoławczego, Inwestor posiadał i posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane m.in. działką nr [...], a Prezydent Miasta Krakowa prawidłowo, postanowieniem z 5 stycznia 2021 r., odmówił zawieszenia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Co się zaś tyczy zarzutu zatwierdzenia projektu budowlanego, pomimo sprzeczności projektu budowlanego z ustaleniami wz tj. poprzez dopuszczenie realizacji kondygnacji podziemnych w budynkach, organ wskazał, że części podziemne nie są elementem budynku, stanowiącym samodzielnie przedmiot ustaleń w decyzjach o warunkach zabudowy. Ustalenia zawarte w wz odnoszą się do parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. W odniesieniu zaś do kwestii części zagłębionych budynku - wz pozostawia Inwestorowi swobodę, ponieważ nie wpływa to na parametry charakterystyczne zabudowy (por. II OSK 1131/08) Za nietrafny organ uznał zarzut sprzeczności projektu budowlanego ze standardem WT 2021, określonym w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie z 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, albowiem stosowanie przedmiotowego standardu zostało dla zamierzenia inwestycyjnego wyłączone. Organ ustalił, że oba budynki mieszkalne, jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej zostały zlokalizowane w granicy działek inwestycyjnych, w tym nr: [...] i [...] ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, bezpośrednio w granicy działek. Przy czym jeden z budynków, oznaczony jako A1 przylega na pewnym fragmencie do budynku gospodarczego, istniejącego na działkach sąsiednich nr [...] Ściany oddzielenia przeciwpożarowego S1, o klasie odporności ogniowej REI 90 posiadają otwory wypełnione materiałem przepuszczającym światło (luksferami), a ich powierzchnia wynosi 3,76% i nie przekracza 10% powierzchni ściany, zgodnie z wymogiem zawartym w § 232 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019.1065 ze zm.), zwanym dalej wt (str. 91 i 101 projektu). Lokalizacja w przedmiotowej odległości jest możliwa, o ile spełnione zostały warunki, określone w § 12 ust. 4 pkt 1 wt, tj. m.in.: budynek został zlokalizowany na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej, co w niniejszym przypadku zostało spełnione (szerokość działek wynosi ok. 11 m). Budynek oznaczony jako A1 przylega swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr [...], a jego wysokość jest zgodna z obowiązującą na tym terenie decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czym spełniono wymogi zawarte w § 12 ust. 3 wt. Organ wskazał, że na działce nr [...] znajdują się dwa budynki: jeden mieszkalny przy ul. C. oraz jeden opisany jako: pozostałe budynki niemieszkalne. Mapa do celów projektowych (str. 38 akt organu l instancji) również wskazuje, że na działce nr [...] znajdują się dwa budynki: jeden mieszkalny oznaczony, jako m2 (budynek mieszkalny o dwóch kondygnacjach) oraz jeden niemieszkalny oznaczony, jako H (pozostały budynek niemieszkalny, gdzie indziej niewymieniony) o jednej kondygnacji. Choć budynek i1 niemal w całości leży na działce nr [...], to jednak nieznaczna jego część zachodzi na działkę sąsiednią nr [...]. Mapa do celów projektowych określa również, że budynek i1 usytuowany jest w granicy działki inwestycyjnej nr [...] i [...]. Skoro mapa do celów projektowych sporządzana jest przez uprawnionego geodetę, przyjętą do zasobów geodezyjnych i kartograficznych Prezydenta Miasta Krakowa - organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień, aby kwestionować treść takiej mapy. Nadto księga wieczysta nr [...] założona dla działki nr [...], ujawnia, że działka ta jest zabudowana jedynie budynkiem mieszkalnym przy ul. C. . Co więcej, autorzy opracowania, odpowiadający za rozwiązania projektowe, szczegółowo zbadali zagadnienie dotyczące styku budynku projektowanego A1 i budynku istniejącego w granicy na działkach nr [...] Z rzutów oraz z przekroju budynku wynika, że całość robót budowlanych ograniczona jest wyłącznie do działek inwestycyjnych. Opracowano sposób zabezpieczenia budynku istniejącego poprzez zastosowanie pali CFA z profilem HEB 140 oraz specjalne ławy fundamentowe