VI SA/Wa 1163/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi D. Sp. j. z siedzibą w L. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę Sygn. akt: VI SA/Wa 1163/20 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2020 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] listopada 2019 r. stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia L. (dalej jako: skarżąca, Spółka). Ww. decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w L. (dalej jako: "WIF", "organ I instancji") udzielił Spółce zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A.", położonej w L. przy ul. [...]. Podstawą faktyczną stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia było ustalenie prowadzenia apteki ogólnodostępną przez podmiot leczniczy wpisany do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą zgodnie z ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. - ustawa o działalności leczniczej (Dz. U. z 2018, poz. 2190 ze zm.). Podstawą prawną rozstrzygnięć organów I oraz II instancji były przepisy art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3, art. 115 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 99 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2019 r. poz. 499 ze zm.; dalej: "u.p.f."), art. 11 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1375; dalej: "u.z."). Jak wynika z akt, w dniu [...] sierpnia 2019 r., WIF, na podstawie analizy Rejestru Podmiotów Leczniczych oraz Rejestru Aptek powziął informację, że Spółka figuruje w obydwu ww. Rejestrach, w tym w Rejestrze Aptek jako podmiot posiadający zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "A.", położonej w L., przy ul. [...]. Do dnia [...] sierpnia 2019 nie wpłynęła do WIF żadna informacja o rezygnacji z prowadzenia działalności objętej zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ani o wpływie wniosku do właściwego organu o wykreślenie Spółki z Rejestru Podmiotów Leczniczych. W związku z powyższym, pismem z dnia 3 września 2019 r., WIF zawiadomił Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej apteki ogólnodostępnej. Spółka w pismach z dnia 13 sierpnia 2019 r" 19 sierpnia 2019 r. oraz 11 września 2019 r. wskazywała na akt zaprzestania prowadzenia działalności leczniczej przed [...] sierpnia 2019 r. Nadto podnosiła, iż przed [...] sierpnia 2019 r składała wniosek o wykreślenie z Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą, jednak działanie to zakończyło się niepowodzeniem. Wyjaśniała, że mając świadomość zmian wprowadzanych ustawą z 7 czerwca 2018 r. - o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 1375), podjęła decyzję o wyłączeniu z przedmiotu swojej działalności Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej D. sp. j. z siedzibą w L. i wykreśleniu go z Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą i w dniu 26 lipca 2019 r. Spółka zbyła zorganizowaną część przedsiębiorstwa w postaci Niepublicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej na rzecz K. L. Z kolei K. L., jako wspólnik skarżącej Spółki, w dniu 27 maja 2019 r. przeniósł ogół praw i obowiązków przysługujących mu w Spółce na E. L. Spółka podniosła również, że w dniach 26 lipca 2019 r. oraz 30 lipca 2019 r. próbowała wykreślić podmiot leczniczy z Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą, jednak okazało się to niemożliwe z niezależnych od niej przyczyn technicznych. Uzyskawszy w dniu 2 sierpnia 2019 r. od organu rejestrowego informację o nieotrzymaniu wymaganego prawem wniosku, Spółka w tym samym dniu złożyła wniosek o wykreślenie z Rejestru. W piśmie z dnia 19 sierpnia 2019 r. Spółka poinformowała, że w dniu 16 sierpnia 2019 r. z pomocą informatyka odzyskała dane z logowań do Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia oraz zdjęcia ekranu laptopa, których kserokopie załączyła do wyjaśnień. Wobec podnoszonych przez Spółkę problemów z logowaniem do Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia (dalej: "CSIOZ"), WIF wystąpił do Wydziału Zdrowia, Rodziny i Polityki Społecznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w L. o zajęcie stanowiska w sprawie. W odpowiedzi na powyższe, [...] Urząd Wojewódzki w L. poinformował [...] WIF, że w tej kwestii wystąpił z zapytaniem do CSIOZ jako administratora systemu Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. Pismem z dnia 7 października 2019 r. Dyrektor CSIOZ wyjaśnił, że w okresie od 26 lipca 2019 r. do [...] sierpnia 2019 r. nie odnotowano problemów z logowaniem i przesyłaniem wniosków w systemie Rejestr Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą. Ponadto Dyrektor CSIOZ poinformował, że w ww. datach brak jest również w logach informacji o dokonywanych przez Spółkę czynnościach w zakresie tworzenia, edytowania lub wysyłania wniosku o wykreślenie z Rejestru. Ponadto administrator systemu potwierdził, że Strona złożyła wniosek o wykreślenie z Rejestru w dniu 2 sierpnia 2019 r. Pismem z dnia 16 października 2019 r., WIF zawiadomił Spółkę o zamiarze zakończenia postępowania. Pismem z 25 października 2019 r. Spółka złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu z pisma skierowanego przez nią do