I OSK 1078/11

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Mazur (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Runge - Lissowska Sędzia del. WSA Jacek Fronczyk Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 7 września 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji Do Spraw Stopni I Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 marca 2011 r. sygn. akt II SA/Wa 28/11 w sprawie ze skargi J. P. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od J. P. na rzecz Centralnej Komisji Do Spraw Stopni I Tytułów kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 15 marca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 28/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną przez J. P. decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów (dalej, jako Centralna Komisja) z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji podkreślił, że nie jest uprawniony do oceniania, czy osoba ubiegająca się o uzyskanie stopnia naukowego doktora habilitowanego posiada znaczny dorobek naukowy, czy przedłożona przez kandydata rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój określonej dyscypliny naukowej, a także czy w czasie kolokwium habilitacyjnego kandydat wykazał się odpowiednią wiedzą z tej dyscypliny nauki. W ramach postępowania sądowego nie dochodzi tym samym do oceny trafności opinii recenzentów w aspekcie dorobku naukowego kandydata i wartości naukowej przedstawionej pracy habilitacyjnej. W zakresie kognicji sądu administracyjnego pozostaje wyłącznie zbadanie, czy w toku postępowania habilitacyjnego nie doszło do naruszenia trybu postępowania określonego przepisami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm., dalej, jako ustawa o stopniach naukowych lub ustawa z dnia 14 marca 2003 r.), w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie, postępowanie to cechuje pewna odrębność w stosunku do postępowania prowadzonego wprost na podstawie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -kodeks postępowania administracyjnego (tj. - Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze. zm., powoływanej dalej, jako k.p.a.). Zgodnie, bowiem z przepisem art. 29 ust. 1 ww. ustawy, w postępowaniu tym przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie w zakresie nieuregulowanym w ustawie. W konsekwencji, jeżeli ustawa zawiera szczególną regulację, to nie ma podstaw do stosowania w tym zakresie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, oznacza to, że niektóre jego przepisy w ogóle nie znajdą w tym postępowaniu zastosowania. Ten szczególny charakter postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy o stopniach naukowych dotyczy również postępowania odwoławczego toczącego się przed Centralną Komisją. Szczególny tryb postępowania przed Centralną Komisją, określony w art. 21 ustawy o stopniach naukowych powoduje, że nie znajdują w nim zastosowania przepisy art. 7, art. 8 i art. 75 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym osoba, której dotyczy uchwała nie korzysta również z praw strony w rozumieniu art. 10 k.p.a. Postępowanie dowodowe prowadzone przed Centralną Komisją ograniczone jest natomiast do uzyskania recenzji, co wynika z art. 35 ust. 3 ustawy o stopniach naukowych. Z obowiązujących przepisów nie wynika też wymóg zapoznania kandydata, w szczególności przed podjęciem decyzji przez Centralną Komisję, z opiniami powołanych przez ten organ recenzentów. Zgodnie z art. 21 ust. 2 w/w ustawy, Centralna Komisja po rozpatrzeniu odwołania w terminie nie dłuższym niż sześć miesięcy albo utrzymuje w mocy zaskarżoną uchwałę, albo uchylając ją, przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia Radzie Wydziału tej samej lub innej jednostce organizacyjnej. Z tego rozwiązania, w powiązaniu z art. 18 ust. 2 ustawy wynika, że Centralna Komisja ma kompetencje ograniczone wyłącznie do kontroli, a nie do merytorycznego orzekania w sprawie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Sąd pierwszej instancji zgodził się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Wbrew zarzutom skargi wybór recenzentów pracy habilitacyjnej, sposób powiadomienia recenzentów o terminie kolokwium habilitacyjnego, a także sam przebieg kolokwium habilitacyjnego były zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych, a