II SA/Wa 169/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Agnieszka Góra-Błaszczykowska (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę. Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie była skarga H. L. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2020 r. znak [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy: H. S. (zwana dalej: wnioskodawczyni, skarżąca), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych (zwany dalej: PUODO, organ), skargę na nieprawidłowości w procesie przetwarzanie jej danych osobowych przez Wojewódzki Inspektorat Farmaceutyczny z siedzibą S. (zwany dalej: WIF), polegające na udostępnieniu jej danych osobowych, zawartych w odpisie wyroku karnego dotyczącym skarżącej (sygn.[...]) na rzecz Okręgowej Izby Aptekarskiej w L. (zwana dalej: OIA). W treści skargi wskazano, że WIF nie mógł pozyskać odpisu ww. wyroku bez zgody Prezesa Sądu SR w K., ponieważ nie był on stroną postępowania. Ponadto w sposób nieuprawniony przedmiotowy wyrok został przekazany przez WIF do OIA. Decyzją znak [...] z dnia [...] listopada 2020 r. organ, działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, zwana dalej: k.p.a.), art. 6 ust. 1 lit. c, lit. e oraz art. 58 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, ze zm., zwane dalej: rozporządzeniem 2016/679), orzekł o odmowie uwzględnienia wniosku skarżącej. W uzasadnieniu podjętej decyzji organ wskazał, że wnioskodawczyni prowadziła na terenie województwa zachodniopomorskiego apteki ogólnodostępne oraz punkty apteczne. WIF po powzięciu informacji (z uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 6 marca 2019 r., sygn. I SA/Po 918/18) o nieprawidłowościach w wykonywaniu przez wnioskodawczynię działalności gospodarczej, zwrócił się do Sądu Rejonowego w K. Wydział [...] z zapytaniem, czy wobec wnioskodawczyni prowadzone było postępowanie, czy zostało zakończone i jakim orzeczeniem. Sąd Rejonowy w K. poinformował WIF, że przeciwko skarżącej było prowadzone postępowanie karne pod sygn. [...] i zostało zakończone wyrokiem. Następnie WIF złożył wniosek o doręczenie odpisu ww. wyroku. Zarządzeniem Prezesa Sądu Rejonowego w K. została wyrażona zgoda na wgląd w akta sprawy i WIF doręczono odpis wyroku karnego. Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] stycznia 2016 r. sygn. akt [...] skarżąca została skazana za przestępstwa określone w art. 270 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1444). Następnie dane osobowe skarżącej, zawarte w ww. wyroku zostały udostępnione przez WIF na rzecz OIA. Jak oświadczył WIF, podstawę prawną udostępnienia odpisu ww. wyroku stanowił art. 109 pkt 9 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2020 r. poz. 944 ze zm., zwana dalej: p.f.) dotyczący wypełniania obowiązku współpracy z samorządem aptekarskim, określonego w oraz przepisy ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o izbach aptekarskich (Dz. U. z 2019 r. poz. 1419, zwana dalej: u.i.a.), upoważniającej OIA m.in. do sprawowania pieczy i nadzoru oraz sądownictwa nad wykonywaniem zawodu aptekarza, a także współdziałaniem z organami administracji publicznej w tym zakresie. Oceniając ustalony w sprawie stan faktyczny w kontekście obowiązujących w tym zakresie przepisów (art. 4 ust. 2, art. 6 ust. 1 lit. c i lit. e, motyw 45, art. 10 rozporządzenia 2016/679) organ stwierdził, że w sprawie nie doszło do niezgodnego z prawem przetwarzania danych osobowych skarżącej w zakresie udostępnienia jej danych osobowych przez WIF na rzecz OIA. Opisane udostępnienie danych osobowych miało oparcie w przepisach rozporządzenia 2016/679. Przetwarzanie "danych zwykłych" jest bowiem dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest niezbędne dla wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679), jak również, gdy jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (art.6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679). Nadto