I OSK 1138/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 185/23 w sprawie ze skargi A.D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 23 stycznia 2023 r., nr SKO 4304/405/22 w przedmiocie odmowy wypłaty dodatku węglowego oddala skargę kasacyjną. Zaskarżonym wyrokiem z 24 stycznia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 185/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę A.D. (dalej również: "wnioskujący", "strona", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu (dalej również: "organ II instancji", "organ odwoławczy", "SKO", "Kolegium") z 23 stycznia 2023 r., nr SKO 4304/405/22, utrzymującą w mocy akt Prezydenta Wrocławia (dalej: "organ I instancji", "Prezydent") z 4 listopada 2022 r., nr DZSW/DW/008594/2022, odmawiający przyznania dodatku węglowego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł A.D. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu, kwestionując go w całości i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: "ppsa") -zarzucając: I. naruszenie prawa materialnego, tj.: 1) art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 5 sierpnia 2022 r. o dodatku węglowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 141, dalej: "udw", "ustawa") w zw. z art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2022 r., poz. 1360 ze zm., dalej: "kc"), poprzez ich błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przy ocenie miejsca zamieszkania osoby fizycznej nie jest istotne, z jakich przyczyn dana osoba nie zamieszkuje w lokalu mieszkalnym, w szczególności czy została do tego zmuszona przez okres trwania remontu w danym lokalu, w sytuacji gdy pojęcie miejsca zamieszkania jest konstrukcją prawną, na którą składają się dwa elementy: przebywanie w danej miejscowości (corpus) i zamiar, wola stałego pobytu (animus), przy czym przerwa w przebywaniu spowodowana szczególnymi, przejściowymi okolicznościami, nie zmienia miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym; II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 151 ppsa w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm., dalej: "kpa"), art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 10 kpa, art. 75 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa i 80 kpa, poprzez wadliwe oddalenie skargi skarżącego, w sytuacji gdy: a) organy obu instancji dokonały ustaleń stanu faktycznego sprawy bazując wyłącznie na twierdzeniach skarżącego, następnie adaptując je do potrzeb konkretnych rozstrzygnięć; b) organy obu instancji nie dokonały oceny przyczyn nieprzebywania skarżącego w lokalu położonym w L., ani trwałości takiego stanu rzeczy; c) w sprawie nie został przeprowadzony wywiad środowiskowy, który miałby na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 udw; d) organy obydwu instancji nie zebrały i nie rozpoznały w sposób wyczerpujący i wnikliwy całego materiału dowodowego, co doprowadziło do niewyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie faktycznego miejsca zamieszkania i gospodarowania skarżącego; 2) art. 151 ppsa w zw. z art. 2 ust. 15b udw, poprzez oddalenie skargi pomimo braku przeprowadzenia w sprawie wywiadu środowiskowego, który miałby na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 pkt 1 udw, w sytuacji gdy podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpiły wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego; 3) art. 151 ppsa w zw. z art. 19 kpa w zw. z art. 2 ust. 12 udw poprzez oddalenie skargi, w sytuacji, gdy organ I instancji nie pozostawał organem właściwym miejscowo do rozpoznania wniosku o przyznanie dodatku węglowego, albowiem miejscem zamieszkania skarżącego jest lokal mieszkalny nr (...) w budynku przy ul. (...) w którym skarżący nie przebywa jedynie czasowo z uwagi na prowadzony w tym lokalu remont, co jednak nie zmienia miejsca zamieszkania w znaczeniu prawnym. Podnosząc jak powyżej wniesiono o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania - w przypadku uznania, że istota sprawy