CSIOZ w przedmiocie wyjaśnienia okoliczności wystąpienia przez Spółkę z wnioskiem o wykreślenie z Rejestru, które zakończyło się niepowodzeniem. WIF w związku z wnioskami strony kilkukrotnie przedłużał termin na złożenie dokumentu, ostatecznie przyjmując, że dalsze przedłużanie terminu do złożenia ewentualnej odpowiedzi CSIOZ na pismo Strony jest bezcelowe. WIF zakończył przedmiotowe postępowanie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], od której odwołanie złożyła Spółka. Zarzuciła rażące naruszenie konstytucyjnej zasady zaufania obywatela do państwa oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a., zasady zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Główny Inspektor Farmaceutyczny, w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] marca 2020 r., utrzymującej w mocy decyzję [...] WIF z dnia [...] listopada 2019 r., podtrzymał ustalenia faktyczne oraz ich ocenę, dokonane przez organ I instancji. Wskazał, iż Spółka nie złożyła przed dniem 2 sierpnia 2019 r. skutecznie wniosku o wykreślenie jej z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W logach systemu brak jest informacji o dokonywanych przez Stronę w okresie od dnia 26 lipca 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2019 r. czynności w zakresie tworzenia, edytowania lub wysłania wniosku. Jednocześnie, we wskazanym okresie administrator ww. rejestru nie odnotował problemów z logowaniem i przesyłaniem wniosków w systemie (dowód: pismo Dyrektora Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia z dnia 7 października 2019 r., k. 116). Powyższych ustaleń nie podważają okoliczności podnoszone przez Stronę, tj. fakt logowania się przez nią w systemie w dniach 26 i 30 lipca 2019 r., a także w późniejszych datach, tj. w dniach 2, 12 i 14 sierpnia 2019 r. (dowód: pisemne wyjaśnienia, np. pismo z dnia 11 września 2019 r., k. 73; wydruk dot. danych logowania, k. 78; dokumentacja zdjęciowa, k. 80). Przedłożona przez Stronę dokumentacja wskazuje wyłącznie na logowanie się do systemu, ale nie potwierdza złożenia skutecznego wniosku o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą przed dniem 2 sierpnia 2019 r., ani nie wskazuje na konkretne nieprawidłowości sytemu, które miałyby wystąpić w związku ze złożeniem wniosku w ustawowym terminie. GIF wskazał, iż zgodnie z art. 11 ust. 1 u.z., przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. w dniu 1 sierpnia 2018 r,) posiadają zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego lub są wpisani do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi oraz są jednocześnie wpisani do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art, 4, są obowiązani, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy (tj. do dnia [...] sierpnia 2019 r.): 1. poinformować organ wydający zezwolenie lub dokonujący wpisu do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem lub wpisem do rejestru albo 2. wystąpić z wnioskiem o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4. W przypadku niepodjęcia czynności, o których mowa w art. 11 ust. 1 u.z., zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego wygasa, a podmiot wpisany do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi podlega wykreśleniu z tego rejestru z dniem upływu terminu określonego w art. 11 ust. 1 u.z. (art. 11 ust. 2 u.z.). Organ podkreślił, iż udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego (art. 99 ust. 2 u.p.f.). Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ma zaś charakter deklaratoryjny, tj. potwierdza "automatyczne" wystąpienie skutku prawnego określonego w art. 11 ust. 2 u.z. Innymi słowy, decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia nie kreuje skutku z chwilą jej wydania. Odzwierciedleniem wygaśnięcia zezwolenia jest wykreślenie apteki z rejestru aptek administrowanego przez CSIOZ i ma wtórny, techniczny charakter. Treść normy prawnej zawartej w danym przepisie (przepisach) determinuje zakres okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Z treści art. 11 ust. 1 i 2 u.z. wynika, że samo niewystąpienie przez przedsiębiorcę z wnioskiem o wykreślenie z rejestru podmiotów leczniczych, albo niepoinformowanie WIF o rezygnacji z prowadzonej działalności aptecznej, stanowi samodzielną przesłankę do stwierdzenia przez właściwy organ wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W konsekwencji, w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej z uwagi na niewykonanie obowiązku z art. 11 u.z., nie ma obowiązku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie faktycznego wykonywania działalności leczniczej przez posiadacza tego zezwolenia, który widnieje w rejestrze pomiotów wykonujących działalność leczniczą. Innymi słowy, jednymi okolicznościami istotnymi dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w powyższym zakresie są: poinformowanie WIF o rezygnacji z prowadzenia apteki, ewentualnie złożenie wniosku o wykreślenie podmiotu leczniczego - w ustawowo wyznaczonym terminie, tj. do dnia 1 sierpnia 2019 r. włącznie. Jednocześnie GIF zauważył, że brak jest podstaw do zastosowania innej wykładni art. 11 ust. 1 i 2 u.z., aniżeli wykładnia