V SA/Wa 1203/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Jadwiga Smołucha, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w zapłacie należności z tytułu zwrotu dofinansowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej na rzecz S. G. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej przez S. G. (dalej: "Strona", "Skarżący") do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej (dalej: "Minister", "organ odwoławczy") z [...] maja 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (dalej: "PARP", "organ I instancji") z [...] grudnia 2019 r. nr [...] znak: [...], orzekającą o odpowiedzialności S. G. byłego Wiceprezesa Zarządu Centrum Badawczo-Rozwojowego [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. za zobowiązania Spółki, z tytułu obowiązku zwrotu środków w wysokości 21 231,14 zł określonych decyzją PARP z [...] października 2014 r., nr [...] wraz z odsetkami oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Rozstrzygnięcie to zapadło w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu [...] października 2014 r. PARP wydał decyzję nr [...], w której zobowiązał Centrum Badawczo-Rozwojowe [...]sp. z o.o. z siedzibą w K. do zwrotu łącznej kwoty 21 231,14 zł wraz z odsetkami. Obowiązek zwrotu środków wynikał ze stwierdzonych nieprawidłowości w wykonaniu umowy o dofinansowanie nr [...] zawartej w dniu 5 września 2011 r. pomiędzy PARP i Beneficjentem, której przedmiotem była realizacja projektu pn. "Wsparcie na dokonanie międzynarodowego zgłoszenia patentowego na wynalazek: Wirnikowe urządzenie do przejmowania i rozpraszania energii zderzenia". Umowa została zmieniona aneksami: nr [...] z 12 kwietnia 2012 r., nr [...] z 28 sierpnia 2012 r. i nr [...]. Podstawową nieprawidłowością, która zaistniała w toku wykonywania umowy o dofinansowanie był fakt, że w dniu 6 maja 2013 r. została zawarta umowa konsolidacyjna dotycząca przeniesienia praw i obowiązków między Centrum Badawczo- Rozwojowym [...] sp. z o.o., a [...] sp. z o.o. w organizacji. Na podstawie powyższej umowy zostały przeniesione wszelkie prawa i obowiązki związane z realizacją projektu oraz umowy z nią związanej. W pkt 2 tej umowy konsolidacyjnej [...] sp. z o.o. w organizacji została określona jako prawny kontynuator wszelkich praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy. Jak wyjaśnił PARP, powyższa umowa przeniesienia praw i obowiązków została zawarta z naruszeniem § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym Beneficjent zobowiązuje się w okresie kwalifikowalności wydatków, o którym mowa § 6 ust. 3 oraz do dnia zakończenia okresu trwałości Projektu, o którym mowa w § 8 ust. 2, do nieprzenoszenia na inny podmiot praw i obowiązków wynikających z Umowy, bez uprzedniej zgody Instytucji Wdrażającej/instytucji Pośredniczącej II stopnia. Zatem przeniesienie praw i obowiązków wynikających z umowy o dofinansowanie bez zgody PARP stanowi naruszenie umowy skutkujące niemożnością jej prawidłowej realizacji. Powyższe zobligowało PARP do wystosowania do Beneficjenta pisma w dniu 6 maja 2014 r., dotyczącego rozwiązania umowy o dofinansowanie ze skutkiem natychmiastowym z uwagi na nieprawidłową realizację projektu. W dniu [...] października 2014 r. PARP wydała decyzję nr [...] określającą zobowiązanie Centrum Badawczo-Rozwojowego [...] sp. z o.o. do zwrotu w wysokości 21 231,14 zł wraz z odsetkami. W związku z brakiem wpłaty przez Centrum Badawczo-Rozwojowe [...] sp. z o.o. środków wynikających z powyższej decyzji, PARP pismem z [...] grudnia 2014 r. skierowała do Naczelnika Urzędu Skarbowego w J. G. wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przekazując wraz z pismem tytuł wykonawczy nr [...]. Postanowieniem z [...] marca 2019 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego we W. umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku Spółki z uwagi na fakt, iż w prowadzonym postępowaniu nie uzyskałoby się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Następnie na podstawie Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień 8 listopada 2019 r.), PARP ustaliła, że na dzień powstania nieprawidłowości polegającej na zawarciu umowy konsolidacyjnej dotyczącej przeniesienia praw i obowiązków wynikających z umowy z Centrum Badawczo-Rozwojowe [...] sp. z o.o. na [...] sp. z o.o. w organizacji (6 maja 2013 r.) Prezesem Zarządu Spółki był P. K. Ł., a Wiceprezesem Spółki był S. A. G.. Zawiadomieniem z 30 października 2019 r., PARP wszczęła z urzędu postępowanie administracyjne wobec S. A. G. w przedmiocie odpowiedzialności Wiceprezesa Zarządu Centrum Badawczo-Rozwojowego [...] sp. z o.o. w siedzibą w K. z tytułu zwrotu środków przyznanych na podstawie umowy z 5 września 2011 r. o dofinansowanie projektu, określonych w decyzji PARP z [...]października 2014 r. W toku prowadzonego postępowania PARP pismem z 7 listopada 2019 r., wezwała Stronę do wykazania, że w odniesieniu do Spółki we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie - Prawo restrukturyzacyjne, albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy lub wskazania mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenia zaległości Spółki. S. A. G. pismem z 18 listopada 2019 