VII SA/Wa 1116/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "GINB"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021, poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku P. N. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją GINB z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: [...] WINB) z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej jako "PINB", "PINB w K.") wszczął z urzędu postępowanie w sprawie budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy ok. 70,60 m2, usytuowanego na działce nr [...]w W. gmina K. wraz ze zbiornikiem na ścieki oraz obudową ujęcia wody. W toku postępowania wyjaśniającego ustalono, że przedmiotowy obiekt jest budynkiem parterowym, niepodpiwniczonym o konstrukcji drewnianej szkieletowej, z dachem dwuspadowym krytym blachodachówką. Budynek ten o łącznej (z tarasem) powierzchni zabudowy ok. 70,60 m2 posadowiony jest na fundamentach częściowo ciągłych betonowych i punktowych betonowych, w miejscu istniejącego wcześniej chlewu/obory. Pełni on funkcję rekreacji indywidualnej. Do budynku podłączone są media: woda, kanalizacja oraz energia elektryczna. Wymienione wyżej roboty budowlane związane z budową budynku rekreacji indywidualnej zostały wykonane przez właściciela nieruchomości – G. B. w 1998 r. bez pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia. Zbiornik na nieczystości ciekłe oraz obudowa ujęcia wody z kręgów betonowych wybudowane w latach 1999-2000, również zostały zrealizowane bez pozwolenia na budowę. PINB w K. decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...] działając na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 ze zm., dalej: "p.b.") nakazał G. B. – inwestorowi i właścicielowi nieruchomości – rozbiórkę istniejącego na terenie działki nr [...]obręb ewidencyjny W., gmina K., budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy ok. 70,60 m2, wraz z urządzeniami integralnie z nim związanymi, tj. zbiornikiem na ścieki oraz obudową ujęcia wody. PINB wskazał na brak zgodności wybudowanego obiektu z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odwołanie od powyższej decyzji złożył G. B. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] [...] WINB utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie PINB w K. z dnia [...] stycznia 2019 r. G. B. nie złożył skargi na powyższą decyzję. W dniu 31 lipca 2019 r. upoważnieni pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę ww. nieruchomości i ustalili, że obiekt nie został rozebrany. G. B. oświadczył, że obiekt wraz z działką został sprzedany. G. B. przy piśmie z dnia 5 sierpnia 2019 r. przesłał do PINB wypis z aktu notarialnego Rep. A nr [...], z którego wynikało, że w dniu 31 lipca 2019 r. działka nr [...] została sprzedana. PINB na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków ustalił, że nowymi właścicielami działki zostali P. N. i J. N. PINB pismem z dnia 28 sierpnia 2019 r. poinformował P. N. i J. N. o ww. decyzjach nakazujących rozbiórkę budynku znajdującego się na działce nr [...]. PINB wskazał, że obecni właściciele są zobowiązani do wykonania nakazu rozbiórki zgodnie z art. 52 p.b. Do pisma załączono decyzje zapadłe w sprawie. Powyższe pismo po dwukrotnym awizowaniu, zostało zwrócone do organu. W związku z niewykonaniem powyższego nakazu, PINB w dniu 13 maja 2020 r. wystosował do P. N. i J. N. upomnienie w trybie art. 15 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. P. N. (dalej jako "skarżący") pismem z dnia 14 lipca 2020 r. zwrócił się do PINB o doręczenie mu ww. decyzji PINB z dnia z [...] stycznia 2019 r., znak: [...] oraz [...] WINB z dnia z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...]. PINB przy piśmie z dnia 27 lipca 2020 r. doręczył aktualnym właścicielom nieruchomości ww. decyzje PINB i [...] WINB. W dniu 27 listopada 20120 r. do GINB wpłynęło pismo P. N. z dnia 20 listopada 20120 r. zawierające wniosek o stwierdzenia nieważności ww. decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 6 k.p.a. We wniosku skarżący wskazał, że w P. i J. N. nie byli adresatami kwestionowanej decyzji, nie uczestniczyli w żaden sposób w przedmiotowym postępowaniu, a o próbie nałożenia na nich obowiązku rozbiórki dowiedzieli się z późniejszych pism, a w szczególności z upomnienia PINB w K. z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]. Skarżący podkreślił, że obie decyzje zapadłe w sprawie zostały skierowane jedynie do G. B. jako inwestora. Obecnie PINB w K. traktuje skarżącego jako obowiązanego do wykonania rozbiórki obiektu kierując do niego kolejne upomnienia, pomimo, że