III SA/Wa 468/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Gurba, Sędziowie sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, sędzia WSA Radosław Teresiak (sprawozdawca), Protokolant starszy referent Cezary Ciwiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2019 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz M. S. kwotę 3617 zł (słownie: trzy tysiące sześćset siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. M.S. (zwana dalej: "Strona" lub "Skarżąca") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wydaną przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "DIAS" lub "organ odwoławczy") decyzję z dnia [...].11.2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Naczelnik Urzędu Skarbowego W. (dalej: "organ I instancji", "NUS") decyzją z dnia [...].05.2018 r. określił Stronie kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2012 r. oraz kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie. DIAS decyzją z dnia [...].11.2018 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu na wstępie stwierdził, że sporne zobowiązanie podatkowe nie uległo przedawnieniu z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 z późn. zm., dalej: "O.p."), o czym Strona została prawidłowo zawiadomiona. Następnie DIAS wskazał, że uwzględniona w przedmiotowej sprawie przez NUS w rozliczeniu za grudzień 2011 r. kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z listopada 2011 r. w wysokości 11.210 zł wynika z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].05.2018 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ostateczną decyzją z dnia [...].11.2018 r. Jak stwierdził organ odwoławczy, organy podatkowe związane są rozstrzygnięciem za listopad 2011 r. i powinny uwzględnić ww. decyzji w rozstrzygnięciu dotyczącym kolejnych okresów rozliczeniowych. W dniu 31.12.2015 r. Strona złożyła korektę deklaracji VAT-7 za grudzień 2009r., która skutkowała powstaniem zobowiązania podatkowego w wysokości 9.368.019 zł, którego jak wynika z ustaleń dokonanych w toku prowadzonego postępowania podatkowego, Strona nie uregulowała. Ponadto, Strona złożyła korektę deklaracji VAT-7 za styczeń 2010 r., która w odróżnieniu od deklaracji za grudzień 2009 r. skutkowała powstaniem nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w kwocie 9.478.272 zł do przeniesienia na następy okres rozliczeniowy, którą to nadwyżkę Strona przenosiła aż do III kwartału 2015 r., za który wykazała kwotę do zwrotu VAT w kwocie 9.530.636 zł. Zobowiązanie podatkowe za grudzień 2009 r., w którym miała miejsce zakwestionowana transakcja na kwotę brutto 52.460.000 zł z P. T.J. przedawniło się z dniem 01.01.2016 r., a więc następnego dnia po złożeniu do organu pierwszej instancji korekty deklaracji VAT-7 za niniejszy okres. Przedmiotowa transakcja na kwotę o wartości netto 43.000.000 zł, VAT 9.460.000 zł udokumentowana została jedynie kserokopią faktury VAT nr [...] z dnia 29.12.2009 r., którą Strona na żądanie NUS złożyła dopiero w toku postępowania podatkowego. W toku kontroli podatkowej Strona nie przedstawiła najistotniejszych dokumentów dotyczących zakwestionowanej i kluczowej transakcji gospodarczej z dnia 29.12.2009 r. DIAS podkreślił, że zakwestionowana ww. transakcja z grudnia 2009 r. w chwili dokonywania czynności weryfikacyjnych w toku kontroli podatkowej, jak i postępowań podatkowych, objęta była już okresem przedawnienia, w związku z czym organ pierwszej instancji nie mógł nawet żądać okazania rejestrów za ten okres, celem sprawdzenia czy Strona w ogóle odnotowała niniejszą transakcję w rejestrach zakupów i sprzedaży. Jak ustalono, nie dosyć że transakcja z dnia 29.12.2009 r. oraz z dnia 08.01.2010r. na etapie składanych korekt objęte były już okresem przedawnienia, to osoba wskazywana jako kontrahent niniejszej transakcji, tj. Pan T.J nie żyje. Wobec powyższego, sposób działania Strony wskazuje, że było ono