I SA/Lu 585/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Kazubińska-Kręcisz Sędziowie WSA Andrzej Niezgoda (sprawozdawca) WSA Grzegorz Wałejko po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi A. R. na postanowienie Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr 308000-COP.4103.35.2022.5 w przedmiocie uchybienie terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2022 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej, dalej: "Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego", "organ", stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego z dnia 31 maja 2022 r., określającej B. , dalej: "podatnik", "strona", "skarżący", zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2018 r. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i akt sprawy wynika, że Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego prowadził wobec podatnika kontrolę celno-skarbową w zakresie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2018 r., przekształconą w postępowanie podatkowe, które doprowadziło do wydania w dniu 31 maja 2022 r. wskazanej wyżej decyzji określającej za miesiące od lipca do grudnia 2018 r. zobowiązanie podatkowe. W dniu 19 lipca 2022 r. pełnomocnik strony złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania datowany na dzień 15 lipca 2022 r. oraz wniósł odwołanie od decyzji. Jako powód uniemożliwiający złożenie odwołania w ustawowym terminie podał, że pomimo regularnego przeglądania portalu ePUAP zdarzają się błędy w doręczeniach, a odbierane pisma pojawiają się w zakładce "Moja Skrzynka" z opóźnieniem. Przedmiotowa decyzja została dostrzeżona na portalu dopiero w dniu 8 lipca 2022 r. Przy okazji sprawdzania bieżącej korespondencji, strona znalazła też informację o dokumencie nie odebranym przez adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD, który zgodnie z art. 46 § 6 k.p.a. uznaje się za doręczony. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego odnosząc się do argumentacji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w pierwszej kolejności powołał orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące przesłanek przywrócenia terminu, podkreślając, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, gdy strona (bądź jej pełnomocnik) dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Następnie organ zwrócił uwagę, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został złożony w terminie wskazanym w art. 162 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), dalej: "O.p.", oraz, że wraz z tym wnioskiem, złożone zostało odwołanie. Organ podał, że ponieważ strona ustanowiła w sprawie pełnomocnika, dlatego zgodnie z art. 145 § 2 O.p., pisma doręczano pełnomocnikowi. Decyzja z dnia 31 maja 2022 r. została adresowana do pełnomocnika strony adwokata M. P. na adres ePUAP /[...]/domyslna. Doręczenie tej decyzji nastąpiło 14 czerwca 2022 r. na wskazany przez pełnomocnika adres ePuap, w trybie art. 152a § 3m O.p. (przepis obowiązujący do czasu wejścia w życie przepisów o doręczeniach elektronicznych; art. 158 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych Dz.U. z 2020 r poz. 2320 ze zm.). Następnie organ wyjaśnił, że w sytuacji, w której strona była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, miernik staranności należy odnieść do działania tegoż pełnomocnika, przy czym wobec profesjonalnego pełnomocnika strony (adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego), kryteria należytej staranności są wyższe. W kontekście powołanej we wniosku argumentacji organ wyraził stanowisko, że organizacja przepływu korespondencji w ramach kancelarii prawnej pełnomocnika oraz to, w jaki sposób sprawdzania zawartości skrzynki powinien być zorganizowany w taki sposób, aby ewentualne uchybienia w rejestracji napływających pism można było na czas wychwycić i zapobiec ich negatywnym skutkom. Leżało to w zakresie zwykłych powinności kancelarii prawnej. Strona nie uprawdopodobniła zatem braku swojej winy w uchybieniu terminowi na wniesienie odwołania. Nie wykazała bowiem zaistnienia okoliczności obiektywnej, która mimo dołożenia odpowiedniej staranności w prowadzeniu