VI SA/Wa 2439/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi R. z siedzibą w D. (Republika Irlandii) na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę R. z siedzibą w D., Republika Irlandii (dalej też jako "Strona", "Spółka", "Przewoźnik" lub "Skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego (dalej też jako "Prezes ULC", "Prezes Urzędu" lub "Organ") z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...], w zakresie rozstrzygnięcia ujętego w jej punkcie drugim. Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej także jako "k.p.a.") oraz art. 21 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 2110, dalej też jako "Prawo lotnicze" lub "u.p.l."), w punkcie pierwszym uchylił w całości swą uprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] nakładającą na przewoźnika R. Ltd. karę pieniężną w wysokości 18 000 złotych, w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API dotyczącej lotu z dnia [...] marca 2019 roku nr [...] z A. a jednocześnie w punkcie drugim nałożył na przewoźnika R. Ltd. karę pieniężną w wysokości 13 500 złotych w związku z przekazaniem przez przewoźnika niepełnej informacji API dotyczącej lotu z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] z A. Organ podkreślił, że to Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wystąpił do niego z wnioskiem o wymierzenie kary pieniężnej Przewoźnikowi w związku z przekazaniem nieprawdziwej informacji API za lot nr [...] z A. w dniu [...] marca 2019 r. W uzasadnieniu wniosku o wymierzenie kary przewoźnikowi wyjaśniono, że w dniu [...] marca 2019 r. przekazał on nieprawdziwą informację API lotu [...] z A., dotyczącą następujących danych dokumentów pasażerów: 1. P. D. - o treści [...], a powinno być [...]; 2. P. M. - o treści [...], a powinno być [...]; 3. H. D. - jako kraj wydania dokumentu FRA, a powinno być POL. Prezes Urzędu zaznaczył, że do wniosku o wymierzenie kary załączono kopię wniosku o przekazanie danych, kopię potwierdzenia otrzymania wniosku przez przewoźnika, notatkę urzędową funkcjonariusza Straży Granicznej odpowiedzialnego za sprawdzenie listy API w dniu [...] marca 2019 roku wraz ze zrzutem ekranu systemu ZSE 6, obrazującym informację przesłaną przez przewoźnika, kopie stron personalnych paszportów pasażerów i wyciąg z oryginalnej listy API. Prezes Urzędu wskazał, że pierwotnie, w swej decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] stwierdził, iż Przewoźnik przekazał nieprawdziwą informację API i nałożył na niego karę w wysokości 18 000 złotych. Natomiast w toku ponownego rozpoznania sprawy, w odniesieniu do danych API dotyczących pasażera H. D., Prezes Urzędu stwierdził, że art. 202a ust. 3 ustawy – Prawo lotnicze, nie wymienia kraju wydania dokumentu podróży jako składnika informacji API. W związku z tym przekazanie błędnej informacji o kraju wydania dokumentu podróży nie stanowi przekazania błędnej informacji API. Natomiast w przypadku pasażerów P. D. oraz P. M. przekazany numer dokumentu był niepełny. Jeżeli chodzi o pasażerkę P. D. prawidłowy numer dokumentu to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...]. Z kolei w przypadku pasażera P. M. właściwy numer dokumentu to [...], a informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...]. W tej sytuacji Prezes Urzędu stwierdził, że przewoźnik, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, przekazał niepełną informację API za lot z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] z A. Z tego względu zachodziły przesłanki do nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za przekazanie niepełnej informacji API w wysokości 13 500 złotych. Jednocześnie, zdaniem Prezesa ULC, w sprawie nie zachodzą określone w art. 189f k.p.a. przesłanki odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. Organ, powołując się na wpływ, jaki ma przesłanie wadliwej informacji API na zwalczanie nielegalnej migracji i organizację kontroli granicznej, na co wskazują wyjaśnienia Komendanta Placówki Straży Granicznej [...], uznał, że waga naruszenia przepisów nie może zostać zakwalifikowana jako znikoma. Prezes ULC podkreślił, że informacja API, aby spełnić swą rolę, musi być przekazana przed dotarciem lotu do celu, tak, aby pozwolić Straży Granicznej na odpowiednią organizację kontroli granicznej. Z tego względu ani usunięcie naruszenia prawa post factum, ani powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, o których mowa w art. 189f ust. 2 k.p.a., nie pozwoli na spełnienie celów, dla których została