V SA/Wa 1906/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Asesor WSA - Justyna Żurawska, Protokolant referent Patrycja Młynarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2022 r. nr DNK10.8902.2.2022 w przedmiocie pozostawienia nazwy domeny w Rejestrze domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 1 czerwca 2022 r. Minister Finansów, po rozpatrzeniu sprzeciwu [...] Ltd z siedzibą w [...] od wpisu nazwy domeny: [...] do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą, postanowił pozostawić ww. nazwę domeny w Rejestrze. Jako podstawy prawne decyzji organ powołał art. 207 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 15f ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 2094, z późn. zm.), dalej ustawa o grach hazardowych. Jak wywiedziono w motywach decyzji, w dniu 21 marca 2022 r. do Ministerstwa wpłynęły zabezpieczone przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] materiały dotyczące przedmiotowej domeny. W wyniku analizy nadesłanych materiałów organ uznał, że zostały spełnione przesłanki, określone w art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych, uzasadniające dokonanie wpisu nazwy ww. domeny do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą i w dniu 23 marca 2022 r. zatwierdził dokonanie wpisu. Ww. nazwa domeny została wpisana do Rejestru w dniu 23 marca 2022 r. Sprzeciw spółki od ww. czynności został rozpatrzony negatywnie. Jak zauważono w szczególności, z analizy materiałów zabezpieczonych przez Naczelnika [...] Urzędu Ceno-Skarbowego, dotyczących ww. domeny wynika, że służy ona urządzaniu gier hazardowych niezgodnie z przepisami ustawy o grach hazardowych. Podmiot urządzający gry hazardowe z wykorzystaniem ww. domeny nie posiada koncesji lub zezwoleń, uprawniających do urządzania gier hazardowych na terytorium Polski, mimo to zidentyfikowana strona internetowa nie została zablokowana i użytkownicy sieci Internet z terytorium Polski mają do niej otwarty dostęp. Strona internetowa: https://pl.[...] oferuje gry hazardowe typu: gry na automatach, gry w karty, gry cylindryczne oraz zakłady wzajemne i z tytułu wygranych uzyskanych na ww. stronie internetowej wypłacane są nagrody pieniężne. W skardze do tut. Sądu spółka domagała się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Ministra lub ewentualnie uchylenia w całości decyzji, jak również zobowiązania Ministra do wydania decyzji w przedmiocie wykreślenia domeny z Rejestru, a także zasądzenia kosztów postępowania sadowego. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 91 ust. 3 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie art. 15f ustawy o grach hazardowych w sytuacji, w której przepis ten, jako oczywiście sprzeczny z prawem Unii Europejskiej, w szczególności z art. 56 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, jak również z zasadą demokratycznego państwa prawa oraz zasadą transparentności, a także z ogólną̨ zasadą prawa unijnego, gwarantującą prawo do obrony, którego integralną cześć stanowi prawo do bycia wysłuchanym, nie powinien być stosowany w całości w celu zapewnienia porządku prawnego Unii Europejskiej, w tym swobód traktatowych – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż niezastosowanie przepisu art. 15f ustawy o grach hazardowych skutkowałoby brakiem wpisu domeny do Rejestru; 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że domena jest "niezgodnie z przepisami prawa dostępna dla znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej użytkowników sieci Internet", podczas gdy brak jest normy, która zakazuje takiej dostępności, i w konsekwencji wpisanie domeny do Rejestru, mimo że nie zostały spełnione przesłanki do ich wpisu, określone w powołanym przepisie – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowa wykładnia tego przepisu skutkowałaby brakiem wpisu domeny do Rejestru; 3) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 22 Konstytucji RP w zw. z art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie art. 15f ustawy o grach hazardowych w sytuacji, gdy przepis ten nie powinien być stosowany, jako ograniczający wolność działalności gospodarczej, gdy ograniczenie to nie jest umotywowane ważnym interesem publicznym – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie tego przepisu skutkowałoby brakiem wpisu domeny do Rejestru; 4) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 54 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 8 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędne zastosowanie art. 15f ustawy o grach hazardowych w sytuacji, gdy przepis ten, jako ograniczający wolność słowa, gdy stosowanie ograniczenia wolności słowa w postaci Rejestru nie jest konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób, nie powinien być stosowany – co miało wpływ na wynik sprawy, gdyż prawidłowe zastosowanie tego przepisu skutkowałoby brakiem wpisu domeny do Rejestru; 5) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 123 § 1 oraz art. 165 § 4 w zw. z art. 145 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 8 ustawy o grach hazardowych poprzez brak zawiadomienia skarżącej o wszczęciu i prowadzeniu postępowań zakończonych decyzją z 23 marca 2022 r., brak zapewnienia skarżącej czynnego udziału w każdym stadium postępowania, brak umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem ww. decyzji oraz brak doręczenia skarżącej postanowienia o wszczęciu postępowań zakończonych decyzją z 23 marca 2022 r. – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji; 6) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 192 oraz art. 200 § 1 w zw. z art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 8 oraz 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych, poprzez uznanie przez organ za udowodnione w niniejszej sprawie okoliczności wymienione w art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych, pomimo braku umożliwienia skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych i przeprowadzonych dowodów, co skutkowało decyzją z 23 marca 2022 r. o wpisie domeny do Rejestru – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji; 7) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez wydanie przez organ decyzji z 23 marca 2022 r. o wpisie domeny do Rejestru, które nie spełniały ustawowych wymogów formalnych decyzji w postępowaniu podatkowym – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji; 8) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 211 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez brak doręczenia skarżącej decyzji z 23 marca 2022 r. o wpisie domeny do Rejestru – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji; 9) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 § 1 oraz art. 124 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 8 ustawy o grach hazardowych, poprzez prowadzenie postępowania oraz wydanie przez organ decyzji z 23 marca 2022 r. o wpisie domeny do Rejestru, w sposób sprzeczny z zasadą budzenia zaufania do organów, brak wyjaśnienia skarżącej zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu ww. decyzji oraz wydanie ww. decyzji przez organ, które de facto są natychmiastowo wykonalne, bez dokonania przez organ jakiejkolwiek próby doprowadzenia do stanu zgodnego (zdaniem organu) z prawem bez stosowania środków przymusu – co stanowi podstawę stwierdzenia nieważności tych decyzji; Ponadto spółka wystąpiła o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości UE szeregu pytań prejudycjalnych, w związku z istniejącymi wątpliwościami co do wykładni art. 56 TFUE, jak też zgodności (na tym tle) z prawem unijnym w szczególności art. 15f ustawy o grach hazardowych. W odpowiedzi na skargę Minister wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W punkcie wyjścia odnotować należy, że spór w niniejszej sprawie ma zasadniczo charakter interpretacyjny oraz walidacyjny. Stan faktyczny sprawy jest bowiem co do istoty niekontrowersyjny i zasadza się na ustaleniu, że skarżąca urządza gry hazardowe wykorzystując w tym celu domenę internetową (pl.