IV SAB/Wr 981/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk, Sędziowie: Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska, Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi C. P. na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę oddala skargę w całości. Skargą z 15 X 2024 r. C. P. (obywatel F.) zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu bezczynność w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych, w dniu 29 VII 2024 r. wpłynął do wojewody wniosek strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Strona skarżąca wniosła ponaglenie pismem z 14 X 2024 r. Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do wezwania strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku w terminie 7 dni, przyznania sumy pieniężnej w wysokości 1000 zł, rozpoznania skargi w trybie uproszczonym oraz zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że z mocy przepisów szczególnych terminy załatwienia sprawy zostały zawieszone. Podniesiono także, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Podstawą prawną skargi jest art. 3 § 2 pkt 9 ustawy z 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.) - dalej jako "ppsa", z którego wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 VI 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 VIII 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W okolicznościach sprawy należało jednak uwzględnić obowiązujące od dnia 24 II 2022 r. przepisy ustawy z 12 III 2022 r. o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 167, ze zm.), dalej "ustawa pomocowa". Postępowanie administracyjne zostało bowiem wszczęte w dniu 26 VII 2024 r. wraz z nadaniem przez stronę w placówce pocztowej wniosku o wszczęcie postępowania, a więc w okresie obowiązywania powołanej ustawy. Jak wynika z art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy pomocowej, w okresie do dnia 30 IX 2025 r. bieg terminów na załatwienie spraw dotyczących: 1) udzielenia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej, 2) zmiany: a) zezwolenia na pobyt czasowy i pracę, b) zezwolenia na pobyt czasowy w celu wykonywania pracy w zawodzie wymagającym wysokich kwalifikacji, 3) cofnięcia cudzoziemcowi: a) zezwolenia na pobyt czasowy, b) zezwolenia na pobyt stały, c) zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Unii Europejskiej - w postępowaniach prowadzonych przez wojewodę nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Zarazem zgodnie z art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy pomocowej, zaprzestanie czynności przez organ prowadzący postępowanie w sprawach, o których mowa w ust. 1 (a więc m.in. w sprawach zezwoleń na pobyt czasowy), lub ich dokonywanie z opóźnieniem, w okresie, o którym mowa w ust. 1 (a więc do dnia 30 IX 2025 r.), nie może być podstawą wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Okoliczność złożenia wniosku o udzielnie zezwolenia na pobyt w czasie zawieszenia terminów dla załatwienia tych spraw, wyklucza możliwość stwierdzenia bezczynności czy przewlekłości organu. Skoro bowiem nie biegnie ustawowy termin załatwienia sprawy, nie sposób uznać, że w sprawie doszło do przewlekłego prowadzenia sprawy lub bezczynności (podobnie: wyrok NSA z 13 II 2024 r., II OSK 2362/23; wyrok WSA we Wrocławiu z 16 III 2023 r., II SAB/Wr 1466/22 - publ. CBOSA). Wbrew argumentacji skargi nie można przyjąć, że powołana wyżej regulacja wstrzymuje lub zawiesza wyłącznie bieg terminu wydania decyzji, zaś nie dotyczy innych czynności procesowych (materialno-technicznych) poprzedzających jej wydanie, w tym wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku. Abstrahując od tego, że taka wykładnia sprzeczania jest z celem art. 100c ust. 1 i art. 100d ust. 1 ustawy pomocowej, pomija ona też warstwę literalną tych przepisów. Odwołują się one bowiem expressis verbis do terminów "załatwienia sprawy", a więc obejmują cały zorganizowany ciąg czynności procesowych zmierzających do wydania decyzji, a tym samym konkretyzacji sytuacji prawnej jednostki. Także z czysto logicznego punktu widzenia stwierdzić trzeba, że skoro ustawodawca wstrzymuje lub zawiesza bieg terminu do załatwienia całości sprawy, to tym bardziej dotyczy to terminów wykonania poszczególnych czynności procesowych w sprawie (wnioskowanie a maiori ad minus). Zastosowaniu w niniejszej sprawie regulacji z art. 100c ust. 4 i art. 100d ust. 4 ustawy pomocowej nie sprzeciwia się też okoliczność, że strona skarżąca nie jest obywatelem U. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie przyjmuje się, że przepisy art. 100c i art. 100d ustawy pomocowej stanowią rozwiązania generalne dotyczące wszystkich cudzoziemców - niezależnie od ich narodowości, a nie tylko tych, których pobyt w Polsce jest wywołany wojną w Ukrainie, o których mowa w art. 2 ust. 1 tej ustawy (zob. np. motywy wyroków z: 13 II 2024 r., II OSK 2362/23; 5 VI 2023 r., II OSK 2059/22; 4 VII 2023 r., II OSK 2421/22 – publ. CBOSA). Mając powyższe na uwadze, stwierdzić należy, że w związku z przewidzianym w ustawie pomocowej zawieszeniem biegu terminów załatwienia sprawy z wniosku strony skarżącej oraz zakazem wywodzenia środków prawnych dotyczących bezczynności, przewlekłości lub naruszenia prawa strony do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki, skargę należało oddalić w całości na zasadzie art. 151 ppsa. Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym, w postępowaniu uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 4 ppsa.