nie jest dostatecznie wyjaśniona; alternatywnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Kolegium i poprzedzającej jej decyzji Prezydenta z 4 listopada 2022 r. oraz przyznanie skarżącemu dodatku węglowego. W środku zaskarżenia zawarto ponadto oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy. Złożono również wniosek o przyznanie "(...) pełnomocnikowi skarżącego z urzędu zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu w niniejszym postępowaniu w wysokości trzykrotności opłaty podstawowej wskazując jednocześnie, że wynagrodzenie to nie zostało przez skarżącego, choćby częściowo, uiszczone. Żądanie zasądzenia opłaty w wysokości wyższej aniżeli opłata podstawowa pełnomocnik z urzędu uzasadnia nakładem pracy, w szczególności czasem poświęconym na przygotowanie niniejszego środka zaskarżenia, obszernością akt niniejszego postępowania i czasem poświęconym na ich szczegółową analizę. Jednocześnie pełnomocnik z urzędu wnosi o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu w wysokości oznaczonej w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie, ti. rozporządzenia w sprawie stawek "z wyboru" albowiem analiza statusu adwokatów i ich roli w postępowaniu, w którym występują jako podmioty powołane i zobowiązane do zastępstwa prawnego, prowadzi do uznania, że różnicowanie ich wynagrodzenia tj. obniżenie pełnomocnikom z urzędu wynagrodzenia które otrzymaliby, gdyby występowali w sprawie jako pełnomocnicy z wyboru nie ma konstytucyjnego uzasadnienia, (vide wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 2021 roku w sprawie o sygnaturze I CSK 598/20, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2020 r. w sprawie o sygnaturze SK 66/19)." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie ww. zarzutów. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 ppsa, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia. Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany jest granicami środka zaskarżenia, wyznaczonymi wskazanymi w nim podstawami: naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa); naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). W skardze kasacyjnej sformułowane zostały zarzuty dotyczące zarówno naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, mając jednak na uwadze, że istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia miała wykładnia przepisów materialnoprawnych, w pierwszej kolejności należy się odnieść do tych zarzutów. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że stosownie do art. 2 ust. 1 udw, "dodatek węglowy przysługuje osobie w gospodarstwie domowym w przypadku, gdy głównym źródłem ogrzewania gospodarstwa domowego jest kocioł na paliwo stałe, kominek, koza, ogrzewacz powietrza, trzon kuchenny, piecokuchnia, kuchnia węglowa lub piec kaflowy na paliwo stałe, zasilane paliwami stałymi, wpisane lub zgłoszone do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o której mowa w art. 27a ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o wspieraniu termomodernizacji i remontów oraz o centralnej ewidencji emisyjności budynków (Dz. U. z 2022 r. poz. 438, 1561, 1576, 1967 i 2456), do dnia 11 sierpnia 2022 r., albo po tym dniu - w przypadku głównych źródeł ogrzewania wpisanych lub zgłoszonych po raz pierwszy do centralnej ewidencji emisyjności budynków, o których mowa w art. 27g ust. 1 tej ustawy." W myśl art. 2 ust. 2 udw, przez gospodarstwo domowe rozumie się osobę fizyczną samotnie zamieszkującą i gospodarującą (gospodarstwo domowe jednoosobowe) - art. 2 ust. 2 pkt 1 udw, albo osobę fizyczną oraz osoby z nią spokrewnione lub niespokrewnione pozostające w faktycznym związku, wspólnie z nią zamieszkujące i gospodarujące (gospodarstwo domowe wieloosobowe) - art. 2 ust. 2 pkt 2 udw. Analiza ww. przepisów wskazuje, że kluczowym kryterium przyznania dodatku węglowego jest faktyczne zamieszkiwanie i prowadzenie gospodarstwa domowego w określonym budynku, wyposażonym w źródło ciepła, o jakim mowa w art. 2 ust. 1 