zaplanowane, tak aby nie było możliwości podjęcia czynności weryfikacyjnych w tym kontroli podatkowej za grudzień 2009 r., ponieważ był to już okres przedawniony, a jednocześnie kluczowy dla ustalenia stanu faktycznego. Mimo iż, jak ustalił NUS Strona nie uregulowała powstałego zobowiązania podatkowego, wobec czego żądanie zwrotu wynikające z zakwestionowanej transakcji z grudnia 2009r. i stycznia 2010 r. jest całkowicie nieuprawnione, organ pierwszej instancji nie ograniczył się jedynie do wykazania braku wpłaty zobowiązania podatkowego za grudzień 2009 r., ale zebrał obszerny materiał dowodowy, który wskazuje na fikcyjność transakcji z dnia 29.12.2009r. oraz z dnia 08.01.2010 r. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy wskazał na kolejne następujące nieprawidłowości w rozliczeniu Strony: W pierwszej kolejności organ odwoławczy stwierdził, że Strona dokonała błędnego przeniesienia do rejestru sprzedaży danych z 2 faktur VAT: nr [...] z dnia 22.07.2012r. i nr [...] z dnia 08.10.2012r. Ponadto organ uznał, że nieprawidłowo przeniesiono dane z rejestru sprzedaży według stawki 23% do korekty deklaracji VAT-7 za październik 2012 r. z dnia 31.12.2015 r., a także w korekcie deklaracji VAT-7 za lipiec 2012 r. (złożonej w dniu 31.12.2015 r.) Strona nie wykazała dostawy opodatkowanej według stawki 0 % w kwocie 220 zł wynikającej z podsumowania rejestru sprzedaży [HOTEL] za ten miesiąc oraz ze znajdującej się w zbiorze okazanych do kontroli dokumentów źródłowych faktury VAT nr [...]. Organ stwierdził również, że Skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających fakt otrzymania faktur korygujących przez nabywcę, w związku z powyższym w świetle art. 29 ust. 4a ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 20lir.. Nr 177, poz. 1054. z późn. zm., dalej: "ustawa o VAT") nie miała prawa do obniżenia podstawy opodatkowania i podatku należnego o wartości wynikające z ww. faktur korygujących, z wyjątkiem faktury nr [...] z dnia 31.05.2012r. Jak wynika z przedłożonych dokumentów powyższa faktura korygująca została odebrana przez nabywcę w dniu 20.07.2012r. Zatem zgodnie z ww. przepisem Stronie przysługiwało prawo do zmniejszenia podstawy opodatkowania i podatku należnego o wartości wynikające z ww. faktury w lipcu 2012r., a nie w maju 2012r. W związku z powyższym przedmiotowa faktura korygująca została rozliczona w skarżonej decyzji w lipcu 2012r. DIAS wskazał także na to, że Strona nie rozliczyła faktury VAT nr [...] 1/2012 z dnia 20.11.2012r. wystawionej na rzecz L., za usługę pobytową. Ponadto nieprawidłowo zastosowała na fakturach VAT obniżoną stawkę VAT 8 % zamiast 23% do usług wynajmu sali na cele komercyjne i opłaty za parking oraz stawkę VAT 0 % zamiast 8% dla usługi hotelowej. DIAS stwierdził, że Strona dokonała niewłaściwego rozliczenia podatku naliczonego w wysokości 100% zamiast prawidłowej wysokości 60 % z faktur VAT wystawionych przez [...] S.A. oraz [...] Sp. z o.o. tytułem rat leasingowych w związku z zawartymi umowami. Ponadto organ odwoławczy uznał, że Strona nie była uprawniona do rozliczenia podatku naliczonego z faktur VAT dokumentujących nabycie paliwa, a także nabycie usług noclegowych i gastronomicznych, dokonując zaś bezzasadnie powyższego zawyżyła wartość netto i podatek naliczony. DIAS stwierdził również, że Strona niezasadnie dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki niezwiązane z prowadzona działalnością i czynnościami opodatkowanymi m.in. akcesoriów dla zwierząt i artykułów chemicznych. Organ odwoławczy wskazał także na dalsze nieprawidłowości w rozliczeniu Strony polegające na obniżeniu podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT, brakujących w dokumentacji źródłowej, dwukrotnym odliczeniu podatku VAT z jednej faktury w niektórych miesiącach, rozliczeniu VAT z faktury pro forma z dnia 26.09.2012 r., rozliczenie podatku naliczonego na podstawie