przetwarzanie danych osobowych dotyczących wyroków skazujących oraz czynów zabronionych (...) na podstawie art. 6 ust. 1 wolno dokonywać wyłącznie pod nadzorem władz publicznych lub jeżeli przetwarzanie jest dozwolone prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego przewidującymi odpowiednie zabezpieczenia praw i wolności osób, których dane dotyczą (art. 10 zd. 1 rozporządzenia 2016/679). Organ uznał, że przekazanie danych osobowych skarżącej, w tym kopii wyroku, było uzasadnione realizacją obowiązku nałożonego na WIF ww. przepisami prawa oraz miało na celu umożliwienie właściwego wypełnienia zadań przez OIA. Przepis art. 109 pkt 9 p.f., nakłada bowiem na WIF obowiązek współpracy z samorządem aptekarskim, zaś przepisy ustawy o izbach aptekarskich upoważniają OIA m.in. do sprawowania pieczy i nadzoru oraz sądownictwa nad wykonywaniem zawodu aptekarza, a także współdziałaniem z organami administracji publicznej w tym zakresie. Zdaniem PUODO, w celu właściwej realizacji nałożonych nań ustawowych zadań, WIF był zobowiązany przekazać OIA pozyskane informacje o skarżącej. WIF to podmiot publiczny, do kompetencji którego należy sprawowanie nadzoru nad jakością i obrotem produktami leczniczymi oraz wyrobami medycznymi w celu zabezpieczenia interesu społecznego w zakresie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi przy stosowaniu produktów leczniczych i wyrobów medycznych znajdujących się m.in. w aptekach czy punktach aptecznych. Skarżąca została skazana za przestępstwa z art. 270 k.k. dotyczące fałszowania recept. Z kolei OIA w swoich kompetencjach sprawuje nadzór nad wykonywaniem zawodu aptekarza, a także współpracuje m.in. z organami administracji publicznej w celu właściwego wykonywanie zawodu aptekarza i innych dotyczących farmacji, a mających wpływ na ochronę zdrowia publicznego. Członkowie samorządu aptekarskiego podlegają odpowiedzialności zawodowej przed sądami aptekarskimi za postępowanie sprzeczne z zasadami etyki i deontologii zawodowej oraz przepisami prawnymi dotyczącymi wykonywania zawodu aptekarza. Do zadań WIF należy współpraca z samorządem aptekarskim, zatem wniósł on do OIA o przeprowadzenie wobec skarżącej postępowania w zakresie odpowiedzialności zawodowej, popierając wystosowane wobec niej zarzuty posiadanymi kopiami dokumentów, w tym kopią wyroku o sygn. [...]. WIF, przekazując przedmiotowe dane osobowe skarżącej do OIA, działał w interesie społecznym celem zapobieżenia ewentualnym dalszym nieprawidłowościom w działalności wnioskodawczyni. Zatem udostępnienie danych osobowych, zawartych w wyroku sądowym na rzecz OIA, miało swoją podstawę w przepisach prawa, a przesłanką ją legalizującą był art. art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego bezprawnego pozyskania wyroku [.. ] z danymi osobowymi wnioskodawczyni przez WIF, organ wyjaśnił, że WIF zwrócił się do Sądu Rejonowego w K. Wydział [...] na podstawie art. 99 ust. 2, art. 37ap ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 101 pkt 4 p.f. z zapytaniem, czy wobec W. Spółka Jawna (siedziba [...]), w której wspólnikiem jest skarżąca, prowadzone było postępowanie, czy zostało zakończone i jakim orzeczeniem. W odpowiedzi na powyższe uzyskał informację, że przeciwko skarżącej było prowadzone postępowanie karne pod sygn. [...] i zostało zakończone wyrokiem. Następnie WIF na podstawie art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 30 ze zm.) w związku z art. 99 ust. 2, art. 37ap ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 101 pkt 4 p.f., złożył do Sądu Rejonowego w K. wniosek o doręczenie odpisu ww. wyroku. Zarządzeniem Prezesa Sądu Rejonowego w K. została wyrażona zgoda na wgląd w akta sprawy i doręczono odpis wyroku. Zdaniem PUODO przetwarzanie powyższych danych osobowych przez WIF ma oparcie w przesłance z art. 6 ust. 1 lit. c