I SAB/Wa 83/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Dariusz Pirogowicz sędzia WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) sędzia WSA Bożena Marciniak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. S., S. S., P. S., L. G., K. D., D. G. i A. G. na bezczynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. stwierdza, że Wojewoda Mazowiecki dopuścił się bezczynności, która miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. przyznaje od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących A.S., S. S., P. S., L. G., K. D., D. G. i A. G. sumę pieniężną w kwocie po 1000 (tysiąc) złotych dla każdego z nich; 4. zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących A. S., S. S., P. S., L. G., K. D., D. G. i A. G. solidarnie kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. S., S. S., P. S., L. G., K. D., D. G. i A. G. pismem z 2 marca 2023 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2012 r. nr 455/GK/DW/2012 ustalającej odszkodowanie za nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...] o pow. 801,20 m², pochodzącą z nieruchomości hipotecznej "[...]". Skarżący zarzucili Wojewodzie Mazowieckiemu naruszenie art. 36 § 1 kpa w zw. z art. 35 § 1 i 3 kpa w zw. z art. 12 kpa polegające na braku podejmowania działań bezpośrednio zmierzających do wydania rozstrzygnięcia w sprawie oraz wnieśli o wyznaczenie Wojewodzie Mazowieckiemu miesięcznego terminu do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę, rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym, przyznanie od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej w wysokości 4500 zł oraz zasądzanie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili przebieg postępowania oraz wydane w sprawie rozstrzygnięcia organów administracji i sądów administracyjnych podkreślając, że Wojewoda Mazowiecki zobowiązany jest ponownie rozpatrzeć sprawę o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2012 r. Mimo, że od połowy 2021 r. organ jest w posiadaniu akt sprawy dotychczas nie zostało wydane stosowne rozstrzygnięcie. Skarżący zaznaczyli, że czynności, które zostały wskazane w decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 5 sierpnia 2019 r. nr DO3.4611.62.2018.OC uchylającej decyzję Wojewody Mazowieckiego z 20 lipca 2018 r. nr 3079/2018 stwierdzającej nieważność decyzji z 18 października 2012 r., jako konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, można było wykonać w ciągu jednego dnia roboczego. Przewlekłe procedowanie Wojewody Mazowieckiego oraz jego bezczynność w niniejszej sprawie są widoczne i skutkują negatywnym odbiorem ze strony skarżących będących beneficjentami decyzji o ustaleniu odszkodowania, która nigdy nie została wykonana. Skarżący podkreślili, że na wykonanie decyzji o ustaleniu odszkodowania czekają już 11 lat, co jest szczególnie dolegliwe, bowiem w przypadku prawomocnego stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu odszkodowania, strony będą musiały oczekiwać raz jeszcze na rozpoznanie wniosku o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. Skarżący wskazali, że pismem z 28 lutego 2023 r. wystąpili do Ministra Rozwoju i Technologii z ponagleniem na bezczynność Wojewody. Powołali ponadto stosowne orzecznictwo sądowoadministracyjne i stanowisko doktryny dotyczące bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ podkreślając, że pomimo toczącego się od blisko 4 lat trzykrotnego toku kontroli nadzwyczajnej decyzji o ustaleniu odszkodowania i mimo blisko 2 - letniego okresu, w którym Wojewoda Mazowiecki posiada akta sprawy, nie doszło do wydania stosownej decyzji. Wojewoda wielokrotnie przekroczył maksymalne terminy do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Odnosząc się do żądania przyznania sumy pieniężnej skarżący przytaczając orzecznictwo sądowoadministracyjne podnieśli, że blisko 11 lat oczekują na prawomocnie zakończoną kontrolę nadzwyczajną decyzji o ustaleniu odszkodowania, obecny okres bezczynności Wojewody w rozpoznaniu sprawy wynosi natomiast 4 lata, z czego przynajmniej 1,5 roku Wojewoda jest we władaniu aktami sprawy. Skarżący zarzucili, że organ nie prowadził żadnej korespondencji ze stroną skarżącą, w tym nie wypełniał ciążącego na nim obowiązku z art. 36 § 1 kpa. Bezczynność Wojewody ma bezpośredni wpływ na ochronę interesu prawnego skarżących