II OSK 696/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Żak Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Zakładu Usługowego E. sp. j. z siedzibą w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1027/24 w sprawie ze skargi Zakładu Usługowego E. sp. j. z siedzibą w O. na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z dnia 14 lipca 2020 r. nr XVII/208/2020 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. prostuje z urzędu oczywistą omyłkę w komparycji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1027/24 w ten sposób, że w miejsce błędnego oznaczenia numeru zaskarżonej uchwały "XVII/2008/2020" wpisać prawidłowy numer "XVII/208/2020"; 2. oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 22 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Kr 1027/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: WSA w Krakowie, sąd wojewódzki, sąd I instancji) po rozpoznaniu skargi Zakładu Usługowego E. sp. j. z siedzibą w O. (dalej: skarżąca, skarżąca kasacyjnie, spółka) na uchwałę Rady Miejskiej w Olkuszu z 14 lipca 2020 r. nr XVII/208/2020 (dalej: uchwała, plan miejscowy, plan) w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Rada Miejska w Olkuszu (dalej: Rada, organ) podjęła 14 lipca 2020 r. uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów inwestycyjnych po południowej stronie linii kolejowej w Olkuszu. Spółka zarzuciła powyższej uchwale naruszenie: 1) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U z 2020 r. poz. 293 ze zm.; dalej: u.p.z.p.), tj. naruszenie zasady proporcjonalności poprzez brak wykazania w uzasadnieniu uchwały, iż rozróżnienie możliwości wykonywania działalności w zakresie przetwarzania odpadów w poszczególnych strefach terenów zabudowy produkcyjno-usługowej oznaczonych w uchwale jako PU1, PU2, PU3, PU4 ma optymalny charakter; 2) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p., poprzez przyjęcie uchwały bez uwzględnienia prawa własności skarżącej do znajdującej się na działce nr [...] w Olkuszu infrastruktury; 3) art. 1 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p., poprzez przyjęcie uchwały bez uwzględnienia istniejącej infrastruktury i tym samym nadużycie władztwa planistycznego w zakresie wyłączenia możliwości prowadzenia dotychczasowej działalności gospodarczej na działce nr [...] w Olkuszu; 4) art. 1 ust. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez ustalenie przeznaczenia terenu określonego w § 4 ust. 2 pkt 7 lit. e uchwały bez rozważenia interesu publicznego i interesu prywatnego skarżącej, bez uwzględnienia ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, w oderwaniu od analizy środowiskowej; 5) art. 64 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie uchwały z nieuzasadnionym rozróżnieniem możliwości wykonywania działalności gospodarczej na terenach zabudowy produkcyjno-usługowej również oznaczonych jako PU1, PU2, PU3, PU4, w sposób ograniczający możliwość jej prowadzenia jedynie w stosunku do przedsiębiorstwa skarżącej; 6) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713; dalej: u.s.g.) w zw. z art. 14 ust. 1 i 4 u.p.z.p., poprzez przyjęcie uchwały w celu innym niż zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, z inicjatywy osób spoza kręgu podmiotów uprawnionych do inicjowania procesu legislacyjnego; 7) art. 1 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 2 ustawy z 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292 ze zm.; dalej: p.p.) w zw. z art. 22 i art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 378 ust. 2a pkt 2 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r. poz. 1219; dalej: p.o.ś.), poprzez przekroczenie kompetencji jednostki samorządu terytorialnego i podjęcie uchwały w celu bezprawnego ograniczenia zasady wolności wykonywania działalności gospodarczej. Mając na uwadze powyższe, wniesiono o stwierdzenie nieważności uchwały w całości; ewentualnie o stwierdzenie nieważności uchwały w części, tj. w zakresie obejmującym § 21-24 uchwały. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości. WSA w Krakowie, we wskazanym na wstępie wyroku z 22 listopada 2024 r. nie uwzględnił skargi. Podniesiono, że wraz z odpowiedzią na skargę przesłano do sądu akta administracyjne (dokumentację przedstawiającą przebieg procedury planistycznej), które nie są doręczane skarżącemu. Wyjaśniono, że skarżąca wykazała, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości składającej się z działki nr [...] w Olkuszu oraz właścicielem budynków i urządzeń zlokalizowanych na tej działce, położonej w obszarze zaskarżonego planu. Spółka na tej nieruchomości prowadzi działalność gospodarczą na mocy decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 15 stycznia 2015 r. nr SR-III.7221.71.2014.MW (dalej: decyzja z 15 stycznia 2015 r.), którą udzielono pozwolenia na wytwarzanie odpadów, z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku i unieszkodliwiania, w związku z eksploatacją Oczyszczalni Chemicznej Ścieków Przemysłowych zlokalizowanej w Olkuszu na działce nr [...], która położona jest w obszarze planu oznaczonym symbolem 3PU1. Ponadto zgodnie z § 21 uchwały możliwość realizacji czynności z zakresu przetwarzania odpadów została wyłączona. W ocenie sądu wojewódzkiego, skarżący wykazał naruszenie interesu prawnego wynikającego z prawa swobody działalności gospodarczej oraz z przysługującego mu prawa własności. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że tryb sporządzania planu został zachowany. Następnie odniesiono się do kwestii oceny treści merytorycznej zaskarżonego planu. Podano, że plan nie narusza uchwały Rady z 2 lipca 2013 r. nr XXVI/371/2013 w sprawie zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta i Gminy Olkusz (dalej: studium). Podniesiono, że w przedłożonym w dokumentacji planistycznej "Opracowaniu ekofizjograficznym" zwrócono uwagę na konieczność wykluczenia przedsięwzięć, które mogą powodować zanieczyszczenie wód powierzchniowych i podziemnych. Wskazano w nim także: "Na dzień dzisiejszy, na terenie objętym niniejszym opracowaniem, dopuszcza się urządzenia związane ze zbieraniem i magazynowaniem odpadów - w tym odpadów z zewnątrz, jak i odpadów niebezpiecznych (PSZOK jak i zainwestowany obszar w części środkowo wschodniej projektu planu) - powoduje to zagrożenie dla środowiska, szczególnie dla wód i gleb terenu opracowania, w szczególności poprzez niewłaściwe gospodarowanie odpadami, niezgodne z obowiązującymi zasadami i przepisami. Gleby w całym opisywanym obszarze są już silnie przekształcone wskutek intensywnej działalności człowieka. We wnioskach Opracowania podano: "Teren opracowania, zgodnie z przeznaczeniem w projektowanym planie miejscowym nie przedstawia trudności do zagospodarowania oraz jest predestynowany do wprowadzenia przekształceń funkcjonalno – przestrzennych w powiązaniu z terenami sąsiadującymi. Predestynowaną funkcją dla obszaru objętego opracowaniem jest funkcja, która kontynuuje obecne zagospodarowanie terenów". Dodano, że w aktach planistycznych znajduje się również "Prognoza oddziaływania na środowisko" (dalej: Prognoza). W prognozie wyjaśniono, że w projekcie planu symbolami PU1, PU2, PU3, PU4 oznaczono tereny zabudowy produkcyjno-usługowej. W prognozie wskazano także, że wschodnia część terenu opracowania w przeważającej części obejmuje zespoły terenów przemysłowych, składowych, urządzeń komunalnych i transportowych. Na obszarze tym swoje siedziby mają zakłady produkcyjne, produkcyjno-usługowe, m.in. skarżąca. Na stronie 30. Prognozy wskazano, że na obszarze opracowania obserwuje się stałą presję na środowisko wynikającą z intensywnego użytkowania terenów zabudowy przemysłowej, usługowej, wielorodzinnej oraz funkcjonowania komunikacji, przy czym środowisko przyrodnicze jest bardzo silnie przekształcone. Najbardziej narażonymi na degradacje elementami przyrodniczymi są gleby oraz wody powierzchniowe i podziemne. W Prognozie podkreślono, że przedmiotowy plan wprowadza bardziej restrykcyjne zapisy – głównie dotyczące gospodarki odpadami – mające na celu poprawę stanu środowiska oraz zmniejszenie uciążliwości, głównie w stosunku do sąsiadujących z nimi terenami mieszkaniowymi. Dalej, że wskutek wprowadzenia nowych zasad gospodarowania odpadami na obszarze wchodzącym w zakres planu prognozuje się, że poprawi się jakość i warunki życia mieszkańców okolicznych osiedli. Mniej będą odczuwalne odory powstające ze składowanych obecnie odpadów oraz zmniejszy się ryzyko wystąpienia pożarów niebezpiecznych dla życia substancji. Zdaniem sądu pierwszej instancji, kwestionowane przez skarżącą ustalenia planu nie naruszają zasady proporcjonalności. Podano, że organ – nie naruszając zasady proporcjonalności – przyznał prymat konieczności zapewnienia ochrony zdrowia mieszkańców przed szkodliwym oddziaływaniem związanym z magazynowaniem i przetwarzaniem odpadów. Sąd wojewódzki nie podzielił również zarzutu naruszenia zasady równości. Zdaniem WSA w Krakowie wprowadzone uchwałą ograniczenie w działalności usługowej nie narusza konstytucyjnej zasady społecznej gospodarki rynkowej. Wyjaśniono, że sytuacja podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w terenach zabudowy produkcyjno-usługowej oznaczonych symbolami PU1, PU2, PU3 i PU4 nie jest taka sama. Obszary, w których plan zezwala na zbieranie i magazynowanie odpadów innych niż powstałych wyłącznie w wyniku działalności realizowanej w ramach przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego, oznaczonych symbolami 1-2 PU3 oraz 1PU4, nie są położone w sąsiedztwie terenów zabudowanych budynkami mieszkalnymi. Natomiast obszar, w którym położona jest nieruchomość strony skarżącej tym się różni od innych, że jest usytuowany bardzo blisko terenów zabudowy mieszkaniowej i nie jest oddzielony od niej żadnymi barierami terenowymi w postaci pasów zieleni, czy terenami usług mniej uciążliwych. Podano, że zaskarżona uchwała dla całego obszaru byłej fabryki OFNE (a nie tylko na działkach strony skarżącej) ustala zakaz składowania i przetwarzania odpadów, dopuszczając jedynie zbieranie, magazynowanie odpadów powstałych w wyniku działalności realizowanej zgodnie z przeznaczeniem podstawowym i uzupełniającym. Jedynym wyjątkiem jest Punkt Selektywnej Zbiórki