[...]), bez uprawnień, tj. nie posiadając koncesji lub zezwoleń w ww. zakresie. Strona internetowa, wykorzystująca nazwę ww. domeny, jest przy tym dostępna dla usługobiorców na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Zarzuty złożonej skargi koncentrują się natomiast na kwestii wykładni art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy o grach hazardowych (pkt 2 petitum), w tym w szczególności w kontekście zgodności tegoż unormowania z zasadami ogólnymi systemu prawa, wynikającymi z prawa Unii Europejskiej, jak też z Konstytucji RP (pkt 1, 3-4 petitum). Ponadto skarga zawiera podstawy zaskarżenia natury procesowej, nie tyle jednak dotyczące stricte stanu faktycznego, ile realizacji gwarancji proceduralnych skarżącej w toku postępowania administracyjnego (pkt 5-9 osnowy skargi). Mając powyższe na uwadze przypomnieć należy, że tut. Sąd rozstrzygnął już szereg spraw ze skarg spółki o analogicznym stanie faktycznym i prawnym (w ostatnim czasie por. zwłaszcza wyroki o sygn. V SA/Wa 235/20, V SA/Wa 552/19, V SA/Wa 738/20, V SA/Wa 1021/20, V SA/Wa 1706/20, V SA/Wa 2594/21 CBOSA). Rozpoznawana obecnie skarga co do zasady powiela zarzuty, jak też wnioski formułowane w ww. sprawach, zaś podstawową różnicę w stanie faktycznym stanowi nazwa domeny wpisanej przez organ do Rejestru domen służących do oferowania gier hazardowych niezgodnie z ustawą (pominąwszy nieistotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy ustalenia dot. poszczególnych domen, jak np. to, że niektóre z nich nie występowały w polskiej wersji językowej). Skargi spółki są przy tym konsekwentnie przez tut. Sąd oddalane, a zatem przedmiotowe zagadnienie prawne doczekało się już ugruntowanego stanowiska, które skład orzekający w tej sprawie podziela, przyjmując argumenty wywiedzione na jego rzecz jako własne. Zapatrywanie tut. Sądu jest wobec tego znane stronom; zwłaszcza skarżącej spółce, reprezentowanej również w niniejszym postępowaniu przez profesjonalnego pełnomocnika. Stąd też w realiach procesowych sprawy nie jest celowe przytaczanie in extenso argumentów przedstawianych jednolicie w ww. orzeczeniach, a wspierających uwzględnione tu stanowisko (dostępnych także w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżącej znane są zarówno tezy polemiczne Sądu, podważające argumenty zgłaszane również w rozpoznawanej obecnie skardze, jak i ich szczegółowe uzasadnienie, nawiązujące do analizy zmian stanu prawnego, ich przyczyn (z obszerną analizą motywów projektodawcy), umocowania w zasadach konstytucyjnych oraz ogólnych prawa UE, a wreszcie w spójnych poglądach orzecznictwa i doktryny w ww. zakresie. Przytaczanie tego wywodu na obecnym etapie analizy działania organu w kontekście domen utrzymywanych przez spółkę, stanowiłoby swego rodzaju superfluum argumentacyjne. Skład orzekający poprzestaje więc na przypomnieniu zasadniczych tez ww. rozstrzygnięć, koncentrujących się na głównych wątkach stanowiska skarżącej, a aktualnych również na gruncie niniejszej sprawy. Po pierwsze zatem, nie budzi wątpliwości, że gry oferowane na wskazanej w decyzji stronie internetowej, utrzymywanej w ramach spornej domeny, skierowane są do graczy na terytorium Polski. W żaden sposób nie wykluczono rezydentów z Polski z możliwości zakładania konta w ramach ww. strony, jej forma, w całości dostępna jest w polskiej wersji językowej, w tym zwłaszcza formularz rejestracyjny, jak również zapisy regulaminu tej strony. Poza przerzuceniem na uczestnika konieczności sprawdzenia obowiązujących ograniczeń prawnych dotyczących udziału w oferowanych grach w miejscu korzystania z serwisu, regulamin strony internetowej nie zawiera treści odnoszących się do zakazu uczestnictwa w grach hazardowych dla użytkowników z polskiej jurysdykcji. Zapisy regulaminu strony wskazują również na możliwość dokonywania płatności w polskiej walucie. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że w świetle art. 15f ust. 4 ustawy o grach hazardowych urządzanie – jak w niniejszej sprawie – z wykorzystaniem domeny internetowej gier hazardowych bez wymaganej zgody władzy publicznej, tj. bez koncesji, zezwolenia lub dokonania zgłoszenia, oraz kierowanie usług świadczonych za pomocą domeny internetowej na terytorium Polski, stanowi podstawę wpisu, o którym mowa w pkt 1 ww. unormowania. Przy tym zarzucając niezasadność wpisu spornej domeny do Rejestru i wnosząc o ich wykreślenie strona nie wykazała żadnych okoliczności, które wskazywałyby, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 15f ust. 4 pkt 1 ustawy o grach hazardowych. Skarżąca nie wykluczyła, ani nie ograniczyła udziału w grach oferowanych w spornej domenie, co potwierdza regulamin, który nie zawiera ograniczeń co do możliwości zakładania konta i udziału w grach w tej domenie graczy z Polski. Konsekwencją powyższego jest brak zastosowania mechanizmów blokujących dla usługobiorców z Polski udział w grach oferowanych w tych domenach. Należy tymczasem podzielić stanowisko organu, że konstrukcja ww. normy zasadza się na otwartym katalogu działań świadczących o urządzaniu z wykorzystaniem domeny internetowej gier hazardowych bez wymaganej zgody władzy publicznej, kierowanych do użytkownika z terytorium Polski. Nie tyle więc organ interpretuje wadliwie treść ww. przepisu, ile strona forsuje zawężającą jego wykładnię (s. 15 i n. skargi). Po drugie, Sąd nie podziela stanowiska strony w zakresie nadmiernych ograniczeń działalności gospodarczej w związku z ustanowieniem przedmiotowej instytucji. Wprowadzenie narzędzia umożliwiającego blokowanie dostępu do stron internetowych wykorzystywanych do oferowania nielegalnych gier hazardowych, jest sposobem ochrony wartości konstytucyjnych. Ograniczenia te pozwalają państwu na nadzorowanie działalności w zakresie hazardu on-line, jednocześnie sprawowanie tej funkcji nadzoru istotnie ułatwiają, co tym samym czyni możliwym eliminowanie zjawisk niepożądanych związanych z hazardem. Jest to wyraz określonej postawy aksjologicznej Państwa, w ocenie sądów (w tym Trybunału Konstytucyjnego – por. np. wyroki o sygn. akt P 32/12 oraz P 4/14, ipo.trybunal.gov.pl), dopuszczalnej zarówno w ramach zakreślonych przez Konstytucję, jak i prawo UE, o czym również poniżej (por. także np. K. Grotkowska, Paternalizm prawa a hazard, Państwo i Prawo 2015/10, s. 50 i n.). Dodać należy, że postawie tej prawodawca dał wyraz w ramach uzasadnienia do projektu noweli, mocą której wprowadzono od 1 kwietnia 2017 r. art. 15f do ustawy o grach hazardowych (Dz.U. z 2017 r., poz. 88), wskazując, że głównym celem wprowadzanych zmian miało być zmniejszenie skali występowania tzw. "szarej strefy" w zakresie gier na automatach do gier, oraz gier w sieci Internet. Zwrócono też uwagę, że osoby poniżej 18. roku życia narażone są na uzależnienie od hazardu, zwłaszcza w świetle dynamicznego rozwoju usług hazardowych oferowanych za pośrednictwem sieci Internet, stąd też projektodawca w swych działaniach dąży do stworzenia środowiska prawnego, które, umożliwiając obywatelom uczestniczenie w grach hazardowych, jednocześnie zawierać będzie elementy wpływające na ich ochronę przed uzależnieniem i zapewniające prawidłowy przebieg gier (zob. druk sejmowy VIII.795). Po trzecie, w związku z powyższym, wprowadzone przepisy są niedyskryminacyjne, nie uchybiają także zasadzie proporcjonalności w świetle założonych celów (wspomnianych wyżej), a tym samym ich zgodność z unijnym porządkiem prawnym nie nasuwa wątpliwości. Sektor gier losowych oferowanych przez Internet nie jest przedmiotem harmonizacji wspólnotowej. W orzecznictwie TSUE podnosi się, że uregulowanie gier losowych stanowi część dziedziny, w której pomiędzy państwami członkowskimi istnieją znaczne rozbieżności dotyczące wartości moralnych, religijnych i kulturalnych. W braku harmonizacji w tym zakresie, do każdego państwa członkowskiego z osobna należy ocena w tych dziedzinach według własnej skali wartości