IV SA/Wa 1538/20

Dnia 27 października 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Korzeniowski Sędziowie Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędzia del. SO Aleksandra Westra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 października 2020 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we [...] na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2020 roku nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej oddala skargę. [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] (dalej: "Spółka", "skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z [...] maja 2020 r., w którym utrzymano w mocy postanowienie Wojewody [...] (dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z [...] czerwca 2019 r. o oddaleniu zarzutów w przedmiocie prowadzonej egzekucji administracyjnej. Stan sprawy przedstawia się w sposób następujący: Decyzją z [...] czerwca 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we [...] (dalej: "RDOŚ") nakazał [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] wykonanie działań naprawczych dla terenu będącego własnością [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...], położonego przy ul. [...] we [...] obejmującego obszar działek [...], [...], [...], [...], [...], [...], zanieczyszczonego substancjami powodującymi ryzyko, tj. metalami ciężkimi w tym ołowiem, cynkiem, cyną, miedzią, rtęcią, arsenem, barem oraz substancjami ropopochodnymi. Termin rozpoczęcia prac naprawczych określono na czerwiec/lipec 2015 r., zaś ich zakończenia na 31 grudnia 2015 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z [...] lutego 2019 r. z uwagi na niewykonanie przez [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] działań naprawczych i przywrócenia środowiska do stanu wyjściowego w związku z wystąpieniem szkody w środowisku, w powierzchni ziemi, polegającej na zanieczyszczeniu gleby i ziemi substancjami powodującymi ryzyko. Zanieczyszczenie dotyczyło wskazanych we wniosku działek znajdujących się przy pl. [...] we [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska wnioskował o zastosowanie grzywny w celu przymuszenia do wykonania obowiązku niepieniężnego. W dniu [...] lutego 2019 r. Wojewoda [...] wszczął egzekucję administracyjną w celu przymuszenia Spółki do wykonania obowiązku o charakterze niepieniężnym. W dniu 1 marca 2019 r. Spółka złożyła zarzuty dotyczące wszczęcia egzekucji administracyjnej w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, wskazując w ich treści na niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji) oraz brak w tytule wykonawczym jednoznacznej informacji o wymagalności tego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). W dniu 8 marca 2019 r. Wojewoda [...], na podstawie art. 34 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwrócił się do RDOŚ w celu uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. RDOŚ [...] marca 2019 r. wydał postanowienie o stanowisku wierzyciela w sprawie zarzutów zobowiązanego. W zakresie zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wierzyciel wskazał, że decyzja z [...] czerwca 2015 r. została wydana na wniosek podmiotu korzystającego ze środowiska - spółki [...] sp. z o.o. Zainicjowane przez zobowiązaną spółkę postępowanie uzgodnieniowe pozostawiało podmiotowi pewną swobodę, polegającą na możliwości zaproponowania określonych warunków działań, zgodnie z ustalonym przez siebie harmonogramem wykonania poszczególnych prac. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska we [...] wydał decyzję przychylając się do wniosku, zatem dotrzymanie terminu (31 grudnia 2016 r.) określonego w rozstrzygnięciu należy do obowiązku strony. Odnosząc się do kolejnego zarzutu (na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), wierzyciel zajął stanowisko, że tytuł wykonawczy w części C zawiera jednoznaczne stwierdzenie, iż obowiązek w nim wskazany jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a w punkcie 11 tytułu, upoważniona do działania w imieniu wierzyciela osoba opatrzyła tytuł wykonawczy podpisem z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego. Po