rozporządzenia 2016/679, gdyż przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze. Z okoliczności sprawy wynika, że WIF na podstawie krajowych przepisów prawa wykazał swój interes prawny, aby uzyskać wgląd do wyroku sądowego z danymi osobowym wnioskodawczyni, zaś Prezes Sądu uznał je za wystarczające i udostępnił przedmiotowe akta, w związku z czym zostały spełnione przesłanki z art. 10 rozporządzenia 2016/679. W skardze złożonej na powołane rozstrzygnięcie do sądu administracyjnego skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wydanej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego - art. 109 pkt 9 p.f. w zw. z art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679 poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że w ramach współpracy WIF z samorządem aptekarskim i wykonywania przez WIF obowiązków mieści się prawo do przekazania danych wrażliwych z pominięciem zgody podmiotów, których zgoda na uzyskanie dostępu do tych danych jest wymagana; 2. błąd w ustaleniach faktycznych skutkujących przyjęciem, że WIF przekazał wyrok skazujący dotyczący skarżącej Okręgowej Izbie Lekarskiej w L. (winno być Okręgowej Izbie Aptekarskiej) w ramach swoich ustawowych zadań w sytuacji, gdy przekazanie to nie mieściło się w ramach tych zdań, a stanowiło jedynie przejaw społecznego prawa do poinformowania samorządu zawodowego o stwierdzonych zachowaniach członka tego samorządu naruszających prawo lub zasady etyki zawodowej, nieuprawniających jednak do udostępniania danych osobowych tej osoby. Uzasadniając złożoną skargę skarżąca wskazała, iż jak wynika z przepisów procedury karnej inne osoby, niż strony postępowania, mogą mieć dostęp do akt sprawy i uzyskiwać odpisy dokumentów z tej sprawy tylko za zgodą prezesa sądu. O ile WIF taką zgodę otrzymał, to OIA takiej zgody nie miała, zatem udostępnienie jej wyroku karnego bez zgody Prezesa Sądu Rejonowego w K. było naruszeniem przepisów, chroniących dostęp do akt sprawy karnej i danych wrażliwych przed osobami trzecimi. WIF przekazując wyrok kolejnemu podmiotowi - OIA, która nie uzyskała zgody prezesa sądu na dostęp do niego, czyni to przekazanie (udostępnienie) bezprawnym. Uważa zatem, że WIF był uprawniony co najwyżej do poinformowania samorządu aptekarskiego o powzięciu wiadomości, że taki wyrok został wydany. OIA nigdy nie uzyskała zgody na przetwarzanie danych osobowych skarżącej, zawartych w wyroku skazującym. Tak więc takie przetwarzanie nastąpiło poza nadzorem władz publicznych, co stoi w sprzeczności z treścią art. 10 rozporządzenia 2016/679. Skarżąca zgodziła się z twierdzeniem organu, że jednym z zadań WIF jest współpraca z samorządem aptekarskim. Współpraca ta nie została zdefiniowana, niemniej dotyczy ona sytuacji, gdy w rozwiązaniu danej kwestii leżącej po stronie samorządu czy też WIF, konieczny lub wskazany jest udział jednego bądź drugiego podmiotu. W wypadku skarżącej nie mamy do czynienia z formą współpracy WIF z samorządem aptekarskim, lecz ze zwykłym donosem. Złożenie donosu przez WIF nie jest bynajmniej realizacją zadania wynikającego z ustawy. Nadużyciem jest także tłumaczenie, że przekazanie wyroku było działaniem w interesie społecznym, bo zapobiegało ewentualnym dalszym nieprawidłowościom w działalności skarżącej. Rzekome prewencyjne działanie WIF wskazuje jedynie na nieudolną próbę usprawiedliwienia swojego bezprawnego działania. Uznanie, że WIF miał prawo przekazać wyrok do samorządu aptekarskiego, jest zbyt szeroką interpretacją zarówno art. 109 pkt 9 p.f., jak i art. 6 ust. 1 lit e rozporządzenia 2016/679. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, podnosząc argumentację tożsamą z zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. orzekanie następuje w granicach sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy przekazanie przez WIF do OIA danych osobowych skarżącej wraz z odpisem wyroku karnego, było zgodne z art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679. W myśl art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679 przetwarzanie jest zgodne z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy – i w takim zakresie, w jakim – spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Katalog ww. przesłanek jest zamknięty, są one co do zasady równoprawne, każda ma charakter autonomiczny i niezależny, co oznacza, że spełnienie jednej z nich stanowi o zgodnym z prawem przetwarzaniu danych osobowych. Określona w art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/670 przesłanka przetwarzania danych osobowych obejmuje przetwarzanie danych, które "jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi". Powołany przepis przewiduje dwie alternatywy legalizujące przetwarzanie. Może być ono niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub niezbędne w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. W obu przypadkach zarówno zadanie, jak i sprawowanie władzy publicznej, muszą zostać sprecyzowane w przepisach, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia 2016/679, tj. musi być określone w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, któremu podlega administrator. W stosunku do tej przesłanki legalizacyjnej, art. 6 ust. 3 rozporządzenia 2016/679 nie wymaga określenia w podstawie prawnej celu przetwarzania, a jedynie takiej jej konstrukcji, z której wynika niezbędność przetwarzania do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi. Zgodnie z wyjaśnieniami, zawartymi w motywie 45, jeżeli przetwarzanie odbywa się w celu wypełnienia obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub jeżeli jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej, podstawę przetwarzania powinno stanowić prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego. Rozporządzenie nie nakłada wymogu, aby dla każdego indywidualnego przetwarzania istniało szczegółowe uregulowanie prawne. Wystarczyć może to, że dane uregulowanie prawne stanowi podstawę różnych operacji przetwarzania wynikających z obowiązku prawnego, któremu podlega administrator, lub że przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej. Prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego powinno określać także cel przetwarzania. Ponadto prawo to może doprecyzowywać ogólne warunki, określone w niniejszym rozporządzeniu, dotyczące zgodności przetwarzania z prawem, określać sposoby wskazywania administratora, rodzaj danych osobowych podlegających przetwarzaniu, osoby, których dane dotyczą, podmioty, którym można ujawniać dane osobowe, ograniczenia celu, okres przechowywania oraz inne środki zapewniające zgodność z prawem i rzetelność przetwarzania. Prawo Unii lub prawo państwa członkowskiego powinno określać także, czy administratorem wykonującym zadanie realizowane w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powinien być organ publiczny czy inna osoba fizyczna lub prawna, podlegająca prawu publicznemu lub prawu prywatnemu, na przykład zrzeszenie zawodowe, jeżeli uzasadnia to interes publiczny, w tym cele zdrowotne, takie jak zdrowie publiczne, ochrona socjalna oraz zarządzanie usługami opieki zdrowotnej. W przepisach prawa wskazane zostały różne zadania publiczne (czy też zadania realizowane w interesie publicznym), do realizacji których konieczne jest przetwarzanie danych. W niniejszej sprawie niewątpliwie podstawę realizowania przez WIF zadań publicznych stanowił art. 109 pkt 9 p.f. określający, że do zadań Inspekcji Farmaceutycznej należy w szczególności współpraca z samorządem zawodu farmaceuty i innymi samorządami. Z kolei przepisy art. 7 ust. 1 pkt 5, pkt 7 u.i.a. określają, że do kompetencji OIA należy: sprawowanie pieczy i nadzoru nad wykonywaniem zawodu aptekarza, współdziałanie z organami administracji publicznej, związkami zawodowymi i samorządami zawodowymi oraz