I SA/Rz 548/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Jacek Boratyn /spr./, Sędzia WSA Grzegorz Panek, Protokolant sekr. sąd. Sabina Długosz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A.R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 24 czerwca 2022 r., nr SKO.4140/214/2022 w przedmiocie ustalenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 rok oddala skargę. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, decyzją z 24 czerwca 2022 r., nr SKO.4140/214/2022, po rozpatrzeniu odwołania A. R.– zwanej dalej skarżącą, od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...] z 25 marca 2022 r., nr FN.3127.12.1431.1485.2022, w przedmiocie ustalenia skarżącej łącznego zobowiązania pieniężnego na 2021 r., w kwocie [...] zł, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W stanie faktycznym sprawy skarżąca jest właścicielką działek nr: [...] i [...], położonych w [...], o łącznej pow. [...] ha. W dniu [...] grudnia 2020 r. do Burmistrza Gminy i Miasta [...] wpłynęło zawiadomienie Starosty [...] o zmianie wpisów w ewidencji gruntów, z którego wynika że na działce nr [...] usytuowany jest budynek magazynowy, wybudowany w 2014 r., rozbudowany w 2020 r., o pow. użytkowej [...] m2, a także drugi budynek magazynowy, wybudowany w 2015 r., o pow. użytkowej [...] m2. Składając w dniu 1 lutego 2021 r. korektę informacji o nieruchomościach i obiektach skarżąca zadeklarowała powierzchnię posiadanych przez siebie gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą na [...] m2 oraz budowlę o tym samym charakterze, o wartości [...] zł. Do korekty dołączyła dokument zatytułowany jako "Ekspertyza budowlana/Opinia", sporządzony przez kierownika budowy S.S., zgodnie z którym obiekt budowlany, zakwalifikowany przez Powiatowy Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] jako budynek, zlokalizowany na działce [...], w rzeczywistości stanowi budowlę. W trakcie prowadzonego postępowania organy I instancji ustalił, że inwestor S.R., 7 listopada 2014 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] o wydanie pozwolenia na użytkowanie budynku magazynowo – gospodarczego, zlokalizowanego w [...], na działce [...]. We wniosku jego pow. użytkową określił na [...] m2, pow. zabudowy na [...] m2. Pozwolenie to zostało mu udzielone decyzją z 20 listopada 2014 r. Wskazany wyżej inwestor w dniu 19 stycznia 2021 r, zawiadomił organ administracji budowlanej o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania rozbudowy istniejącego budynku. Jego pow. użytkową określił na [...] m2, pow. zabudowy na [...] m2. Wcześniej występując o wydanie warunków zabudowy, w związku z rozbudową omawianego obiektu, inwestor również określał obiekt mianem budynku. W celu ustalenia cech i charakteru obiektów budowlanych, o których wyżej mowa, organ zasięgnął informacji specjalnych, powołując w tym celu biegłego – rzeczoznawcę budowlanego M. M. W ramach przeprowadzonego postępowania skarżąca wystąpiła do Burmistrza Gminy i Miasta [...] o wyłączenie biegłej, jednakże jej wniosek nie został przez organ uwzględniony. Organ nie wydał w przedmiocie wniosku odrębnego rozstrzygnięcia. Po dwukrotnym przeprowadzeniu oględzin z udziałem biegłej i pełnomocnika strony (S.R.) ustalono, że największy obiekt na działce nr [...], wybudowany w 2014 r., ma konstrukcję szkieletową drewnianą na stopach żelbetowych. Słupy połączone są ze stopami kątownikami metalowymi i śrubami. Obiekt posiada ściany, których zewnętrzne poszycie stanowi blacha, a od wewnątrz niepalna płyta gipsowa. Grubość ścian wynosi ok 15 cm. Na konstrukcji szkieletowej oparty jest dach krokwiowo-jętkowy. W obiekcie wykonane zostały instalacje elektryczne i wodno-kanalizacyjne. Cześć rozbudowana ma dach i ściany z płyt warstwowych. W części podstawowej obiektu wykonano strop podwieszony z płyt OSB. Płytami tego rodzaju obudowano ściany części podstawowej. Na działce skarżącej znajdują się jeszcze dwa inne blaszane obiekty budowlane, których rygiel dolny obwodowy połączony jest śrubami z posadzką