I SA/Rz 534/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Małgorzata Niedobylska /spr./, Sędzia WSA Piotr Popek, Sędzia WSA Tomasz Smoleń, Protokolant sekr. sąd. Karolina Gołąbek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 28 sierpnia 2024 r. nr 1801-IOV-2.4103.23.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia 29 kwietnia 2024 r. o nr 1817-SPV.4103.82.2023, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie na rzecz skarżącej M. W. kwotę 6 917 (sześć tysięcy dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. I SA/Rz 534/24 Uzasadnienie Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia 28 sierpnia 2024r. nr 1801-IOV-2.4103.23.2024, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. (dalej: organ I instancji) z dnia 29 kwietnia 2024r. nr 1817-SPV.4103.82.2023 w sprawie odmowy stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług. Z zaskarżonej decyzji i akt sprawy wynika, że w dniu 3 kwietnia 2019r. M. W. (dalej: Podatniczka/Skarżąca) złożyła w Urzędzie Skarbowym w S. deklarację VAT-7 za luty 2018r., wykazując dostawę towarów oraz świadczenie usług na terytorium kraju opodatkowane stawką 23%: wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł. Następnie w dniu 27 grudnia 2023r. Podatniczka skorygowała powyższe zeznanie i złożyła do organu I instancji wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku VAT za luty 2018r. oraz jej zwrot w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że nadpłata jest wynikiem wystawienia faktury korekta do faktury VAT nr [...] z 2 marca 2018 r. wystawionej przez komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w., w związku ze zbyciem w dniu [...] lutego 2018 r. w trybie egzekucyjnym nieruchomości zabudowanej przy ul. [...], która postanowieniem Sądu Rejonowego Wydział I Cywilny w [...]., sygn. akt [...] z [...] stycznia 2018 r. została przysądzona na własność na rzecz B. N. W ocenie Wnioskodawczyni, zbycie nieruchomości zabudowanej korzystało ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1570 ze zm. - dalej: ustawa o VAT) i z tego względu opodatkowanie dostawy nieruchomości przez komornika sądowego było nieprawidłowe. Skoro nieruchomość została nabyta w 1996 r. i wykorzystywana w prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, to od dnia pierwszego zasiedlenia tego budynku po wybudowaniu/nabyciu do dnia jego zbycia upłynął okres dłuższy niż 2 lata i jego zbycie wraz z gruntem - również w trybie egzekucyjnym - korzystało ze zwolnienia. Wnioskodawczyni wskazała, że w budynku nie dokonywała żadnych prac związanych z ulepszeniem, w tym w szczególności w okresie dwóch lat poprzedzających zbycie budynku, z uwagi na problemy finansowe oraz prowadzoną egzekucję. Uwzględniając opisane wyżej okoliczności wystawiła fakturę VAT korekta nr [...]z 10.11.2023 r. do faktury VAT nr [...] z 2.03.2018 r. wystawionej przez komornika, w której wykazała ww. dostawę z zastosowaniem zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Korekta faktury została wysłana za pośrednictwem kuriera pocztowego POCZTEX do nabywcy. Decyzją z 29 kwietnia 2024 r. nr 1817-SPV.4103.82.2023 Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. odmówił Podatniczce stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za luty 2018 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że nie było podstaw do dokonania korekty deklaracji VAT-7 za luty 2018r., bowiem nie zostały spełnione przesłanki zwolnienia, o których mowa w art. 43 ustawy o VAT, ani też strona nie przedstawiła dokumentacji potwierdzającej uzgodnienie warunków korekty z nabywcą, o których mowa w art. 29a ust. 13 ustawy o VAT. Po rozpatrzeniu wniesionego przez Podatniczkę odwołania, decyzją z 28 sierpnia 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że nie zostały spełnione warunki niezbędne do uznania dokonanej w trybie egzekucyjnym przez komornika dostawy nieruchomości, należących do Podatniczki za zwolnioną. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym zeznania nabywcy nieruchomości – B. N., protokoły opisu i oszacowania nieruchomości oraz wyjaśnienia komornika, wskazują, że dostawa dokonana była w ramach pierwszego zasiedlenia, a pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynków upłynął okres krótszy niż 2 lata. DIAS dał wiarę zeznaniom B. K., że wykonane przez niego prace modernizacyjne m.in. dachu hali oraz części biurowej [...], więc miało miejsce ulepszenie o wartości przekraczającej 30% wartości początkowej nieruchomości. Tym samym dokonana przez komornika sprzedaż nie mogła korzystać ze zwolnienia wynikającego z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Zasadnie również organ pierwszej instancji wykluczył zwolnienia przewidziane odpowiednio w art. 43 ust. 1 pkt 10a oraz w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, gdyż w momencie zakupu nieruchomości przysługiwało Podatniczce prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (z którego to prawa skorzystała), jak również z uwagi na fakt, że nieruchomości nie były wykorzystywane na cele działalności zwolnionej od podatku. DIAS uznał, że w świetle powyższych ustaleń dot. prawidłowości opodatkowania stawką 23% dostawy nieruchomości, bez znaczenia jest okoliczność spełnienia przesłanek z art. 29a ustawy o VAT, tj. uzgodnienia warunków obniżenia podstawy opodatkowania z nabywcą. Z powyższych względów organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że złożona korekta deklaracji VAT-7 za luty 2018 r. nie wywołuje skutków prawnych i jest bezskuteczna, zasadnie zatem odmówił stronie stwierdzenia nadpłaty w podatku VAT za luty 2018 r. w kwocie [...] zł. W skardze na powyższą decyzję Podatniczka wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: - art. 75 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz.2383 – dalej: O.p.) - przez odmowę stwierdzenia nadpłaty. - art. art. 121, 122, 191 O.p. - art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 lit. b) ustawy o VAT - przez niezasadne uznanie rzekomych ulepszeń stanowiących co najmniej 30% wartości początkowej. - art. 29a ust. 13 ustawy o VAT - przez uznanie, że nie doszło do skutecznego uzgodnienia warunków obniżenia podstawy opodatkowania. W uzasadnieniu podniosła, że organy nie ustaliły w ogóle lub błędnie określiły zarówno termin, wartość, jak i kwalifikacje jako ulepszenie-przebudowa poniesionych nakładów, odrzucając dowody z obszernych wyjaśnień i dokumentów złożonych przez Skarżącą na wezwanie organu w piśmie z 31 stycznia 2024 r. Z dowodów tych, w tym z załączonych ewidencji środków trwałych oraz faktur zakupu wynika niezbicie, że nakłady na nieruchomość, jeśli czynił je w ogóle p. K., to nie miały one miejsca w okresie co najmniej dwóch lat przed licytacją nieruchomości. Takich nakładów też nikt przy zdrowych zmysłach nie ponosiłby w sytuacji, gdy prowadzono postępowanie egzekucyjne wobec firmy. Zdaniem Skarżącej, zeznania jej byłego męża – B.N., który rzekomo ponosił takowe nakłady i tym samym podnosił wartość nieruchomości, żeby następnie tak "zmodernizowaną" nieruchomość nabyć od komornika są niewiarygodne, zwłaszcza, że nie przedstawiono na to żadnych dowodów z ksiąg, faktur, czy zeznań. Organy też nie przeprowadziły własnej kwerendy w urzędzie w zakresie posiadanych deklaracji VAT, czy plików JPK_VAT, z których by wynikały zakupy (w tym inwestycyjne) w okresie dwóch lat przed transakcją. Skarżąca wskazała, że w zeznaniach zawarte zostały nieprawdziwe stwierdzenia co do możliwości wykonania ulepszeń w 2016 lub 2017 roku "pracownikami zatrudnionymi w firmie żony", ponieważ w okresie od 10.09.2014 r. działalność jej firmy była zawieszona, a następnie zakończona z dniem 14.04.2017 r. i w tym czasie nie mogła i nie zatrudniała żadnych pracowników. Podniosła też, że przedłożony przez komornika protokół oszacowania nieruchomości sporządzony 19.07.2017 r. wskazuje na okres dwóch lat, w których były dokonywane