r. wskazał, że pełnił funkcję członka zarządu do 10 maja 2013 r. i w okresie pełnienia tej funkcji nie zachodziły okoliczności do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, jak również do przeprowadzenia postępowania restrukturyzacyjnego. W dniu [...] grudnia 2019 r. PARP decyzją nr [...], orzekła o solidarnej odpowiedzialności S. A. G. wraz ze Spółką za niepodatkowe należności budżetowe określone ostateczną decyzją Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z [...] października 2014 r. z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, przyznanych na podstawie umowy z 5 września 2011 r. Organ I instancji wyjaśnił, że odpowiedzialność członka zarządu spółki kapitałowej jest niezależna od stopnia zaangażowania w sprawy spółki i przyczynienia się do powstania zaległości, odpowiedzialność ta wiąże się z datą powstania zobowiązań i zaległości budżetowych spółki. Dodał, że poza sporem pozostaje fakt pozostawania przez S. A. G. Wiceprezesem Zarządu Centrum Badawczo-Rozwojowe [...] sp. z o.o. w dacie powstania zaległości budżetowych, tj. 6 maja 2013 r., świadczą o tym m. in. dowody w sprawie w postaci Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Jednocześnie, jak wskazał PARP, Strona stanęła na stanowisku, iż skutecznie wyłączyła się z pełnienia funkcji wiceprezesa Zarządu Spółki przed powstaniem nieprawidłowości, a w związku z tym nie ponosi odpowiedzialności za zaległości Spółki. Z takim stanowiskiem Strony organ się nie zgodził i podkreślił, że Strona nie przedłożyła żadnego dokumentu potwierdzającego odbiór przez Spółkę oświadczenia o rezygnacji z 15 lutego 2011 r. oraz pisma o rezygnacji z 15 stycznia 2012 r., w związku z czym uznano, że Strona nieskutecznie złożyła wnioski o rezygnacji z pełnionej funkcji wiceprezesa Zarządu. Stąd organ uznał, że S. A. G. pełnił tę funkcję w okresie powstania nieprawidłowości do dnia 10 maja 2013 r., tj. do momentu skutecznego odwołania z pełnionej funkcji. PARP zauważył, że Strona w piśmie z 18 listopada 2019 r. jednoznacznie wskazała, iż była członkiem zarządu Spółki Centrum Badawczo-Rozwojowe sp. z o.o. do 10 maja 2013 r. Strona wniosła odwołanie. Po rozpoznaniu odwołania, Minister decyzją z [...] maja 2020 r. o wskazanym wyżej numerze, utrzymał w mocy decyzję PARP z [...] grudnia 2019 r. Organ odwoławczy przytaczając orzecznictwo Sądu Najwyższego aktualne w okresie pełnienia przez Stronę funkcji członka zarządu Spółki wyjaśnił, że nawet formalne złożenie przez Skarżącego rezygnacji z pełnionej funkcji w postaci oświadczenia wysłanego na adres Spółki mogło zostać ocenione jako nieskuteczne. Minister wyjaśnił, że dokumenty zawierające oświadczenie o rezygnacji z pełnionej funkcji odpowiednio z 15 lutego 2011 r. oraz 15 stycznia 2012 r. zawierają kopię książki nadawczej z 24 lutego 2011 r., 31 stycznia 2012 r., 22 maja 2012 r. oraz 12 lipca 2012 r. jednak jest to książka nadawcza Akademii Górniczo-Hutniczej im. Stanisława Staszica i zawiera adnotacje o przesyłkach nadanych na adres Spółki [...] (S. [...],[...] K.), natomiast nie zawiera adnotacji o zawartości przesyłki. Tym samym nie ma możliwości weryfikacji co zwierał list przesłany do adresata, co więcej - nie daje to gwarancji, że była to korespondencja pochodząca od Strony. Jednocześnie, jak wskazał organ odwoławczy odpowiedzialność członka zarządu za naruszenie postanowień umowy stanowiła wystarczającą podstawę do przyjęcia, że zaistniała przesłanka, która w rozumieniu art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.), dalej: "u.f.p.", uzasadniała wydanie decyzji określającej kwotę dofinansowania podlegającą zwrotowi, a następnie wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za nieuregulowane zobowiązania Spółki. Na poparcie swojego stanowiska Minister powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. Następnie Minister wskazał, że kolejnym warunkiem koniecznym do orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki jest bezskuteczność egzekucji w dacie wydawania decyzji przez organ pierwszej instancji. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego ustalono, iż Spółka jest właścicielem nieruchomości o księdze wieczystej o nr [...], z której egzekucję prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w J. G., a która została umorzona z uwagi na to, iż nikt nie przystąpił do drugiej licytacji nieruchomości, następnie egzekucję prowadził Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w J. G.. Również i ta egzekucja została umorzona, z uwagi na brak osób zainteresowanych nabyciem nieruchomości. Tym samym egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości bezskuteczna. Tym samym, w świetle zebranych dowodów, konieczne było wszczęcie postępowania wobec członka zarządu Spółki, jako solidarnie zobowiązanego do uregulowania zobowiązań Spółki. Minister dodał, że Strona jako członek zarządu, zobowiązany do starannego działania, nie dochowała należytej staranności i nie zweryfikowała czy Spółka dochowuje ciążących na niej, podstawowych obowiązków i nie zgłosiła wniosku o upadłość. Z postanowienia Sądu Rejonowego dla W. -[...] we W., Wydział IX Gospodarczy - Krajowego Rejestru Sądowego z [...] kwietnia 2019 