nałożona administracyjna kara pieniężna. R. z siedzibą w D. zaskarżając do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie punkt drugi decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r., na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej zwana "p.p.s.a.") zarzucił: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 165 § 1 i 3a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 ze zm., dalej także jako "o.p." lub "ordynacja podatkowa") w zw. z art. 120 o.p., art. 133 § 1 i 2 o.p. oraz art. 165a § 1 o.p., poprzez brak wydania przez Organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, podczas gdy podmiot, wobec którego Komendant Placówki Straży Granicznej [...] wniósł wniosek o wymierzenie kary pieniężnej, nie istniał już w dniu złożenia tego wniosku, a zatem zaistniała przesłanka jakichkolwiek innych przyczyn dla których postępowanie nie może być wszczęte, co winno skutkować wydaniem przez Organ postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, 2. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 133 § 1 i 2 o.p. w zw. z art. 135 o.p. w zw. z art. 208 o.p. w zw. z art. 247 § 1 pkt. 5 i 6 o.p. poprzez wszczęcie postępowania wobec podmiotu nieposiadającego - zarówno w dniu sporządzenia wniosku o wszczęcie postępowania jak i w dniu jego wszczęcia - zdolności prawnej (podmiot nieistniejący), tj. wobec R. Ltd, a następnie poprzez brak umorzenia postępowania w całości z uwagi na jego bezprzedmiotowość, co skutkowało wydaniem decyzji wobec podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, a tym samym winno skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji. W razie zaś braku podzielenia przez Sąd powyższych zarzutów, zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił również: 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 209w ust. 5 ustawy - Prawo lotnicze (w brzmieniu sprzed 1 kwietnia 2019 r.) w zw. z art. 207 § 1 o.p., w zw. z art. 189c k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez prowadzenie przez Organ w obu instancjach postępowania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy k.p.a., pomimo że do naruszenia prawa doszło przed dniem 1 kwietnia 2019 r., w czasie obowiązywania art. 209w ust. 5 ustawy prawo lotnicze, zatem należało rozważyć całokształt sytuacji prawnej Skarżącego i ocenić kolidujące ze sobą ustawy na podstawie art. 189c k.p.a., co powinno prowadzić Organ do wniosku, że ustawa obowiązująca poprzednio, nakazująca stosować przepisy ordynacji podatkowej do nakładania kar pieniężnych była względniejsza dla Strony, bowiem obejmowała także art. 165b § 1 ordynacji podatkowej przewidujący 6-miesięczny termin na wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.; 4. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 165b § 1 o.p. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo że decyzja wydana została na skutek wszczęcia i prowadzenia przeciwko Skarżącemu postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej po upływie terminu 6 miesięcy od dnia wykonania przez Skarżącego lotu, stanowiącego jednocześnie termin przesłania informacji API, będącej przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie terminu przedawnienia prawa do jego wszczęcia, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.; 5. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 189g § 1 k.p.a. w zw. z art. 208 § 1 o.p. w zw. z art. 209w ust. 5 ustawy prawo lotnicze w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, z uwagi na przedawnienie prawa do nałożenia administracyjnej kary pieniężnej z uwagi na upływ 5 lat od dnia wykonania przez Skarżącego lotu będącego przedmiotem tego postępowania, tj. po upływie 5 lat od dnia naruszenia prawa, co powinno prowadzić do wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji wydanej w pierwszej instancji w całości na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. i umorzenia postępowania z urzędu na podstawie art. 208 § 1 o.p.; 6. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 123 § 1 o.p. w zw. z art. 200 § 1 o.p. w zw. z art. 192 o.