I SA/Wr 18/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Stankiewicz- Rajchman (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Tadeusz Haberka, Asesor WSA Iwona Solatycka, po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 października 2022 r. sprawy ze skargi: A z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 5 listopada 2021 r. nr SKO/41/P-207/2021 w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 r.: oddala skargę w całości. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. nr SKO/41/P-207/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. G. (dalej jako: SKO, organ odwoławczy), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta J. G.(dalej jako: organ I instancji) z dnia 23 czerwca 2021 r. nr FW.3120.2.4.2021.P8, wydaną wobec Fundacji G. z siedzibą w J. G. (dalej jako: Strona, Skarżący, Fundacja) w sprawie określenia Stronie wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2016 r. w kwocie 77.716,00 zł. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 30 maja 2016 r. Strona złożyła deklarację na podatek od nieruchomości, w której wykazała m.in. grunty i budynki, jako zwolnione na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym w 2016 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 tj. ze zm.; dalej jako: "u.p.o.l."). W związku z powyższym, organ I instancji wezwał Stronę do przesłania jej aktualnego statutu, wykazu składników majątku tj. gruntów i budynków oraz do wskazania, jaką działalność Strona prowadzi z ich wykorzystaniem, a także do wskazania w jaki konkretny sposób w latach 2014-2018 składniki majątku były przez nią wykorzystywane. Organ wezwał ponadto Stronę do przesłania sprawozdań z działalności za lata 2014-2017. W toku postępowania wielokrotnie zwracano się do Strony o dokładne podanie informacji w przedmiocie prowadzonej przez nią działalności i podejmowanych inicjatyw oraz zwracano się o przesłanie dokumentacji to potwierdzającej. Uzasadniając swoje stanowisko organ I instancji podniósł, że poza zakresem sporu pozostawała kwestia wykazywanych przez Fundację do opodatkowania gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jednakże, wątpliwości organu wzbudziła kwestia zwolnienia, na które powoływała się Strona (art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l.) w odniesieniu do gruntów będących w użytkowaniu wieczystym Strony oraz budynków (tj. Stara dyrekcja, Budynek ZZ – Klub biznesu, Hala sportowa). W tym zakresie wskazano, że Strona w toku postępowania składała sprzeczne oraz wątpliwe oświadczenia w zakresie sposobu wykorzystania gruntów i budynków oraz oświadczenia co do prowadzonej przez nią działalności. Organ ustalił, że Strona w 2016 r. stosowała zwolnienie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości wskazane w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l wobec gruntów o powierzchni 24.649,96 m2 oraz budynków o powierzchni 5.060,80 m2. W myśl ww. przepisu, zwalnia się od podatku nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Zdaniem organu, dla możliwości skorzystania ze zwolnienia wskazanego w ww. przepisie niezbędne jest łączne spełnienie następujących przesłanek: 1) prowadzona przez organizację pożytku publicznego działalność musi mieć charakter nieodpłatny i musi być zgodna ze statutem, 2) podmiot prowadzący tę działalność musi mieć status organizacji pożytku publicznego, 3) nieruchomość lub jej części muszą być faktycznie wykorzystywane wyłącznie na prowadzenie działalności społecznie użytecznej i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ wyjaśnił, że przez zajęcie nieruchomości lub ich części na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego należy rozumieć faktyczne, rzeczywiste wykonanie konkretnych czynności, działań na nieruchomości (gruncie, budynku, lokalu), powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, wynikającego ze statutu organizacji pożytku publicznego. Chodzi o zajęcie trwałe, czyli takie, które wyklucza prowadzenie innej działalności. Zatem dla skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. nie jest wystarczające, aby nieruchomości były jedynie w posiadaniu organizacji pożytku publicznego. Odnosząc poczynione rozważania do stanu faktycznego organ wskazał, że zgodnie z wyjaśnieniami Strony, na nieruchomościach Fundacji nie funkcjonuje kanalizacja. To zaś utrudnia Stronie przeprowadzenie rewitalizacji