innymi organizacjami społecznymi w sprawach związanych z wykonywaniem zawodu i innych dotyczących farmacji, a mających wpływ na ochronę zdrowia publicznego. Członkowie samorządu aptekarskiego podlegają odpowiedzialności zawodowej przed sądami aptekarskimi za postępowanie sprzeczne z zasadami etyki i deontologii zawodowej oraz przepisami prawnymi dotyczącymi wykonywania zawodu aptekarza (art. 45 u.i.a.). Ponadto zgodnie z regulacją art. 10 zd. 1 rozporządzenia 2016/679, przetwarzanie danych osobowych, dotyczących wyroków skazujących oraz naruszeń prawa lub powiązanych środków bezpieczeństwa na podstawie art. 6 ust. 1 wolno dokonywać wyłącznie pod nadzorem władz publicznych lub jeżeli przetwarzanie jest dozwolone prawem Unii lub prawem państwa członkowskiego przewidującymi odpowiednie zabezpieczenia praw i wolności osób, których dane dotyczą. Jak z powyższego wynika, przetwarzanie danych o wyrokach, czynach zabronionych i powiązanych środkach bezpieczeństwa powinno być dokonywane "na podstawie art. 6 ust. 1". Odesłanie do wskazanego przepisu sugeruje, że mają tu zastosowanie przesłanki dopuszczalności przetwarzania danych "zwykłych" określone w art. 6 ust. 1 rozporządzenia, jakkolwiek stwierdzenie to zostało obwarowane dodatkowymi wymogami w postaci konieczności przetwarzania danych pod nadzorem władz publicznych bądź w oparciu o przepisy prawa (jeżeli przetwarzanie jest dozwolone prawem UE lub krajowym), które powinny przewidywać odpowiednie zabezpieczenia praw i wolności osób, których dane dotyczą. W ocenie Sądu, pozyskanie przez WIF danych osobowych skarżącej, w tym wyroku karnego (skazującego), miało swoje oparcie w przepisach prawa i było zgodne z zasadą legalności wyrażoną w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 2016/679, co zresztą nie jest w niniejszej sprawie sporne. Zważywszy na powołane wyżej przepisy prawa unijnego oraz prawa krajowego (art. 109 pkt 9 p.f. i art. 7 ust. 1 pkt 5, pkt 7 i art. 45 u.i.a.) Sąd stwierdza, iż dla właściwej realizacji zadania publicznego - współpracy z samorządem zawodu farmaceuty i innymi samorządami, WIT był uprawniony do przekazania OIA danych osobowych wnioskodawczyni wraz z odpisem wyroku karnego. Jak prawidłowo wskazał PUODO, WIF to podmiot publiczny, sprawujący nadzór nad jakością i obrotem produktami leczniczymi oraz wyrobami medycznymi w celu zabezpieczenia interesu społecznego w zakresie bezpieczeństwa zdrowia i życia ludzi przy stosowaniu produktów leczniczych i wyrobów medycznych znajdujących się m.in. w aptekach czy punktach aptecznych. Skoro WIF ustalił, iż skarżąca została prawomocnie skazana za przestępstwo fałszowania recept, mógł w ramach współpracy z samorządem aptekarskim poinformować OIA o tych ustaleniach i wnosić o przeprowadzenie wobec niej postępowania w zakresie odpowiedzialności zawodowej, potwierdzając formułowane wobec niej zarzuty posiadanymi kopiami dokumentów, w tym kopią wyroku o sygn.[...]. Zdaniem Sądu, przekazując opisane wyżej dane osobowe skarżącej do OIA, WIF działał w interesie społecznym, celem zapobieżenia ewentualnym dalszym nieprawidłowościom w działalności skarżącej. Działanie WIF znajdowało oparcie w art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679, zasadnie wiec uznał organ, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia tego przepisu. W kontekście przedstawionych wyżej rozważań Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja Prezesa UODO jest prawidłowa. Wbrew zarzutom skargi, organ dokonał właściwej wykładni przepisów art. 109 pkt 9 p.f. w związku z art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia 2016/679. W sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy i przyjęcie, że przekazanie danych osobowych, a konkretnie wyroku dotyczącego skarżącej, nie mieściło się w ramach zadań publicznych WIF. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł o oddaleniu skargi.