jako beneficjentów decyzji o ustaleniu odszkodowania, bowiem oddala ich od jej wykonania, niezależnie od sposobu prawomocnego rozstrzygnięcia wniosku o stwierdzenie jej nieważności. Zaniechanie Wojewody powoduje, że odszkodowanie przyznane prawomocną oraz wykonalną decyzją w dalszym ciągu nie zostało im wypłacone. Skarżący wskazali ponadto, że wobec bezczynności Wojewody Mazowieckiego pozostają osamotnieni w poczuciu krzywdy, czy też pominięcia ich interesu, a brak podjęcia trzeciego już rozstrzygnięcia przez organ przekłada się na coraz dalej idące poczucie utraty zaufania do organów władzy publicznej, bowiem ostateczna i prawomocna decyzja o ustaleniu odszkodowania pomimo, że nie została usunięta z systemu prawnego to nie jest obecnie wykonywana z uwagi na postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o ustaleniu odszkodowania. Niektórzy ze skarżących z racji zaawansowanego wieku boją się, że nie doczekają prawomocnego zakończenia postępowania, a ponadto swoim postępowaniem nie sprawili, że doszło do bezczynności organu, jak również nie przyczynili się do utrzymania takiego stanu. Skarżący podkreślili, że w ich ocenie bezczynność organu ma kwalifikowany charakter. Decyzja o ustaleniu odszkodowania ma charakter majątkowy o znacznej wartości dla skarżących, a bezczynność organu deprecjuje wysokość przyznanego im, a niewypłaconego odszkodowania, bowiem dochodzi m.in. do dewaluowania się pieniądza na przestrzeni czasu, w tym zwłaszcza ostatnich 2 lat. Z tych względów skarżący wnieśli o przyznanie sumy pieniężnej w wysokości po 4500 zł na rzecz każdego z nich. Wojewoda Mazowiecki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ opisał podejmowane w sprawie czynności i zaznaczył, że postanowieniem z 29 marca 2023 r. nr 239/2023 postępowanie zostało zawieszone do czasu ustalenia następstwa prawnego po jednej ze stron postępowania – B. K. Fakt funkcjonowania w obrocie prawnym postanowienia o zawieszeniu postępowania wyklucza powstanie stanu bezczynności (przewlekłości) związanej z upływem terminu załatwienia sprawy. Istotne przy tym jest, że do chwili obecnej nie przedłożono postanowienia spadkowego, aktu poświadczenia dziedziczenia, ani innej informacji na temat spadkobrania po zmarłej stronie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej jako P.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Sąd orzeka także w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 P.p.s.a.). Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Z ogólnych zasad postępowania administracyjnego wynika, że organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, zgodnie z art. 12 § 1 kpa, a także zobowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia w myśl art. 7 i art. 77 § 1 kpa. Stosownie do art. 35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od daty wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 kpa). W myśl art. 36 § 1 kpa o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie określonym w art. 35 kpa lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 kpa). Instytucja skargi na bezczynność organu lub na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ ma na celu ochronę strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Badając zasadność takiej skargi sąd czyni to według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania orzeczenia sądowego. W myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do żądania skargi co do zobowiązania organu do rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2012 r. ustalającej odszkodowanie za opisaną wyżej nieruchomość położoną w [...] przy ul. [...], wskazać należy, że postępowanie sądowoadministracyjne w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Jak wynika z akt sprawy Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z 29 marca 2023 r. nr 239/2023 zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji z 18 października 2012 r. do czasu ustalenia następstwa prawnego po zmarłej jednej ze stron postępowania. Zawieszenie postępowania administracyjnego powoduje, że brak jest podstaw do zobowiązania przez Sąd organu do rozstrzygnięcia sprawy do czasu podjęcia przez organ zawieszonego postępowania administracyjnego. Postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego stanowi akt administracyjny podlegający odrębnej kontroli sądu administracyjnego