IV SA/Wa 1651/20

Dnia 19 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 roku sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2016 roku nr [...] w przedmiocie regulaminu utrzymania czystości i porządku na obszarze gminy I. stwierdza nieważność § 1 ust. 6, § 2 ust. 1 i ust. 2, § 12 ust. 1 i ust. 2, § 13, § 15 pkt 1, 2, 3 i 4 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na obszarze Gminy [...] - załącznika do zaskarżonej uchwały; II. oddala skargę w pozostałym zakresie. Rada Miasta [...] [...] czerwca 2016 r., działając na podstawie art. 4 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach [(Dz. U. z 2016 r., poz. 250) – dalej: "u.c.p.g."], art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym [(Dz. U. z 2016 r., poz. 446) - dalej: "u.s.g."], podjęła uchwałę nr [...] w sprawie regulaminu utrzymania czystości i porządku na obszarze Gminy [...]. Prokurator Okręgowy w [...] (dalej: "Prokurator", "skarżący") w piśmie z 30 czerwca 2020 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. uchwałę. Skarżący zarzucił istotne naruszenie przepisów art. 7 i art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: "Konstytucja RP"), art. 4 ust. 1 i 2 u.c.p.g. przez: 1) powtórzenie w § 1 ust. 6 Regulaminu utrzymania czystości i porządku na obszarze Gminy [...] stanowiącego załącznik do zaskarżonej uchwały (dalej jako: "Regulamin") treści art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., a co za tym idzie nieokreślenie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określonych w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b u.c.p.g., dotyczących uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego; 2) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 2 ust. 1 Regulaminu przez ustanowienie warunku dokonywania mycia pojazdów samochodowych poza myjniami, w postaci braku uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości, co w sposób nieuprawniony wkracza w regulację prawa sąsiedzkiego określone w art. 144 Kodeksu cywilnego; 3) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 2 ust. 2 Regulaminu przez ustanowienie warunku dokonywania napraw pojazdów samochodowych poza warsztatami naprawczymi, w postaci braku uciążliwości dla sąsiadów, co w sposób nieuprawniony wkracza w regulację prawa sąsiedzkiego określone w art. 144 Kodeksu cywilnego i ograniczenie możliwości dokonywania tych napraw, do związanych z bieżącą eksploatacją pojazdu oraz ustanowienie warunku niepowodowania zanieczyszczenia wód i gleby, który jest zbyt ogólny, aby adresaci normy mogli go dochować; 4) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego oraz nieuprawnioną modyfikację w § 12 ust. 1 Regulaminu art. 9 ust. 1 i art. 10a ust. 3 i 4 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856, z późn. zm.); 5) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 12 ust. 2 Regulaminu przez określenie obowiązku osób utrzymujących zwierzęta domowe polegającego na utrzymaniu tych zwierząt w sposób niestwarzający uciążliwości dla osób znajdujących się w sąsiednich lokalach lub nieruchomościach, co w sposób nieuprawniony wkracza w regulacje prawa sąsiedzkiego określone w art. 144 Kodeksu cywilnego; 6) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 13 Regulaminu przez nałożenie obowiązku wyprowadzania psów tylko na smyczy, a psów ras uznawanych za agresywne tylko na smyczy i w kagańcu, przez co obowiązek ten został sformułowany w sposób kategoryczny i niedopuszczający wyjątków, nie uwzględniając specyficznych cech biologicznych, wieku, stanu zdrowia, fizjologii zwierząt, jak również bardziej rygorystycznie niż przewidziane to zostało w ustawach, wykluczając możliwość zwolnienia psa ze smyczy w miejscach publicznych przeznaczonych do wspólnego użytku przy zachowaniu nad nim kontroli; 7) przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego w § 15 Regulaminu przez określenie przypadku, w którym chów zwierząt będzie dopuszczony, wskazując na utrzymywanie zwierząt gospodarskich na potrzeby własnego gospodarstwa domowego; 8) niewyczerpanie zakresu upoważnienia ustawowego w § 16 Regulaminu przez niewyznaczanie obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności w części stanowiącego załącznik do uchwały Regulaminu utrzymania czystości i porządku na obszarze Gminy [...] w zakresie przepisów: § 1 ust. 6, § 2 ust. 1 i 2, § 12 ust. 1 i 2, § 13, § 15 pkt 1, 2, 3 i 4 i § 16. Rada Gminy [...] (dalej: "Rada", "organ") - w odpowiedzi na skargę - wniosła o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm.) – dalej: "P.p.s.a."] sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego, na mocy art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., poddane zostały także akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Aktem prawa miejscowego organu jednostki samorządu terytorialnego (tj. aktem prawa miejscowego gminy) jest m. in. regulamin utrzymania czystości i porządku, obowiązujący na terenie danej gminy. Skoro jako akt prawa miejscowego przyjmuje formę uchwały właściwej rady gminy, to podlega kognicji Sądu Administracyjnego. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na akt organu jednostki samorządu terytorialnego sąd administracyjny stwierdza jego nieważność albo orzeka, że został on wydany z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie nieważności. W niniejszej sprawie skarga została złożona przez Prokuratora, co oznacza, że nie musiała być poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia (art. 52 § 1 P.p.s.a.), a jej wniesienie nie było ograniczone żadnym terminem, jako że dotyczy aktu prawa miejscowego (art. 53 § 3 P.p.s.a.). Przeprowadzona kontrola zgodności z prawem zaskarżonej uchwały wykazała, że jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi wyeliminowanie jej z obrotu prawnego w części. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowiły przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.c.p.g. rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, który to regulamin jest aktem prawa miejscowego. Stosownie do art. 4 ust. 2 u.c.p.g. regulamin określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy dotyczące: 1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących: a) prowadzenie selektywnego zbierania i odbierania lub przyjmowania przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych lub zapewnienie przyjmowania w inny sposób co najmniej takich odpadów komunalnych jak: przeterminowane leki i chemikalia, zużyte baterie i akumulatory, zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, meble i inne odpady wielkogabarytowe, zużyte opony, odpady zielone oraz odpady budowlane i rozbiórkowe stanowiące odpady komunalne, a także odpadów komunalnych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 4a, b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego, c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi; 1) rodzaju i minimalnej pojemności pojemników przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych pojemników i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu: a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach, b) liczby osób korzystających z tych pojemników; 2) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego; 3) (uchylony) 4) innych wymagań wynikających z wojewódzkiego planu gospodarki odpadami; 5) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku; 6) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach; 7) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania. Treść regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy będącego aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 94 Konstytucji RP powinna być ustanowiona na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Oznacza to konieczność ścisłego przestrzegania zakresu wynikającej z przepisu ustawy delegacji do wydania takiego aktu, dokładnego zastosowania dyrektyw wiążących lokalnego prawodawcę, a także zakaz powtarzania i modyfikowania, jak też naruszania obowiązujących przepisów ustawowych. Biorąc pod uwagę powyższe, nie budzi wątpliwości, że regulamin utrzymania czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Przepis ten ściśle określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Regulacja powołanego przepisu art. 4 ust. 2 u.c.p.g. ma charakter wyczerpujący, zatem uchwalając na jego podstawie regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień. Wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części. W niniejszej sprawie wskazać należy, że zakwestionowane w skardze postanowienia § 1 ust. 6, § 2 ust. 1 i ust. 2, § 12 ust. 1 i ust. 2, § 13, § 15 pkt 1, 2, 3, 4 Regulaminu świadczą o wykroczeniu przez uchwałodawcę poza zakres delegacji ustawowej w wyniku dokonania nieuprawnionej modyfikacji norm ustawowych, ustanowienia przepisów wykraczających poza zakres przyznanych kompetencji. W przepisie § 1 ust. 6 Regulaminu ustalono, że właściciele nieruchomości zobowiązani są do uprzątnięcia błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z chodników lub wydzielonej części drogi publicznej służącej dla ruchu pieszych położonych bezpośrednio przy granicy nieruchomości. Właściciel nieruchomości nie jest obowiązany do uprzątania chodnika, na którym jest dopuszczalny płatny postój lub parkowanie pojazdów samochodowych. Paragraf 1 ust. 6 Regulaminu w istocie stanowi powtórzenie art. 5 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. zawartego w jej Rozdziale 3 zatytułowanym "Obowiązki właścicieli nieruchomości". Zatem zakwestionowana