betonową. Oba posiadają ściany, nie mają jednak fundamentów. Biegła w wydanej przez siebie opinii jednoznacznie stwierdziła, że obiekt magazynowo - gospodarczy jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada dach. W jej ocenie przedmiotowe rozwiązania konstrukcyjne jednoznacznie pozwalają zakwalifikować go jako budynek. W uwagach do opinii skarżąca zaznaczyła, że wszystkie obiekty zlokalizowane na działce nr [...] w miejscowości [...], są połączone z śrubami do betonowych słupów. Śruby te można odkręcić i całą konstrukcje przenieść w inne, dowolne miejsce. Wbrew opinii biegłej nie można więc mówić o trwałym połączeniu z gruntem. Organ I instancji zauważył także, że w projekcie budowlanym dotyczącym przedmiotowego budynku, mowa jest o budynku o konstrukcji stalowej. Podobnie sytuacja się przedstawia w opisie technicznym do projektu rozbudowy budynku. W tej sytuacji organ stwierdził, że sporny obiekt spełnia wszystkie cechy budynku i jako taki winien być opodatkowany podatkiem od nieruchomości. Burmistrz Gminy i Miasta [...] stwierdził również, że na nieruchomości należącej do skarżącej prowadzona jest działalność gospodarcza, gdyż ma tam swoją siedzibę firma G., specjalizująca się w produkcji [...]. W związku z tym cała nieruchomość jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. W kolejnej korekcie informacji podatkowej, z 4 marca 2022 r., skarżąca jako grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazała pow. [...] m2, a także budowle owartości [...] zł. Za budowlę uznała także obiekt magazynowo – gospodarczy, o którym mowa w okolicznościach sprawy, a jego wartość zadeklarowała na kwotę [...] zł. Burmistrz Gminy i Miasta [...] nie zgodził się z zakwalifikowaniem jako budowli jedynie największego z obiektów skarżącej, zlokalizowanych na działce nr [...]. Uznając go za budynek, wielkość związanej z tym podstawy opodatkowania przyjął na 357 m2 (tyle wynosi jego pow. użytkowa, zgodnie z zawiadomieniem Starosty [...]). Zgodził się natomiast, że pow. gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, w przypadku skarżącej wynosi [...] m2. Pozostała powierzchnię działki [...] ha opodatkował zaś podatkiem rolnym. Odwołanie od tej decyzji wniosła skarżąca podnosząc, że zakwalifikowany jako budynek obiekt nie jest trwale związany z gruntem. W tym zakresie argumentowała, że słupy podtrzymujące całą konstrukcję połączone są ze stopami kątownikami metalowymi i śrubami. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od decyzji Burmistrza Gminy i Miasta [...], decyzją z 24 czerwca 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżoną nim decyzję organu i instancji. Odwołując się do definicji z art. 1 a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm. – dalej zwanej u.p.o.l.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaakcentowało, że obiekt budowlany może być uznany za budowlę tylko wówczas, gdy nie jest on budynkiem. Ten zaś definiuje art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. W niniejszym przypadku, po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania dowodowego ustalono, na podstawie opinii biegłego, że sporny obiekt spełnia cechy budynku. Sprawiają to zastosowane rozwiązania konstrukcyjne, a zwłaszcza to, że słupy konstrukcji, są w sposób widoczny i trwały powiązane za pomocą śrub ze żwirobetonowymi stopami. Tego rodzaju wnioski potwierdza także dokumentacja budowlana. Przy tym bezspornym jest, że obiekt posiada fundamenty, jest wydzielony z przestrzeni i posiada dach. Wnosząc skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie jej autorka zwróciła się do Sądu o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: • naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. (ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm.) w zw. z art. 140 w zw. z art. 11 K.p.a. w zw. z art. 121 § 1 w zw. z art. 197 Ordynacji (ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651), poprzez wadliwy sposób sporządzenia uzasadnienia, nierozważenie wszystkich podniesionych przez nią okoliczności