Odpadów, dla którego również nie dopuszczono składowania i przetwarzania odpadów, ale dopuszczono zbieranie i magazynowanie odpadów nie wynikających z prowadzonej działalności z wykluczeniem odpadów niebezpiecznych (poza wskazaniem konkretnych kodów, które taki punkt musi przyjąć) oraz zakaźnych odpadów medycznych i odpadów weterynaryjnych. Umożliwienie mieszkańcom korzystania z PSZOK-u należy do obowiązków ustawowych gminy i powinno uwzględniać dobrą dostępność komunikacyjną, posiadać odpowiednią infrastrukturę i być akceptowalne przez lokalną społeczność. Zdaniem sądu wojewódzkiego, gmina działała w ramach upoważnienia ustawowego i nie nadużyła władztwa planistycznego. Wyjaśniono, że oceny tej nie zmienia fakt, że skarżąca realizuje czynności z zakresu przetwarzania odpadów na mocy decyzji z 15 stycznia 2015 r., bowiem okoliczność ta nie niweczy uprawnienia gminy do stanowienia prawa miejscowego, wynikającego z upoważnienia ustawowego. Niezasadny okazał się także zarzut naruszenia art. 2 p.p. Wskazano, że zaskarżona uchwała wprowadza ograniczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże ograniczenie to nie narusza zasady wolności (swobody) prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż odnosi się do pewnej grupy podmiotów, a nie tylko strony skarżącej. Dalej, że wprowadzenie zaskarżoną uchwałą pewnych ograniczeń dotykających przedsiębiorców, wobec wcześniejszej znacznej swobody, uzasadnione było interesem publicznym – interesem danej wspólnoty samorządowej. Ograniczenie to znajduje podstawę w przepisach rangi ustawowej, a zatem nie narusza art. 22 Konstytucji RP. Wyjaśniono, że z przedłożonych przez Gminę dokumentów jednoznacznie wynika, że mieszkańcy skarżą się na uciążliwości związane z gospodarowaniem odpadami na obszarze objętym kwestionowaną uchwałą i podejmują działania mające je ograniczyć. Wskazano, że przystąpienie do opracowania planu nie było bezpośrednią inicjatywą uchwałodawczą przedsiębiorców, lecz następstwem podjętej uchwały nr XXXI/431/2017 Rady z 30 maja 2017 r. w sprawie aktualności Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem sądu wojewódzkiego bezpodstawny jest także zarzut, że z analizy wniosków zawartych w Prognozie, jak również z jej załącznika graficznego nie wynika, by tereny określone symbolami PU1, PU2, PU3 i PU4 były w jakikolwiek sposób zróżnicowane z punktu widzenia ochrony środowiska. Podano, że dokonane zaskarżoną uchwalą zróżnicowanie terenów oznaczonych symbolami PU1, PU2, PU3 i PU4 wynika z ich położenia względem obszarów, które winny być chronione, w tym zabudowy mieszkaniowej. Podkreślono, że dopuszczenie wykonywania działalności takiej jak realizowana przez stronę skarżącą jedynie na terenach oznaczonych jako 1-2 PU3 wynika z ich usytuowania. I tak, zabudowa mieszkaniowa znajduje się w znacznej odległości od terenu 1 PU3. Na północ od tego terenu znajduje się teren kolejowy, na wschód – teren 6 KDD, dalej na wschód duży obszar 7PU1 i 5 PU1, od południa znaczny obszar 4PU1 i 2PU2. Również na zachód od terenu 1PU3 znajduje się pokaźny teren 4PU1. Z kolei teren 2PU3 położony jest pomiędzy torami kolejowymi a terenem 2PU1, na których nie ma zabudowy mieszkaniowej, jak również nie przylega to terenów takiej zabudowy. Najbliższy zabudowie mieszkaniowej południowo-wschodni narożnik terenu 2PU3 od terenu 1MW oddzielony jest pasem zieleni i drogą 2 KDD. Wyjaśniono, że organ - przyjmując ład przestrzenny i zrównoważony rozwój za podstawę swych działań planistycznych przy uchwalaniu zaskarżonej uchwały - rozważył prawo własności m.in. strony skarżącej i potrzeby interesu publicznego oraz uwzględnił w szczególności wymagania ochrony zdrowia oraz bezpieczeństwa ludzi i mienia i wymagania ochrony środowiska - mając na uwadze sposób wykorzystywania przedmiotowego terenu produkcyjno-usługowego, w tym poprzez przetwarzanie tam odpadów niebezpiecznych (na podstawie czasowych decyzji), co generuje potrzebę zapobiegania poważnym awariom i ograniczania ich skutków dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w przedstawionych przez organ dokumentach. Organ - w ramach przyznanego ustawowo tzw. władztwa planistycznego – uprawniony był do przyjęcia założenia planistycznego, że funkcja polegająca na zbieraniu, magazynowaniu i przetwarzaniu odpadów, w tym niebezpiecznych, nie powinna się odbywać i rozwijać w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej, w centrum miasta. Dalej podano, że spółka została wymieniona w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Małopolskiego (dalej: Plan) jedynie w załączniku nr 3 zatytułowanym "Zestawienie rodzaju, rozmieszczenia oraz mocy przerobowych instalacji do odzysku, unieszkodliwiania odpadów", w tabeli nr 9 "Wykaz instalacji do regeneracji olejów w województwie małopolskim". Brak jej natomiast w planie inwestycyjnym, jak również nie została wskazana do zamknięcia. Na stronie 26 Planu wskazano, że na obszarze województwa małopolskiego nie zidentyfikowano instalacji niespełniających wymagań ochrony środowiska, wobec czego w dokumencie nie przedstawiono planu zamykania tego typu instalacji. Z