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w pierwszej instancji, pomimo braku zapewnienia czynnego udziału strony w każdym stadium postępowania i braku wezwania strony do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów dowodowych w siedmiodniowym terminie na etapie obu instancji, w szczególności mając na uwadze fakt, że: a/ Skarżący na etapie I instancji został poinformowany o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 29 lutego 2024 r. m.in. z uwagi na możliwość zapewnienia zapoznania się z materiałem dowodowym, następnie miał możliwość zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym w dniu 6 lutego 2024 r., zaś Organ wydał decyzję już w dniu [...] lutego 2024 r. tj. na 21 dni przed wyznaczonym terminem załatwienia sprawy, b/ na etapie postępowania drugoinstancyjnego Skarżącemu doręczono z dniem 24 kwietnia 2024 r. zawiadomienie o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym w terminie 5 dni od dnia otrzymania pisma, podczas gdy jeszcze tego samego dnia – [...] kwietnia 2024 r. - Organ wydał decyzję administracyjną - pomimo otwartego terminu na zapoznanie się z materiałem dowodowym, a także terminu na załatwienie sprawy wyznaczonego przez Organ do dnia 26 kwietnia 2024 r., - czym w sposób rażący pozbawił Stronę prawa do oceny zgromadzonego materiału dowodowego i kontroli poczynionych przez Organ ustaleń, co miało wpływ na treść decyzji, gdyż okoliczności faktyczne, które ustalał Organ, nie mogły zostać uznane za udowodnione, zgodnie z treścią art. 192 o.p. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżący wniósł o: 1. przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów: a. wydruku z irlandzkiego rejestru przedsiębiorców dla spółki R. Designated Activity Company, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, na okoliczność wykreślenia spółki R. LTD i powstania nowego podmiotu R. DAC, odrębności prawnej pomiędzy spółkami R. LTD i R. DAC, a także braku przymiotu strony dla spółki R. DAC, b. wydruku z serwisu https://www.companyformations.ie/blog/difference-between-ltd-dac- company-in-ireland/ wraz z tłumaczeniem maszynowym, na okoliczność różnic między irlandzkimi spółkami w formie Limited (LTD) a Designated Activity Company (DAC), skierowania wniosku o wszczęcie postępowania przeciwko R. LTD oraz braku przymiotu strony pozwanej dla spółki R. DAC, c. wydruku ze strony internetowej Organu https://www.ulc.gov.pl/pl/prawa- pasazera/adresy-przewoznikow, na okoliczność posiadania przez Prezesa ULC wiedzy o braku istnienia podmiotu wykonującego przewozy lotnicze na terenie Rzeczpospolitej pod nazwą R. Ltd. 2. uwzględnienie skargi przez Organ w całości, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji tegoż organu z dnia [...] lutego 2024 r. i umorzenie przez Organ postępowania administracyjnego w całości, 3. uchylenie w całości decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] lutego 2024 r., 4. umorzenie, na podstawie ar. 145 § 3 p.p.s.a., postępowania administracyjnego w całości, 5. zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych, 6. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez Organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., a w przypadku nieuwzględnienia przez Organ tegoż wniosku, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., z powodu prawdopodobieństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków finansowych po stronie Skarżącego. W odpowiedzi na skargę Prezes ULC wniósł o jej oddalenie. Z kolei Skarżący w swym piśmie z dnia 2 grudnia, w uzupełnieniu dotychczasowego stanowiska, wniósł o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, czy art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji, wprowadzony w brzmieniu przewidzianym przez art. 1 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2020 r., poz. 568) jest zgodny z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP, w szczególności: 1. w zakresie w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu przedawnienia na czas nieokreślony, z jednoczesnym dopuszczeniem możliwości modyfikacji tego okresu rozporządzeniem, tj. aktem normatywnym niższego rzędu niż ustawa; 2. w zakresie, w jakim ww. przepis wprowadza okres zawieszenia biegu terminu przedawnienia z mocą wsteczną, a ponadto bez wskazania precyzyjnego terminu rozpoczęcia oraz zakończenia okresu zawieszenia, z uwzględnieniem faktu, że zdarzenie mające rozpocząć bieg, ww. okresu nastąpiło 17 dni przed wejściem w życie ustawy, tj. wprowadzenie w dniu 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego, co nastąpiło bez wyrażanej podstawy w przepisach przejściowych, a ponadto bez wskazania szczególnych przyczyn, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od konstytucyjnej zasady zaufania do państwa stanowionego przez nie prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 6 grudnia 2024 roku postanowił oddalić wniosek o zwrócenie się