i nieustosunkowanie się do wszystkich zawartych w jej odwołaniu zarzutów; w tym zakresie szczególną uwagę zwróciła uwagę na podnoszone przez nią żądanie wyłączenia biegłej, do którego organ się nie ustosunkował merytorycznie, • art. 121 § 1 w zw. z art. 197 i art. 198 § 1 Ordynacji poprzez dwukrotne przeprowadzenie oględzin z udziałem biegłej; w tej kwestii skarżąca zaznaczyła, że w skład komisji dokonującej oględzin musiała wchodzić osoba powołana na biegłego, co znaczy iż występowała w postępowaniu w dwojakim charakterze, co jest niedopuszczalne, • art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy – niepowołanie niezależnego biegłego, niezwiązanego w jakikolwiek sposób z organem, • art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niedokonanie wszechstronnego rozważenia, zebranego w sprawie materiału dowodowego – tj. poprzez pominięcie ekspertyzy S.S., • art. 80 K.p.a. w zw. z art. 84 tej ustawy poprzez dowolną ocenę dowodów, a zwłaszcza oparcie się na opinii biegłej, która przekroczyła swoje kompetencje, jako że biegły nie jest powołany do ustalania stanu faktycznego, a biegła tymczasem sama stwierdziła, że oceniany przez nią obiekt jest trwale związany z gruntem, • art. 80 K.p.a. poprzez dowolną ocenę dowodów, oparcie się na informacji starosty, której twierdzeniom przeczy przedłożona przez skarżącą dokumentacja, zgodnie z która przeniesienie obiektu na inne miejsce nie jest niemożliwe, • art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organu, a to w związku z pominięciem twierdzeń strony i skorzystanie z opinii biegłej, która świadczy usługi projektowania budowlanego na rzecz gminy, • art. 13 § 1, art. 21 § 1 i § 5, art. 63 § 1, art. 165 § 5 pkt 1, art. 207, art. 210 w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1, art. 2, art. 6 ust. 2 i ust. 6 u.p.o.l., a także art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez uznanie, że sporny obiekt spełnia cechy budynku i opodatkowanie go w taki sposób, podczas gdy odkręcenie śrub mocujących go do podłoża pozwoli z łatwością na przeniesienie całego obiektu, • art. 2 w zw. z art. 1 a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez zakwalifikowanie budowli jako budynku, podczas gdy obiekt został wzniesiony jedynie do przemijającego użytku (zaprzestanie prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej sprawi, że obiekt stanie się zbędny), tak więc nie można go uznać za trwale związany z gruntem. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację odnośnie braku bezstronności biegłej, a także uchybień procesowych, w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Oprócz tego skarżąca zauważyła, że trwałe związanie z gruntem należy przyjmować w ujęciu cywilistycznym, czemu organ nie uczynił zadość, na gruncie przedmiotowej sprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Spór pomiędzy skarżącą a organem, na gruncie przedmiotowej sprawy koncentruje się wokół jednej kwestii, jaką jest sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiektu budowlanego, w postaci budynku magazynowo – gospodarczego, zlokalizowanego na należącej do skarżącej działce nr [...]. Nie zgadzając się ze stwierdzeniem organu, iż przedmiotowy obiekt posiada cechy budynku, w rozumieniu przepisów u.p.o.l., ale wyłącznie budowli, skarżąca podniosła szereg zarzutów, opartych na twierdzeniach dotyczących, mających jej zdaniem miejsce, naruszeń zarówno przepisów prawa procesowego, jak i materialnego. W zakresie pierwszej z wyżej wymienionych kategorii zarzutów skarżąca podniosła przede wszystkim naruszenie przez rozstrzygające jej sprawę organy regulacji K.p.a. Uchybienie przepisom Ordynacji skarżąca podniosła niejako uzupełnieniu zarzutów związanych z naruszeniem regulacji K.p.a. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów skargi, opartych na twierdzeniach dotyczących uchybienia przepisom prawa formalnego, na wstępie zaznaczyć należy, że przepisy K.p.a. nie znajdują zastosowania na gruncie spraw podatkowych. Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 2 tej ustawy przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV i VIII. W myśl zaś art. 2 § 1 pkt 1 Ordynacji przepisy (tej) ustawy stosuje się do podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa oraz budżetów jednostek samorządu terytorialnego, do których ustalania lub określania uprawnione są organy podatkowe. W związku z powyższym, zarzuty dotyczące naruszenia przez rozstrzygające sprawę organy regulacji K.p.a. uznać należy za pozbawione podstaw. Niezależnie jednak od powyższego w tym miejscu zwrócić należy uwagę na to, że przytoczone w skardze regulacje K.p.a., których naruszenie zarzucono, choć nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie, to mają jednak swoje odpowiedniki w przepisach Ordynacji, która to reguluje w sposób, w zasadzie kompleksowy (poza wyraźnie wymienionymi zagadnieniami, w zakresie których ustawodawca odsyła do K.p.a.) zasady prowadzenia postępowania podatkowego. To z nich wynika adresowany do organów nakaz ustalenia prawdy materialnej, a więc podstawowej zasady rządzącej również postępowaniem podatkowym. Tak samo na podstawie przepisów Ordynacji organ jest zobligowany do dokonania wszechstronnej oceny materiału dowodowego, w ramach swobodnej oceny dowodów, a także do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób budzący do niego zaufanie podatnika i odpowiedniego uzasadnienia wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej dotyczących uchybieniom przez organy regulacjom prawa formalnego i przytoczonych na ich poparcie argumentów stwierdzić należy, że nie zasługują one na uwzględnienie, albowiem organy rozstrzygające niniejszą sprawę, ustalając jej stan faktyczny, przeprowadziły postępowanie dowodowe, w sposób odpowiadający wymogom jakie w tym zakresie kreują regulacje Ordynacji. I tak, co się tyczy uzasadnienia zaskarżonej decyzji to stwierdzić należy, iż odpowiada ono wymogom art. 210 § 4 Ordynacji. W jego treści wskazano bowiem jakie ustalenia w sprawie poczyniono i na jakiej podstawie. Przedstawiono dowody, które uznano za wiarygodne, a także wyjaśniono przyczyny odmowy przyznania atrybutu wiarygodności innym dowodom, w szczególności tym powoływanym przez skarżącą. Wydane w sprawie rozstrzygnięcie zostało oparte na odpowiednim materialne dowodowym, zdatnym do poczynienia rzeczowych ustaleń, a dokonując jego oceny organ dokonał jego prawidłowej analizy, pod kątem wiarygodności i przydatności do dokonania tychże ustaleń. Zważywszy że głównym i w zasadzie jedynym przedmiotem sporu pomiędzy stronami postępowania sądowego jest kwestia dotycząca zakwalifikowania obiektu budowlanego o charakterze magazynowo – gospodarczym, do kategorii budynków lub budowli, w rozumieniu u.p.o.l., co do cech przedmiotowego obiektu zasięgnięto wiadomości specjalnych, w postaci opinii biegłego rzeczoznawcy. Zgodnie z tą opinią, której wnioski pokrywają się z tymi jakie wynikają z dokumentacji budowlanej odnoszącej się do budowy oraz rozbudowy ocenianego obiektu, obiekt ten jest trwale związany z gruntem oraz wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a przy tym posiada fundament i dach. W świetle przedmiotowych cech nie sposób więc przyjąć, że kwalifikując obiekt do kategorii budynków, rozstrzygające sprawę organy postąpiły w sposób dowolny. Kwestionując takie stanowisko, zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, skarżąca skoncentrowała się argumentach zmierzających do podważenia wiarygodności opinii biegłej, która w jej ocenie nie gwarantowała obiektywizmu i przekroczyła swoje uprawienia, a także podkreśliła zignorowanie przez organy konkurencyjnej niejako opinii, dotyczącej cech ocenianego obiektu, jaką przedstawiła ona w sprawie – tj. ekspertyzę S.S. Odnosząc się do tych twierdzeń zaznaczyć należy, że choć rację ma skarżąca co do tego, że organ winien ustosunkować się do jej wniosku o wyłączenie biegłej, jak również właściwym sposobem procedowania byłoby rozdzielenie dokonanych przez organ oględzin od czynności związanych ze sporządzeniem przez biegłą opinii, to