powyższego zdaniem sądu pierwszej instancji wynika, że wymienienie tej instalacji w Planie ma znaczenie informacyjne, służące do sporządzenia bilansu mocy przerobowych instalacji do unieszkodliwiania odpadów istniejących na terenie województwa małopolskiego. Podano, że w szczególności z faktu tego nie wynika obowiązek prowadzenia opisanej działalności, zagwarantowanie dalszego jej prowadzenia, czy też zakaz dokonanej zmiany przeznaczenia planistycznego terenu, na którym instalacja ta jest prowadzona. W ocenie WSA w Krakowie, nie jest zasadny zarzut, że w Prognozie nie odniesiono się do Planu. Podano, że z przepisów prawa obowiązek taki nie wynika. Podkreślono, że zakres i stopień szczegółowości informacji wymaganych w Prognozie został uzgodniony przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Olkuszu oraz Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie, które to organy takiej potrzeby nie dostrzegły. Nadto, projekt planu uzyskał wszystkie wymagane uzgodnienia. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka zaskarżając go w całości zarzucając: I. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania, a to: 1) art. 151 w zw. z art. 47 § 1 w zw. z art. 141 § 4, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że załącznik nr 16 do pisma organu z 23 lipca 2024 r. stanowiącego odpowiedź na skargę, który to załącznik stanowi dokumentacja formalno-prawna miejscowego planu, nie został doręczony skarżącej kasacyjnie, ponieważ "są to akta administracyjnie, których nie doręcza się skarżącemu", podczas gdy jak wynika z wykazu załączników zawartego w odpowiedzi na skargę, organ wskazał tę dokumentację jako załącznik do odpowiedzi na skargę, przy czym (co również wynika z wykazu załączników zawartego w odpowiedzi na skargę), organ przekazał sądowi pierwszej instancji odpis odpowiedzi na skargę wraz z załącznikami, tym samym z uwagi na wskazanie przez organ, że dokumentacja formalno-prawna miejscowego planu stanowi załącznik do odpowiedzi na skargę i przekazanie przez organ do WSA w Krakowie odpisu odpowiedzi na skargę wraz z załącznikami, odpis tej dokumentacji winien zostać doręczony skarżącej kasacyjnie wraz z odpowiedzią na skargę; które to naruszenie mogło mieć (i miało) istotny wpływ na wynik sprawy, doprowadziło bowiem do wydania wyroku i niezasadnego oddalenia skargi, a w konsekwencji utrzymania przez WSA w Krakowie w obrocie prawnym uchwały, pomimo braku doręczenia skarżącej kasacyjnie dokumentacji formalno-prawnej miejscowego planu i braku umożliwienia wypowiedzenia się skarżącej kasacyjnie co do treści tych dokumentów, z których wynikały okoliczności istotne dla stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. dotyczące aspektu zgodności zaskarżonej uchwały z wymaganiami formalno-prawnymi; II. w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego, a to: 1) art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p., poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że uchwała została przyjęta z poszanowaniem zasady proporcjonalności, podczas gdy z uwagi na brak wykazania w uzasadnieniu uchwały, iż rozróżnienie możliwości wykonywania działalności w zakresie przetwarzania odpadów w poszczególnych strefach terenów zabudowy produkcyjno-usługowej oznaczonych w uchwale jako PU1, PU2, PU3, PU4 jest optymalne z punktu widzenia wyważenia interesu publicznego i prywatnego oraz zgodne z ograniczeniami wynikającymi z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, organ przyjmując uchwałę naruszył zasadę proporcjonalności; 2) art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że przyjmując uchwałę organ działał w ramach upoważnienia ustawowego i nie nadużył władztwa planistycznego, podczas gdy uchwała została przyjęta bez uwzględnienia prawa własności skarżącej kasacyjnie do znajdującej się na działce nr [...] w Olkuszu infrastruktury, co stanowi o nadużyciu przez organ władztwa planistycznego przy przyjęciu uchwały; 3) art. 1 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p., poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że to wyniki analizy środowiskowej zdeterminowały organ do przyjęcia uchwały zawierającej rozwiązania korzystniejsze dla mieszkańców Gminy Olkusz i uzasadniały postawienie ochrony zdrowia i środowiska wyżej niż prywatny interes przedsiębiorcy, podczas gdy przyjęcie uchwały nastąpiło w oderwaniu od wyników analizy środowiskowej oraz bez uwzględnienia istniejącej na terenie objętym uchwałą infrastruktury; 4) art. 1 ust. 3 w zw. z art. 28 ust. 1 u.p.z.p., poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że wyniki przeprowadzonej analizy środowiskowej uzasadniały i usprawiedliwiały działanie organu polegające na przyjęciu uchwały, która przewiduje rozwiązania korzystniejsze dla mieszkańców Gminy Olkusz, podczas gdy ustalenie przeznaczenia terenu określonego w § 4 ust. 2 pkt 7 lit. e) uchwały nastąpiło bez rozważenia interesu publicznego i interesu prywatnego skarżącej kasacyjnie, jak również bez uwzględnienia ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu oraz w zupełnym oderwaniu od analizy środowiskowej; 