nakłady, a to oznacza wyjście poza ustawowy termin 2 lat, natomiast z pisma komornika wynika, że termin dwóch lat jest określony na podstawie wyjaśnień p. K.. Wartość rzekomo wykonanych nakładów została określona jedynie szacunkowo (na podstawie zeznań B. K.). Nie można tej wartości ustalić w oparciu o protokół oszacowania nieruchomości sporządzony przez biegłego, bo oceniał on wartość rynkową całej nieruchomości, a nie nakładów. Nie została uwzględniona inflacja, ani wzrost cen nieruchomości od dnia jej nabycia. Poza tym rodzaj wskazanych przez B. K. prac, tj. docieplenie części dachu hali, wymiana popękanych szyb, naprawa poszycia dachu hali blachą, utwardzenie placu, położenie płytek w łazience, zakrycie rur w ścianach, remont dachu- wymiana papy, zagospodarowanie garaży - w przeważającej części nie wychodził poza ramy zwykłego remontu, co najwyżej uwzględniającego istniejący postęp techniczny, więc koszty takich wydatków nie mogą być uwzględniane w limicie 30% wartości początkowej nabycia nieruchomości, jako niestanowiące żadnego ulepszenia. Odwołując się do orzecznictwa TSUE, które zajmowało się pojęciem "ulepszenia'’ w polskich przepisach i w zakresie pojęcia "pierwszego zasiedlenia’’ zaostrzyło kryterium kwalifikacji nakładów jako przebudowy w odniesieniu do wymagań ustawy VAT (m.in. wyrok TSUE z 16 listopada 2017r. C-308/16), Skarżąca wywiodła, że podany zakres prac nie mieści się w definicji "istotnych zmian przeprowadzonych w celu zmiany wykorzystania czy znaczącej zmiany warunków zasiedlenia budynku", a więc i z tego powodu rzekoma wartość wydatków nie może stanowić podstawy do uznania utraty prawa do zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 w związku z art. 2 pkt 14 lit b ustawy VAT. Skarżąca podtrzymała też swoje zarzuty co do naruszenia art.29a ust.13 ustawy o VAT, przez uznanie, że nie doszło do skutecznego uzgodnienia warunków obniżenia podstawy opodatkowania. Jej zdaniem, B. K. uporczywie uchylał się od odbioru korespondencji, co poniekąd przyznał organ odwoławczy, ale nie odniósł się do spełnienia warunków przez doręczenie i odbiór korekty. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje. W myśl art. 1 ustawy z 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024r., poz. 935 ze zm. - dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Decyzja administracyjna podlega uchyleniu, jeśli Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w wyżej wskazanych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy dostawa nieruchomości Skarżącej dokonana w trybie sprzedaży egzekucyjnej korzystała ze zwolnienia w podatku od towarów i usług, jak twierdzi Podatniczka, czy podlegała opodatkowaniu, a w konsekwencji czy istniała podstawa do stwierdzenia nadpłaty w podatku od towarów i usług. Stosownie do art.43 ust.1 pkt 10 ustawy o VAT, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Zgodnie zaś z art. 2 pkt 14 lit. b ustawy o VAT, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Brzmienie powyższych przepisów wskazuje na to, że zasadą jest zwolnienie od VAT dostawy budynków, aby więc dokonać jej opodatkowania trzeba wykazać, że mają miejsce wyjątki wymienione w pkt a i b przepisu art.43 ust.1 pkt 10 ustawy o VAT. W ocenie Sądu, przeprowadzone postępowanie podatkowe nie dało podstaw do przyjęcia, że w rozpoznawanej sprawie miały miejsca zdarzenia uzasadniające wykluczenie zwolnienia z opodatkowania dostawy przedmiotowej nieruchomości. Nie ulega wątpliwości, że Skarżąca nabyła nieruchomość przy ul.