z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego a także oddalić wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Prezesa Urzędu Lotnictwa Cywilnego z dnia [...] kwietnia 2024 r. w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 209u ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo lotnicze, zgodnie z którym to przepisem przedsiębiorca prowadzący działalność gospodarczą w zakresie wykonywania przewozu lotniczego, który wbrew obowiązkowi, o którym mowa w art. 202a, przekazał informację niepełną - podlega karze pieniężnej w wysokości 13 500 złotych za każdy lot, w którym przekazał informację niepełną. Stosownie zaś do treści art. 209u ust. 2 ustawy Prawo lotnicze, kary pieniężne, o których mowa w ust. 1, Prezes ULC wymierza na uzasadniony wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej przez pasażerów statku powietrznego. Do wniosku tego komendant dołącza akta sprawy wraz z niezbędnymi dowodami. Karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 209u, nakłada Prezes ULC, w drodze decyzji administracyjnej (art. 209w ust. 1 ustawy Prawo lotnicze). Przepis art. 202a ust. 1 ustawy Prawo lotnicze stanowi, że przewoźnik lotniczy, który wykonuje loty międzynarodowe pasażerskie do lub z Rzeczypospolitej Polskiej, jest obowiązany do przekazywania informacji dotyczącej pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, który będzie lądował na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Stosownie zaś do treści ust. 2 art. 202a powołanej ustawy obowiązku, o którym mowa w ust. 1, nie stosuje się do lotów pasażerskich między Rzecząpospolitą Polską a innym państwem członkowskim Unii Europejskiej oraz między Rzecząpospolitą Polską a państwem trzecim traktowanym na równi z państwami Unii Europejskiej na podstawie umowy w sprawie włączenia tego państwa we wdrożenie, stosowanie i rozwój dorobku z Schengen. W art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze ustawodawca określił, że informacja przekazywana przez przewoźnika lotniczego obejmuje następujące dane: 1) imię lub imiona oraz nazwisko w pełnym brzmieniu; 2) datę urodzenia; 3) numer i rodzaj dokumentu podróży; 4) obywatelstwo; 5) nazwę przejścia granicznego, w którym nastąpi przekroczenie granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej; 6) numer lotu; 7) datę i czas startu i lądowania statku powietrznego; 8) liczbę pasażerów statku powietrznego; 9) lotnisko wejścia pasażera na pokład statku powietrznego w celu odbycia lotu. Informacja, o której mowa w przywołanych przepisach, jest przekazywana przez przewoźnika lotniczego na wniosek komendanta placówki Straży Granicznej właściwego ze względu na miejsce przekroczenia granicy państwowej Rzeczypospolitej Polskiej przez pasażerów znajdujących się na pokładzie statku powietrznego, przy czym komendant ten występuje z wnioskiem, w przypadku, gdy jest to konieczne do zwalczania nielegalnej migracji lub usprawnienia kontroli granicznej (art. 202a ust. 4 ustawy Prawo lotnicze). Przewidziany w ustawie Prawo lotnicze obowiązek przewoźników w zakresie przekazywania danych pasażerów, został ustanowiony w wyniku implementacji dyrektywy Rady 2004/82/WE z 29 kwietnia 2004 r. w sprawie zobowiązania przewoźników do przekazywania danych pasażerów (Dz.Urz.UE.L.2004.261.24; dalej: "dyrektywa 2004/82/WE"). Zakres danych, o których mowa w ustawie Prawo lotnicze, objętych obowiązkiem informacyjnym pokrywa się z informacjami wskazanymi w dyrektywie 2004/82/WE. Nieprzekazanie chociażby jednego z elementów informacji, skutkuje sankcjami finansowymi nakładanymi na przewoźników lotniczych. Wynika to z motywu 1 dyrektywy 2004/82/WE, w którym wskazano, że w celu skutecznego zwalczania nielegalnej imigracji i polepszenia kontroli granicznej niezbędne jest wprowadzenie przez wszystkie Państwa Członkowskie przepisów ustanawiających zobowiązania przewoźników przywożących pasażerów na terytorium Państw Członkowskich drogą powietrzną. W myśl art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/82/WE Państwa Członkowskie podejmują niezbędne kroki do ustanowienia zobowiązania dla przewoźników do przesyłania na wniosek organów odpowiedzialnych za przeprowadzanie kontroli osób na granicach zewnętrznych, przed końcem kontroli, informacji dotyczących pasażerów, których będą wprowadzać przez autoryzowane przejścia graniczne, przez które te osoby wchodzą na terytorium Państwa Członkowskiego, wskazując jednocześnie zakres przekazywanych informacji (art. 3 ust. 2), który jest tożsamy z tym, jaki polski ustawodawca określił w art. 202a ust. 3 ustawy Prawo lotnicze. W dyrektywie zobowiązano też Państwa Członkowskie do podjęcia niezbędnych środków, aby nałożyć sankcje na przewoźników, którzy, w wyniku błędu, nie przesłali danych lub przesłali dane niepełne lub fałszywe, a podejmowane środki powinny zapewnić, że nakładane sankcje są odstraszające, skuteczne i proporcjonalne (art. 4 ust. 1). Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, Prezes ULC zasadnie uznał, że Przewoźnik wbrew obowiązkowi określonemu w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, przekazał niepełną informację API dotyczącą lotu z A., który miał miejsce w dniu [...] marca 2019 roku, odnośnie danych dokumentów dwojga pasażerów (wskazanych w treści decyzji), co uzasadniało nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 13 500 złotych. Zdaniem Sądu, w świetle zasad wyrażonych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., nie budzi wątpliwości prawidłowość poczynionych przez Organ ustaleń. Istotnie bowiem w przypadku P. D. oraz P. M. przekazane numery dokumentów były niepełne. Jeżeli chodzi o P. D. numer dokumentu to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...], a jeżeli chodzi o P. M. numer dokumentu to [...], podczas gdy informacja API przekazana przez przewoźnika zawierała numer dokumentu o treści [...]. Nota bene prawidłowości ustaleń w tym zakresie nie kwestionuje sam Skarżący. Odnosząc się natomiast do sformułowanych w skardze zarzutów, w kontekście argumentacji Skarżącego, co do wszczęcia postępowania administracyjnego wobec podmiotu nieposiadającego zdolności prawnej, czy też podmiotu, który nie istniał już w dniu złożenia wniosku (pkt 1 i 2 skargi) Sąd wskazuje, że z akt sprawy - a w szczególności Irlandzkiego Rejestru Przedsiębiorców dotyczącego Strony - jednoznacznie wynika, że skarżąca Spółka uległa przekształceniu a poprzednia nazwa spółki odpowiada nazwie pomiotu, którego dotyczy wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku przekazania informacji API. Poprzednia nazwa skarżącej spółki, czyli R. DAC, brzmiała R. Limited, natomiast nastąpiło przekształcenie spółki R. Limited w R. DAC i zmieniła się forma prawna tej spółki. Wobec przekształcenia formy prawnej danego podmiotu w inną formę prawną zachodzi tożsamość podmiotowa strony, z tego względu wskazanie w treści decyzji na R. Limited, zamiast R. DAC, nie stanowi naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a tym bardziej podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, zwłaszcza że powyższe uchybienie może zostać konwalidowanie przez Prezesa ULC w drodze sprostowania jako oczywistej omyłki pisarskiej (p. wyrok NSA z 18 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 173/20, w którym wskazano, że strona skarżąca w istocie wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji podważa dotychczasowe, niekwestionowane orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym określenie w decyzji poprzedniej formy prawnej przekształconej spółki (to natomiast miało miejsce w sprawie niniejszej) nie skutkuje nieważnością tej decyzji. W niniejszej sprawie Sąd nie widzi zatem podstaw, by uznać, że doszło do skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Dodać również należy, że obie spółki bazują na tym samym numerze w irlandzkim rejestrze Spółek (nr [...]). Zatem, choć wskazana przez Skarżącego na etapie skargi praktyka zamiennego stosowania przez Organ oznaczenia przewoźnika lotniczego jako R. Ltd bądź R. DAC, w pismach w postępowaniu w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie związane z obowiązkiem przekazania informacji API oraz w decyzji administracyjnej, w żaden sposób nie może być uznana za prawidłową, to jednak nie miała ona istotnego wpływu na podjęte przez Prezesa ULC rozstrzygnięcie. Tym samym nie można z uchybień tych czynić zarzutu uzasadniającego uchylenie albo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Potwierdzeniem ciągłości prowadzonej działalności przez R. Ltd oraz R. DAC jest przy tym zachowanie kodu identyfikacyjnego linii lotniczej nadanego przez IATA (International Air Transport Association), czyli Międzynarodowe Stowarzyszenie Transportu Lotniczego. Kod ten w obrocie międzynarodowym służy do oznaczania lotów wykonywanych przez jednego przewoźnika lotniczego. Zarówno do R. Ltd, jak i R. DAC przypisany jest jeden dwuliterowy unikatowy kod - "FR". Nadto, wbrew wywodom skargi, nie doszło również do pomyłki i wątpliwości, czy stroną postępowania był brytyjski przewoźnik R. UK