VII SA/Wa 2288/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), Sędziowie: sędzia WSA Mirosław Montowski, asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi C.T.T. na decyzję Rady Doskonałości Naukowej z dnia 27 maja 2024 r. znak: DRKN.Z5.402.4.2024 w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora oddala skargę Uzasadnienie. Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2024 r., znak [...] Rada Doskonałości Naukowej (dalej: "Rada") na podstawie art. 193 ust. 1 i 4 ustawy z 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (dalej: "Prawo o szkolnictwie") po rozpatrzeniu odwołania C. T. T. od uchwały Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Prawne Uniwersytetu W. (dalej "RNDNP") nr [...] z [...] listopada 2023 r. odmawiającej nadania stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne - utrzymała w mocy tą uchwałę. Jak wskazała Rada – po omówieniu zarzutów odwołania skarżącego -, tytuł pracy doktorskiej to: CIVIL COMPENSATION FOR ENVIRONMENTAL DAMAGE: A LEGAL ANALYSIS OF THE APPROACH TAKEN BY VIETNAM AND THE EUROPEAN UNION. Promotorem był dr hab. P. B.. Recenzentami: dr hab. M. A. (recenzja z konkluzją pozytywną), dr hab. A. K. (recenzja z konkluzją pozytywną), dr hab. M. N. (recenzja z konkluzją negatywną). Doktorant od 2017 r. był studentem stacjonarnych studiów doktoranckich na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu W. Obrona rozprawy doktorskiej odbyła się przed Komisją Doktorską 30 października 2023 r. Komisja Doktorska w składzie 11 osobowym pozytywnie oceniła i przyjęła rozprawę doktorską, a następnie wystąpiła do Rady Naukowej z wnioskiem o nadanie kandydatowi stopnia doktora w dziedzinie nauki społeczne w dyscyplinie nauki prawne. Oddano 7 głosów za, 2 głosy przeciw i 2 osoby wstrzymały się od głosu. Do postępowania doktorskiego zostało wyznaczonych 3 recenzentów. 2 recenzje były pozytywne, jedna negatywna. 20 listopada 2023 r. Rada Naukowa WPiA Uniwersytetu W. odmówiła jednak wnioskodawcy nadania stopnia doktora. Uprawnionych do głosowania były 24 osoby, w tym głosowało 16 osób. Za nadaniem stopnia doktora głosowało 8 osób, 5 osób było przeciw i 3 osoby wstrzymały się. W związku z tym, że nie uzyskano bezwzględnej większości głosów to 30 listopada 2023 r. Rada odmówiła kandydatowi nadania stopnia doktora. Na podstawie art. 238 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym Rada powołała dwóch recenzentów, którym zleciła wydanie opinii w zakresie złożonego przez C. T. T. odwołania. Recenzje w toczącym się przed Radą postępowaniu odwoławczym sporządzili prof. dr hab. A. M.i prof. dr. hab. B. R.. Zespół Nauk Społecznych Rady po zapoznaniu się z odwołaniem C. T. T. i po wysłuchaniu opinii recenzentów powołanych przez organ w głosowaniu tajnym wypowiedział się ostatecznie za utrzymaniem decyzji organu I instancji (wynik głosowania: za uchyleniem uchwały: 2 - głosy, za utrzymaniem - 30 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Prezydium Rady, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Zespołu postanowiło w głosowaniu tajnym nie uwzględnić odwołania i utrzymać w mocy zaskarżoną uchwałę (wynik głosowania: za utrzymaniem w mocy zaskarżonej uchwały - 14 głosów, za uchyleniem - 0 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Zgodnie z art. 193 Prawa o szkolnictwie wyższym i nauce z 20 lipca 2018 r. od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje odwołanie do Rady, która po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, o którym mowa w art. 178 ust. 1, tego samego albo innego podmiotu doktoryzującego. Rada przytoczyła treść art. 186 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce ustawy i stwierdziła, że nie znalazła podstaw do uwzględnienia odwołania. Postępowanie w sprawie nadania C. T. T. stopnia doktora zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Analiza materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, a w szczególności weryfikacja sporządzonych protokołów, potwierdza przeprowadzenie postępowania w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom. Rada do zaopiniowania odwołania kandydata wyznaczyła prof. dr hab. A. M. i