po wyczerpaniu przez stronę administracyjnego toku instancji. W orzecznictwie sądowadministracyjnym podkreśla się, że na gruncie przepisów P.p.s.a. brak jest podstaw, aby w ramach skargi na bezczynność czy też przewlekłość organu dokonywać kontroli prawidłowości zawieszenia postępowania administracyjnego. Przy czym wydanie przez organ postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego przed datą wyrokowania w przedmiocie bezczynności organu, czy nawet przed datą złożenia skargi, nie stanowi przeszkody do orzekania przez sąd administracyjny w tej sprawie. W takiej sytuacji konieczne jest zbadanie stanu sprawy na etapie poprzedzającym wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania. W przeciwnym razie organ mógłby uniknąć uwzględnienia skargi przez sąd administracyjny na bezczynność, gdy tylko przed dniem rozprawy sądowej wydałby postanowienie o zawieszeniu postępowania administracyjnego w danej sprawie. W orzecznictwie przyjmuje się, że pomimo tego, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania podlega ocenie w odrębnym trybie, to jednak przyjęcie tezy o braku możliwości stwierdzenia bezczynności w razie zawieszenia postępowania administracyjnego, może prowadzić do podejmowania przez organ czynności pozornych, mających na celu uniknięcie odpowiedzialności za opieszałe podejmowanie działań. W tej sytuacji, mając na uwadze wydane w sprawie postanowienie z 29 marca 2023 r. o zawieszeniu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 18 października 2012 r. Sąd orzekł o umorzeniu postępowania sądowego w zakresie dotyczącym zobowiązania organu do wydania aktu. Oceniając zaś prowadzenie postępowania przez organ do czasu jego zawieszenia stwierdzić należy, że skarżący zasadnie zarzucili Wojewodzie Mazowieckiemu bezczynność w przedmiocie rozpoznania przedmiotowej sprawy. Organ nie wywiązał się bowiem z ustawowych obowiązków wynikających z powołanych wyżej przepisów kpa. Podkreślić przy tym trzeba, że dokonując analizy zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie materiału dowodowego Sąd uznał, że w niniejszej sprawie – wbrew zarzutom skargi - nie miało miejsce powadzenie przez organ postępowania w sposób przewlekły. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodzi bezczynność organu. Zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia w przypadku braku aktywności organu w danej sprawie. Przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy natomiast rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy indywidualnej. Przewlekłość postępowania obejmuje więc takie przypadki prowadzenia postępowania w sprawach indywidualnych jak wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, wykonywanie czynności pozornych powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy. Jak wynika z analizy akt sprawa dotycząca stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2012 r. ustalającej odszkodowanie za opisaną wyżej nieruchomość, była już przedmiotem orzekania organów administracji publicznej i sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Wa 2668/13 uchylił decyzję Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 28 sierpnia 2013 r. nr BOI-3w/786-O-110/13 oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 25 lutego 2013 r. nr 298/2013 stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2012 r. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 28 lipca 2016 r. sygn. akt I OSK 2519/14. Następnie Wojewoda Mazowiecki decyzją z 20 lipca 2018 r. nr 3079/2018 ponownie stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z 18 października 2012 r. Minister Inwestycji i Rozwoju decyzją z 5 sierpnia 2019 r. nr DO3.4611.62.2018.OC uchylił w całości decyzję Wojewody Mazowieckiego z 20 lipca 2018 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Sprzeciw od powyższej decyzji został oddalony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 22 stycznia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 2087/19. Skarga kasacyjna od powyższego wyroku została oddalona przez NSA wyrokiem z 11 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2441/20. Nie ulega zatem wątpliwości, że na skutek wydania ww. decyzji Ministra Inwestycji i Rozwoju z 5 sierpnia 2019 r. Wojewoda Mazowiecki zobowiązany jest do rozpoznania sprawy o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Prezydenta