5) art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 1 u.s.g w zw. z art. 14 ust. 1 i 4 u.p.z.p., poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że uchwała została przyjęta w ramach ustawowo zastrzeżonego uprawnienia organu do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej gminy, podczas gdy przyjęcie uchwały nastąpiło w celu innym niż zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, z inicjatywy osób spoza kręgu podmiotów uprawnionych do inicjowania procesu legislacyjnego; 6) art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.; dalej: ustawa ocenowa) w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. e) i g) ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 ze zm.; dalej: u.o.) i art. 1 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 w zw. z art. 32 ust. 1, 2 i 3 u.p.z.p., poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że ujęcie instalacji prowadzonej przez skarżącą kasacyjnie w Planie ma tylko znaczenie informacyjne i służy jedynie do sporządzenia bilansu mocy przerobowych instalacji do unieszkodliwiania odpadów istniejących na terenie województwa małopolskiego, jak również, że instalacja prowadzona przez skarżącą kasacyjnie nie stanowi instalacji strategicznej, podczas gdy instalacja prowadzona przez skarżącą kasacyjnie została ujęta w Planie Gospodarki Odpadami Województwa Małopolskiego na lata 2016-2022 oraz lata 2023-2028 jako instalacja strategiczna w zakresie regeneracji olejów odpadowych, przetwarzania zużytych baterii i zużytych akumulatorów oraz unieszkodliwiania przeterminowanych środków ochrony roślin, a przyjęcie uchwały zawierającej postanowienia ograniczające możliwość prowadzenia przez skarżącą kasacyjnie na terenie objętym uchwałą działalności gospodarczej w instalacji m.in. w zakresie ujętym w Planie Gospodarki Odpadami dla Województwa Małopolskiego na lata 2016-2022 oraz lata 2023-2028, pozbawia województwo małopolskie możliwości korzystania, w zakresie gospodarowania odpadami, z instalacji skarżącej kasacyjnie i świadczy o przyjęciu przez organ uchwały z nadużyciem władztwa planistycznego. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji; zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz zrzekła się rozprawy. Pismem z 5 marca 2025 r. stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz oświadczył, że nie żąda przeprowadzenia rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA. Skarga kasacyjna jest nieusprawiedliwiona. Jako bezzasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 151 w zw. z art. 47 § 1 w zw. z art. 141 § 4, art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a., poprzez uznanie przez sąd pierwszej instancji, że niedoręczenie spółce przez WSA w Krakowie "załącznika nr 16 do odpowiedzi na skargę" (czyli akt planistycznych), nie miało żadnego znaczenia, a wręcz – nie istniał taki obowiązek zarówno po stronie organu, a następnie sądu. Stanowisko sądu wojewódzkiego jest prawidłowe, gdyż pismo procesowe, jakim jest odpowiedź na skargę może zawierać załączniki, ale takowym załącznikiem nigdy nie są akta administracyjne (tutaj planistyczne). Przepis art. 54 § 2 p.p.s.a. odróżnia bowiem skargę, odpowiedź na skargę oraz kompletne i uporządkowane akta sprawy. Akta administracyjne nie stanowią załącznika do odpowiedzi na skargę w rozumieniu art. 47 p.p.s.a. W konsekwencji nie wymagają doręczenia stronie skarżącej (art. 47 § 1 p.p.s.a.). Nieprawidłowe oznaczenie tych akt jako załącznika nr 16 do odpowiedzi na skargę, nie zmieniają powyższego. W konsekwencji akta planistyczne nie są doręczane skarżącemu, lecz w ramach dostępu do akt sądowych, strona ma do nich wgląd. Jako nieuprawnione należało ocenić zarzuty naruszenia art. 31 ust. 3 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 1 u.p.z.p. Skarżący kasacyjnie dopatruje się ich naruszenia w tym, że nie wykazano rozróżnienia możliwości wykonywania działalności w zakresie przetwarzania odpadów w poszczególnych strefach terenów zabudowy produkcyjno-usługowej oznaczonych w uchwale jako: PU1, PU2, PU3, PU4. Mianowicie w niektórych strefach produkcyjno- usługowych dopuszczono wykonywanie działalności w zakresie przetwarzania odpadów, a skarżącemu kasacyjnie, znajdującemu się w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej – odmówiono prawa zbierania, magazynowania i przetwarzania odpadów. Zdaniem NSA adekwatnym przepisem, jaki przy takiej argumentacji powinien zostać postawiony, jest art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Zasada równości polega na tym, że wszystkie podmioty prawa charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną (relewantną) powinny być traktowane równo, a więc według jednakowej miary, bez zróżnicowań zarówno dyskryminujących, jak i faworyzujących. Oceniając regulację prawną z punktu widzenia zasady równości należy rozważyć, czy można wskazać wspólną cechę istotną uzasadniającą równe traktowanie podmiotów prawa, biorąc pod uwagę treść i cel danej regulacji prawnej (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2000 r., sygn. akt K 23/99, OTK ZU nr 3/2000, poz. 89). Okoliczność, że plan dla strefy 1-2PU3 oraz 