nieruchomości. Strona wprost także wskazywała, że działania lokalnych władz spowodowały ograniczenie działalności statutowej, zaś brak kanalizacji nie pozwala jej na żadną aktywność. Powyższe oświadczenia Strony w ocenie organu I instancji wskazywały bezspornie, że nieruchomości Fundacji nie zostały zajęte oraz nie są faktycznie wykorzystywane, ze względu na brak przyłączy kanalizacyjnych. To zaś wyklucza możliwość korzystania z nich. Jeżeli zaś chodzi o grunty objęte przez Stronę zwolnieniem, to zgodnie z wyjaśnieniami Strony, rewitalizacja polega na stworzeniu terenu rekreacyjno - wypoczynkowego w miejsce osadników chemicznych. Celem Fundacji jest odnowienie zdegradowanego terenu poprodukcyjnego. Na terenie osadników przewidziano bowiem korty tenisowe, baseny, mini i maxi golf, trasy crossowe, trasy spacerowe. Dotychczas wykonano jednak zasypanie osadników. Strona wskazała m.in., że ze względu na skalę przedsięwzięcia, aktualnie poszukuje źródeł jego finansowania. W ocenie organu I instancji okoliczności przytaczane przez Stronę potwierdzały, że nie zajmuje ona ww. nieruchomości na prowadzenie nieodpłatnej, statutowej działalności pożytku publicznego, gdyż obiekty są nieczynne i nieużytkowane. Po przytoczeniu obszernych fragmentów wyjaśnień Strony, dotyczących perspektyw przeprowadzania rewitalizacji nieruchomości (czasowych i finansowych) organ doszedł do przekonania, że Fundacja nie wykorzystywała i w najbliższej przyszłości nie będzie wykorzystywała nieruchomości do prowadzenia działalności pożytku publicznego, ponieważ nie posiada na ten cel odpowiednich środków finansowych. Organ podniósł także, że wątpliwą na obecnym etapie jest nawet perspektywa prowadzenia takiej działalności w przyszłości, ze względu na stan nieruchomości i konieczność poczynienia znacznych nakładów finansowych na rewitalizację. Zatem zarówno grunty i budynki, w odniesieniu do których Strona wskazywała na zwolnienie na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., tj. Stara dyrekcja, Budynek ZZ – Klub biznesu, Hala sportowa nie są faktycznie, ani nawet potencjalnie wykorzystywane w żaden sposób, w szczególności na działalność statutową Fundacji, zatem nie są również na ten cel zajęte. Organ odniósł się także do twierdzeń Strony, dotyczących prowadzenia szkoleń w wyremontowanych budynkach i wskazał, że Strona nie przedstawiła żadnych wyjaśnień, ani dokumentów potwierdzających działania faktycznie zrealizowane w ramach działalności pożytku publicznego, co - ze względu na stan budynków - wydaje się wątpliwe. Organ podkreślił między innymi, że Strona w toku postępowania wskazywała, że rewitalizacja nieruchomości będzie wymagała prac, które należy dopiero wykonać. Poza zakresem ustawowego zwolnienia na które powołuje się Strona pozostają zamiary, założenia czy plany na przyszłość. Istotne jest faktyczne zajęcie danych nieruchomości na działalność pożytku publicznego. Tym samym, organ I instancji wykluczył możliwość stosowania zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. w odniesieniu do poszczególnych gruntów i budynków wskazywanych przez Stronę (z wyjątkiem budynku Instytutu ul. C. (...) o pow. 246, 40 m2 oraz gruntu na którym został on posadowiony o powierzchni 4.461, 00 m2 w stosunku do których uznano, iż są zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego). Organ I instancji dalej argumentował, że warunkiem skorzystania ze zwolnienia jest prowadzenie nieodpłatnej działalności statutowej przez dany podmiot. Kluczowe zatem było ustalenie, czy Fundacja zajmuje nieruchomości na działalność statutową. Po analizie statutu Strony i danych ujawnionych w KRS organ wskazał, że statut Fundacji nie przewiduje rewitalizacji, jako jednego z celów działalności Fundacji. Z tego powodu, Strona nie spełniła również drugiej z przesłanek warunkujących możliwość skorzystania ze zwolnienia. Fundacja nie udowodniła także, że prowadziła na analizowanych nieruchomościach działalność dotyczącą nauki, szkolnictwa wyższego, edukacji, czy oświaty i wychowania. Odnosząc się do regulacji ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie organ wskazał, że działalnością pożytku publicznego jest działalność społecznie użyteczna, prowadzona przez organizacje pozarządowe w sferze zadań publicznych określonych w ustawie. Nowelizacja ww. ustawy, która weszła w życie w dniu 18 listopada 2015 r. wprowadziła zmianę, którą do sfery zadań