III SAB/Lu 18/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska (sprawozdawca) Asesor WSA Agnieszka Kosowska, po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. W. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Lublinie postępowania w przedmiocie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] 2024 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 20 sierpnia 2024 r., Z. W. wniósł skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. postępowania w przedmiocie wniosku z dnia [...] 2024 r. w sprawie ustalenia poziomu potrzeby wsparcia. W uzasadnieniu skarżący wskazał na zbędne w jego ocenie czynności organu, w związku z czym sprawa trwa już 7 miesięcy. Skarżący podniósł również, że w dniu 14 sierpnia 2024 r. została mu doręczona decyzja ustalająca poziom potrzeby wsparcia. Skarżący wskazał, że zaskarżył tę decyzję, wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Lublinie podniósł, że będący przedmiotem skargi wniosek skarżącego z dnia [...] 2024 r. został już rozpatrzony wydaniem decyzji z dnia [...] 2024 r., a obecnie rozpatrywany jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony w dniu 20 sierpnia 2024 r. W związku z tym organ wniósł o odrzucenie skargi, mając na uwadze fakt załatwienia sprawy będącej przedmiotem skargi, to jest wniosku z dnia [...] 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, jako niedopuszczalna z innych przyczyn, a to stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2024 r., poz. 935, z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a." Wskazać należy, ze zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego podlega odrzuceniu, jeżeli została wniesiona po wydaniu decyzji przez organ, któremu zarzucono bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, nawet wówczas, gdy decyzja ta nie jest jeszcze ostateczna (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 1575/22, z dnia 23 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 568/24, z dnia 17 maja 2024 r., sygn. akt I OZ 241/24). W powołanych orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny wskazywał, że zdarzeniem prawnym, które kończy stan bezczynności lub przewlekłości, jest załatwienie sprawy przez organ. Zgodnie z art. 104 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej załatwia sprawę przez wydanie decyzji, chyba że przepisy kodeksu stanowią inaczej. W świetle powyższego, należy zatem przyjąć, że momentem załatwienia sprawy jest z reguły, w razie braku odmiennych regulacji ustawowych, wydanie decyzji (por. np. R. Hauser, Terminy załatwiania spraw w k.p.a. w doktrynie i orzecznictwie sądowym, RPEiS 1997, z. 1, s. 3). Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca w art. 53 § 2b p.p.s.a., traktujący o możliwości wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego (także skargi na bezczynność) w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, wskazuje jedynie na to, że skarga ta musi być poprzedzona ponagleniem, ale bez oczekiwania przez skarżącego na rozstrzygnięcie tego ponaglenia. O ile więc treść tego przepisu wskazuje na dopuszczalność wniesienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania (także skargi na bezczynność) w każdym czasie, rozumianym, jako w czasie niczym nieograniczonym, to jednak nie oznacza to, że skarga może być skutecznie wniesiona także w razie braku przedmiotu zaskarżenia ze względu na ustanie bezczynności lub przewlekłości postępowania administracyjnego. Jeżeli bowiem w dniu wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego w postaci bezczynności lub przewlekłości miał charakter historyczny, a więc nieaktualny, gdyż ewentualny stan bezczynności lub przewlekłości kończy się wraz z załatwieniem sprawy przez organ, to uznać trzeba, że skarga nie może dotyczyć przedmiotu, który nie istnieje w chwili jej wniesienia. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skoro po wszczęciu postępowania sądowoadministracyjnego na skutek wniesionej skargi wiadomym jest, że udzielenie ochrony jednostce nie jest prawnie możliwe wobec ustania stanu bezczynności i przewlekłości, to prowadzenie w tym przedmiocie postępowania przestaje mieć podstawy prawne, ze względu na brak celu jego prowadzenia. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela powyższe stanowisko. W niniejszej sprawie skarga Z. W., której przedmiotem jest bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. postępowania w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] 2024 r. o wydanie decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia, została wniesiona w dniu 20 sierpnia 2024 r. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, przedmiotowy wniosek skarżącego z dnia [...] 2024 r. został rozpoznany przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. decyzją z dnia [...] 2024 r., nr [...] (znak sprawy [...]), doręczoną skarżącemu w dniu 14 sierpnia 2024 r. W konsekwencji, skoro w dniu wniesienia skargi, tj. 20 sierpnia 2024 r., organ załatwił już sprawę administracyjną poprzez wydanie w dniu [...] 2024 r. decyzji, to oznacza, że w dniu wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość nie istniał już przedmiot postępowania objętego skargą. W świetle powyższego Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zachodzi przewidziana w art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. inna przyczyna niedopuszczalność skargi. Przeszkodę do merytorycznego rozpoznania skargi stanowi okoliczność wniesienia jej po wcześniejszym wydaniu przez organ decyzji rozstrzygającej sprawę. Z powyższych względów i na podstawie powołanych przepisów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.