w kształcie litery L. Odnośnie zarzutów dotyczących miejsc postojowych, ich wymiarów, ilości i usytuowania Wojewoda wskazał, że liczba miejsc postojowych odpowiada wymogowi określonemu w decyzji o warunkach zabudowy, zgodnie z którym konieczne jest zapewnienie dwóch stanowisk postojowych na jeden budynek jednorodzinny. Dla każdego budynku, w kondygnacji podziemnej zaprojektowano jedno stanowisko postojowe o wymiarach ponad 2,5 m x 5,12 m, i drugie na zewnątrz obiektu o wymiarach 2,5 m x 5,12 m, co spełnia wymogi § 21 ust. 1 pkt 1 wt. Co więcej, w niniejszym przypadku, sąsiednia działka (nr [...]) jest działką drogową. Zatem nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia § 19 ust. 2 pkt 5 w zw. z § 19 ust. 7 wt, gdyż odległości miejsc postojowych od granicy działki nie stosuje się gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Ponadto, w przedmiotowej sprawie ma zastosowanie ww. § 19 ust. 5 wt. Również bezzasadny jest zarzut dotyczący nachylenia pochylni do miejsca postojowego w garażu. Do obu garaży planowanych w ramach inwestycji poniżej terenu, zapewniono dojazd dla samochodów za pomocą pochylni o nachyleniu 5% i 25% (zjazd dla budynku A1) oraz o nachyleniu 2%, 5% i 25% (zjazd dla budynku A2), co nie przekracza maksymalnie określonego w § 70 wt - nie większego niż 25% nachylenia. Projektowane garaże nie są garażami wielostanowiskowymi, lecz jednostanowiskowymi w garażach indywidualnych. Za bezpodstawny uznano zarzut niedostatecznego przebadania gruntu, na którym posadowione maja być obiekty wchodzące w skład zamierzenia inwestycyjnego. Ustalono bowiem, że inwestycja zalicza się do drugiej kategorii geotechnicznej, w prostych warunkach gruntowych. Ocena geotechnicznych warunków posadowienia obiektów, została wykonana na podstawie dokumentacji, sporządzonej przez uprawnionego geodetę, znajdującą się w projekcie (str. 57-69). Opracowanie złożone z: opinii geotechnicznej, dokumentacji podłoża gruntowego i projektu geotechnicznego jest obszerne i wnikliwe, w szczególności odnosi się do: budowy geologicznej, warunków wodnych, prognozy zmian właściwości gruntu. Tak zaawansowane badania wymagane są wyłącznie w przypadku obiektów drugiej kategorii, co reguluje Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463). Organ odwoławczy zauważył nadto, że część zarzutów kwestionuje poprawność przyjętych rozwiązań projektowych, co nie podlega weryfikacji przez Wojewodę Małopolskiego z uwagi na to, że zostały sporządzone przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Tymczasem organy administracji architektoniczno-budowlanej, w świetle art. 35 pb, nie posiadają możliwości ingerencji w zawartość merytoryczną projektu. Organ odwoławczy zauważył, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów poprzez brak pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na wykonywanie robót w otoczeniu zabytku: Fort nr [...], wpisanego do rejestru pod numerem: [...] Decyzja wz nie nakłada bowiem na Inwestora takiego obowiązku. Pomimo to, Inwestor zwracał się kilkukrotnie do Miejskiego Konserwatora Zabytków w Krakowie o wyrażenie opinii w przedmiotowej sprawie. W odpowiedzi, Miejski Konserwator Zabytków, pismami znak: [...], z: 8 grudnia 2020 r., 21 grudnia 2020 r. i 23 grudnia 2020 r. udzielił informacji, że: nie wnosi uwag do planowanego zamierzenia. W tych okolicznościach ww. opinia jest wystarczająca do przeprowadzenia robót budowlanych w tej postaci i w tym zakresie oraz brak jest podstaw do żądania od Inwestora dalszych uzgodnień w tym względzie. Zdaniem organu w aktach sprawy brak jest dowodów potwierdzających stanowisko odwołujących się, jakoby decyzja o pozwoleniu na budowę przedmiotowej inwestycji została wydana z naruszeniem zapisów wz dotyczących powierzchni biologicznie czynnej. Z projektu budowlanego (k. 94 i 95) wynika bowiem, że na powierzchnię biologicznie czynną składają się dwa rodzaje zieleni: powierzchnia trawników na gruncie (liczona w 100%) - 199,4 m2 oraz powierzchnia zieleni na dachu równa 155,86 m2 (liczona w 50%) - 57,93 m2. W sumie powierzchnia biologicznie czynna wynosi 257,33 m2, co w stosunku do powierzchni terenu