IV SA/Po 72/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2021 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowego z siedzibą w Ś. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę w całości. Samorządowe Kolegium Odwoławcze K. (dalej: SKO, organ II instancji) decyzją z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] po rozpoznaniu odwołania Przedsiębiorstwa H. w Ś. , od decyzji Burmistrza G. O. (dalej: Burmistrz, organ I instancji) z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie żelbetowych ekranów osłaniających skład opału oraz konstrukcji nośnej dla instalacji zraszającej na szczycie ekranów, położonej na terenie miejscowości O., oznaczonym w ewidencji jako działki nr [...], [...] i [...] (obręb [...] M. O.) - na podstawie art. 17 pkt. 1, 127 § 2 oraz art. 138 § 1 pkt. 2 kodeksu postępowania administracyjnego uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie żelbetowych ekranów skład opału oraz konstrukcji nośnej dla instalacji zraszającej na szczycie ekranów, położonej na terenie miejscowości O., oznaczonym w ewidencji jako działki nr [...], [...], [...] (obręb [...] M. O.). W uzasadnieniu SKO wskazało, że zaskarżoną decyzją Burmistrz umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla w.w. inwestycji. Jak wynika z uzasadnienia decyzji, inwestor w zakreślonym terminie nie uzupełnił dokumentów o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. Od powyższej decyzji odwołanie złożył inwestor. Zarzucił naruszenie § 3 ust. 1 pkt. 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko przez błędne przyjęcie, że planowana inwestycja będzie "instalacją" w rozumienia w/wym. rozporządzenia, co miało wpływ na wynik sprawy i uznanie, że inwestor musi posiadać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie odwołującej spółki planowana inwestycja nie jest instalacją. Zamiarem odwołującej spółki jest postawienie wyłącznie tzw. "boksów węglowych" w celu składowania surowca. Podała, że ma to być prosty budynek z kilku ścian, bez specjalistycznych instalacji. Odwołująca dodała, że planowana inwestycja nie będzie nawet potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W jej ocenie nie ma potrzeby wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed decyzją o warunkach zabudowy. Zdaniem odwołującej organ I instancji błędnie uznał, że w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie § 3 ust. 1 pkt. 37 w/wym. rozporządzenia. Zdaniem odwołującej spółki planowana inwestycja spełnia wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 u. p. z. p. SKo wskazało, że w dniu [...] maja 2018 r. do Urzędu Gminy w O. wpłynął wniosek odwołującej spółki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie żelbetowych ekranów osłaniających skład opału oraz konstrukcji nośnej dla instalacji zraszającej na szczycie ekranów, położonej na terenie miejscowości O., oznaczonym w ewidencji jako działki nr [...], [...], [...] (obręb [...] M. O.). Organ I instancji przeanalizował wniosek o ustalenie warunków zabudowy i dokumentów do niego załączonych pod kątem spełnienia wszystkich wymaganych prawem warunków. Ustalił, że dla terenu wskazanego we wniosku nie ma obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, dlatego może zostać wydana decyzja o warunkach zabudowy, ale muszą być spełnione wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. odmówił ustalenia warunków zabudowy z uwagi na niespełnienie przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt. 5. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła spółka. Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. SKO uchyliło decyzję Burmistrza z dnia [...] sierpnia 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Organ I instancji w dniu [...] lutego 2019 r. wydał decyzję, którą umorzył postępowanie w całości. Odwołanie od w/wym. decyzji złożył inwestor. SKO decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. ponownie uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Kolegium wskazało na konieczność wyjaśnienia na jakiej podstawie Burmistrz uznał, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Organ I instancji po weryfikacji wydał w dniu [...] czerwca 2019 r. decyzję, którą ponownie umorzył w całości postępowanie. SKO decyzją z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] uchyliło decyzję Burmistrza i odmówiło ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji. Odwołująca spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Sąd wyrokiem z dnia 26 lutego 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 898/19 uchylił decyzję SKO. Sąd stwierdził, że organ II instancji nie ocenił w sposób wystarczający, czy planowana inwestycja jest budowlą czy przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. SKO stwierdziło, że odnosząc się do wytycznych WSA w Poznaniu zawartych w wyroku z dnia 26 lutego 2020 r. uzupełniło materiał dowodowy o opinię urbanisty. Dalej zauważyło, że inwestycja zawiera wiele elementów wzajemnie funkcjonujących. Składają się na nią: budowle w postaci murów odgradzających, elementy do zamocowania instalacji zraszania, sama instalacja do zraszania, instalacje hydrauliczne i prawdopodobnie instalacje elektryczne do pompowania wody. Zespół tych składników tworzy w całości obiekt budowlany. Obiekt budowlany może tylko istnieć, ale może też funkcjonować. W tym przypadku obiekt, jako cała inwestycja, działa i emituje, a ponieważ nie jest budynkiem to siłą rzeczy jest urządzeniem technicznym zawierającym budowle i instalacje i to w formie stacjonarnej. Zdaniem urbanisty J. M., którego ocenę podzielił organ II