r. wynika, że Spółka nie złożyła do akt rejestrowych dokumentów finansowych za lata 2011-2015, a więc między innymi za okres, w którym Strona pozostawała członkiem zarządu Spółki. Na powyższą decyzję Ministra Strona pismem z 8 lipca 2020 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: 1. naruszenie przepisów prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: 1.1. art. 51 § 1 oraz art. 21 § 1 ust. 2 w zw. z art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez błędne przyjęcie, że upływ czternastodniowego terminu od dnia doręczenia ostatecznej decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu pozostaje irrelewantny dla przekształcenia się zobowiązania w zaległość, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że doszło do powstania zaległości niepodatkowej w okresie pełnienia funkcji członka zarządu przez S. G.; 1.2. art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o odpowiedzialności S. G. za zaległości niepodatkowe Spółki, mimo że zaległości niepodatkowe nie powstały w okresie pełnienia przez S. G. obowiązków członka zarządu spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K. , z uwagi na skuteczną rezygnację z pełnienia tej funkcji w wyniku złożenia przez niego oświadczenia z 15 stycznia 2012 r., względnie w późniejszym czasie na podstawie oświadczenia S. G. o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w/w Spółki, które zostało skutecznie złożone na koniec marca 2013 r., a które nadto zostało dodatkowo potwierdzone w obecności P. Ł. oraz G. P. na spotkaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r.; 1.3. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie przez organ o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości niepodatkowe spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K. pomimo braku wykazania przesłanki bezskuteczności egzekucji w stosunku do tej Spółki; 1.4. art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o odpowiedzialności S. G. za zaległości niepodatkowe spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K., mimo iż S. G. w toku postępowania wykazał, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 1.5. art. art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, ewentualnie art. 118 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o odpowiedzialności Skarżącego za zaległości niepodatkowe spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K., mimo iż doszło do przedawnienia tej zaległości niepodatkowej jeszcze przed wydaniem względem Skarżącego decyzji w I instancji; 1.6. art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 67 u.f.p. poprzez naruszenie zasady solidarnej odpowiedzialności członków zarządu za zaległości niepodatkowe spółki, na skutek wydania decyzji o odpowiedzialności za zaległości niepodatkowe spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K. tylko względem Skarżącego, tj. z pominięciem zasady solidarnej odpowiedzialności wszystkich członków zarządu, podczas gdy odpisu KRS Spółki wynika, iż funkcję członka zarządu w/w spółki sprawował w tym czasie nie tylko Skarżący. 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 2.1. art. 10 § 1 K.p.a. poprzez nie zapewnienie Skarżącemu przez organ II instancji bezpośrednio przed wydaniem decyzji możliwości końcowego wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, przez co Skarżący nie miał możliwości złożenia dodatkowych wniosków dowodowych i zwrócenia organowi II instancji na ważne okoliczności i dowody istotne z uwagi na przedmiot toczącego się postępowania, co w konsekwencji uniemożliwiło Skarżącemu wzięcie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu; 2.2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 w zw. z art. 84 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nie uwzględnieniu wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości, a przez to brak prawidłowych ustaleń w zakresie istnienia podstaw do złożenia przez S. G. wniosku o ogłoszenie upadłości w chwili, w której był on członkiem zarządu Spółki, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia w zakresie zaistnienia negatywnej przesłanki odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki i w konsekwencji niedysponowania przez Organ kompletnym materiałem postępowania i niewyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie. 2.3. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 78 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nie uwzględnienie wniosku Skarżącego o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony - Skarżącego oraz dowodu z przesłuchania świadków G. P. i D. J. na okoliczności wskazane w odwołaniu Skarżącego od decyzji I Instancji, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika, iż przedmiotem dowodu są okoliczności mające istotne znaczenie dla przedmiotowej sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia w zakresie zaistnienia negatywnej i pozytywnej przesłanki odpowiedzialności Skarżącego za zaległości Spółki i w konsekwencji niedysponowanie przez organ kompletnym materiałem postępowania i niewyjaśnienie istotnych okoliczności w sprawie. 