literalna. Brzmienie wskazanego przepisu nie pozostawia bowiem wątpliwości co zakresu obowiązku nałożonego na przedsiębiorcę, jak również co do konsekwencji jego niedopełnienia. Według organu odwoławczego, ograniczenie swobody działalności gospodarczej wynikające z treści przepisu art. 11 ust. 2 u.z. podyktowane jest celami ochrony zdrowia. Zasadniczym problemem, któremu przeciwdziałać miała nowelizacja z dnia 7 czerwca 2018 r., było wykorzystywanie faktu posiadania przez jednego przedsiębiorcę prawa do wykonywania działalności leczniczej, jak również do prowadzenia apteki ogólnodostępnej albo hurtowni farmaceutycznej. Dopuszczalność takiego ukształtowania prowadzonej działalności gospodarczej znacząco ułatwiała takiemu przedsiębiorcy dokonywanie transferów produktów leczniczych pomiędzy należącymi do niego przedsiębiorstwem podmiotu leczniczego (zakładem leczniczym), a przedsiębiorstwem apteki, albo przedsiębiorstwem hurtowni farmaceutycznej, omijając tym samym zakaz zbywania produktów leczniczych nabytych w celu wykonywania działalności leczniczej, o którym stanowi art. 87 u.p.f. Ustawodawca, poprzez art. 11 ust. 1 i 2 u.z., chciał zatem całkowicie wyeliminować sytuację, w której jednemu podmiotowi przysługuje prawo do prowadzenia działalności leczniczej oraz działalności z zakresu obrotu detalicznego, albo hurtowego produktami leczniczymi. Ustawodawca jednoznacznie określił przy tym następujące z mocy prawa skutki niedokonania wyboru pomiędzy prowadzonymi przez przedsiębiorcę działalnościami, w postaci pozbawienia go uprawnień do prowadzenia obu tych działalności. GIF podkreślił, że przyjęcie, jak chce tego strona, że skutek z art. 11 ust. 2 u.z. nie następuje, jeżeli przedsiębiorca zaniechał faktycznego prowadzenia jednej z działalności, uprawniałoby podmiot chcący działać nieuczciwie do kontynuowania zabronionej prawem działalności. Odnosząc przedstawione wyżej przepisy do okoliczności niniejszej sprawy, organ stwierdził, że skoro Spółka nie złożyła w terminie, tj. do dnia [...] sierpnia 2019 r., do Wojewody [...] wniosku o wykreślenie Spółki z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz nie poinformowała WIF we wskazanym terminie o rezygnacji z prowadzenia apteki, to zgodnie z art. 11 ust. 2 u.z. udzielone jej zezwolenie nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "A." w L., ul. [...], wygasło z dniem 2 sierpnia 2019 r. Organ wskazał, iż okolicznością istotną dla ustalenia realizacji obowiązku ustanowionego w art. 11 ust. 1 u.z. było złożenie do organu rejestrowego wniosku o wykreślenie Spółki z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, ewentualnie poinformowanie WIF o rezygnacji z prowadzenia przedmiotowej apteki. W konsekwencji, zawarcie umowy o przeniesienie ogółu praw i obowiązków wspólnika w Spółce, sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz pozostałe związane z tym czynności, o których Strona informowała WIF, przesyłając stosowną dokumentację do organu, nie stanowią okoliczności istotnych dla niniejszego postępowania. Organ odwoławczy uznał za bezzasadny pogląd Spółki, jakoby komunikat mailowy WIF z dnia 1 kwietnia 2019 r. wprowadzał w błąd co tego, jaki organ jest właściwy do złożenia wniosku o wykreślenie podmiotu z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz wskazywał na wtórny, techniczny charakter złożenia takiego wniosku. Wskazał, iż WIF przytaczając treść art. 11 ust. 1 i 2 u.z., zidentyfikował powyższą podstawę prawną. Nie sposób uznać działania WIF za formę naruszenia art. 8 k.p.a. GIF podkreślił, że przedsiębiorcy prowadzący równolegle dwa wyżej wskazane rodzaje działalności mieli 12 miesięcy na dostosowanie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej do nowych wymogów prawnych i wystąpienie z wnioskiem do organu rejestrowego o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Spółka wniosła od powyższej decyzji GIF skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzuciła uchybienia procesowe, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenia: 1) art. 7, art. 8, 77 § 1 art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego i tym samym niemożliwość właściwej oceny zaistniałych okoliczności oraz tym samym sporządzenie uzasadnienia niezgodnie z wymogami wynikającymi z art. 107 § 3 k.p.a., a zatem niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz naruszenie zasady zaufania obywateli do organów państwa; 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazała nadto, iż uchybieniami procesowymi organu I instancji, które miały istotny wpływ na wynik sprawy poza wymienionymi w pkt 1) j.w., są naruszenia: 1) art. 9 poprzez zaniechanie należytego i wyczerpującego informowania Skarżącej oraz czuwania aby Skarżąca nie poniosła szkody z powodu nieznajomości prawa, w szczególności również pozostawienie Skarżącej w błędzie co do interpretacji znaczenia zmian w Ustawie z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw (art. 11, art. 1 pkt. 28); 2) art. 12 § 1 poprzez zaniechania uniemożliwiające Skarżącej dokonanie czynności przed innym organem - właściwym, w czasie przewidzianym normą zawartą w art. 11 Ustawy z dnia 7 