w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do przyjęcia, że tego rodzaju uchybienia natury proceduralnej, mogły mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 1 lit c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji może być jedynie stwierdzenie takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszym przypadku brak jest podstaw do stwierdzenia tego rodzaju zależności. Odnośnie sformułowanych w opinii biegłej wniosków stwierdzić należy, że zadaniem sporządzającej opinię było wskazanie i dokonanie analizy tych cech obiektu, które mają wpływ na sposób jego prawnopodatkowej kwalifikacji i z tego zadania się ona wywiązała. Jeżeli zaś chodzi o sama kwalifikację obiektu do kategorii budowli lub budynków, to jej dokonanie należy do wyłącznej kompetencji organów podatkowych, czemu uczyniły one zadość. Nawet więc jeżeli w opinii biegłej znalazły się jakiekolwiek sugestie co do tego, to nie były one dla organu wiążące. Brak jest więc podstaw do przyjęcie, że to biegła dokonała ostatecznej kwalifikacji obiektu. W kwestii akcentowanego przez skarżącą nieodniesienia się przez organy do przedłożonej przez nią ekspertyzy/opinii kierownika budowy to w tym aspekcie stwierdzić należy, że podstawą ustaleń faktycznych w sprawie nie może być prywatna opinia, sporządzona na zlecenie strony. Nie może być ona traktowana jako opinia biegłego, gdyż stanowi dokument prywatny, będący wyrazem oświadczenia wyrażonego przez osobę, która taki dokument podpisała. Można ją traktować wyłącznie jako element prawnej argumentacji w sporze jaki toczy przedkładająca taki dokument strona z organem. W przedmiotowej sprawie przedłożona przez skarżącą "ekspertyza/opinia" sprowadza się do niczym nieumotywowanego, jednozdaniowego stwierdzenia kierownika budowy, odnośnie tego, że obiekt budowlany, zlokalizowany na należącej do skarżącej działce nr [...], stanowi budowlę. Taki dokument, z uwagi na jego treść, trudno jest więc nawet określić mianem prywatnej opinii, a tym bardziej czynić na jego podstawie ustalenia czy też traktować go w kategoriach rzetelnego stanowiska procesowego. Co prawda organ winien był wyraźnie odnieść się do cech tego rodzaju "ekspertyzy/opinii" przedłożonej przez skarżącą, niemniej jednak, z uwagi na opisane wyżej jej cechy, nie sposób jest przyjąć, że brak wyczerpującego ustosunkowania się do cech przedmiotowego dokumentu czy pominięcie szczegółowego ustosunkowania się do niego mogło mieć, przynajmniej potencjalnie, istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli chodzi o sformułowane w skardze zarzuty oparte na twierdzeniach skarżącej, dotyczących naruszenia regulacji prawa materialnego, to również w tym zakresie brak jest podstaw do uznania ich zasadności. Stanowisko skarżącej, odnośnie braku podstaw do zakwalifikowania spornego obiektu do kategorii budynków opiera się na tym, że w jej ocenie nie można przyjąć, że jest on trwale związany z gruntem, gdyż ze względu na sposób połączenia słupów podtrzymujących konstrukcję z betonowymi stopami, tj. za pomocą metalowych śrub, możliwe jest odkręcenie tych śrub i przeniesienie obiektu. Odnosząc się do przedmiotowej cechy, tj. trwałości związania z gruntem, stwierdzić należy, że użyty w tej definicji przymiotnik trwały należy rozumieć jako istniejący przez dłuższy czas lub nieulegający szybkim zmianom bądź "zdatny do użytku przez dłuższy czas. W takim znaczeniu określenie to funkcjonuje w języku potocznym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że cecha trwałego związania z gruntem obiektu oznacza takie jego posadowienie, które zapewnia mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce. Nie można jednak utożsamiać trwałości wprost ze stabilnością; stabilność może i powinna być rozpatrywana jako swoiste dopełnienie trwałości. O tym czy dany obiekt jest trwale związany z gruntem, czy też nie, decyduje w konkretnym przypadku technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia obiektu w inne miejsce. Nie można przy tym abstrahować od konkretnej konstrukcji danego urządzenia, jego