I SA/Łd 458/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. oddala skargę. A.B. Decyzją z dnia [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej (dalej: "DUKS", "organ I instancji") określił wobec M. D., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A z siedzibą w R. (dalej: "skarżący") zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2010 r. w kwocie 65.569 zł, luty 2010 r. w kwocie 64.253 zł, lipiec 2010 r. w kwocie 60.268 zł, wrzesień 2010 r. w kwocie 25.407 zł, październik 2010 r. w kwocie 12.331 zł oraz obowiązek zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: "ustawa o VAT"), wykazanego na fakturach VAT wystawionych w miesiącach: styczeń 2010 r. w kwocie 16.027 zł, luty 2010 r. w kwocie 25.224 zł, wrzesień 2010 r. w kwocie 11.629 zł, październik 2010 r. w kwocie 11.539 zł. Podstawą decyzji były ustalenia postępowania kontrolnego zgodnie z którymi skarżący w rozliczeniu za styczeń, luty, wrzesień i październik 2010 r., z naruszeniem przepisu art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT pomniejszył podatek należny o podatek naliczony w łącznej kwocie 61.125 zł, wynikający z 7 faktur zakupu prętów żebrowanych, które są fakturami fikcyjnymi, a ich wystawcami są B S.A. w K. oraz C Sp. z o.o. w C. Nadto ustalono, że skarżący w ww. okresach wystawił i wprowadził do obrotu 6 faktur VAT na których ujął fikcyjne transakcje dostaw - na rzecz D w N. - prętów żebrowanych, zakupionych na podstawie między innymi fikcyjnych faktur od ww. podmiotów, co spowodowało zawyżenie podatku należnego, ujętego w ewidencjach sprzedaży oraz złożonych za ww. miesiące 2010 r. deklaracjach VAT-7 o kwotę 64.419 zł. Ponadto skarżący w rozliczeniu za lipiec 2010 r. zadeklarował wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów w postaci stali budowlanej, tj. walcówki, o wartości netto 241.551,60 zł, na podstawie 4 fikcyjnych faktur VAT wystawionych na rzecz słowackiego podmiotu E spol. s.r.o. Stosując do ww. transakcji stawkę 0% podatnik zaniżył podatek należny za wskazany okres o kwotę 53.141 zł. Księgi podatkowe w zakresie transakcji przeprowadzonych z B S.A., C Sp. z o.o., D oraz E spol. s.r.o., organ I instancji uznał za nierzetelne, odstąpił od określenia podstawy opodatkowania w drodze oszacowania, gdyż uznał, że dane wynikające z ksiąg podatkowych, uzupełnione dowodami uzyskanymi w drodze postępowania kontrolnego, pozwoliły na określenie podstawy opodatkowania. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. (dalej jako: "DIAS", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie. Po rozpoznaniu sprawy ze skargi skarżącego na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 961/16 uchylił zaskarżoną decyzję, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 października 2019 r., sygn. akt I FSK 1246/17 oddalił wniesioną przez DIAS skargę kasacyjną od tego wyroku. Sąd I instancji wskazał, że prawidłowe są ustalenia faktyczne i wyprowadzone na ich podstawie wnioski, że podatnik nie miał dostatecznych podstaw do potraktowania transakcji dokumentowanych czterema wyszczególnionymi przez Dyrektora UKS fakturami jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i tym samym do zastosowania stawki podatku 0%. Organy miały prawo uznać, że brak jest dowodów na przeprowadzenie przez podatnika rzeczywistych, rzetelnych transakcji dostawy walcówki do słowackiej firmy E, a więc miały podstawy do zakwestionowania zastosowania przez podatnika preferencyjnej stawki podatku związanej z WDT. Skoro jednak nie budzi wątpliwości, że walcówka była wcześniej przez podatnika zakupiona i przecież nie została niesprzedana na stanie jego firmy, to oczywisty jest wniosek, że została sprzedana w kraju, a zatem były podstawy do zastosowania do jej sprzedaży stawki związanej z dostawą krajową. Natomiast wnioski organów nie zostały dostatecznie uzasadnione w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych transakcji krajowych, a więc zakupu prętów żebrowanych od firm B i C. Kilka zakwestionowanych transakcji, łącznie 7 to tylko ułamek całego obrotu z tymi firmami w danym roku – łącznie ponad 200 transakcji zakupu, a poza tym skarżący współpracował z tymi dostawcami już od kilku lat i nie miał zastrzeżeń do tej współpracy. Zakwestionowanie podatku należnego wynikającego z sześciu faktur dostawy na rzecz D oraz uznanie, że były to faktury "puste", co spowodowało ustalenie obowiązku zapłaty podatku na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, było konsekwencją ustalenia, że faktury zakupu przez podatnika prętów żebrowanych były nierzetelne. Ostateczne wyjaśnienie kwestii rzetelności faktur zakupowych pozwoli na prawidłowe ustalenie, czy faktury sprzedaży prętów miały rzeczywiste pokrycie. Zatem uzasadnione są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowane w skardze w odniesieniu do transakcji zakupu prętów żebrowanych (poza transakcją dokumentowaną fakturą [...]). Uzasadnione są też zarzuty niedokładnego wyjaśnienia sprawy w zakresie wskazanych wyżej zagadnień. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji trafnie wskazał, że ze zgromadzonych przez organy dowodów wynika, iż pręty żebrowane były przedmiotem wykorzystywanym do wyłudzenia podatku VAT, który to proceder organizował A. S. angażując w to różne firmy, to jednak brak jest dowodów (poza fakturą [...]), że także skarżący brał w tym udział lub mógł mieć uzasadnione podejrzenia, że zakwestionowane transakcje zakupu wiążą się z wyłudzeniem podatku organizowanym przez inne podmioty, zwłaszcza że olbrzymia większość transakcji zakupu od B i C nie została zakwestionowana. Organy nie wskazały, iż skarżący świadomie brał w nich udział, organizował, czy uczestniczył w działalności, której założeniem było dokonywanie nadużyć podatkowych. Na skutek ponownie przeprowadzonego postępowania odwoławczego DIAS działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej o.p.), art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 29 ust. 1, art. 41 ustawy o VAT (tj. Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.) wydał decyzję z dnia [...] r., którą utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w odniesieniu do sprawy dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r., natomiast w odniesieniu do spraw dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, wrzesień i październik 2010 r. oraz orzekających o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wykazanego w fakturach wystawionych w miesiącu styczniu, lutym, wrześniu i październiku 2010 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał ww. sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. W uzasadnieniu organ odwoławczy na wstępie wyjaśnił, że bieg terminu przedawnienia zobowiązań za m-ce: styczeń, luty, lipiec, wrzesień i październik 2010 r. uległ zawieszeniu na okres od 28 kwietnia 2015 r. do zakończenia postępowania zabezpieczającego w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z doręczeniem zarządzenia zabezpieczenia, uległ zawieszeniu z dniem 6 października 2015 r., w związku z prowadzonym wobec zobowiązanego postępowaniem karnym skarbowym i pozostaje nadal zawieszony. Tym samym, mając na uwadze brzmienie art. 70 O.p. sprawa podlegała merytorycznemu rozpoznaniu. W ocenie organu odwoławczego zasadnym było utrzymanie w mocy decyzji dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za lipiec 2010 r. Jedynym ustalonym uchybieniem było zadeklarowanie przez skarżącego wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w postaci stali budowlanej, tj. walcówki, na rzecz słowackiego podmiotu E. W rzeczywistości bowiem towar ten nie docierał na Słowację, lecz był przedmiotem innych dostaw krajowych, które winny być opodatkowane 22% stawką podatku VAT. Postępowanie dowodowe w odniesieniu do tego okresu rozliczeniowego zostało przeprowadzone w pełni i wszystkie okoliczności stanu faktycznego i prawnego zostały wyjaśnione. Prawidłowe jest zatem zastosowanie stawki 22% do dostaw towarów, które skarżący opodatkował stawką 0%, wykazanych na rzecz słowackiego podmiotu. Ponadto DIAS będąc związanym treścią prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych zapadłych w sprawie uznał, iż zaskarżona decyzja w odniesieniu do spraw dotyczących rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, luty, wrzesień i październik 2010 r. oraz orzekających o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wykazanego w fakturach VAT, wystawionych w miesiącu styczniu, lutym, wrześniu i październiku 2010 r. nie spełnia przewidzianych przepisami prawa wymogów, a na etapie postępowania w I instancji nie dokonano niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego. Wytknięte przez sąd uchybienia niewątpliwie mogą mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem przy ponownym jej rozpoznaniu organ I instancji winien jednoznacznie wskazać, iż skarżący świadomie brał udział w procederze wyłudzania podatku VAT, organizował czy uczestniczył w działalności, której założeniem