dokonaniu analizy treści i prawidłowości wystawionego tytułu wykonawczego Wojewoda [...] nadał ww. dokumentowi klauzulę, kierując tytuł wykonawczy nr [...] do egzekucji administracyjnej. Na powyższe postanowienie Spółka złożyła zażalenie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] maja 2019 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie RDOŚ z [...] marca 2019 r. GDOŚ wyjaśnił, że po terminie obowiązywania decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] z [...] czerwca 2015 r. zobowiązana Spółka zwracała się wnioskiem z 24 stycznia 2017 r. o zmianę decyzji ostatecznej uzgadniającej warunki przeprowadzenia działań naprawczych. Wnioskiem z 14 lutego 2017 r. Spółka zwracała się o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o prolongatę terminu zakończenia wykonania decyzji wraz z dopełnieniem czynności. Wnioskiem z 21 marca 2017 r. Spółka zwróciła się o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] z [...] lutego 2017 r. odmawiające wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie zmiany decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska we [...] z [...] czerwca 2015 r. Postanowieniem z [...] czerwca 2019 r. Wojewoda [...] oddalił zarzuty wniesione przez Spółkę w przedmiocie prowadzonej egzekucji administracyjnej z uwagi na ich bezzasadność. Spółka wniosła zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. Po rozpatrzeniu zażalenia, GDOŚ postanowieniem z [...] maja 2020 r. utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] czerwca 2019 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia GDOŚ wskazał, że Spółka twierdzi, iż wykonanie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym jest niemożliwe, ponieważ dla faktycznego wykonania remediacji objętej decyzją niezbędne i konieczne jest rozpoczęcie procesu budowy poprzez formalne zainicjowanie prac budowlanych. Spółka podnosi także, iż obowiązek remediacji jest elementem składowym realizowanej inwestycji. Tego rodzaju argumenty nie świadczą o niewykonalności obowiązku, ale także są niezgodne z samą treścią decyzji ustalającej plan remediacji, w której określono obowiązki niepieniężne, których Spółka nie zrealizowała. Decyzja wskazuje na konkretny termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji, nie wprowadzając przy tym jakiegokolwiek warunku. Odnośnie zarzutu Spółki o braku jednoznacznego stwierdzenia o wymagalności obowiązku GDOŚ wskazał, że tytuł wykonawczy w części C zawiera jednoznaczne stwierdzenie, iż obowiązek w nim wskazany jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a. Odnośnie zarzutu Spółki o braku możliwości złożenia oświadczenia o wymagalności obowiązku GDOŚ wskazał, że obowiązek nałożony na Spółkę wynika z decyzji RDOS z [...] czerwca 2015 r. ustalającej plan remediacji wraz z terminem jej rozpoczęcia i zakończenia. W terminie otwartym do wniesienia odwołania Spółka nie skorzystał z takiego uprawnienia, a zatem decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna i z tej racji podlegała wykonaniu. Jej wykonalność nie została następnie w żaden sposób wstrzymana, stąd tytuł wykonawczy jest nadal wykonalny. [...] sp. z o.o. z siedzibą we [...] wniosła skargę na postanowienie GDOŚ z [...] maja 2020 r. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 7 K.p.a., art. 77 § 1 K.p.a. w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie i niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało uznaniem, że zarzuty zgłoszone przez Skarżącą były bezzasadne. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że niewykonanie nałożonego na skarżącą obowiązku remediacji nastąpiło bez jej winy. Wykonanie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym jest obecnie niemożliwe, ponieważ dla faktycznego wykonania remediacji objętej decyzją konieczne jest rozpoczęcie procesu budowy poprzez formalne zainicjowane prac budowlanych. Wykonanie przez skarżącą nałożonego na nią obowiązku uzależnione jest od rozpoczęcia procesu budowy, na co skarżąca nie ma wpływu. Zatem zobowiązanie na nią nałożone jest obecnie niemożliwe do wykonania. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska - w odpowiedzi na skargę - wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd rozpoznał skargę na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2020 r. z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz. U. 2019, poz. 2167 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej w skrócie: "P.p.s.a."]. Stosownie do treści art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c P.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Naruszenia, o których mowa powyżej nie wystąpiły w niniejszej sprawie. Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2020 r. jest zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jego wydania. W ramach wszczętego postępowania egzekucyjnego skarżąca spółka wniosła zarzuty, które zaskarżonym postanowieniem z [...] maja 2020 r. objętym skargą zostały oddalone z uwagi na ich niezasadność, co powoduje, że przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie pozostaje prawidłowość wydania przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska wskazanego rozstrzygnięcia. Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania lub gdy egzekucja jest niedopuszczalna (por. E. Komorowski, Zarzuty w egzekucji administracyjnej [w:] System egzekucji administracyjnej, red. J. Niczyporuk, S. Fundowicz, J. Radwanowicz, Warszawa 2004, s. 509). W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie wyszczególnionych w art. 33 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji [(Dz. U. 2019, poz. 1438 ze zm.) - dalej: u.p.e.a.]. Wskazanie innych przyczyn nie uprawnia organu egzekucyjnego do rozpatrzenia zarzutów (por. wyrok NSA z 20 lutego 2014 r. sygn. II OSK 2258/12; wyrok NSA z 12 grudnia 2013 r. sygn. II OSK 1737/12; wyrok NSA z 14 września 2007 r. sygn. I OSK 522/07). Co równie istotne, zasadą jest, że postanowienie organu egzekucyjnego powinno być poprzedzone postanowieniem wierzyciela, które w przypadkach wskazanych w art. 34 § 1 u.p.e.a. ma charakter wiążący dla organu egzekucyjnego. Zgodnie z art. 33 § 1 pkt 2, pkt 5 i pkt 10 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wyłącznie odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Art. 27 § 1 pkt 3 u.p.e.a. stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny. Według art. 34 § 1 u.p.e.a. zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, a przy egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym - także na podstawie art. 33 § 1 pkt 8, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5 i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Należy wskazać, że organ w przedmiotowym postępowaniu prawidłowo ocenił konieczność uzyskania stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów. Wymóg uzyskania stanowiska wierzyciela przede wszystkim ma służyć wyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych związanych z wniesionymi zarzutami. Z uwagi na zgłoszenie przez skarżącą spółkę zarzutów na podstawie art. 33 § 1 pkt 2, pkt 5 i pkt 10 u.p.e.a. uzyskanie stanowiska wierzyciela było obligatoryjne. Stanowisko RDOŚ wyrażone w postanowieniu z [...] marca 2019 r. wiązało organ egzekucyjny w zakresie zarzutu niewykonalności i niewymagalności obowiązku o charakterze niepieniężnym. W piśmie z 1 marca 2019 r. zobowiązana Spółka złożyła zarzuty dotyczące wszczęcia egzekucji administracyjnej w celu przymuszenia do wykonania obowiązków o charakterze niepieniężnym, kwestionując wykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym (art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a.) oraz kwestionując wykonalność obowiązku z uwagi na brak w tytule wykonawczym jednoznacznej informacji o wymagalności obowiązku (art. 33 § 1 pkt 10 i pkt 2 u.p.e.a.). Skarżąca spółka podnosząc zarzut niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją z [...] czerwca 2015 r., podniosła, że wykonanie remediacji uzależnione jest od rozpoczęcia procesu budowlanego, na co skarżąca spółka nie ma wpływu. Niewykonalność obowiązku oznacza taką sytuację, kiedy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. W orzecznictwie wskazuje się jednolicie, że niewykonalność obowiązku, o jakim mowa w art. 33 § 1 pkt 5 u.p.e.a., definiowana jest jako rzeczywisty brak możliwości jego zrealizowania, zarówno dobrowolnego jak i w drodze egzekucji administracyjnej, z powodu wystąpienia określonych okoliczności. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. Nie mają w tym względzie znaczenia ewentualne utrudnienia w jego realizacji, koszty, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla ludzi i mienia (zobacz: wyrok NSA z 8.02.2006 r. II OSK 509/05; wyrok NSA z 19.01.2017 r. II OSK 1064/15). Niewykonalność obowiązku niepieniężnego może mieć zarówno charakter faktyczny, jak i prawny. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn prawnych, jeżeli jest sprzeczny z obowiązującym porządkiem prawnym. Obowiązek jest niewykonalny z przyczyn prawnych również wówczas, gdy nakłada na stronę obowiązek, który jest zgodny z prawem, ale którego strona nie może wykonać z powodu przeszkód prawnych, np. strona zostaje zobligowana do podjęcia działań w stosunku do rzeczy, której nie jest właścicielem i których nie może dokonać bez zgody właściciela. Organ odwoławczy, będąc związany stanowiskiem wierzyciela, zasadnie uznał, że powoływanie się przez skarżącą spółkę na konieczność rozpoczęcia procesu budowy nie stanowi okoliczności świadczącej o niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją z [...] czerwca 2015 r. Powołana decyzja określa konkretny termin rozpoczęcia i zakończenia remediacji, nie wprowadzając przy tym żadnego warunku, w tym w szczególności warunku rozpoczęcia prowadzenia procesu budowy. Skarżąca spółka podnosiła, że nie wykonała w terminie remediacji z uwagi na przedłużający się proces inwestycyjny. Należy podkreślić, że skarżąca spółka, o ile zakładała jednoczesne wykonywanie prac inwestycyjnych i naprawczych powinna okoliczność tę uwzględnić już we wniosku o uzgodnienie warunków przeprowadzenia prac naprawczych w odniesieniu do szkody w środowisku, w tym w szczególności w zakresie proponowanego terminu rozpoczęcia i zakończenia działań naprawczych. Wydłużający się okres podejmowania działań inwestycyjnych nie stanowił przeszkody do złożenia przez skarżącą spółkę wniosku o zmianę decyzji z [...] czerwca 2015 r. w zakresie wykonania remediacji. Skarżąca dopiero w 2017 r. zwrócił się do wierzyciela o zmianę decyzji ostatecznej uwzględniającej warunki przeprowadzenia działań naprawczych. W zakresie zarzutu, że tytuł wykonawczy nie zawiera jednoznacznego stwierdzenia, że obowiązek nim określony jest wymagalny, organ odwoławczy zasadnie wskazał, że w części C tytułu wykonawczego jednoznacznie stwierdzono, że obowiązek wskazany w tytule wykonawczym jest wymagalny i podlega egzekucji na podstawie art. 2 § 1 pkt 10 u.p.e.a., zgodnie z którym egzekucji administracyjnej podlegają obowiązki o charakterze niepieniężnym pozostające we właściwości organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego lub przekazane do egzekucji na podstawie przepisu szczególnego. Skład orzekający podziela również stanowisko organu odwoławczego w zakresie wymagalności obowiązku nałożonego decyzją RDOŚ z [...] czerwca 2015 r. (art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a.). Wymagalność obowiązku oznacza istnienie stanu, w którym zobowiązany powinien już wykonać ciążącą na nim skonkretyzowaną powinność, a mimo to uchyla się od jej wykonania, a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanego możliwość żądania przymusowego spełnienia ciążącej na nim powinności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 2 lutego 2017 r., sygn. III SA/Wa 424/16). Obowiązek wynikający z decyzji staje się wymagalny jeżeli decyzja, którą został nałożony stała się ostateczna i nie doszło do wstrzymania jej wykonania albo jeżeli decyzja, którą został nałożony, nie jest ostateczna, ale nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności lub jest natychmiast wykonalną z mocy prawa. Decyzją ostateczną jest - zgodnie z art. 16 § 1 K.p.a. - decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca spółka została zobowiązana do przeprowadzenia