publicznych zaliczono także rewitalizację. Na dzień 1 stycznia 2016 r. rewitalizacja nie mieściła się jednak w sferze działalności pożytku publicznego. Organ zakwestionował także to, że Strona w ogóle prowadzi rewitalizację, gdyż w jego ocenie jest to wyłącznie remont. Plany adaptacji nieruchomości na centrum rekreacyjno-sportowe daleko wybiegają w przyszłość i aktualnie nie mają żadnego pokrycia w zrealizowanych pracach. Organ wyjaśnił charakter działań rewitalizacyjnych, wykluczając to, że Strona takie działania podejmuje, z uwagi na brak odpowiednich ku temu środków finansowych. Wedle oceny organu I instancji, Strona pozoruje prowadzenie statutowej działalności. O powyższym świadczy m.in. składanie sprzecznych oświadczeń w toku postępowania. Ponadto wskazano, że prezes Fundacji w wyniku zapoznania się z materiałem dowodowym podniósł nową podstawę zwolnienia tj. art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. Wskazał bowiem, że Centrum Oświaty i Rekreacji na terenie C. jest projektem, połączeniem infrastruktury oświatowej (placówka i szkoła) z infrastrukturą do rekreacji, sportu oraz nauki. W związku z powyższym organ ustalił (na podstawie rejestru szkół i placówek oświatowych), że pod adresem ul. K. M. (...) w J. G., zarejestrowana jest niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego i praktycznego "G.– Instytut Zarządzania Strategicznego", której organem jest M.G. Ponadto, zgodnie z zapisami w ewidencji gruntów i budynków oraz księgi wieczystej, użytkownikiem wieczystym gruntów będących przedmiotem postępowania jest Fundacja. Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. od podatku od nieruchomości zwalnia się publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Fundacja nie może korzystać jednak z powyższego zwolnienia, gdyż ww. niepubliczna placówka kształcenia ustawicznego i praktycznego nie jest w tym przypadku podatnikiem podatku od nieruchomości. Dla skorzystania ze zwolnienia o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. niezbędnym byłoby prowadzenie przez Fundację takiej działalności, o czym nie może być w niniejszej sprawie mowy. Na nieruchomości Fundacji, placówkę prowadzi bowiem inny podmiot. Wobec tak poczynionych ustaleń organ stwierdził, że grunty o łącznej powierzchni 20.188,96 m2 powinny być objęte podatkiem od nieruchomości według stawki dla "gruntów pozostałych", zaś budynki jak dla "budynków pozostałych". Od decyzji organu I instancji Strona wniosła odwołanie kwestionując prawidłowość dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. W wyniku rozpoznania odwołania SKO stwierdziło, że stanowisko Fundacji nie jest uzasadnione. Sam fakt rewitalizacji już istniejących budynków nie ma wpływu na obowiązek podatkowy tj. nie zawiesza uiszczania należnego podatku od nieruchomości. SKO wykluczyło możliwość skorzystania przez Stronę ze zwolnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., gdyż Strona nie wykazała, by nieruchomości stanowiące przedmiot opodatkowania, były zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. W trakcie postępowania ujawniono bowiem, że w związku brakiem przyłącza sieci kanalizacyjnej budynków Fundacji, nie jest możliwe ich wykorzystanie dla potrzeb działalności statutowej. Ze względu na brak dostępu do wody i sieci kanalizacyjnej, Fundacja nie ma możliwości prowadzenia jakiejkolwiek działalności. To właśnie Strona podkreślała, że nieruchomości będące przedmiotem rewitalizacji nie są wykorzystywane do prowadzenia działalności oświatowej ze względów technicznych. Również dokonana przez organ I instancji ocena sprawy w kontekście art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. była zdaniem SKO prawidłowa. Choć z rejestru szkół i placówek oświatowych wynikało, że Strona prowadzi pod adresem przy ul. K. M. (..) działalność oświatową w formie placówki kształcenia ustawicznego i praktycznego, będąc jej organem prowadzącym, to okoliczność ta nie miała znaczenia dla sprawy. Strona nie wykazała bowiem, że nieruchomość została faktycznie zajęta na działalność oświatową szczególnie, że to sama Fundacja w toku postępowania wskazywała, że na nieruchomości nie prowadzono działalności oświatowej z przyczyn technicznych. SKO podzieliło także ocenę organu I instancji, iż rewitalizacja nie stanowi przedmiotu działalności Strony i nie mieści się w jej celach statutowych, zatem nieruchomości te nie podlegają