2.4. art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nie pozyskanie dokumentów z akt rejestrowych spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K. znajdujących się w Sądzie Rejonowym dla W. -[...] we W. w zakresie ustalenia faktycznego składu zarządu w/w spółki w okresie powstania zaległości podatkowej będącej przedmiotem niniejszego postępowania, przy czym okoliczność ta ma istotne znaczenie dla sprawy w zakresie ustalenia zaistnienia pozytywnej przesłanki odpowiedzialności członka zarządu za zaległości Spółki; 2.5. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez wadliwą ocenę dowodów zebranych w sprawie, a to: 2.5.1. oświadczenia Skarżącego z 15 stycznia 2012 r. oraz kopii książki nadawczej z 31 stycznia 2012 r., poprzez błędne uznanie, iż dowody te nie stanowią o skuteczności złożonego przez Skarżącego oświadczenia o rezygnacji z funkcji członka zarządu w Spółce przy jednoczesnym braku przedstawienia dowodów i twierdzeń na poparcie takiego stanowiska organu, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia przez organ faktycznego okresu sprawowania przez S. G. funkcji członka zarządu w/w Spółki; 2.5.2. informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego spółki Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z/s w K. poprzez błędne ustalenie na podstawie tego odpisu, iż na dzień powstania nieprawidłowości polegającej na zawarciu umowy konsolidacyjnej w dniu 6 maja 2013 r. członkiem zarządu w/w Spółki był S. G., podczas gdy wpis do Rejestru przedsiębiorców KRS w zakresie wykreślenia członka zarządu ma charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, a więc zaprzestanie pełnienia funkcji członka zarządu należy ustalić na podstawie innych dokumentów, w tym oświadczeń o rezygnacji z pełnionej funkcji członka zarządu złożonych przez S. G. w 2011 i 2012, a w najdalej idącym wypadku na podstawie oświadczenia S. G. o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w/w spółki, a które nadto zostało dodatkowo potwierdzone w obecności P. Ł. oraz G. P. na spotkaniu w dniu 3 kwietnia 2013 r; 2.6. art. 107 § 3 K.pa. poprzez niedostateczne wyjaśnienie podstawy prawnej oraz faktycznej decyzji w zakresie przyjęcia przez Organ braku skutecznej rezygnacji przez S. G. z pełnienia funkcji członka zarządu w Spółce; 2.7. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez niezasadne utrzymanie w mocy decyzji Organu I instancji, podczas gdy na podstawie wyżej wskazanych zarzutów decyzja ta obarczona była licznymi wadami i w rezultacie Organ II instancji powinien decyzję I instancji uchylić. Mając na uwadze powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, umorzenie postępowania administracyjnego, jak również o zasądzenie na rzecz Skarżącego od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o oddalenie skargi. Pismami z 28 lipca 2020 r., 31 sierpnia 2020 r., 18 grudnia 2020 r., 8 stycznia 2021 r., 20 stycznia 2021 r. Strona skarżąca złożyła dodatkowe wyjaśnienia i podtrzymała swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 21 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2020 r. w sprawie wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 ustalonych w Zarządzeniu nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs (4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374). W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Stołeczne Warszawa, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. 15zzs (4) ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Rozpatrując sprawę w oparciu o wskazane kryteria Sąd stwierdza, iż przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organ naruszył przepisy postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynika sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a.). Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...], PARP określił Centrum Badawczo-Rozwojowemu [...] sp. z o.o. zobowiązanie do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, przyznanych na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu 5 września 2011 r. w wysokości 21 231,14 zł wraz z odsetkami. Od decyzji nie zostało wniesione odwołanie, decyzja stała się ostateczna w dniu [...] listopada 2014 r. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2020 r. orzeczono o odpowiedzialności S. G., byłego Wiceprezesa Zarządu Centrum Badawczo-Rozwojowego [...] sp. z o.o. z siedzibą w K., za zobowiązania Spółki, z tytułu zwrotu środków w wysokości 21 231,14 zł, określonych ww. decyzją PARP. Sąd wskazuje, że zobowiązanie Centrum Badawczo-Rozwojowego [...] sp. z o.o. stwierdzone decyzją administracyjną z [...] października 2014 r., określającą kwotę przypadającą do zwrotu, stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym. Do spraw dotyczących takich należności (art. 60 u.f.p.), nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 107 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.), dalej: "Ordynacja podatkowa", w przypadkach i w zakresie przewidzianych w rozdziale 15 "Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich", za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. W świetle art. 116a Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe innych osób prawnych niż wymienione w art. 116 odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie organów zarządzających tymi osobami. Przepis art. 116 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z treścią art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Treść art. 116 § 2 stanowi, że odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Dla przesądzenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej na podstawie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej, niezbędne jest ustalenie, czy osoba ta pełniła formalnie i faktycznie obowiązki członka zarządu (zob. wyrok NSA w Warszawie z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt I GSK 793/12, LEX nr 1480818). Użycie w przepisie art. 116 § 2 Ordynacji podatkowej sformułowania "pełnienie" obowiązków członka zarządu oznacza, że chodzi o zajmowanie stanowiska od momentu powołania do dnia odwołania (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 14 marca 2014 r. sygn. akt I FSK 542/13, LEX nr 1504613). Zarówno w doktrynie, jak i ugruntowanym już orzecznictwie przyjmuje się, iż odpowiedzialność osób trzecich jako instytucja wiążąca skutki istnienia zaległości podatkowych z podmiotem innym niż podatnik, ma charakter wyjątkowy. Dlatego też interpretacja tych przepisów powinna być zacieśniająca, a nie rozszerzająca, bowiem konstytucyjna zasada ochrony (osób subsydiarnie zobowiązanych) powinna mieć pierwszeństwo przed zasadą powszechności opodatkowania. Wydanie decyzji o odpowiedzialności członka zarządu wymaga wykazania zarówno przesłanek pozytywnych tej odpowiedzialności, jak również wykazania, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność (tzw. przesłanki egzoneracyjne). Przesłankami pozytywnymi są: pełnienie funkcji członka zarządu w czasie, gdy powstała zaległość podatkowa osoby prawnej oraz bezskuteczność egzekucji z jej majątku. Do przesłanek uwalniających od odpowiedzialności należą natomiast: zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego bądź brak winy w niezgłoszeniu tych wniosków oraz wskazanie mienia osoby prawnej umożliwiającego zaspokojenie znacznej części zaległości podatkowych. Przenosząc powyższe zasady na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, iż Minister nie wyjaśnił w sposób niebudzący wątpliwości ziszczenia się w sprawie jednej z podstawowych przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, mianowicie czy Skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w czasie, gdy powstała przedmiotowa zaległość. Ustalenie, czy Skarżącemu można przypisać odpowiedzialność za zobowiązania Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. z tytułu niedokonania zwrotu dofinansowania otrzymanego na podstawie umowy nr [...] zawartej w dniu 5 września 2011 r. pomiędzy PARP i Beneficjentem, której przedmiotem była realizacja projektu pn. "Wsparcie na dokonanie międzynarodowego zgłoszenia patentowego na wynalazek – Wirnikowe urządzenie do przejmowania i rozpraszania energii zderzenia", stanowi kluczowe zagadnienie dla oceny niniejszej sprawy. W dniu 6 maja 2013 r. została zawarta umowa konsolidacyjna dotycząca przeniesienia praw i obowiązków między Centrum Badawczo- Rozwojowym [...] sp. z o.o., a [...] sp. z o.o. w organizacji. Na podstawie powyższej umowy zostały przeniesione wszelkie prawa i obowiązki związane z realizacją projektu oraz umowy z nią związanej, w pkt 2 tej umowy konsolidacyjnej [...] sp. z o.o. w organizacji została określona jako prawny kontynuator wszelkich praw i obowiązków wynikających z przedmiotowej umowy. Umowa przeniesienia praw i obowiązków została zawarta z naruszeniem § 3 ust. 4 umowy o dofinansowanie, zgodnie z którym Beneficjent zobowiązuje się w okresie kwalifikowalności wydatków, o którym mowa § 6 ust. 3 oraz do dnia zakończenia okresu trwałości Projektu, o którym mowa w § 8 ust. 2, do nieprzenoszenia na inny podmiot praw i obowiązków wynikających z Umowy, bez uprzedniej zgody Instytucji Wdrażającej/instytucji Pośredniczącej II stopnia. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że poza sporem pozostaje fakt, iż S. A. G. w dacie powstania zaległości budżetowych, tj. 6 maja 2013 r. był Wiceprezesem Zarządu Centrum Badawczo-Rozwojowe [...] sp. z o.o., co wynika m. in. z Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Takie stwierdzenie nie znajduje jednak odzwierciedlenia w aktach sprawy. Kwestia pozostawania Skarżącego w składzie Zarządu Spółki nadal jest przedmiotem sporu, co potwierdza m.in. treść skargi. W piśmie z dnia 18 listopada 2019 r., skierowanym do PARP po otrzymaniu zawiadomienia o wszczęciu postępowania z dnia 30 października 2019 r. (doręczone w dniu 12 listopada 2019 r.), Skarżący wskazał, że w dniu 31 grudnia 2012 r. skierował do P. Ł.