II SA/Bd 777/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Jarosław Wichrowski (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Inspektor Transportu Drogowego na rzecz skarżącego kwotę [...](tysiąc siedemnaście) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...].06.2020 r., znak [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej powoływana jako kpa), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 39k ust. 1-3, art. 39m, art. 92a ust. 2, 4 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, dalej powoływana jako utd) oraz lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2019 r., nr [...], utrzymał zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaskarżoną decyzją nałożono na A. G. (dalej określany jako Skarżący) karę pieniężną w wysokości 2.000 zł z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Powyższe stwierdzono podczas kontroli pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] przeprowadzonej [...].04.2019 r. w T., na ul. [...] (przed dworcem kolejowym T.). Ww. pojazdem kierował Skarżący, który przewoził pasażera na trasie od ul. [...] do ul. [...] . W trakcie kontroli ustalono, że przejazd zamówiono za pomocą aplikacji Bolt Driver. Jednocześnie stwierdzono, że za przewóz została pobrana opłata w wysokości 5 zł. W trakcie kontroli stwierdzono również, że zatrzymany pojazd został dopuszczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. W trakcie kontroli kierowca nie posiadał ani orzeczenia lekarskiego, ani orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Od powyższej decyzji Skarżący wniósł odwołanie, wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania. Wydanej decyzji zarzucił naruszenie: art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, takich jak ustalenie, czy wykonywane czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, zwłaszcza w sytuacji, w której Skarżący takiej działalności nie prowadzi; art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechanie ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 4.2 załącznika nr 4 do wskazanej ustawy, polegające na wymierzeniu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd, w związku z czym Skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; art. 92a ust. 1 i 6 utd w zw. z lp. 4.3 załącznika nr 4 do wskazanej ustawy, polegające na wymierzeniu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd, w związku z czym Skarżący nie był zobowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 3 utd polegające na wymierzeniu kary w łącznej kwocie przekraczającej 12 000 zł, albowiem decyzją nr [...] wymierzono Skarżącemu dodatkowo karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. W uzasadnieniu strona wskazała, że nie wykonywała transportu drogowego, a przewóz wykonywany w dniu kontroli nie mieścił się w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej. Skoro więc transport drogowy nie był realizowany, to należy uznać, że kierowca nie podlegał obowiązkowi posiadania orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Nadto strona stwierdziła, że podczas jednej kontroli, wbrew przepisom ustawy, nałożono na nią karę pieniężną przekraczająca kwotę 12 000 zł. Organ odwoławczy, przystępując do rozpatrzenia sprawy, wskazał, że stosownie do art. 39j ust. 1 utd, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom lekarskim przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Zgodnie z art. 39j ust. 3 utd, zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 utd. Zgodnie z art. 39k ust. 1 utd, kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W myśl ust. 2 badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z art. 39m utd, wymagania, o których mowa w art. 39a-39l, stosuje się odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby osobiście wykonującej przewóz drogowy. W myśl art. 4 pkt 22 utd, przez obowiązki lub warunki przewozu drogowego rozumie się obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy. Według art. 92a ust. 2 utd, zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 2, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty 3.000 złotych (ust. 4). Zgodnie z art. 92a ust. 8 utd, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. W myśl lp. 4.2 załącznika nr 4 do utd, wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Stosownie do lp. 4.3 załącznika nr 4 do utd, wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł. Na podstawie analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego organ odwoławczy ustalił, że w trakcie kontroli kierowca nie okazał aktualnego orzeczenia o braku przeciwwskazań zdrowotnych i psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Uwzględniając powyższe, organ I instancji prawidłowo nałożył na Skarżącego karę