III SA/Gl 145/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 listopada 2020 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: DIAS) decyzją z [....] r. nr [....] , po rozpoznaniu odwołania R.G., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A (dalej: strona, skarżący), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [....] Urzędu Skarbowego w K. z [....] r. nr [....] określającą kwotę opłaty paliwowej za miesiąc marzec 2018 r. w wysokości [....] zł. W podstawie prawnej decyzji DIAS powołał art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900, ze zm., dalej: O.p.) oraz art. 37h ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 5 art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3, art. 37n ust. 1, ust. 2 pkt 1, art. 37o ust. 1 pkt 1, art. 37q ustawy z 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2014 ze zm., dalej: ustawa o autostradach). Z akt administracyjnych wynika, że Naczelnik [....] Urzędu Celno-Skarbowego w K. ostateczną decyzją z [....] r. nr [....] , określił stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy: marzec 2018 r. w wysokości [....] zł. W decyzji wskazał, że podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym stanowi [....] litrów paliwa. Wobec powyższego Naczelnik [....] Urzędu Skarbowego w K. postanowieniem z [....] r. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia stronie wysokości opłaty paliwowej za marzec 2018 r. Następnie decyzją z [....] r. nr [....] , organ określił kwotę opłaty paliwowej za marzec 2018 r. w wysokości [....] zł. W odwołaniu strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowe, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art.122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez uznanie, że wystarczającą przesłanką do określenia wobec podatnika wysokości opłaty paliwowej jest fakt wydania decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, mimo iż przyczyną jej wydania było między innymi przypisanie stronie obowiązku nieograniczonego sprawdzenia wszystkich transakcji poprzedzających zakup przez nią paliwa od bezpośredniego dostawcy, pod kątem potwierdzenia uiszczenia akcyzy w należnej wysokości, która winna zostać uiszczona na pierwszym etapie wprowadzenia towaru do obrotu. Zaskarżoną decyzją DIAS utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że rozpatrywana sprawa dotyczy opłaty paliwowej za marzec 2018 r., a więc zastosowanie mają przepisy ustawy o autostradach, wg stanu prawnego obowiązującego w tym okresie. Następnie organ przytoczył treść zastosowanych przepisów prawa. Wskazał, iż zgodnie z art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". W myśl art. 37h ust. 2 ww. ustawy przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. Stosowanie do 37h ust. 4 ustawy o autostradach, paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty: benzyny silnikowe o kodach: CN 2710 11 45 lub CN 2710 11 49 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych benzyn z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach; oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach; biokomponenty stanowiące samoistne paliwa, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach, przeznaczone do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN; gaz ziemny (mokry) i pozostałe węglowodory gazowe oraz gazowe węglowodory alifatyczne skroplone i w stanie gazowym, przeznaczone do napędu silników spalinowych, o kodach: CN 2711 i CN 2901; wyroby inne niż określone w pkt 1-4, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN. Na mocy art. 37j ust. 1, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na producencie paliw silnikowych lub gazu albo importerze paliw silnikowych lub gazu, albo podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Zgodnie z art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h. W myśl art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Organ wyjaśnił też, że podstawą do ustalenia zobowiązania do zapłaty opłaty paliwowej wobec strony była ostateczna decyzja organu z [....] r. nr [....], określająca stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy: marzec 2018 r. w wysokości [....] zł. Podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym stanowi [....] litrów paliwa. Zatem w ocenie DIAS, bezspornym jest fakt, iż strona w badanym okresie stała się podatnikiem podatku akcyzowego z tytułu posiadania oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości - a tym samym w myśl wskazanych wyżej regulacji określonych w ustawie o autostradach - podlega opłacie paliwowej. Jak wynika z brzmienia art. 37l ust. 1 ustawy o autostradach, podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art.37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. W przedmiotowej sprawie organ I instancji prawidłowo przyjął jako podstawę do obliczenia wysokości opłaty paliwowej, ilość [....] litrów paliwa niewiadomego pochodzenia nabytego jako olej napędowy W tym przypadku organ I instancji będąc właściwym do określenia wysokości opłaty paliwowej nie jest zobowiązany do prowadzenia odrębnego postępowania w celu określenia podstawy opodatkowania, gdyż podstawę stanowi ilość produktu ustalonego w trakcie postępowania podatkowego. Dalej organ II instancji wskazał, iż zgodnie z obwieszczeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2018 (M. P. z 2017 r., poz. 1044) - stawka opłaty paliwowej wynosi: 1) 131,40 zł za 1000 l benzyn silnikowych oraz wyrobów powstałych ze zmieszania