nie wykazano aby miał on przymiot strony postępowania o wydanie nakazu rozbiórki na podstawie art. 30 § 4 k.p.a. czy też art. 52 p.b. Zdaniem skarżącego istniejąca w obrocie prawny decyzja [...] WINB narusza rażąco prawo i powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego z uwagi na oczywistą sprzeczność z przepisami prawa. Nabywca nieruchomości P.N. nie nabył wraz z nią obowiązku wynikającego z wydanej przez organy decyzji. Inwestor stracił zaś możliwość dokonania rozbiórki, gdyż znajduje się ona na działce niebędącej jego własnością. GINB decyzją dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 156 § 1 w związku z art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...]. W uzasadnieniu decyzji GINB, odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, wskazał, że krąg podmiotów zobowiązanych do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, na podstawie art. 48 u.p.., reguluje art. 52 tej ustawy. Ustawodawca przewidział, że inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48 u.p.b. Wybór adresata decyzji wymienionych w treści art. 52 p.b. jest uzależniony nie tylko od kolejności podmiotów wymienionych w jego treści, ale również od możliwości realizacji przez ten podmiot nałożonych na niego obowiązków, a więc wykonalności samej decyzji w konkretnych okolicznościach danej sprawy. Zdaniem GINB w analizowanej sprawie bezspornym jest, że w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego właścicielem i inwestorem samowolnie wybudowanego budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...]w W. był G. B. Nałożenie na niego obowiązku rozbiórki było zatem uzasadnione i zgodne z prawem. Pismem z dnia 12 marca 2021 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. decyzji złożył P. N. Podniósł, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest w pełni uzasadniony, gdyż skarżący nie jest zadowolony z wydanej przez organ decyzji oraz w pełni popiera wywód zawarty we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydał w dniu [...] kwietnia 2021 r. zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzję, którą utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] lutego 2021 r. Organ powtórzył argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] lutego 2021. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję złożył P.N. Postawił zarzuty naruszenia: 1. przepisów prawa procesowego, tj.: - art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez poczynienie przez organ administracji błędnej, całkowicie dowolnej i sprzecznej z rzeczywistym stanem rzeczy oceny zebranego materiału dowodowego w niniejszej sprawie, podczas gdy organ powinien ocenić zebrany w sprawie materiał z normami prawa procesowego z uwzględnieniem wiedzy, logiki oraz zasad doświadczenia życiowego; 2. przepisów prawa materialnego tj.: - art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 48 ust. 1 p.b. poprzez błędne ustalenie przez organ, iż wskazany przepis nie może mieć zastosowania, podczas gdy w przedmiotowej sprawie zachodziły podstawy do jego zastosowania, co miało wpływ na wynik sprawy.  Powtórzył argumentację zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego oraz przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać, iż przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak: [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] lutego 2021 r., znak: [...], odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] stycznia 2019 r., znak: [...], nakazującą G. B. rozbiórkę istniejącego na terenie działki nr [...] obręb ewidencyjny W., gmina K., budynku pełniącego funkcję rekreacji indywidualnej o powierzchni zabudowy ok. 70,60 m2, wraz z urządzeniami integralnie z nim związanymi, tj. zbiornikiem na ścieki oraz obudową ujęcia wody. Kwestionowane decyzje GINB wydane zostały w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w trybie stwierdzenia nieważności. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji administracyjnej, a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne, tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w tym trybie decyzji, czy postanowienia na zasadzie art. 126 k.p.a. - przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Wskazać należy, że stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 k.p.a. toteż może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Przedmiotem postępowania o stwierdzenie nieważności jest zatem ustalenie wad decyzji, które pozwalają na stwierdzenie nieważności z powodu wad istniejących od dnia jej wydania. Dokonując oceny, czy zachodzą przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a. do stwierdzenia nieważności decyzji, organ orzekający w tym zakresie bada stan faktyczny, jak i prawny z daty wydania decyzji. Przedmiotem postępowania w- sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy, a jedynie ustalenie, czy decyzja nie jest dotknięta kwalifikowanymi wadami prawnymi. Właściwy organ orzeka o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji tylko wówczas gdy stwierdzi, iż wystąpiła jedna z przesłanek ściśle określonych w art. 156 § 1 k.p.a. i jednocześnie nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności określonych w art. 156 § 2 k.p.a. ustawy, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanego rozstrzygnięcia, ani też rozstrzygnięcie to nie wywołało nieodwracalnych skutków prawnych. W niniejszej sprawie skarżący podnieśli, że należy stwierdzić nieważność omawianej decyzji w związku z zaistnieniem przesłanki zawartej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., w myśl której organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Wskazali także na zaistnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., w myśl której organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż rażące naruszenie prawa, o którym mowa w 156 § 1 pkt 2 k.p.a., określane jest w doktrynie i orzecznictwie jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. W orzecznictwie zgodnie zauważa się, iż rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, tj. takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, a więc takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. W wyroku z 31 stycznia 2006 r. (sygn. akt I OSK 883/05, lex nr 299873), Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, iż "Rażące naruszenie prawa stanowi kwalifikowaną formę "naruszenia prawa". Utożsamianie tego pojęcia z każdym "naruszeniem prawa" nie jest słuszne. Naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". I dalej: "Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność decyzji, gdy ma charakter rażący. A zatem dla uznania, że wystąpiło owo kwalifikowane "naruszenie prawa", konieczne jest stwierdzenie i wykazanie, iż miało ono charakter rażący". W przywołanym wyroku Sąd zaznaczył też, iż rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Zaznaczył przy tym, że nie chodzi tu o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Jednocześnie dodać należy, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę i podkreśla, że ani oczywistość naruszenia przepisu, ani jego charakter nie są wystarczające do uznania, że miało miejsce rażące naruszenie prawa. Obok oczywistego naruszenia prawa i charakteru przepisu, który został naruszony, jako kryterium rażącego naruszenia prawa winny być traktowane społeczno-gospodarcze skutki wywołane wadliwą decyzją. Na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił uwagę m.in. w wyroku z 25 września 2007 r. (sygn. akt II OSK 1111/06, lex nr 494728), w którym to wskazał, iż "O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Za "rażące" należy uznać wyłącznie takie naruszenie prawa, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia zasady praworządności. Utożsamianie zatem tego pojęcia z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Przy kwalifikowaniu naruszenia prawa do kategorii naruszenia rażącego chodzi nie o sam fakt zachowania się organu niezgodnie z normą prawną, lecz o skutki, których dotkliwości dla strony niczym nie można usprawiedliwiać." Podkreślić należy, iż podstawę materialnoprawną kwestionowanej decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz decyzji PINB w K. z dnia [...] stycznia 2019 r. stanowił 48 ust. 1 w zw. z ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Wskazać należy, że w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji ustalono, że budynek pełniący funkcję rekreacji indywidualnej usytuowanego na działce nr [...] w W. gmina K. wraz ze zbiornikiem na ścieki oraz obudową ujęcia wody, został zrealizowany w ramach samowoli budowlanej Zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Przepis ten zawiera zasadę, zgodnie z którą wszystkie roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę Wyjątki od tej zasady, zawarte są w art. 29 i art. 30 ww. ustawy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b. (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania kwestionowanych decyzji) właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sankcja rozbiórki obiektu budowlanego nie jest nakładana bezwzględnie, organ administracyjny ma bowiem obowiązek zbadania czy względy techniczno - budowlane