I SA/Wa 3088/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym, sędzia WSA Elżbieta Lenart (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, Protokolant referent Agata Szczepanik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi J. S. i Z. S. na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 22 września 2021 r. nr DO.1.7614.428.2021.AG w przedmiocie stwierdzenia nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 9 lipca 2021 r. nr 2036/2021; 2. zasądza od Ministra Rozwoju i Technologii na rzecz J. S. i Z. S. solidarnie kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z 22 września 2021 r., nr DO.1.7614.428.2021.AG, Minister Rozwoju, Pracy i Technologii, po rozpatrzeniu odwołania J. S. i Z. S., utrzymał w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego nr 2036/2021 z 9 lipca 2021 r., w przedmiocie stwierdzenia nabycia przez Gminę [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności nieruchomości. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie sprawy. Wnioskiem z 29 czerwca 2020 r. Miasto [...] wystąpiło do Wojewody Mazowieckiego o potwierdzenie - na podstawie art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), dalej jako ustawa - nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę [...] prawa własności gruntu zajętego pod drogę publiczną (gminną) ul. [...], oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] ha wydzielonej z działki nr [...] z obrębu [...] na mapie " z projektem podziału nieruchomości wg wykazu zmian danych ewidencyjnych nr [...] z [...] sierpnia 2017 r.". Po rozpatrzeniu tego wniosku, Wojewoda Mazowiecki decyzją z 22 września 2021 r., nr 2036/2021, stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Gminę [...], prawa własności gruntu oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, obręb [...], zajętego po część ul. [...]. Nie zgadzając się z powyższą decyzją J. S. i Z. S. złożyli odwołanie - zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu z rażącym naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.k. (winno być k.p.a.) i art. 107 k.p.a., bez przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego, polegającego na przyjęciu, że w postępowaniu najważniejszym i niepodważalnym dowodem jest sporządzony przez geodetę operat przedstawiający przebieg drogi i pasa drogowego w roku 1998, który został sporządzony w 2017 r., a więc 20 lat po momencie, którego stan wskazywał w sytuacji, gdy nie wiadomo jakie materiału źródłowe stanowiły bazę do sporządzenia tego operatu, a osoba go sporządzają - mgr inż. A. M., zgodnie ze stroną internetową gugik.gov.pl, posiada uprawnienia o nr [...], tj. rozgraniczenie i podziały nieruchomości (gruntów) oraz sporządzanie dokumentacji do celów prawnych, a nie posiada uprawnień dotyczących fotogrametrii, czyli z dziedziny zajmującej się odtwarzaniem kształtów, rozmiarów i wzajemnego położenia obiektów w terenie na podstawie zdjęć fotogrametrycznych - co doprowadziło do uznania, że działka nr [...] była 1 stycznia 1999 r. zajęta pod drogę publiczną i wydania zaskarżonej decyzji. W efekcie rozpatrzenia odwołania Minister Rozwoju, Pracy i Technologii decyzją z 2 września 2021 r., nr DO.1.7614.428.2021.AG, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Zatem nabycie własności nieruchomości z mocy prawa na podstawie art. 73 ust. 1 ustawy nastąpiło, jeżeli w dniu 31 grudnia 1998 r., spełnione zostały łącznie następujące przesłanki: 1) nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego; 2) nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną; 3) nieruchomość pozostawała we władaniu Skarbu Państwa, bądź jednostek samorządu terytorialnego. Podniósł, że 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie stanowiła własności, ani Skarbu Państwa, ani jednostki samorządu terytorialnego, gdyż w dniu 31 grudnia 1998 r., tak jak i obecnie, współwłaścicielami nieruchomości, uregulowanej w księdze wieczystej nr [...] oznaczonej jako działka nr [...], wydzielonej z działki nr [...] byli J. i Z. małżonkowie S., przy czym w dziale III tej księgi wieczystej ujawnione są wpisy ograniczonych praw rzeczowych, w tym służebność przechodu i przejazdu na rzecz [...]