pieniężną w łącznej wysokości 2 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 2, 4 i 8 utd i lp. 4.2 (kara pieniężna za naruszenie: 1.000 zł) oraz lp. 4.3 (kara pieniężna za naruszenie: 1.000 zł) załącznika nr 4 do tej ustawy. W ocenie organu odwoławczego w dniu kontroli wykonywany był przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Nie ulega również wątpliwości, że realizowany przewóz miał charakter odpłatny, a Skarżący wykonywał przewóz we własnym imieniu i na swoją rzecz. Mając na uwadze powyższe, Skarżący, będący wykonawcą przewozu oraz osobą wykonującą czynności związane z tym przewozem i jednocześnie kierowcą pojazdu, winien posiadać stosowne badania lekarskie i psychologiczne. Zgodnie bowiem z art. 39m utd wymagania w zakresie badań lekarskich i psychologicznych znajdują zastosowanie odpowiednio do przedsiębiorcy lub innej osoby wykonującej przewóz drogowy. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wyjaśnił, że górny limit kar pieniężnych w wysokości 12 000 zł określony w art. 92a ust. 3 utd dotyczy tylko i wyłącznie kar, o których mowa w ust. 1, czyli kar nakładanych na podstawie załącznika nr 3 do utd. Tymczasem w sprawie niniejszej karę nałożono na podstawie załącznika nr 4 do utd, dla których ustawa przewiduje górny limit 3 000 zł. Literalne brzmienie art. 92a ust. 3 utd w zw. z art. 92a ust. 1 utd i art. 92 a ust. 4 w zw. z art. 92a ust. 2 utd nie pozostawia żadnych wątpliwości, że kary z załącznika nr 3 i kary z załącznika nr 4 do utd nie podlegają sumowaniu. Skargę na powyższą decyzję złożył A. G., zarzucając jej: naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy wykonywane przez Skarżącego czynności stwierdzone protokołem kontroli nosiły cechy wykonywania działalności gospodarczej, braku zweryfikowania przez organ, czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy w chwili przeprowadzania kontroli; naruszenie art. 7 i 77 § 1 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności oraz niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności zaniechania ustalenia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy takich jak ustalenie, czy w ogóle doszło do wykonywania transportu drogowego; pominięcie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego w postaci wystawionej faktury VAT przez firmę [...] oraz wyjaśnień Skarżącego, z których to dowodów wynika, że nie powinien być adresatem decyzji, albowiem nie jest on podmiotem odpowiedzialnym za ewentualne naruszenie; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 utd w zw. z lp. 4.2. załącznika nr 4 do utd, polegające na wymierzeniu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd, w związku z czym nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj. art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 6 utd w zw. z lp. 4.3. załącznika nr 4 do ustawy polegające na wymierzeniu kary w wysokości 1.000 zł za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy w sytuacji, w której czynności podejmowane przez Skarżącego nie mieszczą się w definicji krajowego transportu drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 utd, w związku z czym Skarżący nie był obowiązany do legitymowania się ww. orzeczeniem; naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 92a ust. 10 utd polegające na wymierzeniu kary pieniężnej w oparciu o załącznik nr 4 utd, podczas gdy za ten sam czyn, będący przedmiotem kontroli, Skarżącemu wymierzono karę pieniężną w wysokości 12.000 zł zgodnie z decyzją z [...] .07.2019 r., nr [...]; naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na zaskarżone rozstrzygnięcie, tj. art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji; naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się do zarzutów sformułowanych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji organu I instancji w zakresie konieczności zweryfikowania, czy Skarżący posiadał status przedsiębiorcy czy też konieczności wyjaśnienia zasad działalności aplikacji o nazwie Bolt; art. 8 kpa poprzez procedowanie w sposób przeczący zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa. Mając na uwadze powyższe, Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie poprzedzającej jej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, jednakże w uzasadnieniu swego stanowiska powołał się na okoliczności nie mające żadnego związku z niniejszą sprawą, co wymaga zwrócenia uwagi Inspektorowi na niedopuszczalność takiego postępowania w przyszłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlegała uwzględnieniu. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 92a ust. 2 utd, zgodnie z którym zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2 000 złotych za każde naruszenie. W niniejszej sprawie stwierdzono naruszenie opisane pod lp. 4.2 załącznika nr 4 do ww. ustawy, mianowicie brak orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy (wysokość kary pieniężnej - 1000 zł) pod lp. 4.3 załącznika nr 4 do ww. ustawy, tj. wykonywanie transportu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W kontekście zarzutów skargi należy podkreślić, że okoliczności faktyczne, w których organy przypisały Skarżącemu naruszenie przepisów utd są bezsporne. Skarżący [...] maja 2019 r. samochodem osobowym m-ki [...], stanowiącym jego własność, wykonał usługę przewozu osób w T. Przejazd został zamówiony za pomocą aplikacji mobilnej Bolt. Za jej pośrednictwem pasażer został skojarzony ze Skarżącym jako kierowcą, który również korzystając z tej samej aplikacji telefonicznej uzyskał informację o potrzebie wykonania przewozu na określonej trasie. Pasażer zrealizował płatność za przejazd za pomocą tejże aplikacji telefonicznej; jego rachunek bankowy został obciążony odpowiednią opłatą za przejazd, skalkulowaną przez aplikację (program informatyczny). Bezsporne jest też, że Skarżący nie dysponował orzeczeniem lekarskim o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczeniem psychologicznym o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. W okolicznościach analizowanej sprawy istotne jest to, czy przepisy stanowiące podstawę merytorycznego rozstrzygnięcia organu i wynikające z nich sankcje za naruszenia tych przepisów, znajdują zastosowanie. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że stwierdzony przewóz pasażerów nie miał charakteru grzecznościowego, lecz okazjonalny. Wynikało to jednoznacznie z okoliczności związanych ze skojarzeniem osoby korzystającej z usługi przewozu i kierującego. Zasadnie zatem organy, powołując się na art. 4 pkt 11 utd zakwalifikowały przewóz jako okazjonalny i zarobkowy, zaś Skarżącego uznały za podmiot wykonujący czynności związane z transportem drogowym w rozumieniu art. 92a ust. 2 utd. Zgodnie z art. 3 ust. 2 utd, do przewozów drogowych wykonywanych przez podmioty niebędące przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowego przewozu drogowego. Mając na uwadze treść regulacji, należy uznać, że przepisy utd znajdują zastosowanie wobec podmiotów niebędących przedsiębiorcami, które dokonują przewozów drogowych w rozumieniu tej ustawy. Z kolejnych przepisów ustawy o transporcie drogowym wynika, że: krajowy transport drogowy oznacza podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów (...), na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym jazda pojazdu, miejsce rozpoczęcia lub zakończenia podróży i przejazdu oraz droga znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (art. 4 pkt 1); niezarobkowy przewóz drogowy - przewóz na potrzeby własne - oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki określone w lit. a-d tego przepisu (art. 4 pkt 4); przewóz drogowy oznacza transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z 15 marca 2006 r. nr 561/2006 (art. 4 pkt 6a); przewóz okazjonalny oznacza przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (art. 4 pkt 11). W okolicznościach niniejszej sprawy istniały zatem podstawy do uznania, że wykonywany przez Skarżącego przewóz miał charakter odpłatny. To, że płatności nie dokonano bezpośrednio na rzecz kierowcy, lecz poprzez obciążenie rachunku bankowego pasażera na skutek akceptacji warunków określonych w aplikacji Bolt, nie ma dla sprawy istotnego znaczenia. Sam przewóz nosił bowiem znamiona odpłatnego i został wykonany na zlecenie pasażera. Do realizacji usługi doszło na skutek skorzystania przez pasażera i Skarżącego (kierowcę) z aplikacji telefonicznej Bolt, służącej do organizowania usług przewozu. Dzięki niej doszło do skojarzenia kierującego z pasażerem. Przedsięwzięcie polegające na organizowaniu usług przewozu poprzez aplikację Bolt ma charakter zorganizowany i ciągły, a usługa była przez Skarżącego świadczona jako wykonawcę przewozu we własnym imieniu. Stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 20.12.2017 r., C-434/15; publ.: http://curia.europa.eu/juris). Bolt.eu, na rzecz której to platformy internetowej zrealizowana została opłata za przewóz, nie był przedsiębiorcą wykonującym przewóz, lecz podmiotem udostępniającym aplikację służącą skojarzeniu podmiotów, które świadczą tego rodzaju usługi z ich potencjalnymi klientami. Działanie Skarżącego mieściło się zatem w ramach pojęcia wykonywania krajowego transportu drogowego osób niezależnie od tego, ile razy Skarżący świadczył w ten sposób usługi przewozu. Usługa realizowana przy wykorzystaniu aplikacji Bolt, która polega na odpłatnym umożliwianiu skojarzenia kierującego i pasażera, powinna być zatem uznana za usługę wchodzącą w zakres usług w dziedzinie transportu. Powyższe rozważania uprawniają do stwierdzenia, że wykonywanie transportu drogowego będzie zachodziło także wówczas, gdy podmiot nie jest przedsiębiorcą i nie prowadzi trwale działalności gospodarczej, czyli działalności zarobkowej w sposób zorganizowany i ciągły na własny rachunek, nie figuruje w ewidencji działalności gospodarczej, lecz faktycznie świadczy odpłatną usługę przewozu osób (nawet jednorazowo), odpowiadającą definicji transportu drogowego zawartej w art. 4 pkt 1 utd. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy Skarżący formalnie posiadał status przedsiębiorcy i czy jego działalność została zgłoszona do właściwej ewidencji albo jaki jest zakres działalności. Identyczne stanowisko zajął WSA w Bydgoszczy w wyroku z 4.12.2020 r., II SA/Bd 778/20, oddalając skargę A. G. na decyzję GITD z [...] czerwca 2020 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. W związku z tą samą co w niniejszej sprawie kontrolą drogową w dniu [...] .04.2019 r. na Skarżącego nałożono karę w wysokości 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Osoba wykonująca przewóz ma obowiązek posiadania orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, co wynika wprost z regulacji art. 39a ust. 3 i 4, art. 39j ust. 1 i 3, art. 39k ust. 1 i 3 w zw. z art. 39m utd. W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że Skarżący wykonywał zarobkowy przewóz osób, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 utd bez wymaganego prawem orzeczenia lekarskiego i psychologicznego. Jego zachowanie, tj. realizowany przewóz drogowy, wyczerpywało zatem znamiona naruszeń określonych w art. 92a ust. 2 i 8 utd w zw. z lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4. Sąd uznał, że zarówno organ odwoławczy jak i organ I instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 92a ust. 10 utd, kształtujący zasady wymiaru kary podmiotowi, który narusza przepisy utd jednocześnie jako podmiot wykonujący przewóz drogowy (art. 92a ust. 1) i jako "osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" (art. 92a ust. 2 utd). Z treści art. 92a ust. 10 utd wynika, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Innymi słowy, jeżeli ten sam czyn wypełnia znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4, karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 utd, a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Pogląd, że poprzez ten sam czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, ocenione z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym, został wyrażony w wyroku WSA w Szczecinie z 12.03.2020 r., II SA/Sz 1107/19 i Sąd, rozpatrujący niniejszą sprawę, w pełni ten pogląd podziela. Słuszne jest również stanowisko, że czas i miejsce zdarzenia, z którymi ustawa o transporcie drogowym wiąże skutek w postaci nałożenia kary pieniężnej, muszą każdorazowo wynikać ze sporządzonego na podstawie art. 74 utd protokołu kontroli. Jak już wcześniej wskazano, tutejszy Sąd wyrokiem z dnia 4.12.2020 r., II SA/Bd 778/20, oddalił skargę A. G. na decyzję GITD z [...] czerwca 2020 r., nr [...], w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego. W sprawie tej na Skarżącego, którego uznano za osobę wykonującą przewóz drogowy na podstawie art. 92a ust. 1 utd, nałożono karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji - I.p. 1.1. załącznika nr 3. Z kolei w analizowanej sprawie został on uznany za osobę wykonującą inne czynności związane z przewozem drogowym. Podstawą faktyczną nałożenia kary w obu przypadkach było stwierdzenie faktu wykonania przewozu osoby w T. na ul. K. w dniu [...] .04.2019 r. W konsekwencji należało przyjąć, że za ten sam czyn, szczegółowo opisany w protokole kontroli z [...] .04.2019 r., tj. przewóz pasażera, nałożono na Skarżącego karę pieniężną zarówno na podstawie art. 92a ust. 1 utd za delikt określony w załączniku nr 3, jak i na podstawie art. 92a ust. 2 utd - za delikt określony w załączniku nr 4. Powyższe oznacza, że w istniejącej sytuacji organ powinien zastosować art. 92a ust. 10 utd, jednakże tego nie uczynił. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając, że organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia art. 92a ust. 10 utd, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej powoływana jako "ppsa") uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Jednocześnie, na podstawie art. 145 § 3 w zw. z art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r. poz. 256) umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Cytowane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 ppsa w zw. z § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) z uwzględnieniem uiszczonych przez Skarżącego wpisu w kwocie 100 zł oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.