Ltd., którego siedzibą jest Wielka Brytania a nie Irlandia. Jednocześnie przewoźnik ten nie jest przewoźnikiem unijnym. Przewoźnik ten używa zupełnie innego oznaczenia kodu lotów IATA tzn. "RK". Jak wyjaśnił Prezesa ULC, a okoliczność ta nie jest sporna w sprawie, nigdy nie kierował pism w tej sprawie do R. UK LTD do Wielkiej Brytanii. W zakresie z kolei polskiego przewoźnika lotniczego R. S.A. przewoźnik ten posługuje się kodem IATA "RR" a jego siedzibą jest W. Wniosek o nałożenie kary nigdy nie wskazywał żadnych kodów lotów poza FR. Podkreślić należy, iż odróżnienie danego podmiotu od innego podmiotu to nie tylko nazwa ale też inne cechy determinujące, a w tym przypadku istotne znaczenie mają miejsca siedzib spółek. W zakresie natomiast podnoszonej przez Skarżącego kwestii dotyczącej opublikowanej listy adresów przewoźników lotniczych na stronie Prezesa ULC, należy wyjaśnić, że na liście tej występują przewoźnicy o nazwie R. DAC z siedzibą w D. oraz o nazwie R. S.A. z siedzibą w W. Z akt sprawy wynika, że na każdym etapie toczącego się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej adres przewoźnika w D. był oznaczany prawidłowo. Nie zachodzi zatem wątpliwość, który z przewoźników operujących na terenie Polski jest stroną postępowania oraz adresatem obowiązku uiszczenia kary pieniężnej za naruszenie związane z wymogiem przekazania informacji API. Powyższe potwierdza także wskazanie przez samą Stronę we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarówno aktualnej, jak i poprzednio obowiązującej nazwy oraz formy prawnej Spółki. Reasumując, w ocenie Sądu, przekształcenie osoby prawnej nie ma wpływu na zachowanie tożsamości podmiotowej, a wskazanie we wniosku o wszczęcie postępowania poprzedniej nazwy spółki pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, jednocześnie Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi. Przechodząc z kolei do zarzutów wskazanych w pkt 3 - 5 skargi, Sąd uznaje je za niezasadne, aczkolwiek z innych powodów niż wskazane przez Prezesa ULC w zaskarżonej decyzji. Zdaniem Sądu, Organ wadliwie przyjął, że norma z art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze, zgodnie z którym do nakładania kar pieniężnych stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej, stała się normą pustą od dnia 1 stycznia 2016 r., w związku ze zmianą art. 2 § 1 pkt 1 o.p., polegającą na wykreśleniu z tego przepisu odwołania do niepodatkowych należności budżetu państwa, którymi są m.in. kary pieniężne. W ocenie Sądu, takie wnioskowanie Prezesa ULC przeczy założeniu racjonalności ustawodawcy, jak też zasadzie prawidłowej legislacji, które nie zakładają istnienia w porządku prawnym przepisów zbędnych. Z tego względu przyjąć należało, że art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze skutecznie odsyłał do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie nakładania kar pieniężnych – do czasu nowelizacji art. 209w ustawy Prawo lotnicze, która zaczęła obowiązywać od 1 kwietnia 2019 r. (p. wyrok WSA w Warszawie z 27 października 2021 r., VI SA/Wa 1391/21 – dostępny w CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że nowelizacja ustawy Prawo lotnicze została wprowadzona ustawą z 14 grudnia 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo lotnicze oraz niektórych innych ustaw (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 235). Zgodnie z art. 1 pkt 158 tej ustawy przepis art. 209w ustawy Prawo lotnicze zyskał nowe brzmienie, które nie zawiera odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Z kolei z treści art. 14 ust. 1 ustawy nowelizującej wynika, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe, z tym że w sprawach związanych z przewozem lotniczym, o którym mowa w dziale X ustawy Prawo lotnicze stosuje się przepisy ustawy Prawo lotnicze w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Zdaniem Sądu, skoro obowiązek przewoźników lotniczych w zakresie przekazywania danych pasażerów był i jest określony w art. 202a ustawy Prawo lotnicze, który znajduje się w dziale X tej ustawy, a rozpoznawana sprawa związana jest z przewozem lotniczym (nienależytym wykonaniem obowiązku określonego w art. 202a ustawy Prawo lotnicze), to od 1 kwietnia 2019 r. w toczącym się już w tej sprawie postępowaniu administracyjnym należało stosować znowelizowane przepisy ustawy Prawo lotnicze, a więc m.in. art. 209w, w nowym brzmieniu, czyli bez odesłania do stosowania przepisów Ordynacji podatkowej. Brak takiego odesłania oznacza z kolei, że do toczącego