wymogów związanych z ochroną danych interesów. Sama okoliczność, że dane państwo wybiera odmienny system ochrony niż przyjęty przez inne państwo członkowskie, nie może mieć wpływu na ocenę proporcjonalnego charakteru przepisów przyjętych w tej dziedzinie. Przepisy te powinny być jedynie oceniane z uwzględnieniem celów zakładanych przez właściwe organy zainteresowanego państwa członkowskiego oraz poziomu ochrony, jaki zamierzają one zapewnić. W szczególności w wyroku w sprawie C-49/16 Unibet International Ltd (curia.europa.eu), TSUE stwierdził, że do każdego państwa członkowskiego należy dokonanie oceny, czy w kontekście założonych przez niego, zgodnych z prawem celów konieczny jest całkowity lub częściowy zakaz działalności w zakresie urządzania gier losowych, czy też wyłącznie jej ograniczenie i ustanowienie w tym celu mniej lub bardziej ścisłych zasad kontroli, przy czym konieczność i proporcjonalność przyjętych w ten sposób środków powinna być oceniana wyłącznie w świetle założonych celów oraz poziomu ochrony jaki pragną zapewnić dane władze krajowe (pkt 37). Jednym z takich środków, uznanych za dopuszczalne w orzecznictwie TSUE, jest blokowanie dostępu do stron internetowych, za pośrednictwem których są oferowane nielegalne usługi hazardowe (zob. wyrok w sprawie C-258/08 Ladbrokes Betting & Gaming Ltd i Ladbrokes International Ltd, pkt 43 i n., curia.europa.eu). Już tylko te argumenty czynią przy tym zbędnym pytania prejudycjalne zgłaszane w środku odwoławczym, zważywszy na doktrynę acte éclairé (szerzej zob. J. Skrzydło, Doktryna acte éclairé w orzecznictwie Trybunału Wspólnoty Europejskiej i sądów krajów członkowskich Unii Europejskiej, Studia Prawno-Europejskie 1997/2, s. 143 i n.). A przecież nie można też tracić z pola widzenia, że nowela do ustawy o grach hazardowych, jako akt zawierający przepisy o charakterze technicznym, była na etapie prac legislacyjnych notyfikowana Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą (UE) 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (powiadomienie 2016/398/PL). Po czwarte wreszcie, strona nie została pozbawiona gwarancji procesowych, bowiem zgodnie z art. 15f ust. 7 ustawy o grach hazardowych, podmiot urządzający gry hazardowe na stronie internetowej, wykorzystującej nazwę domeny wpisanej do Rejestru lub będący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, lub posiadający tytuł prawny do domeny wpisanej do rejestru, lub podmiot będący dostawcą usług płatniczych może wnieść sprzeciw do ministra właściwego do spraw finansów publicznych od wpisu do Rejestru, w terminie 2 miesięcy od dnia umieszczenia tej nazwy domeny w Rejestrze. Jednocześnie w myśl art. 15f ust. 8 pkt 2 ww. ustawy sprzeciw zawiera uzasadnienie, z którego wynika, że nazwę domeny, należy wykreślić z Rejestru. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła ze sprzeciwem w ustawowym terminie. Sąd podziela stanowisko Ministra, że w uzasadnieniu sprzeciwu, poza analogicznymi do obecnie ocenianych argumentami w zakresie wykładni oraz (nie)zgodności art. 15f ustawy o grach hazardowych z prawem Unii Europejskiej (zatem co do samej podstawy prawnej dokonania wpisu do Rejestru), skarżąca nie zawarła przekonujących argumentów przemawiających za zasadnością wykreślenia przedmiotowej domeny z Rejestru. Tym samym zastosowanie w spornej decyzji ust. 9 ww. artykułu nie budzi zastrzeżeń. Na tym tle chybione są zgłoszone w skardze zarzuty procesowe. Postępowanie uregulowane w art. 15f ustawy o grach hazardowych stanowi lex specialis wobec klasycznego postępowania odwoławczego określonego w Ordynacji podatkowej. Tym samym odpowiednie zastosowanie przepisów Ordynacji podatkowej ma ograniczony charakter (por. art. 15f ust. 10 ustawy o grach hazardowych). W szczególności trudno jest założyć, by racjonalny ustawodawca nakładał na organ m.in. obowiązek, który z uwagi na treść art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej nie mógłby zostać z natury rzeczy dochowany. Wobec