prof. dr. hab. B. R.. Prof. dr hab. A. M. przeprowadziła szczegółową analizę zarzutów podnoszonych przez wnioskodawcę i nie stwierdziła, aby doszło do uchybień formalnych ze strony Rady Naukowej. Jej zdaniem, Rada Naukowa nie jest bowiem związana decyzją Komisji Doktorskiej. Zatem odwołanie w sprawie wniosku o nadanie stopnia naukowego doktora nie zasługuje na uwzględnienie. Z kolei prof. B. R. stwierdził, że liczba osób uczestniczących w głosowaniu na Radzie Naukowej była wystarczająca i nie miało to istotnego wpływu na ocenę pracy doktorskiej. Recenzent odrzucił również zarzut dotyczący braków w uzasadnieniu decyzji Rady Naukowej. Nie ma też wątpliwości, że postępowanie doktorskie kończy decyzja Rady Naukowej, a nie Komisji doktorskiej, dlatego i ten zarzut należało odrzucić. Z protokołu Komisji wynika, że podczas dyskusji podnoszono argumenty ze wszystkich recenzji zarówno negatywne jak i pozytywne. W konkluzji opiniodawca stwierdził, że odwołanie wnioskodawcy od uchwały Rady Dyscyplin Nauk Prawnych jest niezasadne, a przywołane zarzuty nie zasługują na uwzględnienie, gdyż uchwała odpowiada przepisom obecnie obowiązującego prawa. Podniesione przez odwołującego zarzuty odnoszą się zarówno do dyskusji nad merytorycznymi wartościami jego doktoratu, jak również do uchybień formalnych. Trudno odmówić członkom Rady Naukowej prawa do wyrażania swoich opinii w sprawie poprzez wypowiedzi (ustne lub na piśmie) oraz w glosowaniu. Orzecznictwo sadów administracyjnych jest tu jednoznaczne: "okoliczność, że skarżący uważa, iż recenzenci "niesprawiedliwie" ocenili jego dorobek, że pominęli okoliczności przemawiające na jego korzyść, a uwypuklili elementy negatywne (...) nie może prowadzić do dyskwalifikowania czy nawet kwestionowania na drodze postepowania sądowego wystawionych w procedurze kwalifikacyjnej ocen, nawet jeśli zainteresowany jest najgłębiej przekonany, iż są one nie umotywowane, niesłuszne lub krzywdzące" (OSNP 1996, nr 21, poz. 315). Skład jednostki organizacyjnej był uprawniony do podejmowania uchwały. Głosowanie było głosowaniem tajnym i jego wynik skutkował wydaniem uchwały w sprawie odmowy nadania stopnia doktora. Uchwała jest wystarczająco umotywowana. Wszyscy członkowie jednostki organizacyjnej przed podjęciem uchwały mieli możliwość zapoznania się z dokumentacją postępowania. Obecnych na posiedzeniu w czasie głosowania była wystarczająca liczba członków. Po zakończeniu dyskusji odbyło się głosowanie. Uczelnia ma uprawnienia do przeprowadzenia przewodów doktorskich włącznie z zatwierdzeniem rozprawy doktorskiej i nadania tytułu doktora w obszarze objętym postępowaniem doktorskim. Z akt sprawy wynika, że zarówno Rada Naukowa, jak i wcześniej Komisja Doktorska odniosła się do zgromadzonego materiału w przedmiotowej sprawie, a przede wszystkim do recenzji samej dysertacji na każdym etapie procedury doktoryzowania. Decyzja Centralnej Komisji jest uchwałą podejmowaną przez określone gremium i to Z akt sprawy wynika, że zaskarżona uchwała jednostki organizacyjnej podjęta została po rozważeniu wszystkich istotnych okoliczności. Postępowanie doktorskie zostało przeprowadzone z należytą starannością i z zachowaniem wszelkich procedur wynikających z tych regulacji. Od strony formalnej postepowanie zostało przeprowadzone bez zarzutu o czym świadczy wyjątkowo staranna dokumentacja każdego etapu postępowania doktorskiego. Z tą decyzją nie zgodził się skarżący, wnosząc pismem swej pełnomocnik, datowanym na 11 sierpnia 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła pełnomocnik: "1) naruszenie przepisów procedury administracyjnej, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art 107 § 3 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) w związku z art. 186 ust 1 i art 187 ust 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2023 r. poz. 742 z późn.zm., dalej jako "p.s.w.n."), przez utrzymanie w mocy decyzji uchwały nr 453 Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Prawne Uniwersytetu W. (dalej jako "Rada Naukowa Dyscypliny") nr [...] z dnia [...] listopada 2023 t., mimo że: a. Rada Naukowa Dyscypliny niedostateczne wyjaśniała w uzasadnieniu tej uchwały, dlaczego