wielkości i przeznaczenia, które determinują rodzaj związania z gruntem (wyrok NSA z 4 września 2009 r., o sygn. akt II OSK 1361/08; dostępny, w CBOiS orzeczenia.nsa.gov.pl). O trwałym związaniu z gruntem nie decyduje (nie przesądza) posiadanie przez dany obiekt fundamentu. Fundament jest elementem konstrukcyjnym, którego funkcją jest przenoszenie obciążeń obiektu na grunt, a nie jego wiązanie z gruntem. Dopiero ustalenie sposobu w jaki fundament posadowiony jest na gruncie (w gruncie) daje asumpt do konkluzji o ewentualnym związaniu z gruntem. Przyjąć bowiem należy, że o ile fundament nie jest zagłębiony w gruncie, a tylko na nim posadowiony, to nie można mówić o trwałym związaniu z gruntem, skoro poprzez proste jego uniesienie, bez uszkodzenia fundamentu i bez istotnej ingerencji w grunt, można przesunąć go w inne miejsce. W niniejszym przypadku stopy betonowe do których przytwierdzone zostały słupy podtrzymujące obiekt nie zostały posadowione na gruncie, ale w tymże gruncie zagłębione. W tej sytuacji wykluczone jest proste przesunięcie obiektu, bez naruszenia jego konstrukcji oraz konstrukcji fundamentu. W analizowanym przypadku sposób przytwierdzenia słupów do fundamentu nie może mieć decydującego znaczenia, dla właściwego zakwalifikowania obiektu, gdyż możliwość zdemontowania szkieletu, dachu i ścian obiektu budowlanego i przeniesienia ich w inne miejsce oraz możliwość ich ponownego wykorzystania do wykonania obiektu podobnego, nie świadczy o tym, że cały funkcjonujący obecnie obiekt jest przystosowany do przeniesienia go w inne miejsce. Takie elementy obiektu, nawet jeżeli zostałyby przeniesione w inne miejsce, to do ich ponownego zmontowania koniecznym byłoby wykonanie nowej konstrukcji fundamentu. Przeniesienie tej pierwotnej nie byłoby w zasadzie możliwe, mając na względzie uwarunkowania techniczne i ekonomiczne całego przedsięwzięcia, albo wiązałoby się z nadmiernymi kosztami, podważającymi racjonalność tego przeniesienia. Poza sporem jest to, że obiekt budowlany, spełniający cechy budynku, nie może być uznany za budowlę. O tym, że może być on zakwalifikowany jako budynek decydują zaś, oprócz trwałego związania z gruntem, takie cechy jak: posiadanie dachu i fundamentów oraz wydzielenie z przestrzeni za pomocą przegród. Analizowany w okolicznościach przedmiotowej sprawy obiekt spełnia wszystkie cechy budynku, tak więc brak jest podstaw do przypisywania mu cech budowli. W zarzutach skargi podkreślono, że obiekt magazynowo gospodarczy, który organ uznał za budynek, został wzniesiony jedynie do przemijającego użytku (na czas prowadzenia działalności gospodarczej), co ma świadczyć o tym, że nie może on być, zdaniem skarżącej, uznany za trwale związany z gruntem. Odnosząc się to tego rodzaju stwierdzeń zaznaczyć należy, że przewidywany czas użytkowania obiektu, wynikający z ekonomicznych potrzeb osoby czy podmiotu nim dysponującego, pozostaje bez wpływu na ocenę jego trwałego związania z gruntem. O kwalifikacji z tego punktu widzenia decydują bowiem jedynie względy techniczne. Jeżeli chodzi o sposób rozpatrywania związania obiektu z gruntem, to w tym zakresie podkreślić należy, że cechę tę należy rozpatrywać z punktu widzenia uregulowań Prawa budowlanego, do których do przepisów odsyłają odpowiednie regulacje u.p.o.l. Regulacje cywilnoprawne mają zaś znaczenie w tym aspekcie jedynie jeżeli chodzi o przypisanie danemu podmiotowi cech właściciela, a co za tym idzie podatnika podatku od nieruchomości. Końcowo zaznaczyć należy, że argumentując na rzecz uznania spornego obiektu za budowlę skarżąca nie wskazała konkretnie jakiego rodzaju budowlę ma na myśli. Tymczasem przynajmniej pewna ich część również cechuje się tą właściwością, jaka stanowi trwałe związanie z gruntem. Tak więc w tym aspekcie argumentacja skarżącej jest nieprecyzyjna oraz niejasna. Nie może więc stanowić argumentu przemawiającego na podważeniem legalności zaskarżonej decyzji Mając powyższe na względzie Sąd, podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329), oddalił skargę.