przez Prokuratora regulacja nie jest objęta delegacją z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., który upoważnia radę gminy do określenia szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie uprzątania błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służącej do użytku publicznego. W tym kontekście nałożenie przewidzianych w § 1 ust. 6 Regulaminu obowiązków wykracza poza zakres przedmiotowego upoważnienia ustawowego. Postanowienia zawarte w § 2 ust. 1 i ust. 2 Regulaminu wprowadzające w zakresie mycia i napraw pojazdów obowiązek niepowodowania wobec nieruchomości sąsiednich uciążliwości wykraczają poza przyznaną gminie kompetencję do wprowadzenia zasad dotyczących mycia i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi określoną w art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. i wkraczają w ustawową regulację prawa sąsiedzkiego uregulowaną w art. 144 Kodeksu cywilnego. To nie przepis Regulaminu, lecz unormowania prawa cywilnego są podstawą praw i roszczeń osób trzecich wynikających z naruszenia tzw. stosunków sąsiedzkich. Podobnie z przekroczeniem delegacji ustawowej Rada Gminy wskazała w § 2 ust. 2 Regulaminu na możliwość dokonywania napraw "związanych z bieżącą eksploatacją" pojazdów samochodowych. Takie uregulowanie jak wskazał skarżący w sposób nieuprawniony ogranicza zakres dozwolonych zachowań i stanowi modyfikację regulacji ustawowej. Upoważnienia do określania rodzaju napraw nie daje organowi gminy regulacja art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. c u.c.p.g. Ponadto użyty w tym przepisie zwrot jest zbyt ogólny i nie pozwala na prawidłowe ustalenie zakresu wykonywanych napraw. Również określony w § 2 ust. 2 Regulaminu warunek niepowodowania "zanieczyszczenia" wód i gleby jest niedookreślony i pozostawia dużą swobodę interpretacji, by możliwe było jego dochowanie i skuteczna kontrola zachowań adresatów. W § 12 ust. 1 Regulaminu Rada zobowiązała właścicieli lub opiekunów zwierząt domowych do sprawowania właściwej opieki nad tymi zwierzętami, w tym niepozostawiania ich bez dozoru, jeżeli zwierzę nie znajduje się w pomieszczeniu zamkniętym lub na terenie ogrodzonym w sposób uniemożliwiający mu samodzielne wydostanie się z niego. Z kolei, w § 12 ust. 2 Regulaminu nałożono na właścicieli lub opiekunów zwierząt domowych obowiązek ich utrzymywania w sposób niestwarzający uciążliwości dla osób znajdujących się w sąsiednich lokalach lub nieruchomościach. Tymczasem kluczowe jest, by wszelkie ograniczenia wprowadzane przez Radę na terenach nieruchomości miały swoje uzasadnienie w normie prawnej, na podstawie której zostają ustanowione oraz były niezbędne i konieczne dla osiągnięcia celu regulaminu. W Regulaminie stosownie do regulacji art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. należało określić obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe, mające na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. W obu przytoczonych wyżej przypadkach słusznie podniósł Prokurator, że doszło do przekroczenia upoważnienia ustawowego. Po pierwsze regulamin ma określać obowiązki względem terenów wspólnego użytku. Po drugie sposób sprawowania opieki nad zwierzętami wynika z innych powszechnie obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Po trzecie uchwałodawca wkroczył w sferę stosunków sąsiedzkich uregulowanych przepisami prawa cywilnego. Po czwarte ograniczono obowiązki tylko do właścicieli lub opiekunów, tymczasem przepis ma szerszy zakres, albowiem stanowi, że obowiązki mają dotyczyć osób utrzymujących zwierzęta domowe. W § 13 Regulaminu obciążono osoby utrzymujące psy obowiązkiem prowadzenia ich w miejscu publicznym tylko na smyczy, zaś psów należących do ras uznanych za agresywne wyłącznie na smyczy i w kagańcu. Nałożenie ograniczenia na osoby utrzymujące psy do prowadzenia ich w miejscu publicznym na smyczy zostało sformułowane w sposób wadliwy, z przekroczeniem upoważnienia ustawowego, z naruszeniem przepisów ww. ustawy o ochronie zwierząt. Treść powołanej regulacji wkracza w materię ustawową uregulowaną w art. 10a ust. 3 ww. ustawy, zgodnie z którym zabrania się puszczania psów bez możliwości ich kontroli i bez oznakowania umożliwiającego identyfikację właściciela lub opiekuna. Nadto obowiązek ten należy określić jako nadmierny, a w wielu przypadkach niehumanitarny, gdyż nie dopuszcza racjonalnych wyjątków, nie uwzględnia specyficznych cech biologicznych, wieku, stanu zdrowia i fizjologii zwierząt, przez co jest bardziej rygorystyczny niż przewidziano w ustawie. Postanowienia § 15 pkt 1, 2, 3, 4 Regulaminu wprowadzające dla osób utrzymujących zwierzęta gospodarskie na terenach wyłączonych z produkcji rolnej obowiązki posiadania budynków gospodarskich przeznaczonych