uznała, że: i. przedstawiona przez skarżącego rozprawa doktorska nie spełnia wymogu, o którym mowa w art 187 ust. 1 p.s.w.n., mimo że recenzentki dr hab. M. A. i dr hab. A. K. uznały, że przesłanka ta jest spełniona; ii. skarżący nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 187 ust 1 p.s.w.n. mimo że recenzentki dr hab. M. A. i dr hab. A. K. uznały, że przesłanka ta jest spełniona; b. przy jej podejmowaniu Rada Naukowa Dyscypliny przekroczyła granic swobodnej oceny dowodów polegające na zaakceptowaniu dokonanego przez Radę Naukową Dyscypliny Nauki Prawne Uniwersytetu Warszawskiego bezkrytycznym uznaniu za wiarygodną i przypisaniu wartości dowodowej recenzji prof. dra hab. M. N., mimo że: iii. z dwóch innych recenzji wynikało, że analiza zawarta w pracy dowodzi pogłębionej wiedzy teoretycznej Doktoranta w zakresie nauk prawnych, stanowi istotny wkład w rozwój podstaw prawnych odpowiedzialności cywilnej w prawie wietnamskim i dowodzi umiejętności prowadzenia samodzielnej pracy naukowej przez skarżącego, iv. recenzja ta zawiera szereg stwierdzeń nieprawdziwych lub przeinaczonych, 2) art. 7, art. 77 § 1, art 80 oraz art 107 § 3 k.p.a. przez nie odniesienie się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do okoliczności podniesionych w pkt 1) powyżej i skupienie się przez Radę Doskonałości Naukowej li tylko na kwestiach czysto formalnych związanych z przebiegiem postępowania w przedmiocie nadania stopnia naukowego doktora". Pełnomocnik skarżącego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i "przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia" oraz o zasądzenie kosztów i rozpoznanie niniejszej sprawy w trybie uproszczonym. Uzasadniając skargę pełnomocnik opisała przebieg postępowania administracyjnego i wyjaśniła, że Rada, pomimo że jest organem odwoławczym, prowadzi również własne postępowanie dowodowe, choć ograniczone jedynie do postępowania opiniodawczego. Musi stosować w prowadzonych przed nim postępowaniach przepisy art 7, 77 i 80 k.p.a., gdyż musi dokonywać oceny nie tylko materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu przed Radą, ale i materiału dowodowego, zebranego w postępowaniu odwoławczym. Kontrolę zatem zaskarżonej uchwały Rady Naukową należy w tym wypadku rozumieć jako kontrolę dokonywaną w sposób wszechstronny. Zarówno postępowanie opiniodawcze przed Radą, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji skupiło się na kwestiach formalnych, całkowicie abstrahując od kwestii merytorycznych, co stanowi uchybienie opisanemu wyżej obowiązkowi wszechstronnej analizy uchwały Rady Naukowej. Art. 178 ust 3 Prawa o szkolnictwie stanowi, że w postępowaniach w sprawie nadania tytułu doktora, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy k.p.a. Na gruncie analogicznego przepisu, który znajdował się w obowiązującej wcześniej ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki wskazywano w orzecznictwie sądów administracyjnych, że postępowanie w sprawach o nadanie stopni i tytułów naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Oczywiste jest, że Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki, nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami Centralnej Komisji. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu o nadanie stopnia lub tytułu naukowego nie doszło naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy, a także odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawach o nadanie stopni i tytułów naukowych jest postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w Prawie o szkolnictwie wyższym, nie ulega wątpliwości, że powinno ono charakteryzować się pewnymi cechami, a przede wszystkim uwzględniać wymagania z art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a. Rada zobligowana do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w powyższej ustawie. Tymczasem, Rada ograniczyła się do kwestii formalnych. Do tego ograniczyli się powołani przez Radę eksperci. Prof. dr hab. A. M. i prof. dr hab. B. R., jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji stwierdzili jedynie, że postępowanie przed Radą Naukową "zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający obowiązującym przepisom" i "nie doszło do uchybień formalnych ze strony Rady Naukowej". Skoro Rada jest z mocy ustawy obowiązana również do zebrania materiału dowodowego w postaci wspomnianych opinii i musi materiał ten rozpatrzeć w sposób wyczerpujący i wszechstronny, to oznacza, że musi, by skontrolować prawidłowość zaskarżonej uchwały, najpierw sama dokonać oceny dorobku naukowego kandydata do stopnia naukowego i rozprawy naukowej. Rada nie zbadała w sposób prawidłowy wszystkich okoliczności faktycznych mających wpływ na ocenę przesłanek z art. 186 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym oraz nie wyjaśniła w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu decyzji, dlaczego uznała, że przesłanki te są nie spełnione. Skoro Rada jest organem odwoławczym, to powinna odnieść się nie tylko do oceny formalnej strony postępowania, wskazując na ilość osób biorących w posiedzeniu itp., ale także rozważyć, czy Rada Naukowa Dyscypliny sama nie dopuściła się naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 186 ust. 1 i art. 187 Prawa o szkolnictwie wyższym. Dwóch z trzech recenzentów powołanych przez Radę Naukowej Dyscypliny Nauki Prawne Uniwersytetu W. w sporządzonych recenzjach stwierdziło, że skarżący spełnia wszystkie warunki określone w ustawie do ubiegania się o nadanie stopnia naukowego doktora w dziedzinie nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne. Utrzymanie w mocy uchwały Rady Naukowej Dyscypliny w takiej sytuacji świadczy, że - wbrew stanowisku Rady - uchwała tej pierwszej nie została podjęta po rozważeniu wszystkich okoliczności. Rada powinna była dostrzec, że uzasadnienie uchwały Rady Dyscypliny Naukowej razi jednostronnością, czego dobitnym przykładem jest fakt, że Rada ta powoływała się wprost na negatywne uwagi z recenzji prof. dr hab. M N. Trudno mówić o wszechstronnym rozważeniu sprawy w sytuacji, gdy dwóch recenzjach sporządzonych na etapie postępowania przed Radą Dyscypliny Naukowej zawarte są wnioski przeciwne do tego zaczerpniętego z recenzji dr hab. M. N.. I tak, dr hab. M. A. w swojej recenzji wskazała, że zastosowane metody badawcze zasadniczo nie budzą zastrzeżeń, cele badawcze i teza zostały sformułowane i zrealizowane prawidłowo (pomimo powtórzeń, które jednak zostały użyte w celu uporządkowania i zorganizowania pracy), a podsumowanie dowodzi dojrzałości autora oraz zdolności sprawnego poruszania się w przedstawionych zagadnieniach i samodzielnej analizy. Z kolei dr hab. A. K. wskazuje na prawidłową strukturę pracy, fakt, że praca nie posiada charakteru wyłącznie opisowego, ale zawiera także pogłębione analizy w zakresie prawa zarówno wietnamskiego jak i unijnego, a tezy, sformułowane w ramach pracy, są opatrzone argumentacją nie tylko czysto prawniczą, ale także pozaprawną, co w ocenie recenzentki dowodzi dogłębnego poznania oraz odniesienia się do danego zagadnienia przez autora pracy. Dr hab. A. K. doszła do wniosków wręcz przeciwnych od wniosków osiągniętych przez dr hab. M. N. i wskazała, że w jej ocenie literatura naukowa wykorzystana w pracy jest wystarczająca. Brak odniesienia się w toku postępowania odwoławczego, jak i uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do powyższych faktów, do poszczególnych recenzji, ich stwierdzeń i wniosków nie pozwala przyjąć, że organ wyjaśnił wszelkie ewentualne wątpliwości, które mogły się nasunąć w postępowaniu przed Radą. Rada Naukowa Dyscypliny nie była związana opiniami powołanych recenzentów, jednak w sytuacji, gdy większość opinii recenzentów jest pozytywna dla kandydata i zakończona jednoznaczną konkluzją, że spełnia on warunki określone w ustawie do ubiegania się o nadanie stopnia doktora, to odmawiając mocy dowodowej tym recenzjom, Rada Naukowa Dyscypliny zobowiązana była uzasadnić swoją odmienną ocenę w sposób pogłębiony. Z kolei Rada powinna i tę kwestię rozważyć i wyjaśnić w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Rada nie rozważyła i nie wzięła pod uwagę także tego, że w uchwale nr [...] z [...] stycznia 2024 r. Rada Naukowa Dyscypliny wyraziła pozytywną opinię dot. odwołania skarżącego od uchwały nr [...]