inwestycji stanowi 52% i jest zgodne z zapisem wz: udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości min. 50%. Nadto organ zauważył, że zestawienie na str. 94 i 95 projektu nie potwierdza również zarzutu, że do powierzchni biologicznie czynnej wliczono powierzchnie: zjazdów (oznaczone żółtym kolorem: 4.1 i 4.2); pokryte geokratą na terenie naziemnych miejsc postojowych (oznaczone jasnozielonym kolorem: 3.2 i 3.3) oraz chodnika (niebieskim: 5.1 i 5.2) i chodnika przy ul. W. (fioletowym 7.1). Odnosząc się do zastrzeżeń dotyczących sposobu odprowadzania wód opadowych, organ odwoławczy podał, że z projektu (str.: 91, 94 oraz 233-248) wynika, że wody opadowe będą zagospodarowane w obrębie terenu inwestycji w taki sposób, że z budynków zbierane będą poprzez system rur spustowych do dwóch zbiorników przewidzianych na ten cel. Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działce nią objętej, ze względu na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu oraz przede wszystkim z uwagi na zaprojektowanie zbiorników na wody opadowe. Położenie działek sąsiednich, projektowane ukształtowanie terenu, pozwala według oceny organu odwoławczego na potwierdzenie, iż nie będzie miało miejsce zalewanie działek sąsiednich. Również zarzut fikcyjnego obsadzenia ściany północnej organ uznał za całkowicie bezzasadny. W rozdziale II ust. 1 lit. f wz zalecono na elewacji tylnej zastosowanie maskujących zimozielonych pnączy, do czego Inwestor się zastosował. Wojewoda wyjaśnił również, że skoro Inwestor spełnił warunki wynikające z decyzji wz, przepisów techniczno-budowlanych (w tym § 12 wt, który, w przypadku działki szerokości 16 m lub mniejszej, umożliwia lokalizację obiektu bezpośrednio w granicy działki) - organ nie ma żadnych podstaw, aby żądać od Inwestora zmiany lokalizacji budynków mieszkalnych. Żądanie zlokalizowania projektowanych budynków w odległości 1,5 m od granicy działek, za czym przemawia, zdaniem odwołujących się, zastosowanie pnączy na elewacji tylnej oraz sposób odprowadzenia wód opadowych z dachów - nie może zostać spełnione, chyba że Inwestor wyrazi taką wolę. Przy czym jest oczywiste, że pnącza są elementem elewacji budynku (wymuszonym przez wz), zatem muszą w całości mieścić się na terenie inwestycji (podobnie jak inne elementy wykończeniowe, np. ocielenie). Organ ocenił również, że nie doszło do naruszenia przepisów poprzez: zaplanowanie zjazdów i ciągów pieszych na działce nr [...], która stanowi użytek rolny bez decyzji o wyłączeniu z produkcji rolnej. Z pisma Prezydenta Miasta Krakowa z 14 września 2020 r., znak [...] wynika, że działka [...] stanowi użytek rolny w klasie RIVa: na gruncie wytworzonym z gleb pochodzenia mineralnego, zatem zgodnie z przepisami art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie powyższego gruntu z produkcji rolnej (tj. rozpoczęcie innego niż rolnicze lub leśne użytkowanie gruntów art. 4 pkt 11 w/w ustawy) nie wymaga wydania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej. Bezpodstawny, zdaniem Wojewody, jest również zarzut ograniczenia widoku i zmiany dostępu do dostępu do światła słonecznego ogródka oraz pomieszczeń w budynku mieszkalnym na działce nr [...]. Do projektu budowlanego dołączone zostało bowiem opracowanie obrazujące wpływ inwestycji na nasłonecznienie dla sąsiedniej zabudowy (str. 92-93 i 96). Analiza nasłonecznienia (str. 96), określająca rozkład cienia pochodzącego od budynków projektowanych 21 września oraz 20 marca w godzinach od 6.00 do 18.00 oraz istniejących ma działkach sąsiednich - jednoznacznie wskazuje, że spełnione zostały wymogi przewidziane w § 60 wt. Organ wyjaśnił, że zgodnie art. 4 pb, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Z tą normą koresponduje art. 35 ust. 4 pb, w myśl którego w razie spełnienia wymagań określonych wskazanymi przepisami, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Udzielenie pozwolenia na budowę nie jest zatem wynikiem uznania organu, lecz realizacją nakazanego obowiązku przy spełnieniu ściśle reglamentowanych przesłanek. Skoro w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji, a inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich - Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 pb. Na powyższą decyzję A. S. – O. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 7, 15, 77, 80 oraz 107 § 3 kpa polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz poprzez ograniczenie się organu II instancji wyłącznie do zbadania, czy zostało złożone stosowne oświadczenie projektanta o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; - art. 7, 8, 9, 10 kpa poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów państwa; prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej i nakierowany na realizację interesów Inwestora z pominięciem interesów pozostałych stron postępowania, a także naruszenie zasady czynnego udziału stron w postępowaniu; - art. 36 ust. 1 pkt 112 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 840) w zw. z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej: "pr. bud.") poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo braku uzyskania wymaganego ustawą o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków, podczas gdy planowane zamierzenie zlokalizowane ma być w otoczeniu F. nr [...]" w K. , zabytkowej fortyfikacji figurującej w Rejestrze Zabytków Krakowa pod oznaczeniem [...]; - art. 4 pr. bud. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 11 pr. bud., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, pomimo uzasadnionych wątpliwości co do prawdziwości oświadczenia Inwestorów o prawie dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, która to okoliczność była podnoszona przez stronę postępowania —M. S. w toku postępowania przed organem I instancji w piśmie z dnia 23 grudnia 2020 r. Wówczas to strona poinformowała organ I instancji o toczącym się przed Sądem Rejonowym dla Krakowa-Podgórza w Krakowie postępowaniu w sprawie o stwierdzenie nabycia z dniem 31 grudnia 2012 r. prawa własności nieruchomości stanowiącej dz. ewid. [...], obr. [...] przez zasiedzenie, wnosząc o zawieszenie postępowania i kwestionując prawdziwość oświadczenia Inwestorów o prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane; - art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 3 pkt 11 pr. bud. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę zawieszenia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, pomimo toczącego się postępowania w sprawie o zasiedzenie prawa własności nieruchomości objętej wnioskiem o pozwolenie na budowę, rozstrzygnięcie którego stanowi zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa, co aktualizowało obowiązek zawieszenia postępowania przez organ I instancji; - art. 34 ust. 1 pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 pr. bud. w zw. z art. 35 ust. 3 pr. bud., poprzez wydanie Zaskarżonej Decyzji i zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo sprzeczności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Nr [...] o warunkach zabudowy z dnia 18 grudnia 2018 r. (dalej: "Decyzja WZ"), tj. poprzez zmianę zakresu inwestycji w projekcie budowlanym w stosunku do inwestycji zatwierdzonej Decyzją WZ; - art. 35 ust. 1 pkt 2 pr. bud. w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 2 pr. bud. zw. z § 328 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm., dalej: "r.w.t.") w zw. z § 329 ust. 1 wz. z ust. 2 r.w.t., poprzez sporządzenie charakterystyki energetycznej budynku stanowiącej część zatwierdzonego projektu budowlanego, w oparciu o nieaktualne parametry, tj. standard WT 2017, mimo że z dniem 31 grudnia 2020 r. weszły w życie przepisy wprowadzające standard WT 2021, który zmienił m.in. parametry brzegowe dopuszczalnej wartości wskaźnika rocznego zapotrzebowania na nieodnawialną energię pierwotną (EP), co doprowadziło do zatwierdzenia projektu budowalnego sprzecznego z obowiązującymi przepisami techniczno-budowlanymi W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. 2021 r. poz. 2095 ze zmian.). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 259, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Należy również wskazać, że na mocy art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W razie nieuwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. W wyniku rozpatrzenia sprawy w tak zakreślonych ramach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna, bowiem zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W przedmiotowej sprawie Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Krakowa pozwalającą na budowę zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie dwóch budynków mieszkalnych, jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...], wraz z instalacjami wewnętrznymi w budynku: wodociągową, kanalizacyjną, gazową, c.o., wentylacji grawitacyjnej, elektryczną, instalacjami wewnętrznymi na zewnątrz budynku: liniami gazowymi, liniami zasilania elektrycznego, dwoma odcinkami instalacji kanalizacji sanitarnej do pierwszej studzienki, instalacjami kanalizacji deszczowej z dwoma zbiornikami retencyjnymi, utwardzeniem terenu wraz z budową fragmentu chodnika stanowiącego połączenie z istniejącym ciągiem pieszym wzdłuż ul. W. , oraz budową dwóch zjazdów na działkach nr [...], [...], obr. [...], wraz z przyłączami: wodociągowym, kanalizacyjnym przy ul. W. w K. ; zwanego dalej inwestycją. Podstawę materialnoprawną decyzji w sprawie pozwolenia na budowę kształtują w pierwszej kolejności przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej jako: p.b.) oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie z art. 32 ust. 4 p.n. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2019 r. poz. 2169 oraz z 2020 r. poz. 284), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przy wydawaniu decyzji w sprawie pozwolenia na budowę uwzględnić należy również treść art. 35 ust. 1 p.b., który określa zakres sprawdzenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Sprawdzenie to obejmuje m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Podkreślenia wymaga też, że zgodnie z art. 35 ust. 4 p.b., w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. A zatem, w sytuacji, gdy organ stwierdzi, że spełnione zostały wskazane wyżej wymagania, w tym inwestycja wydana została z poszanowaniem występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich (vide: art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.), organ zobowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. W taki sposób może być zapewniona realizacja zasady wynikającej z art. 4 p.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości, jeżeli wykaże prawo do dysponowania terenem na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Niezależnie od przywołanych przepisów Prawa budowlanego organy administracji wiążą przepisy proceduralne, z których wynika min. obowiązek zebrania materiału dowodowego, który pozwoliłby ustalić wszystkie okoliczności istotne w sprawie, stosownie do art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.). Organ zobowiązany jest ocenić przy tym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Ustalenia podjęte przez organ powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w której należy wyczerpująco poinformować strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się wydając decyzję. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Zdaniem Sądu, w zaskarżonej decyzji wykazano w części spełnienie przywołanych wymagań materialnoprawnych w odniesieniu do wniosku inwestorów oraz przedłożonego przez niech projektu budowlanego. W szczególności Sąd nie znalazł podstaw, by zakwestionować złożone przez inwestorów oświadczeń o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, z zastrzeżeniem dotyczącym kwestii umiejscowienia maskujących zimozielonych pnączy, o czym niżej. Inwestor T. K. wskazał w złożonym oświadczeniu prawo własności, zaś inwestor W. J. – stosunek zobowiązaniowy. Z akt nie wynika w szczególności, by można było kwestionować te oświadczenia w odniesieniu do działki nr [...] obd. [...]