[...] (budynki gospodarcze wraz z prawem wieczystego użytkowania gruntu) w dn. 2 lutego 1999r. i do 2014r. prowadziła w niej działalność gospodarczą. W 2014r. nastąpiło zawieszenie prowadzenia działalności, a w 2017r. jej zakończenie. Sprzedaż egzekucyjna nieruchomości nastąpiła w dniu 21 grudnia 2017r., a postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018r. Sąd Rejonowy w [...] przysądził prawo użytkowania wieczystego działek nr [...]i [...] oraz prawo własności budynków tam zlokalizowanych na rzecz licytanta B. K.. W fakturze wystawionej przez komornika jako datę sprzedaży wskazano [...] lutego 2018r. Zatem dla ustalenia czy w świetle obowiązujących przepisów dostawa nastąpiła w ramach pierwszego zasiedlenia, konieczne jest ustalenie czy nastąpiło ulepszenie nieruchomości, a wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej i czy oddanie nieruchomości do używania po tym ulepszeniu nastąpiło nie wcześniej niż na dwa lata przed dokonaniem dostawy, czyli nie wcześniej niż w lutym 2016r. Niezbędne jest zatem precyzyjne ustalenia zarówno okresu w jakim nastąpiło ulepszenie nieruchomości, jak też rodzaju dokonanych ulepszeń oraz ich wartości. W tym zakresie, zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja narusza ww. przepis art.43 ust.1 pkt 10 ustawy o VAT, przez błędną wykładnię, nie uwzględniającą wytycznych wynikających z orzecznictwa TSUE w odniesieniu do kategorii nakładów spełniających kryteria "ulepszeń", o których mowa w art.43 ust.1 pkt 10 ustawy o VAT. Odnośnie do rodzaju wydatków na ulepszenie trzeba mieć na uwadze, że w świetle orzecznictwa TSUE, w szczególności wyroku z dnia wyroku z 16 listopada 2017 r. wydanym w sprawie C-308/16 (opublikowany na: www.eur-lex.europa.eu), dokonując oceny, czy w konkretnej sprawie doszło do "ulepszenia" o którym mowa w art.2 pkt 14 lit b , w pierwszej kolejności należy ustalić, czy w budynku dokonano istotnych zmian w celu zmiany jego wykorzystania lub w celu znaczącej zmiany warunków zasiedlenia. Dopiero w przypadku stwierdzenia tej okoliczności, powstanie konieczności zbadania, czy wydatki poniesione na wykonanie tych zmian, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej budynku (por. wyrok NSA z 16 maja 2024r. sygn. akt I FSK 1646/19). W sprawie nie jest sporne, że Skarżąca nabyła przedmiotową nieruchomość za kwotę [...] zł brutto i nie dokonywała jej ulepszenia w okresie dwóch lat poprzedzających sprzedaż. W 2014r. wyjechała zagranicę, zawiesiła działalność gospodarczą i już jej nie podjęła, a w 2017r. formalnie ją zakończyła. Komornik dokonująca sprzedaży licytacyjnej nieruchomości uznała, że nieruchomość została ulepszona przez jej późniejszego nabywcę – B. K. i że wartość tych ulepszeń przekraczała 30% wartości początkowej, dlatego jako płatnik VAT pobrała i odprowadziła na rachunek urzędu skarbowego podatek od dostawy nieruchomości wg stawki 23%. Zarówno komornik, jak też organy podatkowe, w zakresie ustalenia czasu dokonania nakładów na ulepszenie nieruchomości, jak też ich wartości, oparły się w główniej mierze na zeznaniach i oświadczeniach B. K., lecz w okolicznościach rozpoznawanej sprawy okazało się to co najmniej niewystarczające. Trzeba zauważyć, że na potwierdzenie swoich twierdzeń B. K. nie przedstawił żadnych dowodów, jak chociażby faktury (rachunki) na nabycie materiałów czy usług budowlanych, dane z ksiąg czy ewidencji podatkowych, ani też nie wskazał żadnego podmiotu, który był dostawcą materiałów budowlanych czy wykonawcą wskazanych prac. Jest to dość zaskakujące, w sytuacji, gdy prowadził on działalność gospodarczą w ulepszanych budynkach i był podatnikiem VAT. Ponadto, z uwagi na jego konflikt ze Skarżącą i zainteresowanie nabyciem przedmiotowej nieruchomości, składane przez niego zeznania i oświadczenia nie powinny być przyjmowane bezkrytycznie. Organy nie dostrzegły podnoszonych przez Skarżącą sprzeczności w zeznaniach B. K. i niezgodnych z logiką i doświadczeniem życiowym twierdzeń, dotyczących ponoszenia dużych nakładów, a więc znacznego zwiększania wartości rynkowej nieruchomości, którą zamierzał kupić w trybie licytacji. W ocenie Sądu, rację ma Skarżąca, że takie nakłady byłyby nielogiczne w sytuacji, gdy prowadzono egzekucję z nieruchomości i przygotowywano ją do sprzedaży. Poza tym, z wyjaśnień B. K. wynika, że ocieplenie dachu wykonywał sukcesywnie, na przestrzeni lat, modernizację części