się postępowania zastosowanie znajdowały przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, w tym odnoszące się do administracyjnych kar pieniężnych. Dlatego też, za prawidłowe Sąd uznał wydanie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej, na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W sprawie nie zachodziła zatem podstawa do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Jak wynika z akt sprawy stwierdzone w zaskarżonej decyzji naruszenie przez przewoźnika przepisów ustawy Prawo lotnicze miało miejsce dnia [...] marca 2019 r. Wszczęcie zaś postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za to naruszenie nastąpiło pismem z 28 grudnia 2023 r. a zatem w czasie, kiedy nie obowiązywał już art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze. Tym samym do nakładania kar pieniężnych nie można było już wówczas stosować przepisów Ordynacji podatkowej. W konsekwencji zarzut wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zdaniem Sądu, jest niezasadny. Zgodnie z treścią art. 189c k.p.a., jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu przewoźnika dotyczącego konieczności zastosowania w sprawie art. 209w ust. 5 ustawy Prawo lotnicze w wersji obowiązującej przed 1 kwietnia 2019 r., jako względniejszego dla strony, Sąd stwierdza, że przepis art. 165b § 1 O.p., zgodnie z którym w przypadku ujawnienia przez kontrolę podatkową nieprawidłowości co do wywiązywania się przez kontrolowanego z obowiązków wynikających z przepisów prawa podatkowego oraz niezłożenia przez podatnika deklaracji lub niedokonania przez niego korekty deklaracji w całości uwzględniającej ujawnione nieprawidłowości, organ podatkowy wszczyna postępowanie podatkowe w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zakończenia kontroli, nie mógł mieć zastosowania w sprawie bowiem stwierdzenie naruszenia przez przewoźnika obowiązku przekazania informacji API nie nastąpiło w wyniku kontroli podatkowej, lecz w związku z przeprowadzonymi przez funkcjonariuszy Straży Granicznej czynnościami sprawdzającymi. Sąd zaznacza, przy tym, że wbrew twierdzeniom Przewoźnika, przeciwnego poglądu, co do możliwości zastosowania powołanego przepisu Ordynacji podatkowej – w sprawie o nałożenie kary pieniężnej w związku z przekazaniem przez przewoźnika nieprawdziwej informacji API – tutejszy Sąd nie wyraził w przywołanym w skardze wyroku z 17 sierpnia 2023 r. VI SA/Wa 2850/23. Sąd nie podziela ponadto twierdzenia przewoźnika, że upływ czasu, który nastąpił między naruszeniem obowiązku (co miało miejsce w dniu 11 marca 2019 r.) a nałożeniem kary za to naruszenie ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] kwietnia 2024 r., stanowił przeszkodę w wydaniu tejże decyzji. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 189g § 1 k.p.a. administracyjna kara pieniężna nie może zostać nałożona, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia naruszenia prawa albo wystąpienia skutków naruszenia prawa. Przepisu § 1 nie stosuje się do spraw, w przypadku których przepisy odrębne przewidują termin, po upływie którego nie można wszcząć postępowania w sprawie nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub stwierdzenia naruszenia prawa, w następstwie którego może być nałożona administracyjna kara pieniężna (§ 2 powołanego artykułu). W myśl § 3 tego artykułu administracyjna kara pieniężna nie podlega egzekucji, jeżeli upłynęło pięć lat od dnia, w którym kara powinna być wykonana. W ocenie Sądu, w okolicznościach faktycznych i prawnych tej sprawy nie doszło do określonego w art. 189g § 1 k.p.a. przedawnienia nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Termin przedawnienia nałożenia kary biegł bowiem od dnia naruszenia art. 202a ustawy Prawo lotnicze przez przewoźnika, czyli od [...] marca 2019 r. i zasadniczo powinien upłynąć 11 marca 2024 r. Bieg tego terminu został jednak wstrzymany na okres od 14 marca 2020 r., kiedy to ogłoszono stan zagrożenia epidemicznego do dnia 23 maja 2020 r., tj. po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej z 14 maja 2020 r., którą uchylono art. 15 zzr ust. 1 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.; dalej: ustawa COVID-19). Wskazany przepis stanowi, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 bieg przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów przedawnienia nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres (p. wyrok NSA z 23 stycznia 2024 r., II GSK 770/23 oraz powołane w nim orzecznictwo oraz poglądy doktryny m.in. postanowienie NSA z 11 grudnia 2020 r., II GZ 360/22; M. Wierzbowski (red.), Postępowanie administracyjne, egzekucyjne i sądowadministracyjne. Meritum, 2 wydanie, Warszawa 2022, s. 1049). Podkreślenia wymaga, że pojawiające się w praktyce organów administracji publicznej oraz orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności w przedmiocie wyznaczenia czasu trwania zawieszenia biegu przedawnienia nakładania kar administracyjnych przez okres 54 lub 71 dni, rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w ugruntowanym już orzecznictwie w sprawach nakładania kar dotyczących naruszenia obowiązku przekazania informacji API. Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w wyrokach z 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 568/23, 3 lipca 2024 r. sygn. II GSK 2387/23, 23 maja 2024 r. sygn. II GSK 1928/23, 21 marca 2024 r. sygn. II GSK 2040/21, 23 stycznia 2024 r. sygn. II GSK 771/23, wyraził pogląd, że czas trwania zawieszenia biegu terminu przedawnienia w opisanej sytuacji wynosił 71 dni, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni akceptuje takie stanowisko. Uwzględniając powyższe, stwierdzić należy, że pięcioletni termin przedawnienia nałożenia kary pieniężnej w sprawie uległ zawieszeniu w przedziale czasowym od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. a więc przez okres 71 dni, a następnie biegł dalej i upłynął dopiero dnia 21 maja 2024 r., a więc nie tylko po wydaniu, ale i doręczeniu Stronie ostatecznej decyzji Prezesa ULC w sprawie kary pieniężnej, co miało z kolei miejsce w dniu 10 maja 2019 roku. Istotnym jest przy tym wyłącznie fakt wydania zaskarżonej decyzji przed upływem okresu przedawnienia przewidzianego w art. 189g § 1 k.p.a. (por. uzasadnienie uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 listopada 2013 r. sygn. akt I OPS 6/13). Z kolei powoływane w skardze wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i Trybunału Konstytucyjnego dotyczące problematyki przedawnienia zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych i prawnych, choć zaistniałych w związku z pandemią COVID-19. Stwierdzając powyższe, Sąd uznał, że brak jest podstaw do zadania pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego co do zbadania zgodności art. 15zzr ust. 1 pkt 3 ustawy COVID-19 z art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji RP. Podkreślenia wymaga, że zawieszenie terminu przedawnienia w okresie obowiązywania art. 15 zzr ust. 1 ustawy COVID - 19 nie budzi zastrzeżeń tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych. Sąd podziela ponadto stanowisko Organu o braku podstaw do zastosowania w sprawie art. 189f k.p.a. tj. odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu. Zgodzić się należy z organem, że stwierdzone w kontrolowanych sprawach naruszenie prawa nie miało charakteru znikomego. Naruszenie obowiązku informacyjnego utrudniało prowadzenie kontroli granicznej i mogło wywołać skutki sprzeczne z celami, dla których obowiązek przekazania danych pasażerów został wprowadzony. Sądowi jest przy tym z urzędu wiadomym (w związku z innymi rozpoznanymi już w WSA w Warszawie sprawami ze skarg przewoźnika na decyzje Prezesa ULC w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za naruszenie obowiązku przekazywania informacji API), że przekazanie Straży Granicznej nieprawdziwych, czy też niepełnych informacji API nie było zdarzeniem o charakterze jednostkowym. Odnosząc się do zarzutu Przewoźnika dotyczącego naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu (pkt 6 skargi), Sąd stwierdza, że wskazane przez przewoźnika naruszenie polegające na braku wezwania do wypowiedzenia się co do zebranego materiału w siedmiodniowym terminie na etapie obu instancji, nie miało wpływu na wynika sprawy. Jak wynika z orzecznictwa, sam fakt pozbawienia strony czynnego uczestnictwa w toku postępowania administracyjnego nie oznacza, że decyzja taka, choć naruszająca zasadę postępowania administracyjnego będzie musiała zostać uchylona w trybie sądowej kontroli. Uchylenie takiej decyzji może nastąpić jedynie w sytuacji, gdy strona skarżąca wykaże, że umożliwienie jej wzięcia udziału w postępowaniu, a w szczególności przedsięwzięcie konkretnych czynności procesowych, mogłoby mieć istotny wpływ na treść wydawanej decyzji (p. wyrok NSA z 15 marca 2024 r., I GSK 287/23 – dostępny w CBOSA). Tymczasem, w realiach niniejszej sprawy, Przewoźnik takiej okoliczności nie wykazał. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.