. Podobnie, nie wzięto pod uwagę tego, że w każdym głosowaniu przed Radą Naukową większość względna członków tego organu była za nadaniem stopnia. Zabrakło jedynie większości bezwzględnej. Co istotne - Rada utrzymała w mocy decyzję, w której nie odniesiono się nawet do ustawowych przesłanek nadania stopnia opisanych w art. 186 ust. 1 i art. 187 ust. 1 .Prawa o szkolnictwie wyższym. Rada Dyscypliny Naukowej UW wytykając mankamenty rozprawy nie stwierdziła nawet, czy ona spełnia ww. wymagania, czy nie. Tym samym, doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. W postępowaniu o nadanie stopnia doktora recenzje złożone w postępowaniu stanowią podstawowy materiał dowodowy w sprawie. Opinia recenzenta ma walor opinii biegłego i jest dowodem w rozumieniu art. 75 § 2 k.p.a., do którego powinna ustosunkować się Rada, rozpatrując sprawę najpierw w Sekcji, a następnie na etapie Prezydium, które jest organem rozstrzygającym Rady. Przy ocenie opinii biegłego organ nie może ograniczyć się do powołania treści opinii, ani konkluzji zawartej w opinii biegłego, lecz obowiązany jest sprawdzić, na jakich przesłankach biegły tę konkluzję oparł i skontrolować prawidłowość jego rozumowania, co powinno wynikać z uzasadnienia decyzji. Negatywna ocena opinii biegłej, na której oparto rozstrzygnięcie, oznacza taką samą ocenę postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organ I instancji, który nie dokonał wnikliwej i rzetelnej oceny przedmiotowej opinii, naruszając tym samym przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Oceniając opinie prof. dr hab. A. M. i prof. dr hab. B. R., Rada powinna była uwzględnić, czy odnoszą się one do rozbieżności pomiędzy recenzjami rozprawy doktorskiej. Skoro Rada wydawała decyzję na podstawie całego materiału dowodowego, a zatem i recenzji zebranych w postępowaniu przed Radą Naukową Dyscypliny, to powinna była wyjaśnić, dlaczego akceptuje decyzję odmowną, w której nie odniesiono się do tego faktu. Fakt pominięcia tej okoliczności świadczy o tym, że przekroczono zakres swobodnej oceny w odniesieniu do recenzji hab. M. A. i dr hab. A. K.. W odpowiedzi na skargę Rada podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2024 r., poz.935), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie naruszały prawa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja Rady Doskonałości Naukowej nie narusza obowiązujących przepisów prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Rada nie dopuściła się mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania administracyjnego; w szczególności art. 6, art. 7, art. 9, art. 12., art. 36, art. 68 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 oraz 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 193 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, gdyż w sposób dostatecznie precyzyjny wyjaśniła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, dlaczego w ocenie tego organu kwestionowana uchwała Rady Naukowej Dyscypliny Nauki Prawne z [...] listopada 2023 r. była prawidłowa. Kontrolowana w tej sprawie decyzja Rady została wydana na podstawie art. 193 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym., zgodnie z którym po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, Rada utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, o którym mowa w art. 178 ust. 1, tego samego albo innego podmiotu doktoryzującego. W niniejszej spawie Rada skorzystała z przewidzianej zacytowanym przepisem kompetencji do utrzymania w mocy uchwały pierwszoinstancyjnej. Istotnym w sprawie niniejszej jest wskazanie zasad postępowania w sprawie nadania stopni doktora ze szczególnym uwzględnieniem nie tylko ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, ale i obowiązującej w sprawie niniejszej uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu W. z [...] czerwca 2022 r. w sprawie określenia sposobu postępowania w sprawie nadania stopnia doktora oraz stopnia doktora habilitowanego na Uniwersytecie W. Uchwała ta znajduje swoje umocowanie ustawowe w art. 192 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym Senat albo rada naukowa określi sposób postępowania w sprawie nadania stopnia doktora, w szczególności