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw; 3) art. 63 § 1 poprzez zaniechanie ustalenia treści żądania Skarżącej skierowanego do tego organu; 4) art. 64 § 2 poprzez zaniechanie ustalenia treści żądania Skarżącej skierowanego do tego organu; 5) art. 14 § 2 poprzez zaniechanie podjęcia formalnie odnotowanych czynności mających na celu zawiadomienie Spółki o potrzebie dokonania czynności przed innym organem - właściwym; 6) art. 65, art. 66 poprzez zaniechanie przekazania sprawy według właściwości organu; 7) art. 7b poprzez brak bezpośredniego współdziałania Wojewódzkiego Inspektoratu Farmaceutycznego z Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia (CSIOZ) celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Z powyższych przyczyn Skarżąca na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 135 p.p.s.a wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie bądź stwierdzenie nieważności poprzedzającej zaskarżoną decyzją decyzji organu I instancji. Ponadto, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. – wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji oraz wskazanie sposobu załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcia na podstawie art. 145a § 1, a na wypadek uznania przez sąd, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji wnosi o jej uchylenie jak w punkcie 1) powyżej. Wniosła także o rozważenie wskazania jako sposobu załatwienia sprawy zobowiązania organu I instancji do właściwego załatwienia sprawy w trybie art. 65 lub 66 k.p.a. umożliwiającego uznanie wykreślenia Spółki z Rejestru Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą z datą złożenia dokumentów w Wojewódzkim Inspektoracie Farmaceutycznym w L. tj. z datą 29 lipca 2019 r. Wniosła również o zasądzenie od organu na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W związku z ograniczonym dostępem do akt sprawy z uwagi na zagrożenie epidemiologiczne, wniosła o umożliwienie przedstawienia dodatkowych wniosków dowodowych po zapoznaniu się z aktami. Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał prezentowane w zaskarżonej decyzji stanowisko, jak również związaną z nim argumentację. Pismem z dnia 12 maja 2020 r. stanowisko w sprawie zajął Rzecznik Małych i Średnich Przedsiębiorców, wstępując do postępowania sądowego na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. o Rzeczniku Małych i Średnich Przedsiębiorców (Dz.U. z 2018 r. poz. 648 t.j.), Rzecznik zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 11 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 czerwca 2018 roku w zw. z art. 20, art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez jego błędną wykładnię, która doprowadziła do wydania przez organ decyzji w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w stosunku do przedsiębiorcy, który na dzień [...] sierpnia 2019 roku nie prowadził jednocześnie działalności gospodarczej polegającej na obrocie produktami leczniczymi oraz działalności leczniczej, w sytuacji gdy celem ustawy zmieniającej było wprowadzenie zakazu faktycznego łączenia obu profili działalności gospodarczej, a nie automatyczne wykreślanie przedsiębiorców, którzy na dzień 0[...] sierpnia 2019 roku rzeczywiście nie prowadzili równocześnie obu działalności gospodarczych, a jedynie nie dokonali odpowiedniego zgłoszenia. W tej sytuacji więc organ, winien był odstąpić od wykładni literalnej i posłużyć się wykładnią prokonstytucyjną ww. przepisu, uwzględniającą cel i funkcję jego wprowadzenia, tak aby zapewnić realizację celu ustawy zmieniającej i nie naruszyć art. 20, art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, 2. przepisów prawa materialnego, tj. art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców w zw. z art. 7a § 1 k.p.a., poprzez ich niezastosowanie i nierozstrzygnięcie wątpliwości co do interpretacji treści normy prawnej wynikającej z art. 11 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej, na korzyść przedsiębiorcy, co doprowadziło do wadliwego odkodowania ww. normy prawnej, a w konsekwencji wydania błędnej decyzji w sprawie, 3. przepisów praw materialnego, tj. art. 11 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej w związku z art. 12 Prawa przedsiębiorców i wydanie decyzji w sprawie z naruszeniem zasady proporcjonalności, poprzez zastosowanie środków prawnych w postaci stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej w sytuacji, gdy w stanie faktycznym będącym przedmiotem postępowania nie występowało ryzyko wystąpienia jakiegokolwiek nadużycia ze strony przedsiębiorcy, co doprowadziło do zastosowania środków nieproporcjonalnych do celu w jakim został wprowadzony art. 11 ust. 1 i 2 ustawy zmieniającej, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Rzecznik wniósł o uchylenie zaskarżonej Decyzji w całości oraz uchylenie decyzji organu pierwszej instancji a także umorzenie postępowania w sprawie. Rzecznik zauważył, że Główny Inspektor Farmaceutyczny ograniczył się wyłącznie do zastosowania w niniejszej sprawie literalnej wykładni art. 11 ustawy zmieniającej. Doprowadziło to do wydania przez GIF rozstrzygnięcia rażąco niesprawiedliwego, sprzecznego z konstytucyjną