II SAB/Wa 626/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu 2 stycznia 2025r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 czerwca 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 10/24 w sprawie ze skargi Z. Z. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2023r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 czerwca 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 10/24 oddalił skargę Z. Z. na bezczynność Prokuratora Rejonowego [...] w [...] (zwany dalej "Prokuratorem") w przedmiocie rozpoznania wniosku z [...] sierpnia 2023r. o udostępnienie informacji publicznej. Wyrok jest nieprawomocny. Skarżący w piśmie z 25 października 2024r. zwrócił się do WSA w Warszawie o wznowienie postępowania zakończonego ww. wyrokiem, wskazując jako przesłankę do wznowienia postępowania: - pozbawienie Skarżącego możności obrony swych praw; - nieprawidłowo obsadzony skład Sądu; - brak spełnia przez wyrok wymogów formalnych; - naruszenie konstytucyjnego prawa Skarżącego do Sądu oraz - godzenie w zasadę wymiaru sprawiedliwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 270 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024r., poz. 935, zwana dalej "P.p.s.a.") można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przesłanki wznowienia postępowania określono w przepisach: art. 271, art. 272 i art. 273 P.p.s.a. Zgodnie z art. 271 pkt 1 i 2 P.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności, jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia, ewentualnie gdy strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Ponadto, można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (art. 272 § 1 P.p.s.a.). Można również żądać wznowienia postępowania w sytuacji, gdy orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym następnie uchylonym (art. 273 § 1 pkt 1 P.p.s.a.) lub gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa (art. 273 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Podstawą wznowienia postępowania może być także późniejsze wykrycie takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (art. 273 § 2 P.p.s.a.). Ostatnią podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania jest późniejsze wykrycie prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy (art. 273 § 3 P.p.s.a.). Zgodnie z art. 279 P.p.s.a. skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Sąd, w myśl art. 280 § 1 P.p.s.a., bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia, zaś w braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. Wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego polega na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy zakończonej prawomocnym orzeczeniem. Zatem jest to instytucja, która ma na celu obalenie prawomocnych orzeczeń sądowych, umożliwiająca ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, w celu zagwarantowania zgodności z prawem wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia (por. postanowienie WSA we Wrocławiu z 23 lutego 2010r. sygn. akt IV SA/Wr 87/10, dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z ww. przepisów wynika, że postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie jest dopuszczalna, tj. czy postępowanie, którego wznowienia żąda strona, zakończone zostało prawomocnym orzeczeniem, czy skarga wniesiona została w terminie oraz czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Chodzi w tym przypadku nie o zbadanie, czy rzeczywiście przyczyny wznowienia istnieją, ale czy Skarżący wskazał w skardze podstawę wznowienia i czy wskazana przez niego podstawa odpowiada jednej z podanych w ustawie przyczyn uzasadniających żądanie wznowienia. Sąd w braku jednego ze wskazanych wymagań odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, Sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę (por. wyrok NSA z 4 września 2013r. sygn. akt I FSK 1424/13, dostępny j.w.). Dopiero stwierdzenie dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania otwiera Sądowi drogę do badania zasadności wskazanych w niej przesłanek wznowieniowych. Skarżący upatruje podstawy wznowienia postępowania w pozbawieniu możności obrony swych praw, wydaniu wyroku w nieprawidłowo obsadzonym składzie, oraz wyroku, który nie spełnia wymogów formalnych i narusza konstytucyjne prawo strony do Sądu, jak również godzi w zasadę wymiaru sprawiedliwości. Sąd, przystępując do badania dopuszczalności skargi o wznowienie postępowania sądowo-administracyjnego w pierwszej kolejności musi stwierdzić, czy wskazane przez Skarżącego orzeczenie – kończyło sprawę. Sąd w związku z tym stwierdza, że wyrok WSA w Warszawie z 11 czerwca 2024r. sygn. akt II SAB/Wa 10/24 nie nabył jeszcze waloru prawomocności. Powyższe zgodnie z treścią przywołanych powyżej przepisów P.p.s.a. – uniemożliwia wznowienie postępowania w sprawie sygn. II SAB/Wa 10/24. Sąd, odnosząc się do zarzutu Skarżącego o braku możności obrony swych praw, ustalił, że Skarżący w sprawie sygn. akt II SAB/Wa 10/24 nie wnosił o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, a samodzielnie formułował i składał pisma oraz wnioski w ww. sprawie. Z treści Jego pism wynika, że posiada ON niezbędną wiedzę dotyczącą przedmiotu sprawy a jego umiejętności pozwalają na formułowanie logicznych wniosków. Ponadto Skarżący otrzymywał stosowane pouczenia o przysługujących mu prawach i obowiązkach z czego skrupulatnie korzystał. Sąd - odnosząc się do pozostałych wskazanych podstaw wznowienia postępowania, m.in. do nieprawidłowej obsady sędziowskiej, czy naruszenia konstytucyjnego prawa strony do Sądu - wskazuje, że w tym zakresie nie przedstawiono dowodów, że strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia osoby nieuprawnionej lub sędziego wyłączonego z mocy ustawy. Jeśli zaś chodzi o brak spełnienia wymogów formalnych przez ww. nieprawomocne orzeczenie, należy wskazać, że ww. wyrok nieprawomocny może podlegać kontroli instancyjnej, w toku której możliwe będzie podnoszenie tych zarzutów. Sąd, odnosząc się do kwestii, czy skarga o wznowienie postępowania opiera się na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu art. 280 § 1 P.p.s.a., wskazuje, że przesłanka ta zachodzi wówczas, gdy powołana w skardze podstawa wznowienia ma charakter rzeczywisty - zachodzi związek pomiędzy powołaną podstawą a treścią rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu powołane przez Skarżącego okoliczności nie wskazują na wystąpienie podstaw do wznowienia postępowania, a tym bardziej na istnienie związku między rzekomymi podstawami do wznowienia postępowania a treścią rozstrzygnięcia. W takim przypadku należy uznać, że skarga o wznowienie nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu art. 280 § 1 P.p.s.a. Sąd, mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 270 i art. 280 § 1 P.p.s.a., postanowił na posiedzeniu niejawnym, jak w sentencji postanowienia.