m.in. tryb złożenia rozprawy doktorskiej; tryb powoływania oraz zakres czynności komisji, powołanej przez organ, o którym mowa w art. 178 ust. 1.; sposób wyznaczania recenzentów. Senat albo rada naukowa może też określić wymagania, o których mowa w art. 186 ust. 1 pkt 5, lub dodatkowe warunki dopuszczenia do obrony. Zgodnie z § 3 pkt 1 ww. uchwały, zasady postępowania w sprawie nadania stopnia doktora na Uniwersytecie W. określone zostały w załączniu nr 1 do uchwały. Jak wynika z § 17 pkt 1 ppkt 4 załącznika nr 1 uchwały, Komisja Doktorska występuje w drodze uchwały do Rady Naukowej o nadanie albo odmowę nadania stopnia doktora; Rada Naukowa (organ I instancji) może powoływać komisje doktorskie w celu podejmowania czynności w postępowaniu w sprawie nadania stopnia doktora, z tym że stopień nadaje Rada Naukowa. Jak wynika z § 28 pkt 1 i 3 załącznika Nr 1 do uchwały, przewodniczący Komisji Doktorskiej niezwłocznie przekazuje Przewodniczącemu Rady Naukowej uchwałę, o której mowa powyżej wraz z jej uzasadnieniem oraz protokołem z posiedzenia Komisji Doktorskiej, podczas którego miała miejsce obrona rozprawy doktorskiej. Rada Naukowa w głosowaniu tajnym bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy członków Rady Naukowej uprawnionych do głosowania podejmuje decyzję w formie uchwały o nadaniu stopnia doktora. Pod głosowanie poddawana jest uchwała o nadaniu stopnia doktora. W przypadku, gdy nie uzyska ona bezwzględnej większości głosów, uznaje się, że Rada Naukowa podjęła uchwałę o odmowie nadania stopnia doktora. Uchwała zawiera uzasadnienie. Następnie Przewodniczący Rady doręcza ją kandydatowi. Zgodnie z § 29 pkt 1 – 3 ww. załącznika, od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji odwołanie do Rady Doskonałości Naukowej za pośrednictwem Rady Naukowej, a Rada Naukowa przekazuje odwołanie Radzie wraz ze swoją opinią i aktami sprawy w terminie trzech miesięcy od dnia złożenia odwołania. Jak wynika z powyższego, przedmiotem postepowania odwoławczego prowadzonego przez Radę, jako organ II instancji, było to, czy Rada Naukowa mogła odmówić skarżącemu nadania mu stopnia doktora. W związku z tym wyjaśnić należy, co następuje. Wskazane powyżej uregulowania uchwały nr [...] Senatu Uniwersytetu W. z [...] czerwca 2022 r. w sprawie określenia sposobu postępowania w sprawie nadania stopnia doktora oraz stopnia doktora habilitowanego na Uniwersytecie W. wskazują jednoznacznie, że nie tylko uchwała Komisji Doktorskiej, o której mowa w § 17 pkt 1 ppkt 3 załącznika Nr 1 do uchwały, ale także i uzyskanie pozytywnych recenzji dwóch z trzech powołanych recenzentów nie jest dla organu I instancji bezwzględnie wiążące i nie oznacza, że Rada Naukowa musi podjąć uchwałę pozytywną. O treści takiej uchwały przesądza bowiem wyłącznie wynik głosowania tajnego, bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy członków Rady Naukowej uprawnionych do głosowania. Wyjaśnić należy, że wspomniana uchwała Senatu UW nie wprowadza wymogu (jak czyni to § 27 załącznika nr 1 do uchwały w odniesieniu do obrony rozprawy doktorskiej odbywającej się podczas posiedzenia Komisji Doktorskiej) przeprowadzenia części jawnej (dyskusji) i niejawnej (głosowanie), a jedynie samego niejawnego głosowania. Oznacza to, że wymogiem prawidłowości uzasadnienia uchwały o odmowie (lub nadaniu) stopnia doktora jest wyłącznie potwierdzenie formalnego warunku tajności głosowania, obecności co najmniej połowy członków Rady Naukowej uprawnionych do głosowania i podania bezwzględnej większości oddanych głosów oraz wykazanie, że w głosowaniu udział brały wyłącznie osoby zajmujące stanowisko profesora lub profesora uczelni, lub mające stopień doktora habilitowanego. Analiza uzasadnieniu uchwały pierwszoinstancyjnej wskazuje na to, że Rada Naukowa wyjaśniła jednak w 5 tiretach przyczyny odmowy nadania skarżącemu stopnia doktora (niedostateczny poziom merytoryczny rozprawy doktorskiej, podtrzymanie negatywnej opinii jednego z recenzentów, brak tezy i pytań badawczych, błędy merytoryczne i formalne w rozprawie, a także wykazanie błędów rozprawy, zawarte w pozytywnej co do zasady dla skarżącego recenzji prof. K. i prof. A.). Trafnie