udw. Tak więc dla ustalenia prawa do opisywanego świadczenia wnioskujący powinien zamieszkiwać w takim budynku i prowadzić w tym konkretnym miejscu gospodarstwo domowe (jednoosobowe, bądź wieloosobowe). Udw nie definiuje przy tym pojęcia "zamieszkania", co oznacza, że należy odczytywać je zgodnie z ogólną definicją, zawartą w regulacjach kc. Stosownie do art. 25 kc, miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa ("corpus") z zamiarem stałego pobytu ("animus"). Tak więc, aby można było mówić o "zamieszkiwaniu" w danym miejscu (nieruchomości) - na dzień złożenia wniosku - nieruchomość ta musi stanowić dla wnioskodawcy rzeczywiste miejsce jej stałego pobytu (w sposób dostrzegalny na zewnątrz dla innych osób) i być wykorzystywana w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Podkreślenia przy tym wymaga, że miejscem stałego pobytu osoby fizycznej, mającej zdolność do czynności prawnych jest miejsce, w którym koncentrują się jej czynności życiowe, bez względu na adres zameldowania. Tak rozumiane pojęcie "miejsca zamieszkania" wyklucza możliwość uznania nieruchomości, jako miejsca pobytu w sytuacji, gdy przebywanie tam nie ma charakteru stałego, a jedynie doraźny, przemijający, okazjonalny, czy epizodyczny. Na tle analizowanego przepisu udw zwrócić jednak należy uwagę, że przyznanie prawa do dodatku węglowego, opiera się na dwóch spornych w sprawie przesłankach: (1) nie tylko na rzeczywistym zamieszkiwaniu w danym miejscu, ale i równoczesnym prowadzeniu (w tym samym miejscu) gospodarstwa domowego (2). Wyrażenie to należy odróżniać od pojęcia "miejsca zamieszkania", którym udw posługuje się w zakresie unormowań dotyczących ustalenia właściwości miejscowej organów upoważnionych do przyznania dodatku (art. 2 ust. 12 udw - "Wniosek o wypłatę dodatku węglowego składa się w gminie właściwej ze względu na miejsce zamieszkania osoby składającej ten wniosek") oraz konkretyzacji cech podmiotowych wnioskującego (art. 2 ust. 7 udw). Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z ogólnymi regułami wykładni przepisów prawa, różnobrzmiące pojęcia, zastosowane w akcie prawnym, a posiadające odmienne desygnaty, nie pozwalają na wymiennie ich używanie (czy utożsamianie ich znaczenia). Powyższe zaś sugerują twierdzenia wniesionego środka zaskarżenia. Autor skargi kasacyjnej nie zauważa, że wraz z przedstawioną argumentacją, dotyczącą przyczyn wyprowadzki strony z mieszkania komunalnego w L. - a więc miejsca powiązanego ze zgłoszonym w sprawie żądaniem przyznania dodatku - i kwestionowaniem zaistnienia przesłanki uznania tego miejsca za "miejsce zamieszkania" strony (w zakresie "animus" - czyli woli stałego przebywania w tym lokalu), jednocześnie zarzuca organom i Sądowi I instancji brak zbadania rzeczywistego miejsca zamieszkania wnioskującego (na gruncie objętych podstawą kasacyjną z art. 174 pkt 2 ppsa naruszeń procesowych). Z jednej strony twierdzi bowiem, że wnioskujący o przyznanie dodatku, z przyczyn niezależnych od siebie, jedynie czasowo nie zamieszkuje w ww. lokalu w związku z prowadzonym tam remontem (a więc potwierdza brak spełnienia warunku miejsca zamieszkania z art. 25 kc - brak "corpus"), zaś w części środka zaskarżenia dotyczącej zarzutów procesowych - wskazuje, że organy nie zbadały rzeczywistego miejsca zamieszkania strony. Dodatkowego zauważenia wymaga, że z akt administracyjnych sprawy oraz z przebiegu postępowania przed WSA nie wynika, by wnioskujący na jakimkolwiek etapie postępowania negował fakt, że nie zajmuje lokalu w L. (od 2016 r. - co jasno wynika z pisma strony z 25 kwietnia 2023 r. - k. 14 akt sądowych), więcej - tak we wniosku o wypłatę dodatku węglowego z "9 września 2020 r." - na str. 2 (data wpływu do organu: 14 września 2022 r.), jak i w składanych w toku postępowania administracyjnego i sądowoadministracyjnego pismach procesowych (również w skardze kasacyjnej), konsekwentnie podawany jest adres: "(...)". Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie można również pominąć, że urzędowy wzór formularza wniosku o wypłatę dodatku węglowego, określony na podstawie rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 16 sierpnia 2022 r. w sprawie wniosku o wypłatę dodatku węglowego (Dz. U. z 2022 r., poz. 1712) w sposób jasny i czytelny wskazuje zakres danych niezbędnych dla ustalenia prawa do opisywanego świadczenia. Podmiot wnioskujący zobowiązany jest więc do wskazania takich danych jak: dokładny adres miejsca zamieszkania; dane osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego (w przypadku gospodarstwa domowego wieloosobowego). Pierwsza strona wniosku obejmuje pouczenie, że informacje przedstawione we wniosku o wypłatę dodatku węglowego składa się pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń (art. 3 ust. 4 udw). Na stronie drugiej umieszczono definicję gospodarstwa domowego, a na stronie szóstej, w części II wniosku, znajduje się oświadczenie wnioskodawcy, że wszystkie podane we wniosku dane są zgodne z prawdą. Tak więc w sprawie przyjąć należało, że zarówno w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku węglowego, jak również w okresie późniejszym, tj. w datach procedowania przez organy i Sąd Wojewódzki, skarżący nie zamieszkiwał, a tym bardziej nie prowadził gospodarstwa domowego w L. Trudno bowiem, zgodnie choćby z zasadami logiki, przyjąć, że strona zamieszkuje i prowadzi gospodarstwo domowe w miejscu objętym remontem, oddalonym od adresu wrocławskiego o około 80 km. Sam wnioskujący w piśmie z 25 kwietnia 2023 r. twierdzi, że: "(...) skarżący nie mógł zamieszkiwać pod adresem (...) w L. bowiem mieszkanie to nie nadawało się do zamieszkiwania...". Z akt sprawy wynika więc, że strona przebywa stale we Wrocławiu, który wskazuje, jako miejsce swojego zamieszkania (str. 2 wniosku o przyznanie dodatku węglowego), tam też obecnie prowadzi gospodarstwo domowe i odbiera korespondencję. Więcej, bezspornym jest, że we wszystkich pismach złożonych w toku postępowań skarżący, jako miejsce swojego zamieszkiwania wskazuje Wrocław, nie zaś L. (gdzie nie zamieszkuje od 2016 r.). Jak podnosi, jego sytuacja jest szczególna, gdyż dodatek węglowy jest mu niezbędny do ogrzewania lokalu w L. który jest w trakcie remontu i brak ogrzewania może "(...) doprowadzić do pleśni i zagrzybienia ścian, gdyż budynek nie posiada izolacji termoizolacyjnej." - str. 2 odwołania z 21 listopada 2022 r. Poczynione zatem przez organy ustalenia oraz zgromadzone materiały jednoznacznie dowodzą, że skarżący tak w dacie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dodatku węglowego, jak i na dalszych etapach postępowania nie zamieszkiwał i nie prowadził gospodarstwa domowego w L. Naczelny Sąd Administracyjny oczywiście zauważa trudną sytuację wnioskującego, polegającą na braku realnej możliwości powrotu do miejsca, które było jego stałym centrum aktywności życiowej, rozumie również wyrażane w toku prowadzonej sprawy niezadowolenie z prowadzonego już od kilku lat remontu. Powyższe jednak nie może stanowić przyczyny pominięcia przepisów udw, ustanowionej przez prawodawcę i realizującej konkretne cele (rozbieżne z postulowaną przez stronę potrzebą ogrzania lokalu, w którym on realnie nie przebywa, a więc - jak stanowi ustawa - nie prowadzi tam gospodarstwa domowego). Uwzględniając zaistniały w sprawie stan faktyczny Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że organy i Sąd I instancji prawidłowo dokonało oceny materiału zgromadzonego w aktach sprawy, a w konsekwencji zasadnie przyjęły, że brak było podstaw prawnych do ustalenia skarżącemu prawa do dodatku węglowego w odniesieniu do lokalu położonego w L. Jednocześnie za słuszne uznać należało stwierdzenie przez WSA, że okoliczności opuszczenia tej nieruchomości, ani też powodowana potrzebą skarżącego, by zabezpieczyć ww. lokal przed zagrzybieniem, nie mogły mieć wpływu na rozstrzygnięcie, gdyż na gruncie przepisów udw, prawo do pozyskania świadczenia powiązane zostało z miejscem zamieszkania w danym lokalu