. Następnie wskazał, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość była zajęta pod drogę publiczną (gminną - ul. [...] w [...]), co ustalił na podstawie: - uchwały nr 245 Rady Narodowej Miasta Stołecznego Warszawy z 26 maja 1988 r. w sprawie zaliczenia niektórych dróg publicznych na terenie m.st. Warszawy i województwa stołecznego warszawskiego do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz do dróg gminnych (Dz. Urz. Województwa Stołecznego Warszawskiego z 1988 r., Nr 17, poz. 186), - art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm.), z dniem 1 stycznia 1999 r. droga ta stała się drogą gminną, - mapy z projektem podziału nieruchomości, przyjętej do zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2017 r. pod nr [...], na której geodeta uprawniony A. M. wskazała, iż m.in. działka nr [...] w dniu 31 grudnia 1998 r. zajęta jest pod drogę publiczną. Mapa powstała m.in. w oparciu o operat [...], - protokołu z ustalenia granic zajętości nieruchomości pod drogę publiczną na dzień 31 grudnia 1998 r., - pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...], z którego wynika, iż działka nr [...] (wydzielona z działki nr [...]) była zajęta pod pas drogowy ul. [...]. Podkreślił, że powyższe dokumenty jednoznacznie wskazują na położenie przedmiotowej działki w pasie drogi publicznej według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. - dlatego też zarzuty podniesione w odwołaniu przez skarżących są nieuzasadnione. Wskazał również - przywołując orzecznictwo sądowo-administracyjne - że właściwym (choć nie jedynym) dowodem na zajętość działki w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 73 ustawy jest mapa sytuacyjna do celów prawnych sporządzona przez geodetę uprawnionego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 9 listopada 2011 r. w sprawie standardów technicznych wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjno-wysokościowych oraz opracowywania i przekazywania wyników tych pomiarów do państwowego zasobu geodezyjnego (Dz. U. z 2011 r., Nr 263, poz. 1572), włączona do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wraz z adnotacją, iż przedstawia stan urządzenia drogi i pasa drogowego na dzień 31 grudnia 1998 r. Tym samym dokument taki stanowi jeden z podstawowych i najpewniejszych dowodów na okoliczność, czy dana nieruchomość w dniu 31 grudnia 1998 r. była zajęta pod drogę publiczną. Minister zauważył także, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość pozostawała we władaniu publicznym, o czym świadczą: - metryka ul. [...] sporządzona 10 grudnia 1993 r., z której wynika, iż ulica posiadała nawierzchnię gruntową ulepszoną, w rejonie mostu nad Kanałem [...] jezdnia z trylinki z obustronnymi krawężnikami betonowymi pozostała część ulicy posiadała jezdnię żwirową, - protokoły odbioru robót profilowania z wałowaniem z lat 1994 - 1996, obejmujące m.in. ul. [...], - pismo pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z [...] czerwca 2020 r., nr [...], z którego wynika, iż ul. [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. posiadała nawierzchnię gruntową ulepszoną pospółką wraz z obustronnymi poboczami służącymi pieszym oraz odwodnieniu pasa drogowego z uwagi na brak kanalizacji deszczowej. Nawierzchnia z pospółki ul. [...] podlegała w ramach utrzymania dróg gruntowych, bieżącej konserwacji polegającej na profilowaniu z wałowaniem. Uznał zatem, że nie można mieć wątpliwości, iż władztwo publicznoprawne nad działką nr [...] zostało wykazane. Skoro bowiem działka ta znajdowała się w pasie drogi publicznej, pozostającej we władaniu gminnym, nie sposób jest uznać, aby władztwo publicznoprawne nie rozciągało się również na tę działkę. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał zaistnienie przesłanki władania nieruchomością przez podmiot publicznoprawny, skoro potwierdzone zostało wykonywanie przez zarządcę drogi cyklicznych czynności. W dalszej części uzasadnienia podniósł, że zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2021 r., poz. 1372), również w wersji obowiązującej w dniu 31 grudnia 1998 r., zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego, a także wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i utylizacji unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną (a od 1 stycznia 1999 r. również w gaz), należy do zadań własnych gminy. Co oznacza, że wykonując te zadania jednostka samorządu terytorialnego musiała wykonywać co najmniej władztwo faktyczne nad przedmiotową nieruchomością. Wyjaśnił również, iż do spełnienia omawianej przesłanki nie jest konieczne udowodnienie przez podmiot publicznoprawny posiadania nieruchomości (w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego), a jedynie wykazanie faktycznego władania nią, nawet wbrew woli jej właściciela. Ustawodawca nie związał bowiem skutków nabycia własności nieruchomości z mocy prawa z jej posiadaniem, lecz odniósł się do każdego stanu władania cudzą nieruchomością, nawet wbrew woli jej właściciela, pod warunkiem, że nieruchomość nie stanowiła w dniu 31 grudnia 1998 r. własności publicznej. Na takie rozumienie art. 73 wskazuje także Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 14 marca 2000 r., sygn. akt P 5/99. Takie