oraz względy ładu przestrzennego nie sprzeciwiają się dalszemu funkcjonowaniu danego obiektu budowlanego (art. 48 ust. 2 p.b.). W tym też kierunku organ prowadzi postępowanie legalizacyjne. Celem postępowania legalizacyjnego jest doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem. Rozbiórka może nastąpić dopiero wówczas, gdy brak jest możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. Zasadniczym celem legalizacji, o której mowa w art. 48 ust. 2-4 i 49 p.b. jest doprowadzenie wykonanych samowolnie robót do stanu zgodności z prawem, o ile nie są one np. niezgodne z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, czy innymi przepisami prawa. W badanym przypadku legalizacja wybudowanego samowolnie budynku nie była możliwa z uwagi na jego niezgodność z zapisami obwiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy K. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...] z [...] kwietnia 2008 r.). Zgodnie z zapisami planu działka nr [...] obręb W. znajduje się na terenie oznaczonym symbolem [...] (tereny rolnicze z terenami wód powierzchniowych śródlądowych zagrożonych powodzią z zakazem realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem obiektów i urządzeń z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej oraz hydrotechnicznej) oraz na terenie oznaczonym symbolem [...] (tereny rolnicze oraz lasy z zakazem realizacji wszelkich form zabudowy z wyłączeniem realizacji inwestycji celu publicznego z zakresu infrastruktury technicznej i drogowej). Skoro zatem obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego me dopuszczał na przedmiotowym terenie możliwości usytuowania spornego budynku, brak było podstaw do jego zalegalizowania wraz z przynależnymi do niego urządzeniami, a co za tym idzie nałożenie przez właściwy organ obowiązku jego rozbiórki nastąpiło bez naruszenia prawa. Podkreślić jednakże należy, że skarżący nie negował ww. ustaleń zawartych w kwestionowanej decyzji [...] WINB. Natomiast negował kwestię adresata ww. decyzji. Słusznie organ wskazał, że krąg podmiotów zobowiązanych do wykonania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu, na podstawie art. 48 p.b. reguluje art. 52 tej ustawy. W myśl tego przepisu (w brzmieniu obowiązującym w dacie kwestionowanych decyzji) inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W analizowanej sprawie bezspornym jest, że w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego właścicielem i inwestorem samowolnie wybudowanego budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...]w W. był G. B. Nałożenie na niego obowiązku rozbiórki było zatem uzasadnione i zgodne z prawem. Oczywistym jest, że obowiązek rozbiórki w dacie wydania tych decyzji nie mógł być nałożony na skarżącego, gdyż nie posiadał on wtedy żadnego tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. Słusznie wskazał organ, że późniejsze zmiany w zakresie właściciela nieruchomości, której dotyczy nakaz rozbiórki i wynikające z takiego stanu sprawy konsekwencje, pozostają poza oceną w niniejszym postępowaniu nieważnościowym. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a., ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym. Wszelkie zatem okoliczności faktyczne czy też prawne, które zaistniały po wydaniu decyzji, pozostają bez wpływu na ważność takiego rozstrzygnięcia w świetle art. 156 k.p.a. Jeśli skarżący neguje, iż to nim jako nowym właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek wykonania kwestionowanych decyzji poprzez rozbiórkę obiektu, winien stawiać zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym toczącym się w kwestii wykonania kwestionowanej decyzji. Podkreślić należy, że skarżący w żaden sposób nie uzasadnił zaistnienia wskazanej przez niego we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji przesłanki z art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a. Zdaniem Sądu słusznie organ uznał, że decyzja [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r, utrzymująca w mocy decyzję PINB w K. z dnia [...] stycznia 2019 r. nie jest obarczona żadną z wad, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a.. Tytułem dopełnienia argumentacji Sądu należy dodać, że wbrew zarzutom formułowanym w rozpatrywanej skardze nie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji. W szczególności w postępowaniu nie doszło do naruszenia art. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Materiał zgromadzony w sprawie jest kompletny i został oceniony i uwzględniony w zaskarżonej decyzji w sposób prawidłowy. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.