instancji, urządzenie służące do składowania materiałów będzie urządzeniem stacjonarnym do gromadzenia surowców energetycznych. W związku z tym inwestycja mieści się w katalogu instalacji - obiektów określonych ustawą z dn. 7.04.2001 Prawo ochrony środowiska. Ustalenie ustawowe rodzajów obiektów określanych mianem instalacji oznacza, że ochrona środowiska nie ogranicza się do instalacji jako pojęć w ogólnym obiegu, jak to wynika ze słownika języka polskiego. Instalacja obejmuje szereg działań urządzeń mających wpływ na stan środowiska. Zatem, w ocenie SKO co do przedmiotu wniosku należy konsekwentnie zastosować zasady Rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 09.11.2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co sprowadza się do konieczności uzyskania decyzji środowiskowej, jakiej domagał się słusznie organ I instancji. Planowana inwestycja stanowi instalację w rozumieniu art. 3 pkt. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r., poz. 1396). Zgodnie z treścią tego przepisu przez instalacje należy rozumieć: a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Jak wynika z treści § 3 ust. 1 pkt. 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się: "instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych." Ustawodawca w art. 71 ust. 2 ustawy wskazał, iż uznanie inwestycji jako mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko skutkuje koniecznością uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W żadnym natomiast razie przyjęcie takiej kwalifikacji nie pociąga za sobą obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. O tym, czy taka potrzeba istnieje decyduje organ administracji na podstawie całokształtu okoliczności konkretnej sprawy. Organ nie może wydać decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji zaliczonej do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jeżeli inwestor nie legitymuje się taką decyzją. W ocenie SKO organ I instancji przeprowadził postępowanie w zakresie oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko i konieczności legitymowania się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Uznał, że planowana inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga decyzji środowiskowej. Z uwagi na to, że inwestor nie przedłożył do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, organ I instancji winien odmówić ustalenia warunków zabudowy, a nie umorzyć postępowanie. W związku z powyższym SKO postanowiło jak w sentencji. Skargę na decyzję SKO wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu inwestor - P. H. C. Sp. J. w Ś. , reprezentowane przez fachowego pełnomocnika. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na uchyleniu w całości decyzji nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 roku (sygn. akt: [...]) i orzeczeniu co do istoty sprawy. Wskazane naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadzając do wadliwej decyzji organu, która błędnie uchyliła zaskarżoną decyzję w całości i odmówiła ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. 2. naruszenie prawa materialnego, tj. § 3 ust. 1 pkt 37 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2000 r. poz. 1219 ze zm.). poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu, że planowane przedsięwzięcie stanowi urządzenie służące do składowania materiałów w postaci urządzenia stacjonarnego do gromadzenia surowców energetycznych oraz, że inwestycja ta jest instalacją i może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w związku z czym uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy jest konieczne; 3. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy w niniejszej sprawie konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ doprowadziło do umorzenia postępowania, a następnie do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie żelbetowych ekranów osłaniających skład opału oraz konstrukcji nośnej dla instalacji zraszającej na szczycie ekranów, położonej na terenie miejscowości O., oznaczonym w ewidencji jako działki nr [...], [...], [...] (obręb [...] M. O.). W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organ błędnie uznał planowane przedsięwzięcie za "instalację" w rozumieniu art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku - Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem przez instalację rozumie się "stacjonarne urządzenie techniczne, zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu lub budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję." Powyższe wskazuje, że planowana inwestycja nie zalicza się do ww. definicji instalacji. Zgodnie z definicją obiektu budowlanego, instalacja jest jego częścią. Stwierdzenie to uzasadnia art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, gdyż przez obiekt budowlany należy rozumieć "budynek, budowlę bądź obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budo wlanych". Powyższe uzasadnia, iż organ błędnie uznał planowane przedsięwzięcie jako instalację. Budowa żelbetowych ekranów jest niczym innym jak obiektem budowlanym. Planowane przedsięwzięcie nie jest instalacją. Zamiarem skarżącej jest postawienie wyłącznie tzn. "boksów węglowych" w celu składowania surowca. Ma to być prosty budynek z kilku ścian, bez specjalistycznych instalacji. Nadto, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, "do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 2.5 lutego 201 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spozywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż [...] m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż [...] m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych". Przedmiotowa inwestycja nie będzie nawet potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie nie jest konieczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się, gdy planowane przedsięwzięcia mogą zawsze bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (por. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko), co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 59 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. W powyższym przepisie mowa jest m.in. o obiekcie budowlanym. W niniejszej sprawie planowana inwestycja jest właśnie obiektem budowlanym, a nie instalacją. Skarżąca warunki spełnia do wydania decyzji o warunkach zabudowy, zatem umorzenie postępowania przez Burmistrza, a następnie ponowne uchylenie decyzji i odmowa ustalenia warunków zabudowy przez SKO jest niezrozumiałe i nieprawidłowe. Przede wszystkim należy mieć na względzie brak oddziaływania na środowisko i mylne uznanie przedsięwzięcia za "instalację". Co więcej, w pierwotnej decyzji z dnia [...] sierpnia 2018 roku Burmistrz nie uzasadniał swojej odmowy brakiem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się niezasadna. Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej p.p.s.a.) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Sąd administracyjny jest sądem kasacyjnym. W razie stwierdzenia istotnych uchybień sąd administracyjny nie ma więc kompetencji do merytorycznego rozstrzygnięcia danego postępowania, lecz jest upoważniony jedynie do uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji lub aktu. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a., w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylająca decyzję Burmistrza G. O. i rozstrzygająca sprawę poprzez odmowę ustalenia warunków zabudowy. W sprawie istotne znaczenie ma okoliczność, że uprzednio wydana decyzja SKO (z dnia [...] sierpnia 2019 r.) została uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w sprawie IV SA/Po 898/19. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał wówczas na mankamenty uzasadnienia decyzji organu II instancji. Stwierdził, że obowiązkiem organu było ustalenie czy budowa żelbetowych ekranów (betonowych boksów) służących do osłonięcia składu węgla jest budowlą czy przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z przywołaniem stosownych przepisów na potwierdzenie swojej tezy. W ocenie Sądu, SKO mankamenty te usunęło. Ponownie rozpoznając sprawę, uczyniło zadość wskazaniom co do dalszego postępowania, zasięgając opinii biegłego urbanisty. Opierając się na konkluzjach tej opinii SKO zasadnie – w ocenie Sądu – przyjęło, że planowana inwestycja nazywana przez inwestora "boksami węglowymi" zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do naziemnego magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, gazów łatwopalnych oraz innych kopalnych surowców energetycznych, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem instalacji do magazynowania paliw wykorzystywanych na potrzeby gospodarstw domowych, zbiorników na gaz płynny o łącznej pojemności nie większej niż 10 m3 oraz zbiorników na olej o łącznej pojemności nie większej niż 3 m3, a także niezwiązanych z dystrybucją instalacji do magazynowania stałych surowców energetycznych. Przez instalację zaś rozumieć należy – zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska a) stacjonarne urządzenie techniczne, b) zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie, do których tytułem prawnym dysponuje ten sam podmiot i położonych na terenie jednego zakładu, c) budowle niebędące urządzeniami technicznymi ani ich zespołami, których eksploatacja może spowodować emisję. Sąd stwierdza, że nie może budzić wątpliwości, iż planowana inwestycja spełnia kryteria uznania za instalację naziemnego magazynowania kopalnych surowców energetycznych w powyższym rozumieniu. Zasadnie bowiem zwrócił uwagę biegły urbanista w opinii z dnia [...] listopada 2020 r., że sporną inwestycję należy traktować jako przedsięwzięcie kompleksowe i nie można abstrahować od istniejącego już składu opału. Nie można zatem planowanej inwestycji rozpatrywać tylko w aspekcie obiektu budowlanego: "budowy żelbetowych ekranów", jak to ujmuje w skardze skarżąca spółka (z samego wniosku wynika zresztą, że powstać ma także konstrukcja nośna dla instalacji zraszającej na szczycie ekranów), bez uwzględnienia funkcji jaką będzie pełnić. Jest to bez wątpienia instalacja mająca służyć magazynowaniu kopalnych surowców energetycznych. Okoliczność, że takie magazynowanie już ma miejsce nie zmienia kwalifikacji przedsięwzięcia. Jak zresztą zauważył w opinii biegły, zrealizowanie przedmiotowej inwestycji pozwoli, wg szacunkowych obliczeń, na zwiększenie ilości magazynowanych surowców o ponad 350%, a więc na znaczące zintensyfikowanie oddziaływania na środowisko. Inwestycji w postaci budowy żelbetowych ekranów oraz konstrukcji nośnej dla instalacji zraszającej na ich szczycie nie sposób analizować i kwalifikować w oderwaniu od magazynowania kopalnych surowców energetycznych, do czego przecież miałyby być one wykorzystane. Takie całościowe spojrzenie potwierdza zasadność stanowiska organów w tej materii i każe ocenić argumenty skargi jako pozbawioną uzasadnionych podstaw polemikę z ustaleniami organów administracji. Art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko przewiduje, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Zaś zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mając powyższe na uwadze Sad stwierdził brak uchybień, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.