także z przepisami rozporządzenia wykonawczego Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowego trybu przeprowadzania czynności w przewodach doktorskim i habilitacyjnym oraz w postępowaniu o nadanie tytułu profesora (Dz. U. Nr 15 poz. 128 ze zm. dalej, jako rozporządzenie wykonawcze). Zarzut przekroczenia przez prof. dr hab. Z. M. terminu sporządzenia recenzji określonego w § 5 ust. 3 w/w rozporządzenia jest wprawdzie zasadny, jednak w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało wpływu na prawidłowość podjętej przez Radę Wydziału uchwały. Sąd pierwszej instancji za zasadne uznał natomiast podniesione w skardze zarzuty dotyczące uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. W postępowaniu odwoławczym Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów do oceny zasadności odwołania J. P. od uchwały Rady Wydziału Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego odmawiającej przyjęcia kolokwium. Obydwaj recenzenci ocenili odwołanie, jako niezasadne, nie dopatrując się uchybień proceduralnych w postępowaniu przed Radą Wydziału. Jeden z recenzentów, prof. dr hab. D. L. S. w swojej recenzji zawarł jednocześnie uwagę, że w jego ocenie, w przypadku J. P. zachodzą poważne wątpliwości, co, do jakości jego dorobku naukowego. Składa się on, bowiem z zaledwie 6 oryginalnych artykułów opublikowanych w lokalnych czasopismach naukowych oraz 3 encyklopedycznych notatek w opracowaniach o zagrożonych gatunkach roślin naczyniowych. Mankamentem tych prac jest także to, że krąg potencjalnych odbiorców zawęża się do osób znających język polski. Centralna Komisja w uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy uchwałę o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego uznając, że postępowanie przed Radą Wydziału było zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami stwierdziła, że argumenty uzasadniające podjęcie negatywnej decyzji w sprawie odnoszą się również do merytorycznej oceny dorobku naukowego J. P. Oceniając negatywnie dorobek naukowy skarżącego, Centralna Komisja zakwestionowała tym samym w decyzji odwoławczej zasadność dopuszczenia tego kandydata przez Radę Wydziału do przewodu habilitacyjnego. Zgodnie bowiem z treścią art. 16 ustawy z dnia 14 marca 2003 r., do przewodu habilitacyjnego może być dopuszczona osoba, która posiada stopień doktora i uzyskała znaczny dorobek naukowy lub artystyczny, a ponadto przedstawiła rozprawę habilitacyjną. Zdaniem Sądu pierwszej instancji Centralna Komisja w swoich ustaleniach wykroczyła tym samym poza zakres rozstrzygnięcia objętego uchwałą o odmowie przyjęcia kolokwium. W swoim stanowisku odnośnie oceny dorobku naukowego J. P. Centralna Komisja ograniczyła się przy tym do powtórzenia argumentacji z recenzji prof. dr hab. D. L. S. bez jej bliższego uzasadnienia oraz bez wskazania, które z załączonego do akt wykazu opublikowanych przez habilitanta opracowań uznaje za istotne dla jego dorobku naukowego, a które za nieistotne i ewentualnie dlaczego. Wprawdzie, ze względu na sposób podejmowania decyzji przez Prezydium Centralnej Komisji w głosowaniu tajnym, nie można wymagać przy sporządzaniu jej uzasadnienia stosowania w pełni art. 107 § 3 k.p.a., jednakże stanowisko Centralnej Komisji wyrażone w uzasadnieniu decyzji nie może nosić cech dowolności. Dlatego też, Sąd pierwszej instancji uznał, że uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] czerwca 2010 r. z uwagi na jego lakoniczność i ogólność, a jednocześnie wagę poczynionych w nim przez organ odwoławczy ustaleń, narusza art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, że poczynione w uzasadnieniu tej decyzji ustalenia odnośnie dorobku naukowego kandydata mogą wywrzeć decydujący wpływ na dalszy przebieg jego przewodu habilitacyjnego. W skardze kasacyjnej Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów zaskarżyła opisany powyżej wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w całości, zarzucając: 1) na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, to jest naruszenie art. 16, art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 2 pkt 4, art. 21 ust. 2 oraz art. 29 ust. 1 ustawy stopniach naukowych poprzez niewłaściwą wykładnię przepisów dotyczących spełnienia przesłanek do nadania stopnia doktora habilitowanego i trybu kontroli