było dokonywanie nadużyć podatkowych, a w sytuacji uznania, że działał w charakterze pośrednika udowodnić, iż wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja mająca stanowić podstawę prawa do odliczenia wiązała się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu. Również organ I instancji winien rozważyć ocenę rzetelności spornych transakcji w kontekście zeznań R. S., G. .K. czy R. S., a także winien ustalić wszystkie okoliczności faktyczne i prawne istotne dla prawidłowego załatwienia sprawy. Skarżący złożył skargę na tę decyzję zaskarżając ją w części dotyczącej rozliczenia podatku za lipiec 2010 r. i wnosząc o jej uchylenie i uchylenie poprzedzającej ją decyzji DUKS w Ł. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - prawa materialnego - art. 5 ust. 1 pkt 5, art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 6, art. 41 ust. 1 i ust. 3, art. 42 ust. 1 i ust. 3 ustawy o VAT oraz art. 273 dyrektywy 2006/112/WE Rady Unii Europejskiej z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE z 2006 r. L 347/1 ze zm.) - poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że skarżący nie dokonał wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, w związku z czym nie miał prawa do zastosowania stawki 0% w odniesieniu do transakcji udokumentowanych czterema fakturami dla słowackiego podatnika E., - prawa procesowego – art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. - poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, niepodjęcie działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, rozstrzygnięcie wszelkich wątpliwości na niekorzyść skarżącego, nieprawidłową ocenę zgromadzonego materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia jedynie na części zgromadzonego w sprawie materiału, co wskazuje na ukierunkowanie postępowania na przyjętą już z góry przez organ tezę, że skarżący uczestniczył w łańcuchu pozornych transakcji, podczas gdy obiektywna ocena faktów nie pozwala na kwestionowanie rzetelności dokumentacji WDT. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga była niezasadna. Kontroli Sądu poddano decyzję DIAS z [...] r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej rozliczenia VAT za lipiec 2010 r. (pkt 1 wyszczególniony w decyzji). Decyzja DIAS (obejmująca pkt 1 i 2) została wydana w wyniku wykonania wyroku WSA w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2017 r. I SA/Łd 961/16, którym Sąd ten uchylił wydaną uprzednio decyzję DIAS z dnia 24 sierpnia 2016 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w całości. NSA wyrokiem z dnia 31 października 2019 r. I FSK 1246/17 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez DIAS od wskazanego wyroku WSA w Łodzi. Tym samym wyrok WSA w Łodzi stał się prawomocny. Jak wynika z art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Oznacza to, że zarówno organ i skarżący, ale także Sąd orzekający w rozpoznanej sprawie związani są wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 4 kwietnia 2017 r. I SA/Łd 961/16 oraz wyrokiem NSA z dnia 31 października 2019 r. I FSK 1246/17. Wyrok WSA w Łodzi miał charakter kasacyjny (art. 145 §1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a.). W związku z tym w ramach wykonania tego wyroku organ miał obowiązek zastosować się do treści przepisu art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Ocena prawna wyrażona we wspomnianym wyroku WSA w Łodzi w kwestii rozliczenia VAT za lipiec 2010 r. nie pozostawiała wątpliwości co do tego, że w tym zakresie organ odwoławczy miał podstawy do pełnej aprobaty ustaleń poczynionych przez organ I instancji. Przypomnijmy, że Sąd stwierdził, iż "prawidłowe są ustalenia faktyczne i wyprowadzone na ich podstawie wnioski, że podatnik nie miał dostatecznych podstaw do potraktowania transakcji dokumentowanych czterema wyszczególnionymi przez Dyrektora UKS fakturami jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i tym samym do zastosowania stawki podatku 0%. Skarżący zarzuca przede wszystkim, że nie miał, ani nawet nie mógł mieć żadnej świadomości, co do przestępczej działalności A.S. polegającej na tzw. "karuzelowym" obrocie wyrobami stalowymi, natomiast posiada wszelkie dokumenty pozwalające mu na potraktowanie dostawy walcówki do firmy E. jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów. Realne dokonanie przez podatnika dostawy towarów na rzecz innego odbiorcy unijnego nie może wykluczać zastosowania przez podatnika stawki podatku 0%, związanej z WDT, skoro