do hodowli zwierząt spełniających wymogi ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz, U. z 2016 r. 290), ograniczenia wszelkich uciążliwości hodowli dla środowiska, w tym emisji będących jej skutkiem do obszaru nieruchomości, na której jest prowadzona; niesprawiania uciążliwości dla sąsiadów i prowadzenia z zachowaniem czystości i porządku na nieruchomości, gromadzenia i usuwania wytwarzanych podczas prowadzenia hodowli odpadów i nieczystości zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie powodując zanieczyszczenia terenu nieruchomości oraz wód powierzchniowych i podziemnych wykraczają poza upoważnienie ustawowe zawarte w art. 4 ust. 2 pkt 7 u.c.p.g. Należy podkreślić, że ustalenia uchwalanego regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy mają przede wszystkim umożliwić utrzymanie ładu publicznego na terenie gminy. Nie powinny zatem co do zasady ingerować w wykonywanie prawa własności na nieruchomościach właścicieli, chyba że takie uprawnienie wynika z przyznanej przez przepisy ustawy kompetencji i ma na celu interes publiczny, a także racjonalne podstawy, które powodują, że ingerencji w prawo własności nie można uznać za nieuprawnioną i nadmierną. W sytuacji, gdy gminie przyznano uprawnienie do ingerencji w prawo własności, jak w przypadku określonym w art. 4 ust. 2 pkt 7 u.c.p.g., to i tak skorzystanie z tego uprawnienia ograniczone jest racjonalnością podejmowanych działań. W przedmiotowej sprawie istotne jest, że gmina nie skorzystała z kompetencji do wprowadzenia zakazu utrzymywania zwierząt gospodarskich w określonym obszarze gminy lub na terenie poszczególnych nieruchomości. Przy okazji określania wymogów dopuszczonego uprawnienia nie może wprowadzać ustaleń, które zmierzają do obejścia przyznanej ustawą kompetencji do wprowadzenia zakazu i w istocie ten zakaz wprowadzają bez spełnienia koniecznych przesłanek. Tymi przesłankami są przede wszystkim określenie obszaru lub poszczególnych nieruchomości w których zakaz obowiązuje, a także racjonalny powód wynikający z potrzeby ochrony interesu społecznego na terenie gminy. Ponadto kwestionowane ustalenie wprowadzając zakaz powodowania wobec sąsiadów uciążliwości bez określenia jakichkolwiek kryteriów uciążliwości i ograniczenia kręgu osób, których zakaz ma dotyczyć, faktycznie wprowadza zakaz utrzymywania zwierząt gospodarskich na całym terenie gminy, przyznając roszczenie o zaniechanie powodowania naruszeń nieograniczonemu kręgowi podmiotów, bez racjonalnego uzasadnienia dla tak dalekiej ingerencji w prawo własności, a także z naruszeniem obowiązującego przepisu art. 144 Kodeksu cywilnego regulującego prawo sąsiedzkie. Odnośnie wymogu posiadania budynków gospodarskich przeznaczonych do hodowli zwierząt spełniających wymogi ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane przepis ten ma charakter wyłącznie informacyjny, a ponadto podaje błędnie, że ustawa Prawo budowlane określa wymagania dla budynków gospodarskich przeznaczonych do hodowli zwierząt, w sytuacji gdy wymagania takie unormowane są w przepisach wykonawczych do tej ustawy, a więc w odrębnym akcie prawnym - rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. 2014, poz. 81). Poza tym, przepisy zamieszczane w akcie prawa miejscowego, który ma moc powszechnie obowiązującą na terenie danej gminy muszą mieć charakter wiążący, a więc zawierać nakazy i zakazy, nie zaś jedynie informacyjny. Nie mogą również wkraczać w dziedziny regulowane już odrębnymi przepisami aktów wyższej rangi. Ponadto wprowadzone w § 15 pkt 4 Regulaminu kryterium niepowodowanie "zanieczyszczenia" terenu nieruchomości oraz wód powierzchniowych i podziemnych pozostawia zbyt dużą swobodę interpretacji, by możliwa była skuteczna kontrola zachowań adresatów owej normy prawnej, a warunek jest zbyt ogólny, aby adresaci normy mogli go dochować. W ocenie składu orzekającego nie ma cech rażącego (istotnego) naruszenia prawa kwestionowany przez Prokuratora zapis § 16 Regulaminu, albowiem zgodnie z delegacją ustawową (art. 4 ust. 2 pkt 8) Rada określiła obszary podlegające obowiązkowej deratyzacji ograniczając je do nieruchomości zabudowanych położonych na terenie gminy. Tym samym Rada wypełniła obowiązek ustawowy wyznaczenia obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i wbrew twierdzeniu skarżącego obowiązkiem tym nie objęła obszaru całej gminy. W tym stanie rzeczy, Sąd - mając na względzie zakres i wagę stwierdzonych naruszeń prawa, którym przypisać należało cechę istotności - uznał, że uchwała w wykazanej części dotknięta została wadą nieważności (pkt I sentencji wyroku) i co do niej orzekł na mocy art. 147 § 1 P.p.s.a., a w pozostałej części oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. (pkt II sentencji wyroku).