podejmowanych uchwał w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym oraz błędne określenie zakresu kompetencji Centralnej Komisji w stosunku do uchwał jednostek naukowych w przewodach o nadanie stopni naukowych; 2) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, to jest art. art. 133 § 1, art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. cp.p.s.a., w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez: a) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy, b) przyjęcie, że Centralna Komisja dowolnie oceniła zebrany materiał dowodowy, c) stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie zawiera pełnego uzasadnienia faktycznego oraz, że zebrany materiał dowodowy był niewystarczający do podjęcia zaskarżonej decyzji, d) niewłaściwe rozumienie zakresu odpowiedniego stosowania przepisów k.p.a. w postępowaniu przed Centralną Komisją oraz e) nieuwzględnienie orzecznictwa sądów administracyjnych tym zakresie. W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd pierwszej instancji zgodził się z oceną wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że w toku postępowania przed Radą Wydziału Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Nie podzielił zatem zarzutów skargi w tym zakresie, jednakże za zasadny uznał podniesiony w skardze zarzut dotyczący uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji. Ponadto stwierdzono, że postępowanie w sprawach o nadanie stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. "Odpowiedniość" stosowania przepisów k.p.a. oznacza stosowanie jednych przepisów wprost, bez żadnych modyfikacji, a niektórych z nich z dostosowaniem do charakteru rozpatrywanej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej, jako NSA) z dnia 30 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 212/08, publik. http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Szczególny przedmiot tego postępowania powoduje, że nie można stosować art. 7, art. 79, art. 81 k.p.a. do rozpoznania spraw w tym postępowaniu (wyrok NSA z dnia 16 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 145/07, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Odnosząc się do podstawy uchylenia przez Sąd pierwszej instancji decyzji Centralnej Komisji, wnosząca skargę kasacyjną wskazała, że Naczelny Sąd Administracyjny wielokrotnie podkreślał, że w postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego przepisy k.p.a. stosuje się jedynie odpowiednio w zakresie nieuregulowanym ustawą. W związku z tym ograniczone uzasadnienie decyzji jest wynikiem szczególnego charakteru tego postępowania. Centralna Komisja, jako organ kolegialny podejmuje decyzje w głosowaniu tajnym - wobec czego nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej przyjęcia kolokwium habilitacyjnego (art. 18 ust. 2 pkt 4 omawianej ustawy o stopniach naukowych), zatem brak pełnego uzasadnienia decyzji zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Dlatego też brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia takiej decyzji, z uwagi na specyfikę tego rodzaju rozstrzygnięcia, nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji (m.in. wyrok NSA z dnia 7 października 1999 r., sygn. akt I SA 813/99,publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 kwietnia 1996 r., sygn. akt III ARN 86/95 podzielił stanowisko, że decyzje podejmowane w tajnym głosowaniu w ogóle nie mogą być merytorycznie uzasadnione, bo niemożliwe jest dotarcie nie tylko do rzeczywistych intencji głosujących, ale przede wszystkim do tego, jak kto głosował, bo właśnie tajność głosowania jest tu gwarancją wolności wyrażenia swego stanowiska i w takich przypadkach kontrola sądowa musi się ograniczyć do tego, czy zachowane były podstawowe reguły proceduralne. Zdaniem Centralnej Komisji postępowanie Rady Wydziału Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego było prawidłowe. Rada Wydziału jest jednostką autonomiczną w decydowaniu o przechodzeniu kandydatów do kolejnych etapów postępowania w przewodach doktorskich i habilitacyjnych, a także podejmowaniu uchwał dotyczących nadawania stopnia naukowego doktora i doktora habilitowanego. Powiadamianie o treści uchwały stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w żaden sposób nie musi odpowiadać wymogom art. 107 