własnych spraw udaremniła jej (a ściślej jej pełnomocnikowi) wniesienie odwołania we właściwym czasie. W ocenie organu sprawie nie wystąpiły żadne nadzwyczajne okoliczności, uniemożliwiające pełnomocnikowi powzięcie informacji o fakcie i dacie doręczenia decyzji, od której rozpoczął bieg termin na wniesienie odwołania. Następnie organ przytoczył treść art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p. stanowiące, że odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia stronie decyzji. Organ wskazał też na treść art. 12 O.p., zgodnie z którą jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu (§ 1). Jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, chyba że ustawy podatkowe stanowią inaczej (§ 5). Termin uważa się za zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało: 1) wysłane w formie dokumentu elektronicznego do organu podatkowego, a nadawca otrzymał urzędowe poświadczenie odbioru; 2) nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1041 ze zm.) lub w placówce pocztowej operatora świadczącego usługi powszechne w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej lub otrzymane przez polską placówkę pocztową operatora wyznaczonego po nadaniu w państwie spoza Unii Europejskiej albo złożone w polskim urzędzie konsularnym; 3) złożone przez żołnierza lub członka załogi statku morskiego w dowództwie jednostki wojskowej lub kapitanowi statku; 4) złożone przez osobę pozbawioną wolności w administracji zakładu karnego, 5) złożone przez osobę aresztowaną w administracji aresztu śledczego (§ 6). Skoro decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 maja 2022 r. doręczona została pełnomocnikowi strony 14 czerwca 2022 r., to ustawowy termin 14. dni na wniesienie odwołania od tej decyzji upłynął z dniem 28 czerwca 2022 r. Pełnomocnik podatnika w tym terminie nie nadał odwołania w krajowej placówce pocztowej operatora wyznaczonego (P. S.A.) ani w żaden inny sposób przewidziany przepisem art. 12 § 6 O.p. W przypadku niedochowania terminu do wniesienia odwołania organ drugiej instancji nie może przystąpić do jego merytorycznego rozpatrzenia. Uchybienie ustawowego terminu do wniesienia odwołania powoduje bezskuteczność odwołania, gdyż decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna. Środek zaskarżenia został zaś złożony po upływie 14-dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia, co obligowało organ odwoławczy do wydania na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie podatnik, reprezentowany przez wskazanego wyżej pełnomocnika, zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, to jest art. 228 § 1 pkt 2 oraz art. 120 i 121 §1 O.p. Formułując te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik, powielając zasadniczo treść wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że z informacji zawartej w systemie ePUAP wynika, iż: "Dokument nie odebrany przez Adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD zgodnie z art. 46 par. 6 k.p.a. uznaje się za doręczony" i że portal ePUAP jest regularnie sprawdzany przez osobę upoważnioną. Niestety bardzo często mają miejsce błędy w doręczeniach, a odbierane pisma pojawiają się w zakładce "Moja Skrzynka" z opóźnieniem. Przedmiotowa decyzja została dostrzeżona na portalu dopiero w dniu 8 lipca br. przy okazji sprawdzania bieżącej korespondencji. Pełnomocnik uzyskał tylko informację z systemu: "Wartość informacji uzupełniającej: Dokument nie odebrany przez Adresata w okresie 14 dni od wysłania pierwszego UPD zgodnie z art. 46 par. 6 k.p.a. uznaje się za doręczony.", identyfikator Poświadczenia: ePUAP-[...] oraz dalsze informacje odnośnie do przesyłki. Pełnomocnik skarżącego zwrócił też uwagę, że powoływany został art. 46 § 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, który nie obowiązuje od października 2021 r. Pełnomocnik raz jeszcze podkreślał stanowczo, iż portal ePUAP jest regularnie sprawdzany i korespondencja jest regularnie odbierana. Nie ma takich sytuacji aby w tak długim terminie jak doręczenie korespondencji w "trybie zastępczym" (14 dni awizowania plus kolejne 14 dni na złożenie terminu do złożenia odwołania) pełnomocnik strony nie zareagował na znajdujący się w systemie dokument do odbioru. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, bez jego winy wydana decyzja nie była widoczna w systemie. Dopiero w dniu 8 lipca 2022 r. pełnomocnik dokonując wglądu czy wystąpiła korespondencja przychodząca stwierdził, że pojawiła się informacja o doręczeniu decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Oznacza to, że pełnomocnik wykazuje się pełną starannością w weryfikacji systemu by skrupulatnie pilnować terminowości kierowanej do niego korespondencji. Zdaniem pełnomocnika, skoro w świetle treści art. 162 § 1 O.p. do przywrócenia terminu konieczne jest jedynie uprawdopodobnienie, a nie udowodnienie, przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi, to w rozpatrywanej sprawie wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie zdarzeń, które były przeszkodą do złożenia pisma w terminie, nie zaś przedstawienie niepodważalnych dowodów, świadczących o niedających się przezwyciężyć przeszkodach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Na skutek takiej kontroli postanowienie podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c P.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.). Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 powołanej wyżej ustawy sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 31 stycznia 2022 r. Podstawę do wydania zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p. Zgodnie z tym przepisem organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przepis ten odnosi się do wstępnego stadium postępowania odwoławczego, które toczy się już przed organem odwoławczym, po przekazaniu mu odwołania wraz z aktami sprawy przez organ pierwszej instancji. W stadium wstępnym organ odwoławczy podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy złożone przez stronę odwołanie jest dopuszczalne, czy zostało wniesione w terminie oraz czy spełnia wymagania określone w art. 222 O.p. Termin do wniesienia odwołania wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie (art. 223 § 2 pkt 1 O.p.). Jeżeli w trakcie badania wstępnego organ odwoławczy stwierdzi, że odwołanie zostało wniesione po upływie terminu do jego złożenia, wówczas na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. wydaje postanowienie stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Podejmując rozstrzygnięcie w oparciu o ten przepis organ odwoławczy ogranicza się wyłącznie do badania, czy odwołanie zostało wniesione w terminie. Uchybienie terminowi do wniesienia odwołania jest okolicznością obiektywną i w razie jej stwierdzenia organ odwoławczy nie może przystąpić do merytorycznego rozpatrzenia odwołania, lecz ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Nie jest to zależne od uznania organu odwoławczego, lecz wynika z bezwzględnie obowiązującej normy prawnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lipca 2010 r., sygn. akt II FSK 372/09). Postanowienie wydane na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 O.p. stwierdza jedynie fakt uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nie tworzy ono nowego stanu prawnego, lecz deklaruje stan istniejący, zaistniałe zdarzenia prawne. W każdym przypadku, gdy odwołanie uchybia terminowi do jego wniesienia, obowiązkiem organu odwoławczego jest stwierdzenie tej okoliczności w formie postanowienia. Ustawodawca nie przewidział odstępstwa od tej reguły. W szczególności, na wydanie przedmiotowego postanowienia nie ma wpływu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, którego ewentualne uwzględnienie powoduje przywrócenie uchybionego terminu. Postanowienie przywracające termin eliminuje ustawowe skutki uchybienia terminowi, a nie sam termin wyznaczony dla dokonania oznaczonej czynności. Wydanie postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania nie jest rozstrzygnięciem w jakikolwiek sposób skutkującym na merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie przywrócenia uchybionego terminu. Postanowienia te dotyczą zasadniczo odmiennych kwestii. Pierwsze z nich ma charakter deklaratoryjny, tj. stwierdzający uchybienie terminowi do dokonania