zwolnieniu. Jedynie w odniesieniu do budynku i gruntu przy ul. C. (...) zdaniem SKO należało zastosować zwolnienie, gdyż nieruchomości te są zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego – wykorzystywane są one na cele naukowe. Od powyższej decyzji Fundacja wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, zarzucając naruszenie: 1) art. 120, art. 122, art. 124, art. 180-200, art. 187 § 1 oraz art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020, poz. 1325: dalej jako: O.p.) poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów i błędne ustalenie stanu faktycznego poprzez pominięcie badania sprawozdań finansowych Fundacji za rok 2016 pod kątem istnienia własnych środków jako źródeł prowadzenia adaptacji na cele statutowe (która to adaptacja została potwierdzona zdjęciami i spisem robót), pominięcie oględzin adaptacji dokonanych w nieruchomościach przy ul. Karola Miarki na cele oświatowe – Centrum Oświaty; 2) art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. wskutek sprowadzenia 30 zadań pożytku publicznego jedynie do prowadzenia eventów oświatowych, co jest przedmiotem z art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., albo rewitalizacji wskutek negowania, iż potoczne znaczenie "rewitalizacja" oznacza remont, adaptację, a nie programy gminne, zatem zajęcie w postaci prowadzenia adaptacji na cele statutowe OPP podlega zwolnieniu, 3) art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków poprzez ich niezastosowanie, co spowodowało pominięcie przez organy obydwu instancji, że eventów zaprzestano wskutek umyślnego odcięcia budynków od sieci kanalizacyjnej. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W pierwszej kolejności Sąd uznał za zasadne zwrócenie uwagi na zapadły w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu wyrok z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wr 128/21 w sprawie o tożsamym stanie faktycznym. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę stanowisko Sądu przedstawione w powołanym orzeczeniu w pełni podziela i uznaje za swoje. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. zwalnia się od podatku nieruchomości lub ich części zajęte na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizacje pożytku publicznego. Jak wynika wprost z ww. przepisu, ale także z ugruntowanego orzecznictwa sądowadministracyjnego, aby można było mówić o zwolnieniu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., musi wystąpić faktyczne i rzeczywiste wykorzystywanie nieruchomości do działalności, z której wykonywaniem wiąże się zwolnienie z obowiązku podatkowego. Przez "zajęcie", o którym mowa w ww. przepisie, należy rozumieć faktyczne wykorzystywanie nieruchomości (gruntu, budynku, lokalu) do wykonywania czynności składających się konkretnie na działalność pożytku publicznego, z wyłączeniem innych funkcji. O zwolnieniu nie decyduje sam fakt posiadania przez fundację nieruchomości, lecz faktyczne i rzeczywiste zajęcie jej na prowadzenie nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego. Konieczne jest zatem wykazanie w każdym przypadku konkretnych czynności świadczących o faktycznym wykorzystywaniu nieruchomości na cele ściśle określone w statucie (vide m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. II FSK 1673/17; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 listopada 2021 r., sygn. I SA/Bk 288/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 września 2021 r., sygn. I SA/Go 218/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Sz 153/20; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. I SA/Go 683/12 - dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że Strona konsekwentnie argumentowała, że sporne nieruchomości zostały przez nią zajęte na działalność statutową, dotyczącą rewitalizacji zdegradowanych obiektów poprzemysłowych. W toku postępowania przed organami podatkowymi Strona akcentowała, że wykorzystywanie nieruchomości nie jest możliwe ze względu na problemy techniczne i brak kanalizacji. Należy podkreślić, iż przedmiotem analizy w niniejszej sprawie nie jest to, czy działania podejmowane przez Stronę na spornych nieruchomościach, stanowiły rewitalizację, czy też remont. Istotnym jest to, że żadna z tych czynności nie odpowiada celom statutowym Fundacji. Zdaniem Sądu, SKO prawidłowo wykluczyło możliwość skorzystania przez Stronę ze zwolnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. w