procesu remediacji decyzją RDOS z [...] czerwca 2015 r. Strona skarżąca nie wniosła odwołania od decyzji z [...] czerwca 2015 r., a co za tym idzie decyzja organu pierwszej instancji stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. Jej wykonalność nie została następnie w żaden sposób wstrzymana, zatem organ odwoławczy zasadnie stwierdził, że tytuł wykonawczy jest nadal wykonalny. Skarżąca spółka mając świadomość ostateczności decyzji z [...] czerwca 2015r. i wymagalności nałożonego przez nią obowiązku 24 stycznia 2017 r. wystąpiła do RDOŚ o zmianę decyzji ostatecznej uzgadniającej warunki przeprowadzenia działań naprawczych. Postępowanie w przedmiocie zmiany decyzji z [...] czerwca 2015 r. zostało prawomocnie zakończone, a termin przeprowadzenia działań naprawczych nie został zmieniony. Postanowieniem z [...] lutego 2017 r. RDOŚ we [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie zmiany decyzji RDOŚ we [...] z [...] czerwca 2015 r. Skarżąca spółka uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...] lutego 2017 r. i wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Postanowieniem z [...] maja 2017 r. GDOŚ odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie RDOŚ we [...] z [...] lutego 2017 r. Postanowienie GDOŚ z [...] maja 2017 r. zostało poddane kontroli WSA w Warszawie, który prawomocnym wyrokiem z 27 marca 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 1729/17 oddalił skargę na postanowienie z [...] maja 2017r. Następnie 14 lutego 2017 r. skarżąca spółka wystąpiła do RDOŚ we [...] o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o prolongatę terminu zakończenia wykonania decyzji. Postanowieniem z [...] marca 2017 r. RDOŚ we [...] odmówił przywrócenia terminu do wniesienia wniosku o zmianę decyzji RDOŚ we [...] z [...] czerwca 2015 r. w części dotyczącej terminu przeprowadzenia działań naprawczych. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. uchylił postanowienie RDOŚ we [...] z [...] marca 2017 r. i umorzył postępowanie dotyczące przywrócenia terminu. Postanowienie GDOŚ z [...] kwietnia 2017 r. zostało poddane kontroli sądowej. Prawomocnym wyrokiem z 27 marca 2018 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1629/17) Wojewódzki Sąd w Warszawie oddalił skargę na postanowienie GDOŚ z [...] kwietnia 2017 r. Wobec prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie zmiany decyzji RDOŚ we [...] z [...] czerwca 2015 r. w zakresie terminu przeprowadzenia działań naprawczych na terenie będącym własnością skarżącej spółki zarzut braku wymagalności obowiązku określonego tytułem wykonawczym należy uznać za chybiony. Należy wskazać, że zgodnie z art. 61 P.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Decyzja ostateczna podlega zatem wykonaniu mimo wniesienia skargi, chyba że organ (z urzędu lub na wniosek) lub sąd (na wniosek) wstrzyma jej wykonanie. Zobowiązany nie podnosił, aby wykonanie decyzji nakładającej obowiązek zostało wstrzymane, błędnie przyjmując, że okoliczność wystąpienia o zmianę decyzji ostatecznej i toczące się postępowania sądowoadministracyjne spowodowały wstrzymanie wykonana decyzji RDOŚ z [...] czerwca 2015 r. W ocenie składu orzekającego nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organ przepisów procesowych, tj. art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zakresie dotyczącym niewyjaśnienia sprawy w odniesieniu do zgłoszonych zarzutów. Nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności braku zawinienia skarżącej spółki w wykonaniu obowiązku remediacji i przedłużający się okres rozpoczęcia prac budowlanych, albowiem w postępowaniu dotyczącym zarzutów w odniesieniu do postępowania egzekucyjnego ani organ, ani sąd nie ocenia zasadności nałożenia obowiązku objętego tytułem wykonawczym, w tym w szczególności zasadności określenia czasookresu w jakim obowiązek miał zostać wykonany. W tych okolicznościach, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa, które uzasadniałoby uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 3 P.p.s.a., na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.