określonej czynności. Drugie ze wskazanych postanowień ma zaś charakter konstytutywny, tworzy nowy stan prawny. Żądanie przywrócenia terminu uwarunkowane jest jego wcześniejszym uchybieniem. Reasumując należy stwierdzić, że przepis art. 228 § 1 pkt 2 O.p obliguje organ odwoławczy do niezwłocznego wydania wymienionego tam postanowienia i nie pozostawia organowi swobody co do wyboru rozstrzygnięcia spośród kilku rozstrzygnięć prawnie równoważnych. W rezultacie każde, nawet nieznaczne przekroczenie terminu stanowi samoistną podstawę do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie. Obowiązek organu odwoławczego wynikający z art. 228 § 1 pkt 2 O.p. uzasadniony jest też treścią zasady trwałości decyzji ostatecznych wyrażonej w art. 128 O.p. Skoro bowiem upłynął termin na wniesienie odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, zgodnie ze wskazaną zasadą decyzja ta stała się ostateczna i można ją wzruszyć wyłącznie w trybach nadzwyczajnych, nie zaś w zwykłym trybie odwoławczym. Aby natomiast przyjąć, czy odwołanie zostało złożone w terminie, należy ustalić w jakiej dacie nastąpiło doręczenie decyzji stronie i czy doręczenie to spełnia warunki pozwalające uznać je za skuteczne. Jeżeli bowiem doręczenie nie może być uznane za dokonane ze skutkiem prawnym, to nie rozpoczyna się dla strony bieg terminu do złożenia odwołania. Termin do złożenia odwołania rozpoczyna swój bieg dopiero od dnia skutecznego doręczenia decyzji stronie. Ustalenie daty doręczenia decyzji jest zatem kwestią zasadniczą. Sednem sprawy, w której organ odwoławczy stwierdza uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, jest więc ustalenie, w jakim dniu miało miejsce prawidłowe doręczenie decyzji oraz ustalenie kiedy zostało wniesione odwołanie od tej decyzji. Odwołanie, jak to wynika z art. 223 § 2 pkt 1 O.p., wnosi się zaś w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Te warunki są kluczowe z punktu widzenia oceny dochowania lub niedochowania 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania od decyzji podatkowej. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie, w zakresie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, sprowadza się przede wszystkim do oceny, czy decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia 31 maja 2022 r. została skutecznie doręczona. W ocenie organu podatkowego brak było podstaw do uznania, że decyzja nie została skutecznie doręczona stronie skarżącej. Odnosząc się do tego stanowiska organu wskazać trzeba, że zgodnie z art. 144 § 5 O.p., doręczanie pism pełnomocnikowi będącemu adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym oraz organom administracji publicznej następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej albo w siedzibie organu podatkowego. Jak stanowi art. 144a § 1 O.p., w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych, pisma doręcza się na: 1) adres do doręczeń elektronicznych wpisany do bazy adresów elektronicznych; 2) adres do doręczeń elektronicznych powiązany z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego, za pomocą której wniesiono podanie, jeżeli adres do doręczeń elektronicznych nie został wpisany do bazy adresów elektronicznych. Jednocześnie, w przypadku doręczenia na adres do doręczeń elektronicznych dzień doręczenia ustala się zgodnie z przepisami art. 42 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (art. 144a § 2 O.p.). Ze znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy Urzędowego Poświadczania Doręczenia (UPD) - k. 36 wynika, że podmiotem wystawiającym poświadczenie dla dokumentu jest Lubelski Urząd Celno-Skarbowy w Białej Podlaskiej, a adresatem dokumentu, którego dotyczy poświadczenie jest M. P. (identyfikator adresata: [...]). Brak daty odbioru. Data utworzenia poświadczenia: 31 maja 2022 r. Natomiast w danych uzupełniających (opcjonalnych) do UPD, według których można ocenić, kiedy dokonano awizacji dokumentu oraz jaką datę, w przypadku niedokonania odbioru przez adresata należy uznać za termin doręczenia, znajdują się informacje o: dacie utworzenia pierwszego UPD – 31 maja 2022 r., dacie utworzenia powtórnego UPD – 8 czerwca 2022 