. Okoliczności takiej nie stanowi zainicjowane przez M. S. postępowanie przed Sądem Rejonowym dla Krakowa – Podgórza o stwierdzenie nabycia z dniem 31 grudnia 2012 r. prawa własności ww. nieruchomości, przez zasiedzenie. Podkreślić należy, że organy zweryfikowały treść księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości ([...]) oraz pozyskały dodatkowe wyjaśnienia od Gminy Miejskiej Kraków (k. 230-231 akt organu I instancji), z których wynikało, że T. K. nabył działkę nr [...] w 2015 r. w drodze przetargu. Dalej idąc, Sąd stwierdził, że prawidłowo zweryfikowano zgodność projektu budowlanego z decyzją nr [...] o warunkach zabudowy wydaną przez Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 18 grudnia 2018 r., również z zastrzeżeniem poniżej wskazanych kwestii. Projektowane zamierzenie jest bez wątpienia zabudową mieszkalną jednorodzinną, o charakterze zabudowy bliźniaczej, obejmującą działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Prawidłowo wyjaśnił organ wojewódzki kwestię zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy odnośnie do garażu podziemnego, który w decyzji o warunkach zabudowy nie został wyraźnie wymieniony. Sąd podziela stanowisko organów, że o ile nic innego nie wynika z przepisów prawa, w decyzji o warunkach zabudowy nie ma konieczności wskazywania wszystkich elementów zamierzenia inwestycyjnego, które dla ustalenia zgodności zamierzenia z przepisami prawa nie mają znaczenia. Nie budzi też wątpliwości lokalizacja zamierzenia względem linii zabudowy ustalonej w decyzji o warunkach zabudowy, a także zgodność parametrów planowanej inwestycji z wyznaczonymi w decyzji o warunkach zabudowy parametrami powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokości elewacji frontowej, wysokości oraz geometrii dachu. Wyniki analizy zgodności projektu z decyzją o warunkach zabudowy zostały przywołane powyżej i w tym miejscu nie ma potrzeby ich powtarzać. Sąd dopatrzył się natomiast naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w takim zakresie, w jakim organy administracji architektoniczno-budowlanej oceniły spełnienie wymogu zachowania wskaźnika powierzchni biologicznie czynnej, który w decyzji o warunkach zabudowy określono następująco: "Udział powierzchni biologicznie czynnej dla terenu objętego wnioskiem ustala się w wysokości min. 50%". Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2019 r. poz. 1065, dalej: r.w.t.) przez teren biologicznie czynny należy rozumieć teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Z zawartego w projekcie zagospodarowania terenu zestawienia powierzchni biologicznie czynnej, która wyniosła łącznie 52% (k. 94 projektu bud.), wynika, że wliczono do powierzchni biologicznie czynnej powierzchnie trawników w całości oraz powierzchnie zielonego dachu liczone w 50% (zgodnie z § 3 pkt 22 r.w.t.), przyjmując przy tym, że całość dachu stanowi dach zielony (k. 94 i 95 projektu bud.). Tymczasem z rzutu dachu (k. 110 projektu bud.) wynika, że znajdują się na nim elementy budynku oraz inne obiekty, które – jak się wydaje – pomniejszają powierzchnię dachu zielonego, a to np. donice na bluszcz zimozielony, wloty wentylacji, czy wyjścia na dach. Nie wyjaśniono zatem precyzyjnie powierzchni dachu zielonego, uwzględnionego dla liczenia powierzchni biologicznie czynnej, co w okolicznościach sprawy może mieć znaczenie dla oceny projektu budowlanego, skoro wskazany w nim wskaźnik jest bliski minimalnemu wskaźnikowi - wyznaczonemu w decyzji o warunkach zabudowy. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń odnoszących się do zgodności projektu zagospodarowania terenu z przepisami, w tym z przepisami r.w.t., w szczególności jeśli chodzi o spełnienie warunków odnoszących się do miejsc postojowych określonych w decyzji o warunkach zabudowy (2 miejsca postojowe na jeden budynek), jak też odnoszących się do wymiarów i usytuowania w zgodzie z przepisami § 19 r.w.t., a także § 103 ust. 1 i § 70 r.w.t. – w odniesieniu do pochylni prowadzących do miejsca postojowego w garażu. Przenalizowano także m.in. kwestię sposobu odprowadzania wód opadowych, w kontekście § 28 i 29 r.w.t., a także przedłożoną w sprawie analizę przesłaniania i nasłonecznienia (k. 92-93, 96 projektu bud.), która pozwoliła wykazać zgodność projektu z przepisami § 13 i 60 r.w.t. Wyjaśniono również prawidłowo kwestię zgodności projektu z wymaganiami § 328 ust. 1 r.w.t. oraz § 329 ust. 1 i 2 r.w.t. w odniesieniu do charakterystyki energetycznej budynku. Prawidłowo uwzględniono przy tym § 329a ust. 1 r.w.t., zgodnie z którym wymagania określone w § 328 ust. 1 stosuje się zgodnie z wymaganiami określonymi w § 329 ust. 2 oraz w załączniku nr 2 do rozporządzenia, obowiązującymi od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 30 grudnia 2020 r., jeżeli przed dniem 31 grudnia 2020 r. dla zamierzenia budowlanego został złożony m.in. wniosek o pozwolenie na budowę. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie, w której wniosek o pozwolenie na budowę złożono 21 sierpnia 2020 r., a zatem przed dniem 31 grudnia 2020 r. Istotne wątpliwości Sądu wzbudził natomiast sposób wyjaśnienia przez organ odwoławczy kwestii dopuszczalności lokalizacji planowanej zabudowy w granicy z działkami sąsiednimi o numerach 212, 213, 214, 215, 216, 217 i 218. Zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w § 12 ust. 1 r.w.t., jeżeli z przepisów § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Wojewoda Małopolski uznał, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały warunki lokalizacji budynku w granicy określone w § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t., a ponadto w § 12 ust. 3 r.w.t. Sąd tego stanowiska nie podziela. Stosownie do § 12 ust. 3 r.w.t., dopuszcza się, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, jeżeli będzie on przylegał swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce oraz jego wysokość będzie zgodna z obowiązującym na danym terenie planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W przedmiotowej sprawie organ wojewódzki przyjął, że budynek oznaczony jako A1 przylega swoją ścianą do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce nr [...], a jego wysokość jest zgodna z obowiązującą decyzją o warunkach zabudowy, w związku z czym spełniono wymogi zawarte w przywołanym przepisem. Z ustaleniem tym nie sposób się zgodzić zważywszy na to, że szerokość budynku o charakterze gospodarczym, do którego miałby przylegać projektowany budynek A1, wynosi 2,89 m. Tymczasem szerokość elewacji przylegającej do działek sąsiednich przekracza 20 m. Planowana inwestycja przylega zatem ścianą do budynku istniejącego tylko na stosunkowo niewielkim jej fragmencie, co nie może być uznane za wystarczające dla możliwości zastosowania § 12 ust. 3 r.w.t. Stosownie natomiast do § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t., w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej, uwzględniając przepisy odrębne oraz przepisy § 13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273, dopuszcza się budowę budynku ścianą bez okien i drzwi bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej. W odniesieniu do tej normy kluczowe było więc ustalenie, czy przedmiotowa działka budowlana ma szerokość 16 m lub mniejszą. Zgodnie z § 3 pkt 1a r.w.t. przez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. W przedmiotowej sprawie działkę budowlaną stanowią działki składające się na teren inwestycji. W związku z powyższym, w swojej decyzji organ wojewódzki wskazał, że warunek wskazany powyżej został spełniony ze względu na to, że szerokość działek wynosi ok. 11 m. Sąd zauważa, że organ nie wyjaśnił dokładnie, co rozumie przez szerokość działki i którą dokładnie granicę działki należało uznać za jej szerokość w rozumieniu § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t. W orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowała się rozbieżność co do rozumienia pojęcia szerokość działki, które w r.w.t. nie zostało zdefiniowane. W ocenie Sądu w składzie obecnie orzekającym "szerokością działki" nie jest jakikolwiek bok działki, który ma długość 16 m lub mniej, lecz stanowi ją ta granica działki, która znajduje się od strony frontowej, rozumianej jako ta część działki budowlanej, która przylega do drogi. Sąd podziela w szczególności stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 czerwca 2022 r., II OSK 1331/21 (orzeczenia. nsa.gov.pl), w którym wskazano: "Skarżący kasacyjnie uważają, że szerokość działki budowlanej winna być określona według pojęcia geometrycznego i odnosić się do prostokąta, bo taki kształt ma ich nieruchomość. Zatem szerokość (prostokąta/działki) to zawsze wielkość mniejsza od długości. Takiej wykładni nie sposób jednak zaakceptować z prostej przyczyny – działki budowlane mają różne kształty geometryczne, nie są tylko prostokątne. Z tych powodów pojęcie szerokości działki musi być ujednolicone, bo inaczej to projektant mógłby dobrowolnie wyznaczać szerokość działki, w celu zastosowania warunków określonych w § 12 ust. 4 pkt 1) rozporządzenia, a taka sytuacja jest niedopuszczalna. Mając zatem na względzie, że szerokość definiuje się jako poprzeczny wymiar liniowy figury lub bryły to szerokością działki jest ten jej bok, który przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd na nieruchomość." Zauważyć należy przy tym, że tak rozumiana szerokość działki nawiązuje do parametru szerokości elewacji frontowej, który dla całości inwestycji – dwóch budynków w zabudowie bliźniaczej – ustalono na poziomie maksymalnie 24 m (k. 9 projektu bud.). Powyższe prowadzi do wniosku, że nie wykazano w sprawie także możliwości lokalizacji budynków w granicy z działkami sąsiednimi na podstawie § 12 ust. 4 pkt 1 r.w.t. W związku z planowaną zabudową w granicy w ocenie Sądu wyjaśnienia wymagał jeszcze wątek umieszczenia bluszczu na tylnej elewacji planowanych budynków, w nawiązaniu do zawartego w decyzji o warunkach zabudowy następującego warunku: "Na elewacji tylnej zastosować maskujące zimozielone pnącza." Zgodnie z tym, na rysunku elewacji tylnej (k. 106) zaznaczono "ścianę z pnączami zimozielonymi bluszcz pospolity (Hedera helix)". Błędnie, w ocenie Sądu, organ wojewódzki zbagatelizował tę kwestię, twierdząc, że skoro pnącza są elementem elewacji budynku (wymuszonym przez wz), muszą w całości mieścić się na terenie inwestycji (podobnie jak inne elementy wykończeniowe, np. ocieplenie). Rzecz w tym, że lokalizacja budynków w granicy z działkami sąsiednimi powoduje, że ów bluszcz musiałby znaleźć się na działkach sąsiednich, do których inwestorzy nie wykazali tytułu prawnego. Podsumowując, Sąd stwierdza, że organ wojewódzki wydał decyzję z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zakresie, w jakim nie wyjaśnił właściwie kwestii dopuszczalności lokalizacji budynków w granicy z działkami sąsiednimi, w zakresie zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie parametru powierzchni biologicznie czynnej, jak też w odniesieniu do umieszczenia na elewacji tylnej zimozielonych pnączy. W tym też zakresie organ wojewódzki przeprowadzi ponownie postępowanie wyjaśniające. Podkreślić wypada też, że niezasadne okazały się zarzuty skargi rozbieżne z przedstawionymi powyżej rozważaniami Sądu. W szczególności nie było podstaw w przedmiotowej sprawie do żądania od inwestorów przedłożenia pozwolenia na prowadzenie robót przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, stosownie do art. 39 ust. 1 P.b. ze względu na sąsiedztwo F. nr [...]. Organy wykazały, że inwestycja, zlokalizowana pośród istniejącej zabudowy, nie wymaga takiego pozwolenia. Jak wskazano też powyżej nie zaistniały wątpliwości co do prawidłowości złożonych oświadczeń o prawie dysponowania nieruchomością tego rodzaju, że uzasadniałyby odmowę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Toczące się postępowanie w sprawie zasiedzenia nie stanowiło również w okolicznościach sprawy zagadnienia wstępnego uzasadniającego zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 §1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym jest określona w przepisach prawa materialnego przesłanka wydania decyzji administracyjnej, której rozstrzygnięcie wykracza poza kompetencje organu administracji publicznej. Bez wątpienia istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. jest istnienie ścisłej zależności (związku przyczynowego) pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2021 r., sygn. akt II OSK 3082/18, LEX nr 3248735). W ocenie Sądu, wobec treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz księgi wieczystej wskazującej właściciela działki nr [...], nie było podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mając powyższe na względzie Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.