stanowisko zostało też zaprezentowane orzecznictwie sądów administracyjnych. Podniósł, że czynności związane z utrzymaniem danego ciągu komunikacyjnego zarządca drogi ma obowiązek wykonywać nie tylko w stosunku do samej jezdni, lecz w stosunku do całej drogi (zgodnie z jej ustawową definicją), a więc wydzielonego pasa terenu, przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów oraz ruchu pieszych, w ramach którego umieszczone mogą być np. chodniki, drzewa i krzewy, pobocza, rowy, obiekty inżynierskie, urządzenia techniczne. Stanął też na stanowisku, iż władztwo publicznoprawne dotyczy całego odcinka drogi, a nie poszczególnych działek gruntu. Trudno bowiem uznać, że istnieje możliwość wykazania dokonywania czynności tylko na konkretnych działkach. Nie można zatem wymagać, aby zarządca drogi wskazał wykonawcy numery ewidencyjne działek, które mają być np. odśnieżone. Ze wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, iż służby drogowe wykonują czynności zarządcze na całym odcinku drogi jako pasa terenu przeznaczonego do ruchu i postoju pojazdów i pieszych. Biorąc powyższe pod uwagę Minister stwierdził, że przesłanki określone w art. 73 ustawy zostały spełnione. Na decyzję Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. S. i Z. S. - zarzucając zaskarżonej decyzji błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu z rażącym naruszeniem art. 6, art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. oraz art. 107 k.p.a., bez przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego, że grunt oznaczony jako działka nr [...] o pow. [...] m2, obręb [...], był zajęty pod część drogi przy ul. [...] w 1998 r., na skutek błędnego przyjęcia, że w postępowaniu najważniejszym i niepodważalnym dowodem jest sporządzony przez geodetę operat przedstawiający przebieg drogi i pasa drogowego w roku 1998, który został sporządzony w 2017 r., a więc 20 lat po momencie, którego stan wskazywał, w sytuacji, gdy nie wiadomo jakie materiały źródłowe stanowiły bazę do sporządzenia tego operatu, a osoba go sporządzająca posiadała uprawnienia o nr 912, tj. rozgraniczanie i podziały nieruchomości (gruntów) oraz sporządzanie dokumentacji do celów prawnych, a nie posiada uprawnień dotyczących fotogrametrii, czyli z dziedziny zajmującej się odtwarzaniem kształtów, rozmiarów i wzajemnego położenia obiektów w terenie na podstawie zdjęć fotogrametrycznych - co doprowadziło do wadliwego uznania, że działka o nr [...] była 1 stycznia 1999 r. zajęta pod drogę publiczną i wydania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawili argumentację na poparcie swoich zarzutów - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju, Pracy i Technologii wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzji organu I instancji, naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z 22 września 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z 9 lipca 2021 r. stwierdzającą nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r., z mocy prawa, przez Gminę [...], prawa własności gruntu oznaczonego jako działka nr [...] o pow. [...] m2, obręb [...], zajętego po część ul. [...]. Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowił art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. –-Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872, ze zm.), dalej jako ustawa. Przepis ten stanowi, że nieruchomości pozostające w dniu 31 grudnia 1998 r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999 r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub właściwych jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem. Powołany przepis określa przesłanki, których tylko łączne spełnienie powoduje przejście gruntu na własność Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. Przesłankami tymi są: władanie w dniu 31 grudnia 1998 r. gruntem przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego, zajęcie gruntu pod drogę publiczną i brak tytułu własności Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego do zajętego gruntu. Zatem stwierdzenie braku spełnienia którejkolwiek z powyższych przesłanek czyni niemożliwym wydanie decyzji stwierdzającej nabycie z mocy prawa przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego prawa własności nieruchomości. Potwierdzenie wywłaszczenia nieruchomości zajętej pod drogę publiczną następuje w drodze decyzji wojewody (art. 73 ust. 3). Decyzja taka nie tworzy nowego stanu prawnego, potwierdza jedynie stan prawny istniejący w dniu 31 grudnia 1998 r., ma więc charakter deklaratoryjny. Stanowi ona wiążące potwierdzenie dokonanych ex lege zmian w sytuacji prawnej określonych podmiotów, co wywołuje skutki ex tunc (od chwili, gdy dany stan prawny