odniesieniu do spornych nieruchomości (gruntów i budynków) ze względu na proces ich rewitalizacji. Choć sama rewitalizacja jako taka, może być uznana za społecznie użyteczną lub prowadzoną dla celów pożytku publicznego, to taka konkluzja nie ma znaczenia dla oceny niniejszej sprawy. Strona zdaje się całkowicie pomijać fakt, że rewitalizacja nie pozostaje w sferze jej statutowych działań, co wynika wprost ze zgormadzonych w sprawie dokumentów (vide: Statut Strony, KRS – w aktach administracyjnych sprawy). Innymi słowy, nawet gdyby rewitalizacja była prowadzona przez Stronę, to – w świetle zgromadzonych dowodów - pozostawałaby poza sferą ww. zwolnienia podatkowego z tej przyczyny, iż statutowe działania Fundacji są całkowicie inne i nie uwzględniono w nich szeroko pojętej rewitalizacji nieruchomości. Nie ma przy tym znaczenia, że ewentualne działania rewitalizacyjne Strona podejmowała, chcąc w przyszłości zrealizować zadania oświatowe, czy naukowe, które pozostają w sferze jej zadań statutowych. Brak kanalizacji, wbrew twierdzeniom Strony, miał z kolei znaczenie dla oceny, czy sporne nieruchomości mogły być rzeczywiście zajęte na prowadzenie działalności statutowej Fundacji. Jak wskazano powyżej, sam fakt posiadania nieruchomości nie ma znaczenia, gdyż istotne jest rzeczywiste ich wykorzystywanie do działalności pożytku publicznego. Skoro zatem sama Strona wskazała, że ze względu na problemy z kanalizacją, możliwość korzystania z nieruchomości jest wykluczona, to należało tym samym wykluczyć ich faktyczne zajęcie na cele prowadzenia nieodpłatnej statutowej działalności pożytku publicznego przez organizację pożytku publicznego. Analiza przyczyn braku odpowiednich warunków technicznych nieruchomości i stanu kanalizacji nieruchomości Strony, pozostaje poza sferą oceny w niniejszym postępowaniu, które dotyczy jedynie oceny dokonanego przez organy podatkowe wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. Wobec powyższego, bezzasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l. Ponadto, w ocenie Sądu SKO doszło do prawidłowej konkluzji, że Strona nie może skorzystać ze zwolnienia wskazanego w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., zgodnie z którym od podatku od nieruchomości zwalnia się również publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy, w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową. Wprawdzie z wydruku rejestru szkół i placówek oświatowych, znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że Strona pod adresem ul. K. M. (...)w J. G. prowadzi placówkę kształcenia ustawicznego i praktycznego o nazwie "Placówka Kształcenia Ustawicznego G." to nie sposób pominąć okoliczności, iż to Strona w toku postępowania podnosiła, że nieruchomość ta nie jest użytkowana ze względu na brak dostępu do sieci kanalizacyjnej i dewastację, co w sposób oczywisty wyklucza jej zajęcie na ten cel. Jednocześnie Strona nie wykazała, by taka działalność była faktycznie na ww. nieruchomości prowadzona. Zatem za bezzasadny należało uznać zarzut Strony dotyczący naruszenia art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l. W świetle powyższego, za bezzasadny należało również uznać zarzut Strony dotyczący naruszenia przepisów art. 120, art. 122, art. 124, art. 180-200, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p. Formułując ten zarzut Strona wskazywała, że organy podatkowe pominęły treść sprawozdań finansowych Fundacji za 2016 r. i okoliczność posiadania własnych środków, jako źródeł prowadzenia adaptacji na cele statutowe. Zdaniem Strony organy pominęły również oględziny adaptacji, dokonanych w nieruchomościach przy ul. K. M. w J. G. na cele oświatowe. Jak już wyżej podkreślono, argumentacja Strony jest całkowicie chybiona, gdyż rewitalizacja (adaptacja, remont) nie pozostaje w sferze zadań statutowych Fundacji. Tym samym, nawet dokonanie przez Stronę prac remontowych, adaptacyjnych, czy też - jak Strona wielokrotnie podkreślała – rewitalizacyjnych, pozostaje bez znaczenia dla oceny możliwości stosowania zwolnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 pkt 14 u.p.o.l., ale także zwolnienia wskazanego w art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.o.l., ze względu na to, że nieruchomość ta nie jest faktycznie zajęta na działalność oświatową. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329) oddalił skargę w całości.