zasadą wolności działalności gospodarczej wynikającą z art. 20 Konstytucji RP, a której ograniczenie dopuszczalne jest tylko ze względu na ważny interes publiczny i tylko przy pomocy środków koniecznych i niezbędnych do osiągnięcia zamierzonego celu (art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Ograniczając się bowiem jedynie do wykładni literalnej wyżej cytowanego przepisu należy zgodzić się z GIF, że w sytuacji posiadania na dzień [...] sierpnia 2019 roku przez przedsiębiorcę zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego przy jednoczesnym figurowaniu w rejestrze podmiotów wykonujących działalność medyczną i niepoinformowaniu organu wydającego zezwolenie lub dokonującego wpisu do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi o rezygnacji z prowadzonej działalności leczniczej, jak w tym konkretnym przypadku, zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej wygasa, a wpis do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi podlega wykreśleniu. Jednakże z powyższą literalną wykładnią cytowanego przepisu, zdaniem Rzecznika, nie sposób jednak pogodzić celu, jaki przyświecał wprowadzeniu ustawy zmieniającej. Celem było zapewnienie obywatelom dostępu do leków, poprzez przeciwdziałanie wynaturzeniom procesu obrotu skutkującym wywozem produktów leczniczych za granicę, a któremu sprzyjało łączenie prowadzenia działalności związanej z obrotem produktami leczniczymi z wykonywaniem działalności leczniczej. Rzecznik przywołał fragmenty uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej, w którym między innymi wskazano, że "w przypadku, gdyby pośrednik w obrocie produktami leczniczymi wykonywał którąkolwiek z wyżej wymienionych działalności, zgodnie z propozycją zmiany odnośnie do art. 73f ustawy nowelizowanej, GIF będzie musiał wydać decyzję o zakazie wykonywania przez pośrednika w obrocie produktami leczniczymi działalności objętej wpisem do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi. Jednocześnie zgodnie z projektowanym art. 103 ustawy nowelizowanej wojewódzki inspektor farmaceutyczny ma cofać zezwolenie na prowadzenie apteki, w przypadku gdy okaże się, że podmiot ją prowadzący wykonywał którąkolwiek z wyżej wymienionych działalności". W ocenie Rzecznika, z uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej wprost wynika, że celem ustawy zmieniającej było zapobiegnięcie faktycznemu łączeniu obu rodzajów działalności, a sankcją za jego nie przestrzeganie miało być wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, punktu aptecznego oraz wykreślenie z rejestru pośredników w obrocie produktami leczniczymi. Tym samym a contrario, zdaniem Rzecznika, z powyższego wypływa jednoznaczny wniosek, że zamiarem Ustawodawcy nie było więc objęcie zakresem ww. przepisu przedsiębiorcy, który w dniu [...] sierpnia 2019 roku nie prowadził jednocześnie obu profili działalności gospodarczej, a jedynie nie dopełnił nałożonych na niego obowiązków formalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a."). Tak więc, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak również utrzymana nią w mocy decyzja Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. z dnia [...] listopada 2019 roku nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W działaniu zarówno Głównego Inspektora Farmaceutycznego, jak i Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w L. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że sformułowane w skardze zarzuty dotyczą naruszenia przepisów prawa procesowego. Jak wynika z powszechnie akceptowanego stanowiska sądów administracyjnych, potwierdzenie ich zasadności mogłoby w rezultacie czynić zbędnym lub przynajmniej przedwczesnym rozpatrywanie prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego. Nie sposób jednak nie zauważyć, iż zarzuty procesowe w niniejszej sprawie oscylują wokół interpretacji art. 11 ust. 1 pkt 1 i 2 u.z. (nowelizacji z 7 czerwca 2019 r.). Kluczowym dla rozpoznania niniejszej sprawy, zwłaszcza w świetle zarzutów skargi, jest więc udzielenie odpowiedzi na pytanie, czy wskazane przez skarżąca przepisy proceduralne obligowały organy I i II instancji do badania stanu faktycznego sprawy pod kątem okoliczności wskazywanych w zarzutach, czy tez organ postąpił prawidłowo, czyniąc zadość przytoczonemu przepisowi prawa materialnego, ograniczając swoją kognicje do stwierdzenia zaistnienia przesłanek w nim zawartych. Niewątpliwie ustalenie prawidłowej wykładni ww. przepisów ustawy nowelizującej, determinuje więc zakres postępowania dowodowego, do którego przeprowadzenia były zobowiązane organy inspekcji farmaceutycznej. Z tych też względów Sąd w pierwszej kolejności dokona na wstępie niezbędnej dla rozpoznania sprawy wykładni prawa materialnego - art. 11 ust. 1 i 2 ustawy nowelizującej. I tak, w myśl art. 11 ust. 1 ustawy nowelizującej, przedsiębiorcy, którzy w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy posiadają zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego lub są wpisani do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi oraz są jednocześnie wpisani do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4, są obowiązani, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy: 1) poinformować organ wydający zezwolenie lub dokonujący wpisu do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem lub wpisem do rejestru albo 2) wystąpić z wnioskiem o wykreślenie z rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 4. Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 2 cyt. ustawy, w przypadku niepodjęcia czynności, o których mowa w ust. 1, zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, hurtowni farmaceutycznej produktów leczniczych weterynaryjnych, apteki ogólnodostępnej lub punktu aptecznego wygasa, a podmiot wpisany do Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi podlega wykreśleniu z tego rejestru z dniem upływu terminu określonego w ust. 1. Analizując brzmienie powyższego przepisu, stwierdzić należy że w sposób jednoznaczny definiuje zarówno adresatów, do których jest skierowany, jak i ciążący na nich obowiązek, jak również sankcję za jego niewykonanie. Wbrew stanowisku prezentowanemu przez Rzecznika Małych i Średnich Przedsiębiorców, przepis ten jasno mówi o przedsiębiorcach, którzy w dniu wejścia w życie ustawy nowelizującej posiadają zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz są jednocześnie wpisani do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W żaden sposób przepis ten nie odnosi się do faktycznego wykonywania działalności leczniczej przez przedsiębiorcę prowadzącego również działalność w zakresie obrotu produktami leczniczymi. Zatem przepis art. 11 ustawy nowelizującej obejmuje swoim zakresem tych przedsiębiorców, którzy w dniu wejścia w życie ww. ustawy, posiadają zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oraz są jednocześnie wpisani do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą (zgodnie z art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej). I to ci przedsiębiorcy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy powinni poinformować organ wydający zezwolenie o rezygnacji z prowadzonej działalności objętej zezwoleniem albo wystąpić z wnioskiem o wykreślenie z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Sankcją za niepodjęcie powyższych czynności, było wygaszenie zezwolenia na prowadzenie między innymi apteki ogólnodostępnej. Jednocześnie przedsiębiorca ten z upływem powyższego dwunastomiesięcznego terminu podlegał wykreśleniu z Krajowego Rejestru Pośredników w Obrocie Produktami Leczniczymi. Tym samym adresaci przepisu art. 11 ustawy nowelizującej nie musieli bynajmniej działalności leczniczej prowadzić. Wystarczało, że dysponowali prawem do jej wykonywania. Jeżeli jednocześnie przedsiębiorca, chciał zapobiec wygaszeniu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, z upływem 12 miesięcy od wejścia w życie przepisów ustawy nowelizującej, winien był wystąpić z wnioskiem o wykreślenie go z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. W ocenie Sądu, termin ten z pewnością pozwalał przedsiębiorcom na podjęcie przemyślanej decyzji o wyborze rodzaju prowadzonej działalności. Jeszcze raz podkreślenia wymaga, że w żaden sposób przepis art. 11 ustawy nowelizującej nie uzależniał zaistnienia sankcji wygaszenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej od wykazania przez organy inspekcji farmaceutycznej rzeczywistego jej prowadzenia na dzień [...] sierpnia 2019 roku przez przedsiębiorcę, dysponującego równolegle zezwoleniem na prowadzenie apteki. Nie można tym samym zgodzić się z postulowaną zarówno przez Rzecznika taką wykładnią wspomnianego przepisu, która sankcję wygaszenia zezwolenia na prowadzenie apteki dla przedsiębiorcy wiązałaby z koniecznością wykazania przez organy inspekcji farmaceutycznej rzeczywistego prowadzenia działalności leczniczej. Przy, w istocie nie budzącym żadnych wątpliwości na gruncie wykładni językowej brzmieniu przepisu art. 11 ustawy nowelizującej, próba całkowitej jego zmiany z powołaniem się na argumenty słusznościowe, nie zasługuje na aprobatę. W doktrynie i w orzecznictwie trafnie akcentuje się przy tym prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Oczywiście przyjmuje się, że w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego znaczenia przepisu. Może to mieć miejsce, gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm, prowadzi do absurdalnych z punktu widzenia społecznego lub ekonomicznego konsekwencji, rażąco niesprawiedliwych rozstrzygnięć lub pozostaje w oczywistej sprzeczności z powszechnie akceptowanymi normami moralnymi (por. np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego dnia 28 czerwca 2000 r. K 25/99, OTK Zb.Urz. 2000, nr 5, poz. 141 oraz wyroki Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 1993 r., III ARN 84/92, OSNC 1993, nr 10, poz. 183, z dnia 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7, uchwały z dnia 3 listopada 1997 r., III ZP 38/97, OSNAPUS 1998, nr 8, poz. 234, z dnia 8 lutego 2000 r., I KZP 50/99, OSNKW 2000, nr 3-4, poz. 24 i uchwała składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2003 r., III CZP 8/03, OSNC 2004, nr 1, poz. 1). Zdaniem Sądu, w realiach przedmiotowej sprawy, po pierwsze, taka wyjątkowa sytuacja nie