1PU4 przewiduje urządzenia związane ze zbieraniem, magazynowaniem odpadów z wyłączeniem odpadów niebezpiecznych (za wyjątkiem podanych kodów odpadów niebezpiecznych), zakaźnych odpadów medycznych oraz odpadów weterynaryjnych, a także urządzenia związane ze zbieraniem i magazynowaniem odpadów z kategorii złomu, metali kolorowych i makulatury oraz zbieraniem, magazynowaniem i przetwarzaniem zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, skarga kasacyjna podważa poprzez zasadę proporcjonalności. Tymczasem zasadę tę stosuje się przy określaniu stopnia możliwej i dopuszczalnej ingerencji w prawo własności danego podmiotu, nie zaś w wypadku porównania stopnia tej ingerencji z sytuacją innych podmiotów, które jakoby znajdują się w analogicznej sytuacji faktycznej i prawnej. Innymi słowy jakie względy leżały u podstaw przyznania tym podmiotom praw, których odmówiono skarżącemu. Wobec tak sformułowanego zarzutu kwestia kontroli przyznania innym właścicielom prawa do zbierania i magazynowania odpadów pozostała poza kognicją NSA. Natomiast sąd wojewódzki nie był uprawniony do oceny zasady proporcjonalności w stosunku do tej części planu, która ustaliła przeznaczenie dla jednostek 1-2PU3 oraz 1PU4. Rozpatrując bowiem skargę na plan sąd wojewódzki ograniczony jest normą art. 101 ust. 1 u.s.g. i naruszeniem interesu prawnego skarżącego. Skutkuje to ograniczeniem kompetencji kontrolnych sądu do działki skarżącego i zbadaniem, czy nie uchybiono zasadzie proporcjonalności. Jako nieusprawiedliwione należało ocenić zarzuty naruszenia art. 1 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 1 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, poprzez uznanie przez WSA w Krakowie, że organ nie nadużył władztwa planistycznego. W tym wypadku adekwatnym przepisem Konstytucji RP jest wyżej opisana zasada proporcjonalności statuowana w art. 31 ust. 3, nie zaś zasada równości (art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP), niemniej wskazane w zarzucie przepisy u.p.z.p. pozwoliły na kontrolę zaskarżonego wyroku. W tym zakresie zasadnie sąd wojewódzki uznał, że władztwo planistycznie nie zostało przekroczone. Prawo własności może doznawać ograniczeń, jednakże tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie w jakim nie narusza ona istoty tego prawa. Ograniczenia te zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP mogą być ustanawiane tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Taką ustawą jest u.p.z.p., której art. 6 ust. 1 stanowi, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Ustawodawca w art. 3 ust. 1 u.p.z.p. zagwarantował gminie wyłączne prawo do kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Prawo to określane mianem władztwa planistycznego. Aby nie doszło do nadużycia władztwa planistycznego, organ musi przede wszystkim respektować reguły składające się na istotę zasady proporcjonalności, czyli ustalić, czy wprowadzona regulacja jest w stanie doprowadzić do zamierzonych przez nią skutków, czy jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest powiązana oraz czy efekty wprowadzanej regulacji pozostają w proporcji do ciężarów nakładanych na obywatela. Zatem, ustalenia planu mogą ograniczać własność i takie regulacje nie stanowią naruszenia prawa, o ile dzieje się to z poszanowaniem zasady proporcjonalności. Wymóg proporcjonalności ingerencji oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważenia dwóch dóbr (wartości), w tym wypadku interesu publicznego z interesem prywatnym, których pełna realizacja jest niemożliwa (np. wyrok NSA z 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 932/15, wyrok NSA z 30 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2679/16, wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2047/15). Skarżący jako właściciel (tutaj odpowiednio użytkownik wieczysty) ma prawo do zagospodarowania swej działki zgodnie z przeznaczeniem, wynikającym z planu. Regulacje planu przewidują dla jednostki PU1 przeznaczenie produkcyjno-usługowe pod obiekty, urządzenia i zakłady produkcyjne i usługowe wraz z zapleczami składowymi, magazynowymi, administracyjno-socjalnymi i obiektami związanymi z ekspozycją i dystrybucją produkowanych wyrobów, centra logistyczne oraz obiekty przemysłu i wytwórczości, w tym przemysł wysokich technologii (§ 21 ust. 1 planu). Jednocześnie dopuszczono urządzenia związane ze zbieraniem i magazynowaniem odpadów, powstałych wyłącznie w wyniku działalności realizowanej w ramach przeznaczenia podstawowego i uzupełniającego. Oznacza to, że wytwarzanie odpadów per se nie może stanowić przedmiotu działalności gospodarczej na terenie objętym omawianą jednostką planistyczną i owo wykluczenie jest fundamentalnym zagadnieniem dla spółki. Jednakże należy podkreślić, że zgodnie z art. 35 ust. 1 u.p.z.p. tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w dotychczasowy sposób do czasu ich zagospodarowania zgodnie z tym planem, chyba że w planie ustalono inny sposób ich tymczasowego zagospodarowana. W tym kontekście należy podkreślić, że plan miejscowy ze swej istoty działa na przyszłość. Skarżąca prowadzi działalność