takiej regulacji umożliwienie stronie – przed wydaniem decyzji – wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów byłoby albo w ogóle niemożliwe, albo miałoby charakter iluzoryczny. Zarzut ten mógłby odnieść zamierzony przez skarżącą skutek jedynie przypadku, gdyby organ w ogóle pominął jej pisma zawierające wypowiedzi co do zebranych w sprawie dowodów i zgłoszonych żądań (por. wyrok NSA o sygn. II GSK 912/19, CBOSA). Należy w tym kontekście podkreślić, że dopiero złożony sprzeciw wszczyna postępowanie mające na celu weryfikację czynności materialno-prawnej (wpisu do Rejestru), które to postępowanie winno zakończyć się bardzo szybko, bo w terminie 7 dni. Decyzja organu, z którą dany podmiot się nie zgadza, może natomiast zostać poddana kontroli sądowo-administracyjnej. Tym samym wbrew zarzutom skarżącej, w procesie dokonywania wpisu do Rejestru domen nie stosuje się zasad postępowania określonych w Ordynacji podatkowej, w tym: wszczęcia postępowania, przeprowadzenia postępowania dowodowego, czy też zapewnienia czynnego udziału strony. Nie sposób też w tym kontekście tracić z pola widzenia, że wpisanie nazwy domeny do Rejestru opiera się na zidentyfikowanej treści domeny, a mianowicie, że jest ona wykorzystywana do urządzania gier hazardowych bez wymaganych zgód, oraz że jest ona kierowana do usługobiorców z terytorium Polski. Właściciel takiej domeny posiada pełną wiedzę co do treści na niej umieszczanych, komu i na jakich zasadach je udostępnia itp. Tylko ten podmiot decyduje jakiego rodzaju działalność będzie prowadził z wykorzystaniem domeny, czyli jaka dziedzina i jakie treści będą prezentowane na stronie internetowej. Dlatego też brak jest podstaw do poprzedzania czynności materialno-prawnej wpisania domeny do Rejestru wszczęciem postępowania i w ten sposób umożliwienia stronie dalszego nielegalnego działania. Natomiast obowiązek wydania rozstrzygnięcia w terminie 7 dni powoduje, że wszystkie dowody i twierdzenia strona winna złożyć ze sprzeciwem, w sposób umożliwiający organowi zweryfikowanie zasadności dokonanego wpisu, gdyż w dalszej części postępowania nie będzie ona korzystała z czynnego udziału w postępowaniu. Specyfika omawianego trybu wyklucza więc przyznanie skarżącej, w procesie dokonywania wpisu do Rejestru, statusu strony z zachowaniem wszelkich rozwiązań o charakterze gwarancyjnym wynikających z Ordynacji podatkowej, a tym samym stwierdzenie uchybienia powołanym w skardze art. 123 § 1, art. 165 § 4 w zw. z art. 145 § 1, art. 192 oraz art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że tak skonstruowana procedura krajowa dotycząca omawianej materii nie stoi w sprzeczności z art. 47 i 48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej. Zaskarżona decyzja nie narusza także art. 121 § 1, art. 124 oraz art. 210 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej; zawiera wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, zaś dokonana przez Ministra ocena dowodów nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny i wobec tego korzystała z ochrony przewidzianej w art. 187 § 1 oraz art. 191 ww. ustawy. Organ klarownie przedstawił ustalony stan faktyczny sprawy, odniósł się wszechstronnie do zarzutów zawartych w sprzeciwie, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zarazem okoliczność, że skarżąca nie podziela zapatrywania organu, nie świadczy per se o naruszeniu zasady przekonywania, czy też ustawowych granic oceny dowodów. Zarzuty skargi w tym zakresie mają w ocenie Sądu w istocie charakter perswazyjny, nie znajdując oparcia w treści powołanych regulacji procesowych. Mając powyższe na względzie należało oddalić skargę, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jako że jej zarzuty okazały się nietrafne, a przy tym rozpoznając sprawę w jej granicach wynikających z art. 134 § 1 ww. ustawy, Sąd nie dostrzegł innych (aniżeli omówione wyżej) naruszeń prawa uzasadniających wzruszenie spornej decyzji (o istotnym wpływie na wynik sprawy).