r., a także o terminie doręczenia –14 czerwca 2022 r., czyli o maksymalnym terminie, do którego upływu adresat mógł potwierdzić odbiór przesyłki elektronicznej, a także o dacie uznania dokumentu za doręczony: 15 czerwca 2022 r. Zdaniem Sądu, uwzględniając przytoczone wyżej regulacje prawne uznać trzeba, że organ dokonał doręczenia decyzji w sposób zgodny z treścią art. 152a § 1 O.p. Art. 228 § 1 pkt 2 O.p. nie został przez organ naruszony. Za niezasadne uznał Sąd także zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, normujących zasady: legalizmu oraz prowadzenia podatkowego w sposób budzący zaufanie do organu podatkowego. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że decyzja, skierowana na właściwy adres elektroniczny pełnomocnika skarżącego, pomimo dwukrotnego awizowania nie została odebrana przez adresata. Mając zatem na uwadze dane zawarte na UPD należy przyjąć, iż 14-dniowy termin do złożenia odwołania rozpoczął bieg w dniu 15 czerwca 2022 r., a upłynął w dniu 28 czerwca 2022 r. Natomiast odwołanie zostało złożone dopiero w dniu 15 lipca 2022 r. (data nadania do organu widniejąca na kopercie), a więc kilkanaście dni po upływie ustawowego terminu. Zgodnie bowiem z art. 223 § 1 i § 2 pkt 1 O.p., odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie. W terminie do dnia 29 czerwca 2022 r. strona nie złożyła odwołania od decyzji, natomiast pełnomocnik skarżącego wniósł o przywrócenie terminu do złożenia tego odwołania (składając również samo odwołanie) dopiero pismem z dnia 15 lipca 2022 r. Dla porządku dodać należy, że o odmowie przywrócenia terminu organ odwoławczy rozstrzygnął w postanowieniu z dnia 30 sierpnia 2022 r., w którym odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w pełni zaaprobował te wywody, czemu dał wyraz oddalając skargę w równolegle prowadzonej sprawie o sygn. I SA/Lu 586/22. Podnoszona przez pełnomocnika w skardze na postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania kwestia braku obowiązku udowodnienia braku winy w uchybieniu terminowi, a konieczność jedynie uprawdopodobnienia tej okoliczności, nie ma znaczenia dla oceny zgodności z prawem postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi. Wbrew stanowisku autora skargi, zarzucającego organowi odwoławczemu nieprowadzenie postępowania podatkowego w sposób zgodny z prawem i budzący zaufanie do organów podatkowych, Sąd uznał, że organ w wyczerpujący sposób przeanalizował sprawę, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, a wydane postanowienie znajduje uzasadnienie w przepisach prawa. Natomiast w odniesieniu do podnoszonej przez pełnomocnika kwestii nieobowiązywania art. 46 § 6 K.p.a. stwierdzić trzeba, że po pierwsze, w sprawie mają zastosowanie przepisy O.p., co wynika z art. 2 tej ustawy. Po drugie, faktem jest, że zarówno art. 46 K.p.a. powołany w potwierdzeniu UPD, jak mający zastosowanie w sprawie podobnie brzmiący art. 152a O.p., dotyczący doręczania pism w formie dokumentu elektronicznego utraciły moc po wejściu w życie ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz.U. z 2020 r. poz. 2320; co do powołanego przepisu O.p. zgodnie z art. 84 pkt 33 ustawy o doręczeniach elektronicznych). Co do zasady przepisy tej ustawy weszły w życie z dniem 5 października 2021 r. z wyjątkami określonymi w art. 166 tej ustawy. Jak jednak stanowi art. 158 ust. 1 ustawy o doręczeniach elektronicznych, w okresie od dnia wejścia w życie tej ustawy do dnia poprzedzającego dzień zaistnienia obowiązku jej stosowania, o którym mowa w art. 155, do doręczania przez podmioty publiczne w rozumieniu ustawy zmienianej w art. 105 do podmiotów niebędących podmiotami publicznymi w rozumieniu tej ustawy, dokonywanego w systemie teleinformatycznym organu administracji publicznej, stosuje się art. 39, art. 391, art. 40 § 4 oraz art. 46 § 4-9 ustawy zmienianej w art. 61 w brzmieniu dotychczasowym oraz art. 144a i art. 152a ustawy zmienianej w art. 84 w brzmieniu dotychczasowym. Oznaczało to możliwość zastosowania w rozpatrywanej sprawie art. 152a O.p. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 § 1 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.