występuje. W szczególności trudno szukać przesłanek aksjologicznych tak radykalnej zmiany rozumienia przepisu, chociażby w świetle, z jednej strony, 12 - miesięcznego terminu na podjęcie decyzji, co do wyboru rodzaju prowadzonej działalności, przez podmioty dysponujące zarówno zezwoleniem na prowadzenie apteki, jak i wpisanym do rejestru podmiotów leczniczych, a z drugiej jej wysoce profesjonalnego charakteru, wymagającego w oczywisty sposób bieżącej analizy zmieniających się przepisów, szczegółowo regulujących funkcjonowanie podmiotów na rynku farmaceutycznym. Nie można więc przyjąć propozycji wykładni, która wbrew gramatycznemu brzmieniu art. 11 ustawy nowelizującej, prowadziłaby do całkowitej zmiany w zakresie adresatów sankcji normy prawnej, jak i obowiązków organów administracji publicznej, które, co należy przypomnieć, zobligowane są do respektowania wynikającej z art. 6 k.p.a. zasady praworządności (legalizmu). Nakłada ona na organy administracji publicznej obowiązek stosowania przepisów obowiązujących w dniu wydania decyzji do stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji oraz jednolitej i spójnej interpretacji przepisów prawa (p. wyrok WSA w Gdańsku z 29 czerwca 2005 r., III SA/Gd 257/04, LEX nr 203455). W konsekwencji, takiej wykładni prawotwórczej, polegającej w istocie na swoistym "poprawianiu" ustawodawcy, nie da się zaakceptować ze względów zasadniczych, wynikających z konstytucyjnego podziału kompetencji władzy państwowej (p. uchwała Sądu Najwyższego, cała izba SN - Izba Cywilna z dnia 14 października 2004 r. sygn. akt III CZP 37/04). Po drugie, nie sposób dopatrzeć się wskazywanego przez Rzecznika rozumienia przepisu również na gruncie wykładni celowościowej, wywodzonej z przyjętej przez strony interpretacji uzasadnienia projektu ustawy nowelizującej. Należy zauważyć, że samo uzasadnienie projektu danej ustawy nie może uchodzić za autentyczną wykładnię przepisu. Wykładnia autentyczna możliwa jest tylko w takim systemie prawnym, który wyposaża prawodawcę w instrument prawny, przy zastosowaniu którego może on autorytatywnie wypowiedzieć się na temat prawidłowego rozumienia wydanego aktu prawnego. W Konstytucji RP takiego instrumentu prawnego jednak nie przewidziano, a ponieważ proces legislacyjny prowadzony jest kolejno przez trzy organy: Sejm, Senat i Prezydenta, niełatwo nawet teoretycznie wskazać ten organ, który wykładni autentycznej mógłby dokonać. Do takiej roli nie może pretendować samo uzasadnienie projektu ustawy (p. wyrok NSA z dnia 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 1499/11). Reasumując, w ocenie Sądu, przedstawiona przez Rzecznika, wykładnia powołanego przepisu ustawy nowelizującej, ewidentnie wychodzi poza jego leksykalny sens i zmierza do jego poprawienia. Co więcej, analizując samo uzasadnienie rządowego projektu zmiany ustawy – Prawo farmaceutyczne, w relewantnym dla przedmiotu sprawy obszarze, widocznym jest, że skupia się ono przede wszystkim na wyjaśnieniu przesłanek zasadności wprowadzenia przepisów ograniczających równoczesne łączenie działalności gospodarczej (nie tylko w zakresie jej rodzaju, ale też różnych etapów łańcucha obrotu), wskazując na konieczność przeciwdziałania wynaturzeniom procesu obrotu. Dlatego też Rada Ministrów zaproponowała przepisy skutkujące tym, że właściwy organ odmawia wydania właściwego zezwolenia lub odmawia dokonania wpisu do właściwego rejestru, w przypadku gdy wnioskodawca prowadzi już inny rodzaj działalności związany z obrotem produktami leczniczymi lub wykonywaniem działalności leczniczej albo wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na prowadzenie takiej działalności lub o wpis do właściwego rejestru. Regulacje te przewidziano analogicznie dla wszystkich podmiotów związanych z obrotem produktami leczniczymi (hurtownie farmaceutyczne, apteki, punkty apteczne, pośrednicy w obrocie produktami leczniczymi) oraz dla podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Stąd nowelizacja wprowadziła nowe brzmienie art. 101 pkt 3) i 103 p.f. I tak po zmianie art. 101 pkt 3 p.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy: 3) wnioskodawca posiada zezwolenie na wytwarzanie lub import produktu leczniczego albo produktu leczniczego weterynaryjnego albo wystąpił z wnioskiem o wydanie takiego zezwolenia, prowadzi hurtownię farmaceutyczną lub hurtownię farmaceutyczną produktów leczniczych weterynaryjnych albo wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na jej prowadzenie, zajmuje się pośrednictwem w obrocie produktami leczniczymi albo wystąpił z wnioskiem o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 73a ust. 3, lub wykonuje działalność leczniczą albo wystąpił z wnioskiem o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej". Z kolei w art. 103 p.f., po ust. 1, dodano ust. 1a, skutkiem czego, wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, jeżeli w odniesieniu do podmiotu prowadzącego aptekę wystąpiła okoliczność wymieniona w art. 101 pkt 3." Natomiast uzasadnienie projektu milczy na temat regulacji relewantnego dla sprawy art. 11 ustawy nowelizującej, mającego w oczywisty sposób odmienny cel, niż