tych benzyn z biokomponentami, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 1 ustawy; 2) 293,05 zł za 1000 l olejów napędowych, wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami oraz biokomponentów stanowiących samoistne paliwa, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 2 i 3 ustawy; 3) 162.27 zł za 1000 kg gazów i innych wyrobów, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 4 i 5 ustawy. Ponieważ w przedmiotowej sprawie przeprowadzone postępowanie nie pozwoliło ustalić źródła pochodzenia paliwa, organ przyjął stawkę opłaty paliwowej w wysokości 162.27 zł za 1000 kg gazów i innych wyrobów, tj. dla wyrobów innych niż określone w pkt 1-4, przeznaczone do użycia, oferowane na sprzedaż lub używane do napędu silników spalinowych, bez względu na kod CN o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 5 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. Do przeliczenia paliwa (oleju napędowego i benzyny Pb95) wyrażonego w litrach na kilogramy przyjęto wskaźnik gęstości z rozporządzenia Ministra Gospodarki z 9 października 2015 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1680). Stosownie do treści § 1 pkt 3 rozporządzenia wymagania jakościowe dla oleju napędowego stosowanego w pojazdach, ciągnikach rolniczych, a także maszynach nieporuszających się po drogach, wyposażonych w silniki z zapłonem samoczynnym, określone zostały w załączniku nr 3 do ww. rozporządzenia Ministra Gospodarki. Zgodnie z nim, gęstość w temperaturze 15°C winna zawierać się w przedziale od 820 do 845 kg/mL Natomiast stosownie do treści § 1 pkt 2 ww. rozporządzenia wymagania jakościowe dla benzyn silnikowych z maksymalną zawartością tlenu do 2,7 % (m/m), stosowanych w szczególności w pojazdach oraz rekreacyjnych jednostkach pływających, wyposażonych w silniki z zapłonem iskrowym, określono w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia i dla benzyny Pb95 gęstość w temperaturze 15°C winna zawierać się w przedziale od 720 do 775 kg/m3. Mając na uwadze fakt, iż w przedmiotowej sprawie brak jest szczegółowych danych na temat parametrów paliwa, organ podatkowy wyjaśnił, że działając na korzyść strony przyjął gęstość oleju napędowego w wysokości 820 kg/m3 i gęstość benzyny Pb 95 w wysokości 720 kg/m3. Tym samym kwotę opłaty paliwowej za marzec 2018 r. obliczono w następujący sposób: olej napędowy: [....] litrów x 0,820 kg/l x 162,27 zł/l000 kg = [....] zł benzyna Pb95: [....] litrów x 0,720 kg/l x 162,27 zł/ 1000 kg = [....] zł. Zatem kwota opłaty paliwowej za marzec 2018 r. wynosi [....] zł. Organ wskazał też, że na podstawie art. 37o ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, podmioty o których mowa w art.37j ust. 1 były zobowiązane składać informacje o opłacie paliwowej właściwemu naczelnikowi urzędu celnego oraz obliczać i wpłacać opłatę paliwową w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu w którym powstał obowiązek zapłaty - w przypadkach o których mowa w art. 37j ust. 1 pkt 1,3 i 4. Zatem analizując obowiązujące przepisy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ stwierdził, że podatnik nie złożył informacji o opłacie paliwowej za marzec 2018 r. oraz nie dokonał należnej wpłaty, którą zgodnie z art. 37o był obowiązany wpłacić w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek zapłaty, na wyodrębniony rachunek bankowy izby celnej, którą kierował dyrektor właściwy dla naczelnika tego urzędu - czym naruszył wyżej cytowane przepisy ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym. W myśl przepisów art. 37h ust. 1 ww ustawy, wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych wykorzystywanych do napędu pojazdów - podlega opłacie paliwowej. Przez wprowadzenie na rynek krajowy rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są paliwa silnikowe. Na podstawie art. 37q do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy O.p., z zastrzeżeniem art. 37o ust.3. DIAS wskazał też, że przedmiotem niniejszego postępowania było określenie w prawidłowej wysokości opłaty paliwowej, nie zaś rozpatrywanie i dokonywanie oceny materiału dowodowego zebranego w trakcie prowadzonego postępowania, dotyczącego podatku akcyzowego. W skardze do sądu administracyjnego, strona wniosła o uchylenie decyzji DIAS z [....] r., zarzucając naruszenie przepisów postępowania tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez uznanie, że wystarczającą przesłanką do określenia wobec podatnika wysokości opłaty paliwowej jest fakt wydania decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, mimo iż przyczyną jej wydania było między innymi przypisanie skarżącemu obowiązku nieograniczonego sprawdzania wszystkich transakcji poprzedzających zakup przez niego paliwa od bezpośredniego dostawcy, pod kątem potwierdzenia uiszczenia akcyzy w należytej wysokości, która winna zostać uiszczona na pierwszym etapie wprowadzenia towaru do obrotu. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że automatyzm wymierzania opłaty paliwowej winien być przez DIAS skorygowany przede wszystkim w kontekście trudnych do odwrócenia następstw wywołanych możliwą wadliwością decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, której ostateczny kształt - do czasu rozstrzygnięcia skargi w przedmiocie podatku akcyzowego - nie jest znany. Dodatkowo podkreślił, iż ponawia zarzuty wraz z ich uzasadnieniem zgłoszone do decyzji wydanej w pierwszej instancji przez Naczelnika [....] Urzędu Skarbowego w K. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w zakreślonych wyżej granicach, wskazać przyjdzie, że zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego odnoszące się do postępowania określającego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, nie zostały rozpoznane przez Sąd w niniejszym postępowaniu. Nie jest to możliwe z uwagi na wspomniane już granice tożsamości sprawy. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016 r., II FSK 1949/14, LEX nr 2107238). Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (i ta w obu sprawach zachodzi), a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (i tej zbieżności brak, jeśli porównać postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i opłaty paliwowej). Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność określenia skarżącemu opłaty paliwowej z tytułu posiadania wyrobów akcyzowych niewiadomego pochodzenia (paliwa, tj. oleju napędowego), które to posiadanie wygenerowało zobowiązanie w podatku akcyzowym, określone ostateczną decyzją organu podatkowego. To zaś spowodowało obowiązek uiszczenia przez skarżącego opłaty paliwowej, który wynika z przepisów ustawy o autostradach. Stosownie do art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach w brzmieniu obowiązującym w marcu 2018 r. opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu silników spalinowych. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. W myśl art. 37j ust. 1 pkt 4 powyższej ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Przepis art. 37k ust. 1 ustawy o autostradach płatnych stanowi, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych. Zaś podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, zgodnie z 37l ust. 1 tej ustawy, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 cytowanej ustawy, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Z treści tych przepisów wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Zaś podatnik winien go sam obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie zrobi, określi go organ podatkowy. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie. Ostateczną decyzją organu podatkowego z [....] r. nr [....], określono stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za okres rozliczeniowy: marzec 2018 r. w wysokości [....] zł, z tytułu posiadania oleju napędowego nieznanego pochodzenia, od którego nie został uiszczony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu. Skarga na tę decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z 2 lutego 2020 r. sygn. akt III SA/Gl 582/19. Następstwem wydania ostatecznej decyzji wymiarowej w przedmiocie podatku akcyzowego, było wydanie zaskarżonej decyzji, określającej wysokość należnej opłaty paliwowej od oferowanego do sprzedaży paliwa objętego decyzją podatkową, gdyż związanie organów ostateczną decyzją doręczoną stronie trwa przez cały okres jej pozostawania w obrocie prawnym. Zatem kwestia istnienia obowiązku podatkowego po stornie skarżącego została już przesądzona. Słusznie w postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ nie dokonywał ponownie odrębnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym, zawartych w ostatecznej decyzji z [....] r. Reasumując, organ - zgodnie z art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l ustawy o autostradach - prawidłowo orzekł o powstaniu po stronie skarżącej obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił wysokość opłaty należnej za marzec 2018 r. od [....] litrów oleju napędowego nieznanego pochodzenia oferowanego przez skarżącego do sprzedaży w ramach prowadzonej działalności handlowej. Za niezasadne Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. Zarzuty, które skarżący sformułował w skardze, a wcześniej w odwołaniu w istocie zmierzały do wykazania okoliczności stanowiących podstawę faktyczną do ustalenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku skarżącego w podatku akcyzowym, a to nie stanowi przedmiotu rozpoznawanej sprawy. W trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 O.p., zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 O.p.. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., których istotne naruszenie zarzuca skarżący w skardze, a z których wynika, że organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, niepubl.). Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Przyjmuje się, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z określoną sprawą w celu odtworzenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskaniu podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa (Wacław Dawidowicz; Ogólne postępowanie administracyjne, Zarys systemu; Warszawa 1962, str. 108). Odnosząc te uwagi do stanu sprawy należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżącego, organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie nie naruszyły reguł postępowania. W ocenie Sądu więc organ podatkowy zgodnie z art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l, art. 37m, art. 37n, art. 37o i art. 37q ustawy o autostradach płatnych - prawidłowo orzekł o powstaniu po stronie skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił jej wysokość za ten miesiąc stosownie do ilości litrów posiadanego oleju napędowego nieznanego pochodzenia. Ponadto Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia w przedmiotowej sprawie również pozostałych zarzutów podniesionych w skardze jako wykraczających poza jej zakres. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.