podatnik nie tylko nie wiedział, ale nawet na podstawie okoliczności związanych z przeprowadzeniem transakcji nie miał podstaw podejrzewać, że transakcje nie są normalnym obrotem gospodarczym, ale służą do wyłudzania podatku od towarów i usług" (...)"Organy wykazały w sposób przekonujący, że zakwestionowane faktury dostawy walcówki do firmy E. nie dokumentowały zwykłego obrotu gospodarczego, ale były związane z przestępczą, zorganizowaną działalnością mającą na celu wyłudzenie podatku VAT, a skarżący na podstawie okoliczności związanych z zawarciem i realizacją tych transakcji powinien co najmniej podejrzewać, że tak się dzieje". Zdaniem Sądu, "z uwagi na powyższe organy miały prawo uznać, że brak jest dowodów na przeprowadzenie przez podatnika rzeczywistych, rzetelnych transakcji dostawy walcówki do słowackiej firmy E., a więc miały podstawy do zakwestionowania zastosowania przez podatnika preferencyjnej stawki podatku związanej z WDT. Skoro jednak nie budzi wątpliwości, że przedmiotowa walcówka była wcześniej przez podatnika zakupiona i przecież nie została nie sprzedana na stanie jego firmy, to oczywisty jest wniosek, że została sprzedana w kraju, a zatem były podstawy do zastosowania do jej sprzedaży stawki związanej z dostawą krajową". Stanowisko to podzielił NSA w wyroku z dnia 31 października 2019 r., I FSK 1246/17, wskazując, iż "w niniejszej sprawie przesądzona już została kwestia rozliczenia przez skarżącego sprzedaży stali walcowanej, tzw. walcówki, na rzecz słowackiej firmy Z.A.D.L.O. na podstawie czterech faktur, jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów (WDT). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w tym zakresie stwierdził, że prawidłowe są ustalenia faktyczne i wyprowadzone na ich podstawie wnioski, że podatnik nie miał dostatecznych podstaw do potraktowania transakcji dokumentowanych spornymi fakturami jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i tym samym do zastosowania stawki podatku 0%". Sąd orzekający w rozpoznanej sprawie stwierdza w związku z tym, że kwestia prawidłowości rozliczenia przez organy podatkowe VAT za lipiec 2010 r. została przesądzona w wyroku WSA w Łodzi – na niekorzyść skarżącego. Stanowiskiem tym Sąd orzekający w sprawie niniejszej jest związany na podstawie art. 153 i 170 p.p.s.a., podobnie jak związany był nim organ, który wydał zaskarżoną decyzję. Po wydaniu wyroku NSA organowi odwoławczemu nie pozostawało nic innego, jak tylko utrzymać w mocy decyzję dotyczącą rozliczenia VAT za lipiec 2010 r., co też organ ten słusznie uczynił. Skarżący zarzucał w skardze na tę decyzję, że "NSA nie ocenił (...) kwestii dokonanych przez skarżącego wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w lipcu 2010 roku, ponieważ nie było to objęte zakresem skargi kasacyjnej organu, a skarżący nie zaskarżył kasacyjnie rozstrzygnięcia WSA, które uchyliło niekorzystną dla niego decyzję". Zdaniem skarżącego, "w uzasadnieniu wyroku NSA zawarł ocenę, którą można odnieść do całości postępowania, ponieważ organy koncentrowały się na gromadzeniu dowodów świadczących ogólnie o istnieniu zorganizowanego procederu, a nie wskazały dowodów świadczących o świadomym współudziale skarżącego. NSA stwierdził: "Organy opisując mechanizmy i działania podmiotów opisanych w uzasadnieniu decyzji nie wskazały, iż skarżący świadomie brał w nim udział, organizował, czy uczestniczył w działalności, której założeniem było dokonywanie nadużyć podatkowych." W ocenie skarżącego, "NSA w ten sposób odniósł się do działań organów, których jedynym celem była taka selekcja materiału dowodowego, aby w efekcie teza o świadomym, a nawet planowanym, uczestnictwie skarżącego w działaniach sprzecznych z prawem, wydawała się uzasadniona. Ta ogólna ocena jest z pewnością właściwa także w odniesieniu do niezaskarżonego zakresu wyroku WSA". W związku z tym, jak twierdził skarżący, "uchylenie decyzji drugoinstancyjnej przez WSA oznacza, że została ona wyeliminowana z obrotu prawnego, a zatem powstała możliwość wydania nowej decyzji, nie obarczonej wadami. Jednak ta nowa decyzja, w odniesieniu do kwestii WDT, powiela argumentację zawartą we wcześniejszym rozstrzygnięciu, a więc narusza wskazane przepisy, zarówno prawa materialnego, jak i procesowego" (s. 2-3 skargi). Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie rozpoznanej, skarżący zdaje się nie dostrzegać treści wyroku NSA odnoszącego się do kwestii wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w lipcu 2010 r. Wprawdzie NSA wątku tego nie oceniał merytorycznie, bowiem zaprezentowanej w tym zakresie przez WSA w Łodzi korzystnej dla organu oceny organ ten – z oczywistych względów – nie kwestionował we wniesionej skardze kasacyjnej, podobnie jak nie zakwestionował jej też skarżący (który w ogóle nie wniósł skargi kasacyjnej), niemniej NSA odniósł się do tego aspektu sprawy konstatując, że kwestia rozliczenia podatku VAT za lipiec 2010 r. jest przesądzona. Jak zaznaczył NSA w motywach swego wyroku, "skoro w niniejszej sprawie skarżący nie wniósł w ogóle skargi kasacyjnej oznacza to, że zaakceptował ocenę sprawy dokonaną przez Sąd pierwszej instancji. Z oczywistych względów organ nie zakwestionował w skardze kasacyjnej rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w tym zakresie". Takie stanowisko wynika z treści art. 183 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Granice te wyznacza kasator poprzez sformułowanie zarzutów w ramach podstaw skargi kasacyjnej (art. 174 p.p.s.a.). Te elementy zaskarżonego wyroku sądu I instancji, które nie zostały włączone w granice skargi kasacyjnej, uważa się za niezakwestionowane, a co za tym idzie – wiążące. W rozpoznanej sprawie jest niesporne, że ani organ, ani skarżący nie kwestionowali oceny prawnej WSA w Łodzi co do rozliczenia VAT za 2010 r. Sąd stwierdza w związku z tym, że skoro wątek WDT w lipcu 2010 r., oceniony z negatywnym dla skarżącego skutkiem w uchylającym decyzję organu odwoławczego wyroku WSA w Łodzi, nie był przez żadną ze stron kwestionowany, to w tym zakresie ocena prawna Sądu I instancji przesądzała dalsze działania organu odwoławczego. Działanie takie w postaci utrzymania w mocy decyzji organu I instancji w zakresie rozliczenia VAT za lipiec 2010 r. było konsekwencją aprobaty Sądu I instancji dla poczynionych w tym zakresie ustaleń organów. Stanowiło ono bezpośredni skutek przesądzenia w wyroku WSA w Łodzi kwestii rozliczenia przez skarżącego sprzedaży walcówki na rzecz słowackiej firmy E. na podstawie czterech faktur jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, co potwierdził NSA w swoim wyroku. Nie ma przy tym żadnej podstawy, by – jak chciał tego skarżący – ocenę zaprezentowana przez NSA, będącą wyrazem aprobaty dla oceny WSA w Łodzi co do pozostałych okresów rozliczeniowych (o których mowa w pkt 2 decyzji organu odwoławczego – w tym zakresie niezaskarżonej), odnieść do całości postępowania, a ściślej do lipca 2010 r. Ocena ta była korzystna dla skarżącego i organ dał temu wyraz uchylając w tym zakresie decyzję organu I instancji (pkt 2 decyzji). Stanowiska WSA w Łodzi (i NSA) w tym zakresie nie można jednak odnieść do lipca 2010 r., bo wątek rozliczenia za ten okres został oceniony inaczej. Byłoby to sprzeczne z prawem i nielogiczne – skoro argumenty skarżącego co do WDT w lipcu 2010 r. nie zostały uwzględnione przez WSA w Łodzi w ramach postępowania ze skargi na poprzednio wydaną decyzję i wyrok ten stał się prawomocny, to żadną miarą nie mogą być one uwzględnione w ramach postępowania sadowego ze skargi na decyzję wydaną w wykonaniu tego wyroku. Podobnie nie można "rozciągać" korzystnej dla skarżącego oceny Sądu co do rozliczenia VAT za miesiące styczeń, luty, wrzesień i październik 2010 r. oraz orzekających o obowiązku zapłaty podatku, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, wykazanego w fakturach wystawionych w miesiącu styczniu, lutym, wrześniu i październiku 2010 r. – na okoliczności leżące u podstaw rozliczenia za lipiec 2010 r., tylko dlatego, że zostały ujęte w jednej decyzji (a ściślej w jednym dokumencie obejmującym decyzje co do rozliczeń za poszczególne okresy), która została prawomocnie uchylona przez WSA w Łodzi. Tym samym Sąd w rozpoznanej sprawie stwierdza, że nie wolno mu dokonać odmiennej oceny rozliczenia skarżącemu VAT za lipiec 2010 r., niż to zostało uczynione w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi. Będąc związany ta oceną Sąd stwierdza, że w pełni prawidłowe są poczynione w tym zakresie ustalenia faktyczne i wyprowadzone na ich podstawie wnioski, że podatnik nie miał dostatecznych podstaw do potraktowania transakcji dokumentowanych czterema wyszczególnionymi przez Dyrektora UKS fakturami jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów i tym samym do zastosowania stawki podatku 0%. Zarzuty skargi zmierzające do podważenia tych ustaleń i ich oceny należało więc uznać za niezasadne. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.). A.B.