– prezesa Spółki pismo z rezygnacją z funkcji członka Zarządu w Spółce i prośbę o powiadomienie o tym KRS. Pisma zgłaszające rezygnację z funkcji członka Zarządu w Spółce przesyłał jeszcze dwukrotnie: 22 maja i 12 lipca 2012 r. Kolejną rezygnację złożył w dniu 10 maja 2012 r. W aktach sprawy znajdują się kopie pism Skarżącego z 15 lutego 2011 r., 15 stycznia 2012 r. Okoliczności te były podnoszone również w odwołaniu od decyzji PARP (pismo z 10 stycznia 2020 r.) - Skarżący stwierdził, że mandat strony jako członka zarządu Spółki wygasł wraz z pierwszym złożeniem oświadczenia o rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu, a ponowienie oświadczenia o rezygnacji podyktowane było należytą starannością. W piśmie z dnia 2 grudnia 2019 r. Skarżący stwierdził, że: "... w momencie gdy moja rezygnacja z funkcji w Spółce zaczęła wreszcie oficjalnie obowiązywać, to znaczy 10 maja 2019 r....". Sąd zwraca uwagę, że wynikające z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2001 r. nr 17, poz. 209 z późn. zm.), dalej: "ustawa o KRS", domniemanie prawne, że dane wpisane do Krajowego Rejestru Sądowego są prawdziwe, jest wzruszalne. Wskazana norma prawna statuuje domniemanie prawdziwości danych wpisanych do rejestru, jednakże nie stanowi generalnej zasady bezwzględnego uznawania, że osoby formalnie figurujące w tym rejestrze jako członkowie zarządu spółki prawa handlowego, wobec których zaniechano przeprowadzenia przewidzianych prawem procedur wykreślenia z rejestru, zgodnie z prawem reprezentują spółkę w ramach jej zarządu. Wpis oraz wykreślenie członka zarządu z rejestru przedsiębiorców ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny i potwierdza jedynie ujawniony stan faktyczny. Strona może zatem wykazywać, że pomimo braku ujawnienia w rejestrze wygaśnięcia jej mandatu członka zarządu wskutek złożenia rezygnacji, przestała pełnić funkcję członka zarządu spółki handlowej z datą wcześniejszą niż zostało to ujawnione w rejestrze. Skuteczność oświadczenia woli o rezygnacji z członkostwa w zarządzie oraz odwołania z funkcji nie jest zależna od dokonania wpisu w rejestrze przedsiębiorców. Uregulowanie obowiązujące w okresie, którego dotyczy rozpoznawana sprawa, zawarte w art. 202 § 4 i § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (dalej: "K.s.h."), przewidywało, że mandat członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wygasa również wskutek śmierci, rezygnacji, albo odwołania ze składu zarządu (§ 4) i że do złożenia rezygnacji przez członka zarządu stosuje się odpowiednio przepisy o wypowiedzeniu zlecenia przez przyjmującego zlecenie (§ 5). Odesłanie do art. 746 § 2 i § 3 Kodeksu cywilnego (przepisy o wypowiedzeniu zlecenia) oznacza, że członek zarządu spółki, jako przyjmujący zlecenie, może je w każdym czasie wypowiedzieć przez złożenie oświadczenia woli drugiej stronie i oświadczenie takie jest złożone z chwilą, gdy doszło do drugiej strony w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. W świetle powołanych przepisów oświadczenie woli członka zarządu o złożeniu rezygnacji jest jednostronną czynnością prawną, prowadzącą do zakończenia stosunku prawnego łączącego członka zarządu ze spółką w postaci pełnienia funkcji członka zarządu spółki. Taka rezygnacja dla wywołania przez nią skutku prawnego nie wymagała przyjęcia przez spółkę, gdyż skutek w postaci wygaśnięcia mandatu członka zarządu następował z mocy samego prawa, z chwilą skutecznego złożenia rezygnacji. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela wykładnię analizowanych przepisów prawa przedstawioną w uchwale składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z 31 marca 2016 r. sygn. akt III CZP 89/15 (OSNC 2016, nr 9, poz. 97), w której przyjęto, że rezygnacja, wskutek której następuje wygaśnięcie stosunku organizacyjnego, powstałego między spółką kapitałową (art. 4 § 1 pkt 2 K.s.h.) a osobą powołaną w skład zarządu stanowi w obecnym stanie prawnym niewątpliwie jednostronną czynność prawną osoby powołanej w skład zarządu, analogiczną do wypowiedzenia zlecenia; wystarczy oświadczenie woli tej osoby o rezygnacji, a zgoda spółki na rezygnację nie jest wymagana (zob. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 19 sierpnia 2004 r. sygn. akt V CK 600/03, z dnia 21 stycznia 2010 r. sygn. akt II UK 157/09, nie publ., z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt II CSK 301/09, i z dnia 8 grudnia 2010 r. sygn. akt V CSK 172/10, nie publ.). Ponieważ oświadczenie woli o rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki wymaga zakomunikowania go spółce, do czynności tej ma zastosowanie regulacja zawarta art. 61 K.c., zgodnie z którym oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Zatem rezygnacja członka zarządu stawała się skuteczna z momentem dojścia oświadczenia członka zarządu do spółki, reprezentowanej w tym zakresie zgodnie z art. 205 § 2 K.s.h., który stanowi, że oświadczenia składane spółce oraz doręczenia pism spółce mogą być dokonywane wobec jednego członka zarządu lub prokurenta. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela tym samym stanowisko i jego argumentację, przedstawione w powołanej wyżej uchwale (7) SN z 31.03.2016 r., sygn. akt III CZP 89/15, że oświadczenie o rezygnacji przekazane na piśmie lub przesłane drogą elektroniczną powinno być uznane za złożone spółce i tym samym dokonane, po jego dojściu na adres spółki (art. 166 § 1 pkt 1 i art. 318 § 1 pkt 1 K.s.h.) lub adres siedziby zarządu (art. 166 § 1 pkt 5 i art. 318 § 1 pkt 7 K.s.h.) albo adres do doręczeń (art. 318 § 1 pkt 1 K.s.h.), w chwili uzyskania przez przynajmniej jednego członka zarządu lub prokurenta w zwykłym toku czynności - tj. uwzględniając przede wszystkim czas pracy - możliwości zapoznania się z jego treścią. W praktyce, w związku z tym, że zarząd działa stale, a przy wykonywaniu reprezentacji biernej wystarcza udział jednego tylko członka zarządu, jest to dzień dojścia oświadczenia na adres spółki lub następny po nim dzień roboczy. W razie przekazania oświadczenia o rezygnacji ustnie lub na piśmie bezpośrednio pozostałym członkom zarządu, a przynajmniej jednemu z nich lub prokurentowi, dniem złożenia tego oświadczenia w sposób wymagany przez art. 61 K.c. jest w praktyce zawsze dzień, w którym do przekazania doszło, gdyż z treścią oświadczenia o rezygnacji można się zapoznać w krótkim czasie. Z chwilą złożenia spółce, reprezentowanej przez zarząd w przedstawiony sposób, oświadczenie to wywierałoby zamierzony skutek prawny. Osoba, która je złożyła, przestałaby z tą chwilą być członkiem zarządu z wszystkimi tego konsekwencjami dla niej i spółki. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji uznał za nieudowodnione twierdzenie Skarżącego o złożeniu Spółce oświadczenia o rezygnacji za pośrednictwem poczty jeszcze przed podjęciem uchwały wspólników z 10 maja 2013 r. o odwołaniu Skarżącego z zarządu Spółki, argumentując, że w oparciu o powoływane przez Skarżącego wpisy w książce nadawczej instytucji, w której był on wówczas zatrudniony, nie można ustalić, iż w podawanych datach Skarżący wysłał na adres Spółki przedstawione przez niego pisemne oświadczenie o rezygnacji - z powodu braku w tych wpisach adnotacji o zawartości zarejestrowanych przesyłek. Strona wniosła w odwołaniu o przeprowadzenie dowodu z zeznań wskazanych na tę okoliczność świadków oraz zeznań Strony. Organ odwoławczy nie uwzględnił tych wniosków dowodowych uzasadniając to tym, że kwestie te zostały już wystarczająco wyjaśnione przez organ I instancji na podstawie dokumentów. Zdaniem Sądu ocena organu odwoławczego w tym zakresie jest dowolna i nie znajduje oparcia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, bowiem na podstawie zakwestionowanych przez organ wpisów w książce nadawczej nie można w sposób niebudzący wątpliwości ani potwierdzić, ani też wykluczyć przesłania przez skarżącego na adres spółki, we wskazywanych przez niego datach, oświadczeń o rezygnacji z funkcji członka zarządu. Z uwagi na brak możliwości jednoznacznego ustalenia tej okoliczności w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy i powołane przez skarżącego w odwołaniu nowe dowody, organ odwoławczy w świetle art. 136 § 4 k.p.a. powinien był przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Wobec powyższego Sąd stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia art. 78 § 1 K.p.a., a w konsekwencji naruszenia art. 7 oraz art. 77 § 1 K.p.a., poprzez brak przeprowadzenia wnioskowanego przez Stronę postępowania dowodowego w zakresie ustalenia podnoszonej okoliczności, iż jeszcze przed podjęciem uchwały wspólników z 10 maja 2013 r., o odwołaniu Skarżącego z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki, doszło do wygaśnięcia jego mandatu wskutek rezygnacji. Podnoszona przez Skarżącego okoliczność ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ po wygaśnięciu mandatu wskutek rezygnacji były członek zarządu nie może reprezentować Spółki i nie ma wpływu na prowadzenie jej spraw. Nie może też więc złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości i o wszczęcie postępowania układowego ani wniosku o wpis do KRS. Podmiotem obowiązanym do złożenia wniosku wpis do rejestru jest spółka (zob. art. 14 w związku z art. 36 pkt 6 ustawy z 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym). Już naruszenie wskazanych wyżej przepisów uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji. Za zasadny należało również uznać podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Organy nie wykazały bowiem, że zasadnym było prowadzenie postępowania w sprawie odpowiedzialności solidarnej członków zarządu za zaległość jedynie wobec Skarżącego. Z treści § 16 ust. 1 umowy spółki Centrum Badawczo-Rozwojowe [...] sp. z o.o., wynika, że zarząd składa się z od jednego do pięciu członków Zarządu. Jak wynika z Informacji odpowiadającej odpisowi pełnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, stan na dzień 29 października 2019 r. Nr KRS [...], w skład zarządu Spółki wchodzili: Ł. P. K., M. M. J., G. S. A., O. D., J. D. H., H. J. J., R. J. R.. Organ pominął informację dotyczącą pozostałych członków zarządu Spółki. W aktach sprawy brak informacji, czy organ wszczął postępowanie w sprawie odpowiedzialności pozostałych członków zarządu Spółki. Nieustalona pozostaje zatem okoliczność, czy organy w ogóle prowadziły lub prowadzą postępowanie wobec innych osób ponoszących odpowiedzialność za przedmiotowe zaległości. Ustalenia kręgu osób ponoszących odpowiedzialność za zobowiązania Centrum Badawczo Rozwojowego [...] Sp. z o.o. ma istotne znaczenie dla sprawy bowiem jakkolwiek dopuszczalne jest prowadzenie kilku odrębnych postępowań dotyczących osób ponoszących odpowiedzialność za zaległości podatkowe, to nie może zostać pominięte ustalenie dotyczące kręgu osób ponoszących taką odpowiedzialność. Istotne jest bowiem, czy Skarżący będzie jedyną osobą zobowiązaną do pokrycia stwierdzonych zobowiązań. Postępowanie o przeniesienie odpowiedzialności powinno być prowadzone chociażby równoległe, na co wskazuje uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2009 r., sygn. akt I FPS 4/08. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "W konsekwencji za uprawniony uznać należy pogląd, że przepis Ordynacji podatkowej nakłada na organ podatkowy obowiązek prowadzenia postępowania w przedmiocie odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki z o.o. wobec wszystkich osób mogących ponosić taką odpowiedzialność. Stanowisko takie niewątpliwie implikuje odpowiedź na drugie, zadane przez skład zwykły Naczelnego Sądu Administracyjnego, pytanie, które dotyczy tego, czy w analizowanej dotąd sytuacji powinno toczyć się jedno postępowanie podatkowe. Zwrócić wszakże należy uwagę na fakt, iż kwestia ta ma w gruncie rzeczy charakter techniczny. Dlatego też trzeba stwierdzić, że aczkolwiek pożądane byłoby prowadzenie jednego postępowania przeciwko wszystkim zobowiązanym osobom, do czego podstawy dostarcza art. 166 § 1 Ordynacji podatkowej, to w świetle regulacji procesowych nie może być poczytywane za błąd prowadzenie odrębnych postępowań, pod warunkiem że postępowania te obejmą wskazany wyżej krąg osób (tj. wszystkich zobowiązanych)." Zgodnie z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a., treść tej uchwały wiąże skład Sądu rozpoznający niniejszą sprawę. Ogólna moc wiążąca uchwały (także konkretnej) ustanowiona w tym przepisie wyraża się w tym, że żaden skład orzekający (jakiegokolwiek sądu administracyjnego) nie może rozstrzygnąć kwestii objętej zakresem uchwały w sposób sprzeczny ze stanowiskiem w niej zawartym. Jedyną możliwością odstąpienia od stanowiska zawartego w uchwale stanowi wystąpienie przez skład niepodzielający tego stanowiska do odpowiedniego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z zagadnieniem prawnym (por.: wyroki NSA z dnia 13 marca 2008 r. sygn. akt II FSK 147/07, z dnia 26 lutego 2009 r. sygn. akt I FSK 1379/08 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (CBOSA), szerzej w tej kwestii por.: A. Skoczylas. Działalność uchwałodawcza Naczelnego Sądu Administracyjnego. Warszawa, 2004 r., s. 226 i następ.). Stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Podstawą orzekania sądu jest więc materiał zgromadzony przez organy administracji publicznej w toku całego postępowania toczącego się przed organami obydwu instancji, przy czym przez akta sprawy administracyjnej należy rozumieć pełną dokumentację, stanowiącą dowód przeprowadzonych przez organy administracyjne i strony czynności prawnomaterialnych i procesowych, pozwalające na kontrolę prawidłowości ustaleń poczynionych w sprawie przez organy prowadzące postępowanie administracyjne, jak również ocenę zarzutów zawartych w skardze i w rezultacie kontrolę zgodności z prawem podjętego rozstrzygnięcia. Jak już wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie sądów administracyjnych, to na organy administracji publicznej nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 7 i 77 § 1 K.p.a.). Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. Oceny tej organ dokonuje natomiast na podstawie własnej wiedzy oraz doświadczenia życiowego, a o jej prawidłowości decyduje to, czy wyciągnięte przez organ wnioski mają logiczne uzasadnienie (art. 80 K.p.a.). Jednocześnie, w myśl art. 107 § 3 K.p.a., uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Rozpoznając sprawę na skutek odwołania obowiązkiem Ministra było wyczerpujące odniesienie się w uzasadnieniu decyzji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w toku postępowania (art. 11 K.p.a.). Obowiązku tego organ nie wykonał. W tej sytuacji za uzasadnione należy uznać zarzuty skargi, iż organ naruszył przepisy postępowania, w tym w szczególności art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazuje, że wobec stwierdzenia istotnego naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, rozpatrywanie pozostałych zarzutów skargi należało uznać za przedwczesne. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien dokonać wszechstronnej oceny materiału dowodowego sprawy, uwzględniając uwagi zawarte w niniejszym uzasadnieniu i wydać decyzję spełniającą wymogi określone w art. 107 K.p.a. Stanowisko organu musi być oparte na analizie wszystkich elementów prawidłowo zebranego materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.) w ich wzajemnym powiązaniu. W uzasadnieniu decyzji organ przedstawi tok rozumowania ze wskazaniem faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej oraz wyjaśni podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem znajdujących zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym przepisów prawa. Ustalenia wymaga również, czy w stosunku do pozostałych członków zarządu Centrum Badawczo-Rozwojowe [...] sp. z o.o. wszczęto postępowanie w sprawie ich odpowiedzialności za zobowiązanie stwierdzone decyzją PARP z [...] października 2014 r. nr [...]). Wobec stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opierając się na przepisach art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił w punkcie drugim sentencji wyroku, zgodnie z art. 200 p.p.s.a.