przytoczone powyżej zmienione i obowiązujące regulacje ustawy – Prawo farmaceutyczne, a mianowicie umożliwienie przedsiębiorcom posiadającym zezwolenie na prowadzenie między innymi apteki oraz wpisanym do rejestru podmiotów leczniczych, dokonanie stosownego wyboru rodzaju działalności. Nie sposób nie zauważyć też, że w myśl art. 103 ust. 1a, wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, nie tylko wobec podmiotu, który wykonuje działalność leczniczą, ale także takiego, który wystąpił z wnioskiem o wpis do rejestru, o którym mowa w art. 100 ust. 1 ustawy z Należy zatem zaaprobować stanowisko organów inspekcji farmaceutycznej, że niewystąpienie z przedmiotowym wnioskiem jest samodzielną podstawą do stwierdzenia przez właściwy organ wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie tej apteki ogólnodostępnej. Wojewódzki inspektor farmaceutyczny nie ma obowiązku przeprowadzenia w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej postępowania wyjaśniającego w zakresie faktycznego wykonywania działalności leczniczej przez posiadacza tego zezwolenia, który widnieje w rejestrze pomiotów wykonujących działalność leczniczą. Zakresem przedmiotowym tego postępowania jest bowiem wyłącznie stwierdzenie wystąpienia przesłanki wygaśnięcia zezwolenia, o której mowa w art. 11 ust. 1 nowelizacji z 7 czerwca 2018 r. Oznacza to, że obowiązkiem wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego jest weryfikacja, czy posiadacz zezwolenia widnieje w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą oraz czy, złożył on, w ustawowym terminie wniosek o wykreślenie z niego. Ta okoliczność stanowiłaby bowiem przesłankę negatywną dla wygaśnięcia zezwolenia i wykluczałaby stwierdzenie takiego wygaśnięcia. Wynika z tego, iż okolicznością istotną dla ustalenia realizacji obowiązku ustanowionego w art. 11 ust. 1 u.z. było złożenie w terminie do dnia [...] sierpnia 2019 r. do organu rejestrowego wniosku o wykreślenie Spółki z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą, ewentualnie poinformowanie WIF o rezygnacji z prowadzenia przedmiotowej apteki. W konsekwencji, zawarcie umowy o przeniesienie ogółu praw i obowiązków wspólnika w Spółce, sprzedaż zorganizowanej części przedsiębiorstwa oraz pozostałe związane z tym czynności, o których Strona informowała WIF, przesyłając stosowną dokumentację do organu, nie mogły być uznane za istotne dla rozstrzygnięcia kontrolowanego postępowania. Konsekwencją przyjęcia zaprezentowanej wykładni art. 11 ustawy nowelizującej był brak konieczności prowadzenia przez organy inspekcji farmaceutycznej dodatkowego postępowania dowodowego odnośnie faktycznego prowadzenia przez podmiot dysponujący zezwoleniem na prowadzenie apteki działalności leczniczej. Skoro zaś ustalenia faktyczne w tym zakresie uznane zostały za zbędne, gdyż pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie, tym samym nie zasługują na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia przez organy inspekcji farmaceutycznej art. 7, art. 8,77 § 1 , 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jak również art.9, 12 § 1, 63 § 1, 64 § 2, 14 § 2, 65, 66 i 7b k.p.a. Zdaniem Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Nie ulega bowiem wątpliwości, że spółka w dniu 2 sierpnia 2019 roku złożyła do Wojewody [...] wniosek o wykreślenie jej z rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą. Rację ma GIF, że z punktu widzenia prawa istotne było, aby wniosek ten spółka złożyła do dnia [...] sierpnia 2019 r. Tylko w tej sytuacji uniknęłaby skutku w postaci wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Natomiast konsekwencją braku podjęcia ww. czynności przez spółkę w postaci złożenia ww. wniosku do dnia [...] sierpnia 2019 roku, jest wygaśnięcie z mocy prawa zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. Oznacza to, że zarówno rozstrzygnięcie WIF, jak i utrzymująca je w mocy decyzja GIF, są prawidłowe. Należy wskazać w tym miejscu, iż udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego (art. 99 ust. 2 u.p.f.). Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej ma zaś charakter deklaratoryjny, tj. potwierdza wystąpienie z mocy prawa skutku określonego w art. 11 ust. 2 u.z. Z tego wynika, iż wszelkie zarzuty Spółki dotyczące wadliwego, w jej ocenie, działania organu, który winien był w sposób bardziej lojalny ( z poszanowaniem kodeksowej zasady zaufania do organu, zasady rzetelnej informacji, prawidłowego ustalenia treści żądań strony, a także przekazywania spraw według właściwości czy też brak podjęcia współdziałania organu z CSIOZ) odkodować jej zamiar bądź pouczyć o ciążącym na niej obowiązku, są niezasadne, w sytuacji wyraźnego rozwiązania prawnego zastosowanego przez ustawodawcę. Skutek – wygaśnięcie udzielonego uprzednio zezwolenia – jest prostą konsekwencją niedopełnienia skonkretyzowanego w art. 11 ust. 1 u.z. obowiązku, o którym mowa powyżej, przez stronę. Nie przewidziano przy tym żadnych okoliczności egzoneracyjnych, ani tym bardziej – ekskulpacyjnych, które mogłyby chronić stronę przed zajściem wskazanej sankcji ustawowej. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.