w zakresie gospodarowania odpadami i taki sposób korzystania z przedmiotu własności będzie mógł być nadal kontynuowany na przedmiotowej działce. Jednocześnie z mocy art. 35 ust. 2 u.p.z.p. w ramach wykorzystywania terenów w sposób dotychczasowy, dopuszczono przebudowę lub remont istniejących obiektów budowlanych oraz montaż urządzeń, niepowodujący zmiany sposobu ich użytkowania. Tym samym dotychczas wykonywana działalność może być prowadzona przez spółkę w ramach istniejących obiektów budowlanych, co oczywiście wyklucza rozwój przedsiębiorstwa, ale nie jego likwidację - o ile uzyska odrębne zezwolenia na gruncie przepisów u.o. Kluczowe jest zatem wykazanie, że tak daleko idące ograniczenie, polegające na wyłączeniu w przyszłości możliwości prowadzenia działalności w zakresie wytwarzania odpadów było niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, a dalej czy proces ważenia interesu publicznego i prywatnego (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.) przebiegł prawidłowo. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że spółka prowadzi działalność polegającą na wytwarzaniu odpadów niebezpiecznych, z uwzględnieniem przetwarzania odpadów w procesie odzysku i unieszkodliwiania na podstawie decyzji Marszałka Województwa Małopolskiego z 15 stycznia 2015 r. Nie jest to tylko magazynowanie odpadów niebezpiecznych, lecz ich przetwarzanie zarówno poprzez unieszkodliwienie, jak i odzysk. Wiąże się to z szeregiem procesów chemicznych i fizycznych, nieobojętnych dla środowiska. Rodzaj tych odpadów został dokładnie wymieniony w decyzji, a ich analiza, jak i proporcje odpadów niebezpiecznych i innych, prowadzi do wniosku, że działalność ta jest wysoce ryzykowna dla środowiska. Ustalając przeznaczenie terenu organ bierze pod uwagę m.in. analizy środowiskowe (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.). W planie miejscowym, jak wynika z art. 72 ust. 1 p.o.ś. zapewnia się warunki utrzymania równowagi przyrodniczej i racjonalną gospodarkę zasobami środowiska, między innymi przez: zapewnianie kompleksowego rozwiązania problemów zabudowy miast i wsi, ze szczególnym uwzględnieniem urządzania i kształtowania terenów zieleni, zapewnianie ochrony walorów krajobrazowych środowiska i warunków klimatycznych, czy też uwzględnianie innych potrzeb w zakresie ochrony powietrza. Z kolei w myśl art. 72 ust. 2 p.o.ś., w planie miejscowym przy przeznaczaniu terenów na poszczególne cele oraz przy określaniu zadań związanych z ich zagospodarowaniem w strukturze wykorzystania terenu, ustala się proporcje pozwalające na zachowanie lub przywrócenie na nich równowagi przyrodniczej i prawidłowych warunków życia. Powyższe wymagania, stosownie do art. 72 ust. 4 p.o.ś. określa się na podstawie opracowania ekofizjograficznego, które w rozumieniu art. 72 ust. 5 p.o.ś. stanowi dokumentację charakteryzującą poszczególne elementy przyrodnicze na obszarze objętym planem i ich wzajemne powiązania. Zatem opracowanie ekofizjograficzne stanowi analizę środowiskową, w oparciu o którą ustala się przeznaczenie terenu. Jak trafnie przytoczył sąd wojewódzki w opracowaniu ekofizjograficznym zwrócono uwagę na konieczność wykluczenia przedsięwzięć, które mogą spowodować zanieczyszczenie gleby, wód powierzchniowych i podziemnych. W dokumencie tym wskazano także: "Na dzień dzisiejszy, na terenie objętym niniejszym opracowaniem, dopuszcza się urządzenia związane ze zbieraniem i magazynowaniem odpadów - w tym odpadów z zewnątrz, jak i odpadów niebezpiecznych (PSZOK, jak i zainwestowany obszar w części środkowo wschodniej projektu planu) - powoduje to zagrożenie dla środowiska, szczególnie dla wód i gleb terenu opracowania, w szczególności poprzez niewłaściwe gospodarowanie odpadami, niezgodne z obowiązującymi zasadami i przepisami. Gleby w całym opisywanym obszarze są już silnie przekształcone wskutek intensywnej działalności człowieka.". Zdiagnozowany stan środowiska, w szczególności gleb oraz wód powierzchniowych (rzeka Baba) i zagrożenie dla podziemnych (główny zbiornik wód podziemnych Olkusz - Zawiercie) wymagał ograniczenia w tym rejonie działalności, która może negatywnie oddziaływać na te elementy środowiska. Opracowanie jednoznacznie postuluje wykluczenie przedsięwzięć mogących zanieczyszczać wody i gleby. Jednocześnie nie ma znaczenia, że działalność owa jest prowadzona na podstawie i w granicach prawa, co eksponuje skarżący kasacyjnie. Należy bowiem stwierdzić, że jedynie taka gospodarka odpadami może stanowić element podlegający ważeniu. Organy orzekają bowiem na podstawie prawa (art. 7 Konstytucji RP) i tylko legalne wykonywanie działalności gospodarczej uzasadniać mogło stosowanie art. 1 ust. 3 u.p.z.p. W innym wypadku interes prywatny nie podlegałby jakiejkolwiek ochronie w toku procedury planistycznej. Kluczowy argument wynika z kierunku przeobrażeń tego terenu, jako postindustrialnego (tereny po Olkuskiej Fabryce Naczyń Emaliowanych), o zanieczyszczonych glebach. Celem gminy ze względu na obecne uwarunkowania jest stopniowe przekształcenie tego terenu, co wpisuje się w ustawowe jej kompetencje oraz uwzględnienie