biurowej wykonano w latach 2016-2018, a inne ulepszenia były wykonywane również w okresie posiadania nieruchomości przez Skarżącą. Jeśli zaś chodzi o działania komornika w tym zakresie, to jak wynika z jej wyjaśnień, dokonała oględzin nieruchomości w dniu 19 września 2017r. w obecności B. K. i przyjęła jego wyjaśnienia o modernizacji części biurowej budynku i ocieplenia wełną mineralną znacznej części stropu hal, w okresie 2 lat przed dokonaniem opisu i oszacowania (tj. 19 września 2017r.) Z akt sprawy wynika, że komornik już w 2015r. sporządziła opis i oszacowanie tej nieruchomości lecz wówczas sprzedaż nie doszła do skutku. Kolejny opis i oszacowanie miało miejsce w 2017r. Komornik uznała, że wartość dokonanych ulepszeń wyniosła co najmniej 30% wartości początkowej nieruchomości ( [...]), czyli min. [...], "gdyż są to kosztowne materiały i robocizna." Te stwierdzenia nie zostały jednak poparte żadnym dowodem. Za taki nie można bowiem uznać protokołu opisu i oszacowania, który wskazuje na ustaloną przez biegłego wartość rynkową nieruchomości lecz nie szacuje wartości nakładów, ani nie określa daty ich poczynienia, ani też nie wskazuje czy nastąpiła istotna zmiana wykorzystania lub warunków zasiedlenia nieruchomości. W świetle powyższego zasadne są zarzuty skargi naruszenia przepisów art.122, art.187 § 1 i art.191 O.p., polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, a także zarzut naruszenia przepisu art.43 ust.1 pkt 10 ustawy o VAT, wobec bezpodstawnego, bo niepopartego dowodami uznania, że dostawa przedmiotowej nieruchomości nie podlegała zwolnieniu, o którym mowa w tym przepisie. W konsekwencji organy niezasadnie uznały, że brak było do stwierdzenia nadpłaty. W ocenie Sądu nie jest natomiast trafny zarzut naruszenia art.29a ust.13 ustawy o VAT. W myśl tego przepisu, w przypadkach, o których mowa w ust. 10 pkt 1-3, obniżenia podstawy opodatkowania, w stosunku do podstawy określonej w wystawionej fakturze z wykazanym podatkiem, dokonuje się pod warunkiem posiadania przez podatnika, uzyskanego przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, w którym nabywca towaru lub usługobiorca otrzymał fakturę korygującą, potwierdzenia otrzymania faktury korygującej przez nabywcę towaru lub usługobiorcę, dla którego wystawiono fakturę. Uzyskanie potwierdzenia otrzymania przez nabywcę towaru lub usługobiorcę faktury korygującej po terminie złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy uprawnia podatnika do uwzględnienia faktury korygującej za okres rozliczeniowy, w którym potwierdzenie to uzyskano. W niniejszej sprawie, Skarżąca wystawiła fakturę korygującą z wykazaną sprzedażą zwolnioną i usiłowała doręczyć ją nabywcy. Nie można jednak uznać, że korekta faktury była wynikiem obniżenia podstawy opodatkowania, o której mowa w ust.10 pkt 1-3 (tj. o kwoty udzielonych po dokonaniu sprzedaży opustów i obniżek cen, o wartość zwróconych towarów i opakowań, z zastrzeżeniem ust. 11 i 12 lub o zwróconą nabywcy całość lub część zapłaty otrzymaną przed dokonaniem sprzedaży, jeżeli do niej nie doszło). W rozpoznawanej sprawie nie była kwestionowana podstawa opodatkowania – została ona ustalona w postępowaniu egzekucyjnym i Skarżąca nie negocjowała ze zbywcą jej obniżenia, a spór dotyczył kwestii opodatkowania bądź zwolnienia z opodatkowania tej dostawy. Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak też poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo, dlatego na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit.a i c oraz art.135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zgodnie z art.200, art. 205 § 2 P.p.s.a. i § 14 ust.1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2022r., poz.1184 ze zm.), Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie 6917 zł, na którą składają się uiszczony wpis od skargi w wysokości 1500zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wys.17zł i wynagrodzenie pełnomocnika w wys. 5400zł.