i prowadzeniem w nim gospodarstwa domowego. Sama zaś wola zamieszkiwania przez stronę w miejscu, do którego na skutek zaistniałych zdarzeń nie może powrócić nie jest wystarczająca dla uznania tego adresu za jego centrum życiowe i miejsce prowadzenia gospodarstwa domowego. Z powyższych względów uznać należało, że w sprawie nie została spełniona podstawowa przesłanka przyznania dodatku węglowego z art. 2 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 2 udw - na co słusznie wskazał Sąd I instancji - a co czyni bezzasadnym zarzut skargi kasacyjnej, objęty pkt I.1. jej petitum. Wobec zaś prawidłowego i - wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej - pozostającego poza wątpliwościami, ustalenia aktualnego miejsca zamieszkania i prowadzenia przez wnioskującego gospodarstwa domowego, brak było podstaw do zastosowania przez organ art. 2 ust. 15 b udw. W myśl tego przepisu, "jeżeli podczas weryfikacji wniosku o wypłatę dodatku węglowego wystąpią wątpliwości dotyczące gospodarstwa domowego wnioskodawcy, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przeprowadzić wywiad środowiskowy, który ma na celu ustalenie faktycznego stanu danego gospodarstwa domowego zgodnie z art. 2 ust. 2 odpowiednio pkt 1 i 2, odnośnie samotnego zamieszkiwania w przypadku jednoosobowych gospodarstw domowych oraz wspólnie stale zamieszkujących i gospodarujących z wnioskodawcą w przypadku gospodarstw domowych wieloosobowych." W sprawie tego rodzaju wątpliwości nie wystąpiły. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że podczas weryfikacji wniosku organy biorą pod uwagę treść formularza, wypełnionego pod rygorem odpowiedzialności karnej, w którym - jako adres miejsca zamieszkania - skarżący wskazał: ul. (...). Powyższe zaś determinowało właściwość organu dla rozpatrzenia ww. żądania (art. 2 ust. 12 udw). Organy nie miały przy tym powodu (ani obowiązku) kwestionowania i sprawdzania podanych przez stronę danych adresowych, a szczególnie tych złożonych pod ww. rygorem, na etapie ustalania swojej właściwości. Podważanie zaś oświadczeń i twierdzeń samego skarżącego, które miały miejsce na etapie postępowania administracyjnego i posiadają swoje odzwierciedlenie w dokumentacji akt sprawy, poprzez formułowanie w tym zakresie zarzutów skargi kasacyjnej nie może odnieść zamierzonego przez autora środka zaskarżenia skutku. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, tak sposób procedowania przez organy w sprawie, jak i przyjęta przez nie następczo ocena zebranego materiału dowodowego i zaakceptowanie powyższego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, było prawidłowe. Zaskarżony wyrok Sądu I instancji z 24 stycznia 2024 r. i argumentacja jego uzasadnienia jest spójna, logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego. Przyjęte przez Kolegium ustalenia i wnioski nie wykraczały przy tym poza dozwolone ramy i nie nosiły cech dowolności. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny i jasny - nie był przy tym kwestionowany w ramach postępowania przed organami jak i WSA. Skarżący w twierdzeniach w zakresie określenia swojego miejsca zamieszkania i prowadzenia gospodarstwa domowego wypowiadał się w sposób konsekwentny, jasno wskazując, że od 2016 r. zamieszkuje we Wrocławiu, a lokal w L. jest miejscem, które obecnie nie nadaje się do zamieszkiwania w związku z prowadzonym remontem. Powyższe zaś ustalenia miały kluczowe znaczenie w sprawie, niwecząc tym samym również skuteczność zarzutów procesowych skargi kasacyjnej - w obrębie pkt II. 1) do 3) petitum środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu i – na podstawie art. 184 ppsa – oddalił skargę kasacyjną. Uzasadnienie zostało sporządzone stosownie do art. 193 zdanie drugie ppsa. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekał o kosztach pomocy prawnej udzielonej A.D. z urzędu, ponieważ wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 ppsa) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258-261 ppsa.