najbliższego terytorialnie zagospodarowania. Mianowicie osiedla zabudowy mieszkaniowej. W uzasadnieniu do uchwały podkreślono, że jego regulacje stanowią kompromis współistnienia zabudowy przemysłowo-usługowej i sąsiadującej z nią zabudowy mieszkaniowej, a także wyrazem uwzględnienia oczekiwań społecznych. M.in. bowiem z powodu bezpośredniego sąsiedztwa tej zabudowy zdecydowano o wyłączeniu uciążliwej dla otoczenia działalności prowadzonej przez spółkę. Jeszcze raz należy podkreślić, że nie jest to punkt zbierania odpadów, jak ma to miejsce w wypadku dopuszczonego planem Punktu Selektywnego Zbierania Odpadów, lecz wytwarzania różnorodnych odpadów niebezpiecznych, z uwzględnieniem ich przetwarzania w procesie odzysku i unieszkodliwiania. Nie ulega bowiem wątpliwości, że w ramach procesu ważenia wartości organ powinien kierować się m.in. takimi podstawowymi zasadami ochrony środowiska, jak zasada wysokiego poziomu ochrony środowiska oraz zasady prewencji i ostrożności (art. 6 p.o.ś. w zw. z art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 37 Karty Praw Podstawowych EU; por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 1165/22). Przypomnieć w tym miejscu należy, że istota zasady prewencji sprowadza się do założenia, że w pierwszej kolejności należy podejmować działania, które mogą zapobiec negatywnym skutkom dla środowiska. Z kolei w świetle zasady ostrożności (przezorności) racjonalne, istotne wątpliwości co do negatywnego wpływu na środowisko rozstrzyga się na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji – in dubio pro natura (por. wyroki NSA z 15 listopada 2023 r., II OSK 396/21; z 9 grudnia 2024 r., II OSK 181/24; P. Korzeniowski, [w:] Prawo ochrony środowiska, pod red. M. Górskiego, 4 wyd., Warszawa 2021, s. 76). Na gruncie u.p.z.p. przyjęto, że w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwzględnia się wymagania ochrony środowiska, w tym gospodarowania wodami. W konsekwencji w niniejszej sprawie interes publiczny nie ogranicza się tylko do uwarunkowań przestrzennych, lecz także do uwarunkowań środowiskowych i jego nadrzędność wobec indywidualnego interesu skarżącego została wykazana. Jako bez wpływu na wynik sprawy należało ocenić sugestie spółki, że podjęcie uchwały nastąpiło w celu innym niż zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. Jakie podmioty składały wnioski o podjęcie procedury uchwalenia planu pozostaje bez znaczenia dla sprawy. Uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu rada gminy podejmuje bowiem z własnej inicjatywy lub na wniosek wójta, burmistrza albo prezydenta miasta i taki tryb był zachowany. Mianowicie z uchwały Rady Miejskiej w Olkuszu z 12 września 2017 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu wynika, że wnioskodawcą był Burmistrz Miasta i Gminy Olkusz. Indywidualne interesy właścicieli mogły zostać zasygnalizowane poprzez składanie wniosków oraz następnie uwag do projektu planu. Jedynie należy nadmienić, że spółka nie skorzystała z prawa zgłoszenia uwagi do projektu planu. Jako niezasadny należało ocenić zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy ocenowej w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. e) i g) u.o. Rozważania należy poprzedzić tym, że prowadzona przez skarżącego działalność w zakresie odpadów jest szczegółowo reglamentowana (art. 41 i nast. u.o.). Warunki wykonywania tej działalności są dokładnie określone w decyzji, w tym termin obowiązywania pozwolenia (art. 44 u.o.). Uprawnienie ma zatem zawsze charakter czasowy. To samo dotyczy Planu Gospodarki Odpadami Województwa Małopolskiego, który został przywołany w zarzucie. Skarżący eksponuje elementy, jakie musi zawierać plan gospodarki odpadami, w tym analizę stanu gospodarki odpadami. Skarżący wywodzi, że przyjęty plan pozbawia województwo małopolskie możliwości korzystania, w zakresie gospodarowania odpadami, z jego instalacji. Innymi słowy plan gospodarki odpadami nie będzie mógł zostać zrealizowany wskutek regulacji zawartych w planie. Stanowisko to jest błędne, gdyż sytuacja skarżącego w zakresie zobowiązań wynikających z tego planu nie ulegnie zmianie. Jak już bowiem podkreślono strona zachowuje prawo do prowadzenia na spornej działce działalności na dotychczasowych warunkach, jak również możliwość przebudowy lub remontu istniejących obiektów budowlanych oraz montażu urządzeń, niepowodującego zmiany sposobu użytkowania (art. 35 u.p.z.p.). Od strony będzie zależało, czy zdecyduje się realizować zaskarżony plan i dokona zmiany profilu prowadzonej działalności gospodarczej. Niemniej uchwalony akt prawa miejscowego nie narusza zarówno uprawnień, jak i obowiązków spółki z tytułu ujęcia instalacji do odzysku i unieszkodliwiania odpadów w planie gospodarki odpadami. Uznając zatem, że zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, NSA skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił. Jednocześnie ze względu na błędne oznaczenie numeru uchwały w sprawie planu, w pkt 1. sentencji sprostowano oczywistą omyłkę w tym zakresie na podstawie art. 156 § 1 p.p.s.a. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a.