faktury VAT marża nr [...] z dnia 14.05.2012 r. Ponadto organ odwoławczy zakwestionował faktury mające dokumentować zakup przez Stronę usług od P. i P. Sp. z o.o. dotyczących prac remontowo - budowalnych na rzecz Strony. Zdaniem organu odwoławczego faktury te dokumentują czynności, które nie zostały dokonane. W przywołanej na wstępie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca sformułowała żądanie uchylenia decyzji DIAS z dnia [...].11.2018 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji I instancji i umorzenia postępowania, ewentualnie, przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Wniesiono również o zasądzenie na rzecz Strony kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono naruszenie: 1. art. 88 ust. 3a pkt. 4 lit. a ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w niniejszej sprawie będące konsekwencją nieuzasadnionego przyjęcia przez organy podatkowe, że dokonana przez podatnika w dniu 28.12.2009r. i 8.01.2010r. transakcja na kwotę brutto 52.460.000.00 zł. nie została zawarta. 2. art. 210 § 1 pkt. 4 O.p. poprzez wskazanie w ramach podstawy prawnej zaskarżonej decyzji art. 29 ustawy o VAT, który został uchylony z dniem 1 stycznia 2014r., 3. art. 21 § 1 pkt. 1 oraz § 3 i § 3a O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie albowiem podatnik w złożonych w dniu 31 grudnia 2015r. korektach deklaracji podatkowych dotyczących okresów objętych zaskarżoną decyzją wykazał prawidłowo zarówno kwotę zobowiązania podatkowego jak i kwotę nadwyżki podatku do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy jak również kwotę podatku do zwrotu, 4. art. 70 § 1 O.p. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie, mimo że zobowiązania podatkowe Strony za okres od grudnia 2011r. do listopada 2012 r. uległy przedawnieniu, 5. art. 121 O.p. w związku z art. 145 § 2 O.p. i art. 70 § 6 O.p. poprzez nieprawidłowe zawiadomienie przez organ I instancji o przerwaniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego i doręczenie tegoż zawiadomienia stronie, a nie jej pełnomocnikowi, co w konsekwencji nie mogło doprowadzić do przerwania biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, 6. art. 121 O.p. w związku z art. 70 § 6 O.p. poprzez nieprawidłowe zawiadomienie o przerwaniu biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego zarówno pismem z dnia 6.12.2016r., jak i pismem z dnia 12.07.2017r. albowiem oba te pisma nie wskazują ani przedmiotowego ani podmiotowego zakresu wszczętego postępowania karnego skarbowego, co przesądza o ich bezskuteczności, 7. art. 122 oraz art. 187 i 191 O.p. albowiem, oparta została na ustaleniach faktycznych rażąco sprzecznych z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, co strona szczegółowo wskazuje w uzasadnieniu niniejszego odwołania, 8. art. 121 oraz art. 187 i art. 191 O.p. poprzez nierzetelną i subiektywną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzącą w szczególności do ustalenia, że wykazany przez podatnika w deklaracji za III kwartał 2015 r. zwrot podatku w wysokości 9.530.636.00 zł jest niezasadny; 9. art. 121 O.p. polegającym na analizowaniu przez organ podatkowy jedynie okoliczności mających uwiarygodnić tezę o niedokonaniu przez podatnika transakcji w dniach 28.12.2009r. i 8.01.2010r. mimo że przedstawiono dokumenty na ich potwierdzenie oraz na rozstrzyganiu wyłącznie na niekorzyść podatnika wszelkich wątpliwości i niejasności, 10. art. 125 O.p. poprzez przewlekle prowadzenie postępowania w sprawie i niepodejmowanie przez długi czas żadnych czynności zmierzających do zakończenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy, 11. art. 88 ust. 1 pkt. 4 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i nieuwzględnienie w rozliczeniu faktur za usługi hotelowe, które związane były z zakupem usług hotelowych od podwykonawcy w ramach zamówienia publicznego dla kontrahenta - Skarbu Państwa - Ministra Finansów w ramach realizacji szkoleń w programie e-cło, 12. art. 99 ust. 12 ustawy o VAT poprzez przyjęcie kwoty nadwyżki podatku i różnicy podatku w innej wysokości niż wynikająca z deklaracji podatkowej mimo braku podstaw faktycznych do ich określenia przez organ w innej wysokości, 13. art. 86a ust. 1 i ust. 8 ustawy o VAT w związku z art. 3 i art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zakwestionowanie dokonanego przez podatnika odliczenia 100% podatku VAT w związku z zakupem pojazdów, 14. art. 88 ust. 3a pkt. 1 litera a oraz pkt. 4 litera a ustawy o VAT poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i przede wszystkim nieuwzględnienie w rozliczeniu podatku od towarów i usług faktur i transakcji zakwestionowanych przez organ podatkowy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, 15. art. 87 ust. 2 zd. 2 i 3 ustawy o VAT poprzez wszczęcie i prowadzenie postępowania w sprawie mimo upływu terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 ustawy gdy pierwsze czynności w sprawie podjęto już po jego upływie, a termin nie został przedłużony przez organ podatkowy, 16. art. 87 ustawy o VAT poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i pozbawienie podatnika prawa do naliczenia nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w wyniku m. in. zakwestionowania transakcji z dnia 28.12.2009r. i 8.01.2010 r. dokonanych pomiędzy podatnikiem i M.J. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga zasługiwała na uwzględnienie ale nie wszystkie zarzuty okazały się zasadne. Na wstępie należy zauważyć, że w wyrokiem z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 467/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2018 r. W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał, że zobowiązanie podatkowe (kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) za grudzień 2010 r. do listopada 2011 r. uległo przedawnieniu. Sąd zauważył, że powyższe zobowiązanie podatkowe przedawniałaby się, co do zasady, z dniem 31.12.2016 r. Postępowanie podatkowe w stosunku do Skarżącej zostało wszczęte postanowieniem z dnia [...].10.2016 r. doręczonym w dniu 25.10.2016. W dniu 26.10.2016 r. Skarżąca ustanowiła pełnomocnika – męża O.S., ww. pełnomocnictwo wpłynęło do organu podatkowego w dniu 7.11.2016 r. Zawiadomieniem skierowanym do Skarżącej z dnia 06.12.2016 r. (doręczonym w dniu 23.12.2016 r.), Naczelnik Urzędu Skarbowego W. poinformował, iż na skutek wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 70 § 6 pkt 1 O.p., z dniem 01.12.2016 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2010 r., styczeń - grudzień 2011 r., styczeń - grudzień 2012 r., styczeń - grudzień 2013 r., I-IV kwartał 2014 r., I-III kwartał 2015 r. Powyższe zawiadomienie zostało więc doręczone Skarżącej a nie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. W świetle uchwały NSA z dnia 18 marca 2019 r. (I FPS 3/18) "Dla skuteczności zrealizowania obowiązku wynikającego z art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm., dalej: Ordynacja podatkowa) zawiadomienie, o którym mowa w tym przepisie należy doręczyć pełnomocnikowi, który został ustanowiony w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym, nawet jeżeli zawiadomienia tego dokonuje organ podatkowy, przed którym nie toczy się żadne postępowanie z udziałem pełnomocnika strony. Uchybienie w realizacji powyższego obowiązku winno być traktowane jako brak ziszczenia się materialnoprawnego skutku przewidzianego w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej." Biorąc pod uwagę stanowisko prawne wyrażone w powyższej uchwale Sąd w przywołanym wyroku stwierdził, że nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego (kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) za okresy: grudzień 2010 r., styczeń 2011 r. - listopad 2011 r. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy w rozstrzyganej sprawie uwzględniona została przez Naczelnika Urzędu Skarbowego W. w rozliczeniu za grudzień 2011 r., kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym z przeniesienia z listopada 2011 r. w wysokości 11 210 zł a wynikająca z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...].05.2018 r. która to decyzja została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. ostateczną decyzją z dnia [...].11.2018r., nr [...]. następnie uchyloną przez Sąd w przywołanym wyroku z dnia 21.11.2019 r. W związku z powyższym w rozliczeniu za grudzień 2011 r. nie mogła zostać uwzględniona kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należymy wynikające z ww. decyzji organu podatkowego I instancji. Zatem mając na uwadze specyfikę rozliczenia podatku VAT wyrażającą się w "przenoszeniu" kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należymy na następne okresy rozliczeniowe należy stwierdzić, że w konsekwencji wadliwe jest określenie kwot zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty, marzec, kwiecień, maj, wrzesień, październik 2012 r. oraz kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. dokonane przez organy podatkowe w skarżonej decyzji. W ponownym postępowaniu organ podatkowy uwzględni okoliczność przedawnienia zobowiązania podatkowego w zakresie wskazanym przez Sąd w wyroku z dnia 21 listopada 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 467/19. Przechodząc do kwestii przedawnienia zobowiązań podatkowych określonych w niniejszej sprawie. Sąd zauważa, że argumentacja organu odwoławczego dotycząca skuteczności zawiadomienia z dnia 06.12.2016 r. (doręczonego Skarżącej w dniu 23.12.2016 r.), jest chybiona i pozostaje w sprzeczności z poglądem prawnym zawartym w uchwale NSA z dnia 18 marca 2019 r. (I FPS 3/18) a więc nie może się ostać w toku ponownego postępowania. Wskazać jednak należy, że w dniu 12.07. 2017 r. organ podatkowy I instancji skierował zawiadomienie na podstawie art. 70 c O.p., wprawdzie ponownie do Skarżącej, ale doręczył je ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi – O.S. W skarżonej decyzji organ odwoławczy wskazuje, że było to "ponowne (dodatkowe) zawiadomienie" (str. 20). W ocenie Sądu stanowisko organu odwoławczego nie znajduje uzasadnienia. Zawiadomienie z dnia 12.07.2017 r. zostało doręczone pełnomocnikowi a więc prawidłowo w świetle stanowiska zawartego w uchwale NSA z dnia 18 marca 2019 r. (I FPS 3/18). Jednocześnie treść powyższego zawiadomienia, wbrew zarzutom wskazanym w skardze, odpowiada wymogom nakreślonym w uchwale NSA z dnia 18 czerwca 2018 r. (I FPS 1/18). W powyższej uchwale NSA stwierdził, że "Zawiadomienie podatnika dokonane na podstawie art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 z późn. zm.) informujące, że z określonym co do daty dniem, na skutek przesłanki z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego podatnika za wskazany okres rozliczeniowy, jest wystarczające do stwierdzenia, że nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia tego zobowiązania na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 wyżej wymienionej ustawy." Zauważyć należy, że przedawnienie zobowiązań podatkowych oraz kwota nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okresy dotyczą rozliczenia podatkowego od grudnia 2011 r. do listopada 2012 r. nastąpiłoby z dniem 31.12. 2017 r. Jednakże biorąc pod uwagę, prawidłowe zawiadomienie (wywierające skutek prawny) z dnia 12.07. 2017 r. Sąd stwierdza, że nie uległy one przedawnieniu. Z tych powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) p.p.s.a. przy zastosowaniu art. 152 p.p.s.a. oraz zasądził zgodnie z art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. na rzecz strony Skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego odpowiadającą, kwocie wynagrodzenia radcy prawnego w wysokości 3 600 zł oraz kwoty opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.