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1661/06, publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Centralna Komisja stwierdza, że nie można podzielić stanowiska Sądu I instancji, iż w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo kandydata ograniczone jest do możliwości złożenia środka odwoławczego, a następnie skargi do sądu administracyjnego. W postępowaniu tym nie ma zastosowania art. 75 § 1 k.p.a., dlatego też nie przeprowadza się dowodów z przesłuchania świadków (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), a protokoły z posiedzenia Sekcji i Prezydium Centralnej Komisji mają ograniczoną treść. Brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć - nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Jednoznaczne opinie recenzentów nie dają możliwości zarzucenia organom orzekającym w postępowaniu administracyjnym wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wnosząca skargę kasacyjną nie zgodziła się z poglądem Sądu I instancji, że w sprawie brak jest rozpatrzenia wszelkich okoliczności i dołożenia szczególnej staranności oraz dokonania oceny całokształtu materiału dowodowego. Tryb podejmowania decyzji stanowi utrudnienie w sporządzeniu jej szczegółowego uzasadnienia, w pełni odpowiadającego wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Jeżeli zatem zostały spełnione wymogi ustawy o stopniach naukowych i uzyskano odpowiednią ilość recenzji, sprawę rozpatrywała na swym posiedzeniu odpowiednia sekcja Centralnej Komisji zapewniając udział recenzentów i dokumentując swe czynności w sposób umożliwiający kontrolę stosowanej procedury, a następnie podjęto uchwałę - to tak przygotowany materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do poddania go ocenie przez Prezydium, a następnie podstawę wydanej decyzji (wyrok NSA z dnia 27 października 2006 r., sygn. akt I OSK 192/06, LEX nr 281415, publik, http://orzeczenia.nsa.qov.pl). Centralna Komisja nie ma obowiązku przytaczania w uzasadnieniu decyzji pełnych treści opinii recenzentów, bądź dołączenia ich do decyzji, jako ich integralnej treści. Nie ma też miejsca w uzasadnieniu decyzji Centralnej Komisji na rozstrzyganie polemicznych kwestii pomiędzy recenzentami a kandydatem do tytułu bądź stopnia naukowego. Protokoły z posiedzeń Sekcji i Prezydium Centralnej Komisji spełniają wymogi określone we wskazanym przepisie art. 68 § 1 k.p.a. i mogą być podstawą ustaleń dotyczących okoliczności faktycznych sprawy. Wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Centralna Komisja posiada kompetencje do merytorycznej oceny podstaw przyjęcia kolokwium habilitacyjnego. Kontrola ta nie może się sprowadzać wyłącznie do kontroli legalności prawidłowości czynności prawnych Rady Wydziału. Jako organ odwoławczy, Centralna Komisja ma obowiązek zgodnie z ustawą do pełnej kontroli merytorycznej i formalnej prawidłowości podjętej uchwały Rady Wydziału. W przeciwnym wypadku byłoby to postępowanie ułomne, bez konieczności prowadzenia postępowania opiniodawczego. Kontroli formalnej czynności prawnych mógłby dokonać urzędnik, a nie gremium złożone z osób z tytułami profesorów. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji popada w sprzeczność stwierdzając, że w toku postępowania przed Radą Wydziału nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały zarzucając przy tym Centralnej Komisji, że uzasadnienie decyzji nosi cechy dowolności. Nawet przyjmując tok rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że organ odwoławczy przekroczył zakres swej kontroli, to w tym zakresie decyzja jest słuszna, co potwierdza prawidłowość czynności prawnych Rady Wydziału. Przed wydaniem decyzji rozstrzygającej sprawę merytorycznie prowadzone jest postępowanie opiniodawcze celem uzyskania recenzji oraz stanowiska Sekcji. W niniejszej sprawie, Sekcja Nauk Biologicznych, Rolniczych, Leśnych i Weterynaryjnych rozpatrzyła wniesione przez Kandydata odwołanie zapoznając się z opiniami kolejno wyznaczonych recenzentów i zaopiniowała je negatywnie. Sekcja nie znalazła podstaw do uznania wniesionego odwołania za uzasadnione. W przypadku negatywnej recenzji powoływany jest dodatkowy recenzent. W niniejszej sprawie powołano w sumie dwóch recenzentów. Recenzenci piszący opinie negatywne są nie tylko wybitnymi specjalistami w dziedzinie, w której zawiera się rozprawa, ale napisali również rzetelne recenzje. Wbrew twierdzeniu Sądu pierwszej instancji przy wydaniu decyzji nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i prawidłowo zastosowano normy przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, J. P. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący przytoczył argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny, jako Sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, ponieważ podniesiony w niej zarzut naruszenia przepisów postępowania tj. art. 107 § 3 k.p.a. jest trafny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo podkreślił, że w postępowaniu dotyczącym nadania stopnia doktora habilitowanego przepisy k.p.a. mają odpowiednie zastosowanie, w zakresie nieuregulowanym w ustawie o stopniach naukowych (art. 29 ust. 1 cyt. ustawy), jednakże oceniając uzasadnienie Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie uwzględnił wynikającego ze wskazanego przepisu ograniczonego zakresu stosowania art. 107 § 3 k.p.a. Nie zostało zakwestionowane przez strony stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że "w toku postępowania przed Radą Wydziału Nauk Biologicznych Uniwersytetu Wrocławskiego nie doszło do naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na prawidłowość podjętej uchwały o odmowie przyjęcia kolokwium habilitacyjnego". Sąd ten uznał następnie, że uzasadnienie decyzji organu odwoławczego w zakresie, w jakim odnosiło się do merytorycznej oceny dorobku naukowego J. P. wykroczyło poza zakres rozstrzygnięcia objętego uchwałą o odmowie przyjęcia kolokwium. Poza tym decyzja była lakoniczna, ogólna i niewystarczająco uzasadniona, co pomimo odpowiedniego stosowania art. 107 § 3 k.p.a. stanowiło naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny podziela reprezentowany w orzecznictwie pogląd, że ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji wynikające z odpowiedniego stosowania przepisu art. 107 § 3 k.p.a. nie stanowi naruszenia prawa. Komisja jest organem kolegialnym, rozstrzygnięcia podejmuje w głosowaniu tajnym, a zatem nie ma możliwości ustalenia powodów głosowania za utrzymaniem uchwały odmawiającej dopuszczenia do kolokwium habilitacyjnego. Sądowa kontrola musi się ograniczyć do tego, czy w postępowaniu przed organami I i II instancji były zachowane podstawowe reguły proceduralne dotyczące postępowania wyjaśniającego w sprawach stopni naukowych (por. np. wyroki NSA z 29 lipca 2011 r., I OSK 729/11, z 30 maja 2008 r., I OSK 212/08, czy z 17 grudnia 2010 r., I OSK 1700/10,publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jak ustalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wybór recenzentów pracy habilitacyjnej, sposób powiadomienia recenzentów o terminie kolokwium habilitacyjnego, a także sam przebieg kolokwium habilitacyjnego były zgodne z przepisami ustawy o stopniach naukowych, a także z przepisami rozporządzenia wykonawczego Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 15 stycznia 2004 r. Centralna Komisja powołała dwóch recenzentów do oceny zasadności odwołania, którzy ocenili odwołanie, jako niezasadne, nie dopatrując się uchybień proceduralnych w postępowaniu przed Radą Wydziału. Z tego względu, dodatkowo poczynione w uzasadnieniu decyzji przez Centralną Komisję uwagi merytoryczne nie mogły stanowić o istotnym naruszeniu postępowania i przesądzić w niniejszej sprawie o treści rozstrzygnięcia (por. także wyrok NSA z 16 maja 2007 r., I OSK 145/07, publik, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzuty naruszenia art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. nie są zasadne -wnosząca skargę kasacyjną ich nie uzasadniła i nie wykazała, w jakim stopniu wskazane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec uznania za zasadne zarzutów naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny przepisów postępowania a mianowicie art. 145 § 1 pkt 1 lit c w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O zwrocie kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a., na zasądzone koszty składają się: 100,00 zł - wpis od skargi kasacyjnej, 17,00 zł - opłata skarbowa od pełnomocnictwa, 240,00 zł - zwrot kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 14 ust. 2 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).