zaistniał). Poza sporem jest, że w dniu 31 grudnia 1998 r. przedmiotowa nieruchomość nie była własnością Skarbu Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego. Z materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach sprawy wynika bowiem, że w dniu 31 grudnia 1998 r., tak jak i obecnie, współwłaścicielami tej nieruchomości, na zasadzie małżeńskiej wspólności majątkowej, są J. S. i Z. S.. Nie ulega zatem wątpliwości, że prawo własności opisanej nieruchomości przysługiwało osobom fizycznym, a nie Skarbowi Państwa, bądź jednostce samorządu terytorialnego - a to oznacza, że na dzień 31 grudnia 1998 r. spełniona została jedna z przesłanek określonych w art. 73 ust. 1 ustawy. Natomiast istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do dwóch kwestii, a mianowicie, po pierwsze - czy w dacie 31 grudnia 1998 r. działka nr [...], będąca własnością skarżących, została zajęta pod gminną drogę publiczną, stanowiącą część ulicy Chudoby, po drugie - czy pozostawała we władaniu gminy. Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że Minister podzielił stanowisko organu I instancji, iż przedmiotowa nieruchomość na dzień 31 grudnia 1998 r. pozostawała we władaniu Gminy [...] i została zajęta pod część pasa drogowego ulicy [...]. Zatem organy obu instancji zgodnie uznały, że spełnione zostały omawiane sporne dwie przesłanki: po pierwsze - działka nr [...] była zajęta pod drogę, po drugie - władztwo publicznoprawne nad nią sprawowała gmina. Powyższe, jak stwierdził Minister, wynika m.in. z mapy z projektem podziału nieruchomości przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] sierpnia 2017 r. pod nr [...], protokołu ustalania granic zajętości nieruchomości pod drogę publiczną na 31 grudnia 1998 r., pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z [...] czerwca 2020 r., wskazującego, że ww. działka została zajęta pod drogę, a także z dokumentów w postaci: metryki ulicy [...] z [...] grudnia 1993 r., protokołu odbioru robót profilowania z wałowania drogi z lat 1994-1996 i pisma Naczelnika Wydziału Infrastruktury dla Dzielnicy [...] z [...] czerwca 2020 r., w którym wskazano, że ulica [...] posiadała nawierzchnię gruntową ulepszoną pospółką wraz z obustronnymi poboczami. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dokumentacyjnego, stanowisko Ministra, jak i organu pierwszej I instancji, należy uznać za przedwczesne. Uszło bowiem uwadze organów obu instancji, iż w aktach sprawy znajdują się dokumenty takie jak: - zaświadczenie nr [...] wydane przez Prezydenta [...] w dniu [...] kwietnia 2018 r., w którym zostało stwierdzone, iż zgodnie z archiwalnym operatem ewidencji gruntów i budynków nr [...] przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] stycznia 1983 r. - według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. - do działki nr [...] z obrębu [...] widniał m.in. zapis "oznaczenie użytków gruntowych – "łąki trwałe" oznaczone symbolami ŁIV i ŁV, "pastwiska trwałe" oznaczone symbolem PsV i rów" oraz - wykaz zmian danych ewidencyjnych, w którym stwierdzono, że według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. pod drogę publiczną zajęto działkę nr [...] o pow. [...] ha. Analiza obu wymienionych wyżej dokumentów wskazuje na istotną rozbieżność zawartych w nich danych, albowiem po pierwsze - z ww. zaświadczenia nie wynika, aby na działce nr [...] według stanu na dzień 31 grudnia 1998 r. w ewidencji gruntów i budynków była ujawniona droga, po drugie zaś - według wykazu zmian ewidencji działka nr [...] wyodrębniona z działki nr [...], stanowi drogę na dzień 31 grudnia 1998 r. W ocenie Sądu wykazane rozbieżności w wyżej wymienionych dokumentach są istotne z punktu widzenia łącznego spełnienia przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy - zatem powinny być wyjaśnione w pierwszej kolejności, gdyż będzie to miało decydujące znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. W związku z tym nie jest konieczne ocenianie pozostałych zarzutów skarżących - gdyż od wyjaśnienia tej kwestii zależy treść wydanego rozstrzygnięcia. Dlatego też należało stwierdzić, że organy obu instancji przedwcześnie uznały, iż działka nr [...], stanowiąca własność skarżących, w dniu 31 grudnia 1998 r. była we władaniu gminy i została zajęta pod część drogi publicznej - ulicy [...]. Z podanych wyżej względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - albowiem nie został wyjaśniony rzeczywisty stan faktyczny sprawy, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku oraz przeprowadzi wszechstronne postępowanie wyjaśniające zmierzające do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 135 i art. 200 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.