również zwrócił uwagę organ I instancji na to, że skoro głosowanie jest tajne, to znany jest jego wynik, a nie motywy głosujących, co ogranicza możliwość sporządzenia pełniejszego uzasadnienia. W tym też zakresie słusznie powołał się ten organ na artykuł J.P. Tarno w Zeszytach Naukowych Sądownictwa Administracyjnego (por. też wyrok NSA z 7 września 2011 r. sygn. akt I OSK 1078/11, CBOSA). W uzasadnieniu uchwały organu I instancji przedstawiono również wynik głosowania członków Rady Naukowej (uprawnionych - 24 osób, oddanych głosów - 16 liczba głosów za nadaniem 8, głosów przeciw 3, głosów wstrzymujących się 3), który przy uwzględnieniu zasady bezwzględnej większości oddanych głosów był negatywny dla skarżącego. Liczba oddanych głosów przeciw w stosunku do ogólnej liczby oddanych głosów ważnych przesądziła o treści podjętej uchwały, przy zachowaniu procedury wynikającej z wyżej wskazanej uchwały Senatu (§ 28 pkt 3). Dlatego też, w ocenie tut. Sądu, organ I instancji nie naruszył prawa, działając w ramach swych uprawnień wynikających z powołanej wyżej uchwały Senatu UW. Uchwała ta nie precyzuje w żaden sposób (jak było to w uchwałach poprzedzających) tryby postępowania odwoławczego, ani rozstrzygnięć Rady Doskonałości Naukowej w postępowaniu odwoławczym. Kwestie te reguluje Prawo o szkolnictwie wyższym w art. 193 ust. 1 – 4, stanowiąc, że od decyzji o odmowie nadania stopnia doktora przysługuje odwołanie do Rady Doskonałości Naukowej w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji. Po rozpatrzeniu odwołania, w terminie nie dłuższym niż 6 miesięcy, Rada utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo uchyla ją i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi, o którym mowa w art. 178 ust. 1, tego samego albo innego podmiotu doktoryzującego. Tym samym, Rada – jako organ II instancji – pozbawiona jest uprawnienia do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., a więc uchylenia uchwały Rady Naukowej w całości albo w części i w tym zakresie orzeczenia co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję – umorzenia postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Płynie z tego wniosek, że w rzeczywistości kontrola instancyjna uchwały Rady Naukowej dokonywana przez Radę sprowadza się do kontroli prawidłowego wykonania przez organ I instancji czynności, określonych we wspomnianej uchwale. Rada nie może więc zmienić merytorycznie decyzji Rady Naukowej. Skoro – jak wynika z oceny prawnej tut. Sądu – Rada Naukowa nie naruszyła prawa wiążącego jej w postępowaniu o nadanie stopnia doktora (czy to wynikającego z Prawa o szkolnictwie wyższym, czy też uchwały Senatu UW), to Rada Doskonałości Naukowej nie miała podstaw do uchylenia uchwały Nr [...] z [...] listopada 2023 r. o odmowie nadania skarżącemu stopnia doktora. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnik skarżącego stwierdzić też należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji w pełni odpowiada art. 107 § 3 k.p.a., zawierając zarówno wyczerpujące uzasadnienie faktyczne, jak i prawne. Stawiane zaś zarzuty w zakresie naruszenia prawa procesowego (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a.) nie znajdują potwierdzenia w tej sprawie. Analiza akt sprawy prowadzi bowiem do wniosku, że organ II instancji – uwzględniając specyfikę wydawanej decyzji i sprawy, która jest nią rozstrzygana – dysponował wystarczającym materiałem dowodowym i nie dokonał jego dowolnej oceny. Organ dodatkowo oparł się na opiniach dwóch niezależnych ekspertów, którzy poddali odwołanie analizie pod kątem jego zasadności. W uzasadnieniu swej decyzji dokonał też analizy zarzutów odwołania skrzącego, opierając się m.in. na ocenie ww. ekspertów, co należy uznać za przyjęcie przez Radę za własne przywołanych w uzasadnieniu ocen. Zarzut naruszenia "art. 138 § 1 k.p.a." podniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika jest o tyle nietrafny, że przepis ten nie miał w sprawie zastosowania i stosowany przez Radę nie był. Zaskarżona decyzja wydana została bowiem na podstawie art. 193 ust. 4 Prawa o szkolnictwie wyższym, a nie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.