m.st. Warszawy ustalającej odszkodowanie. Oceniając stan bezczynności Sąd miał więc na uwadze stan sprawy po wydaniu przez NSA wyroku z 11 grudnia 2020 r. Jak wynika z analizy akt po wydaniu ww. wyroku z 11 grudnia 2020 r. akta administracyjne sprawy zostały zwrócone Wojewodzie Mazowieckiemu przez Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii przy piśmie z 14 czerwca 2021 r. Pismem z 12 lipca 2022 r., a więc a więc po upływie ponad roku (ponowionym 15 listopada 2022 r.) organ wystąpił do Prezydenta m.st. Warszawy o przesłanie oryginalnych akt własnościowych dotyczących ww. nieruchomości. Następnie pismem z 7 marca 2023 r. organ wystąpił do Sądu Rejonowego dla [...] o przesłanie odpisu zupełnego księgi hipotecznej ww. nieruchomości. Pismem z tej samej daty, po uzyskaniu informacji o śmierci jednej ze stron postępowania, wystąpiono do USC o przesłanie odpisu zupełnego aktu zgonu zmarłej strony, który został przekazany 22 marca 2023 r. Pismami z 27 marca 2023 r. zwrócono się z kolei do córki zmarłej strony oraz do Sądu Rejonowego w [...] o nadesłanie dokumentów spadkowych. Jednocześnie pismem z 27 marca 2023 r. poinformowano strony, że postępowanie nie mogło zostać zakończone w terminie określonym w art. 35 kpa oraz że zakończone zostanie po ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania. Następnie postanowieniem z 29 marca 2023 r. postępowanie zostało zawieszone. W świetle powyższych okoliczności stwierdzić trzeba, że skarga na bezczynność Wojewody Mazowieckiego jest uzasadniona. Nie ulega wątpliwości, że prowadząc postępowanie Wojewoda Mazowiecki uchybił powołanym wyżej przepisom kpa. Zaistniała bezczynność - zdaniem Sądu - miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Za takim stanowiskiem przemawia w szczególności fakt, że czynności mające na celu wyjaśnienie i załatwienie sprawy podejmowane były sporadycznie, w dużych odstępach czasu. Jak wskazano po zwrocie akt przez Ministra, co miało miejsce w czerwcu 2021 r., pierwsze działania w sprawie podjęte zostały przez organ dopiero w lipcu 2022 r. Pomiędzy kolejnymi działaniami zachodziły wielomiesięczne, niczym nieuzasadnione przerwy. Nie można więc uznać, że organ działał w sprawie rzetelnie i szybko, czy też bez zbędnej zwłoki. Istotne przy tym jest, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji z 18 października 2012 r. toczy się już od ponad 11 lat. Sąd stwierdził jednocześnie, że w sprawie zachodzą podstawy do uwzględnienia wniosku skarżących o przyznanie na ich rzecz od organu sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 P.p.s.a. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyznanie sumy pieniężnej ma na celu zadośćuczynienie za krzywdę, jaką strona poniosła na skutek wadliwych działań organu. W rozpoznawanej sprawie oczywiste jest, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Prezydent m.st. Warszawy toczy się od ponad 11 lat, w toku postępowania organ nie respektował zasady szybkości postępowania i nie interesował się na bieżąco sprawą. W ocenie Sądu zasadne jest zatem przyznanie od Wojewody Mazowieckiego na rzecz skarżących sumy pieniężnej w wysokości po 1000 zł jako zadośćuczynienia za wieloletnie oczekiwanie na rozpoznanie sprawy. Środek ten stanowi dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów skarżącej. Określając wysokość przyznanej sumy pieniężnej Sąd miał na uwadze stan sprawy, czas trwania postępowania oraz fakt, że postępowanie zostało zawieszone. Zdaniem Sądu suma pieniężna w wysokości po 1000 zł na rzecz skarżących w sposób dostateczny zrekompensuje dolegliwości związane z oczekiwaniem na rozpoznanie sprawy. Żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości określonej w skardze było żądaniem zbyt wygórowanym. Zaznaczyć trzeba, że przyznawana na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zasądzenie sumy pieniężnej stanowi zaś uprawnienie sądu administracyjnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 149 § 1a i art. 149 § 2 w związku z art. 154 § 6 P.p.s.a. oraz art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach (na które składają się 100 zł wpisu od skargi oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika) orzeczono na mocy art. 200 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935). Rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 4 w związku z art. 120 P.p.s.a.