II GZ 79/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2540/24 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skagi w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 25 kwietnia 2024 r., nr EA-b-569/270/24 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego postanawia: odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 7 października 2024 r., sygn. akt VI SA/Wa 2540/24 odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi T. S. (dalej: "skarżący") na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej: "organ") z dnia 25 kwietnia 2024 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. Pismem z 1 lipca 2024 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję organu w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że w związku z wypadkiem, który wydarzył się 9 czerwca 2024 r., w dniach 10-28 czerwca 2024 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. Skarżący podniósł, że zdolność do normalnego funkcjonowania odzyskał w dniu 29 czerwca 2024 r. Do wniosku skarżący dołączył trzy zaświadczenia lekarskie ZUS ZLA. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniosku, wskazując, że skarżący nie wykazał braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, a z załączonych do skargi zaświadczeń wynika, że w czasie niezdolności do pracy, skarżący miał możliwość załatwiania spraw życia codziennego lub w sytuacji jeśli nie czuł się na siłach do ich dokonywania osobiście, mógł ustanowić w tym celu pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Zdaniem sądu I instancji, z podnoszonej przez skarżącego argumentacji nie wynika, żeby nie mógł on dochować terminu do wniesienia skargi poprzez osobiste działanie czy umocowanego w tym pełnomocnika, a z pewnością nie wskazuje, iż uchybienie terminowi miało miejsce bez winy skarżącego. W podstawie prawnej orzeczenia wskazano art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), Skarżący na powyższe postanowienie wniósł zażalenie zarzucając mu naruszenie art. 86 oraz 87 p.p.s.a. poprzez przyjęcie, iż nie uprawdopodobnił braku winy w niedochowaniu terminu. Mając na uwadze powyższe, skarżący w wniósł o zmianą postanowienie w ten sposób aby przywrócić termin. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie jest środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie (pkt 1-10). Na podstawie art. 194 § 2 zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia, przy czym zgodnie z treścią art. 83 § 3 p.p.s.a. równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest oddanie go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z 2012 r. - Prawo pocztowe. W niniejszej sprawie postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie z 7 października 2024 r. dotyczące odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi, zostało wysłane skarżącemu za pośrednictwem operatora pocztowego. Próba doręczenia przesyłki okazała się bezskuteczna. W związku z powyższym, zgodnie z art. 73 § 2 p.p.s.a., 22 października 2024 r. w oddawczej skrzynce pocztowej umieszczono zawiadomienie o możliwości jej odbioru w placówce pocztowej. Skarżący powinien odebrać przesyłkę zgodnie z art. 73 § 1 p.p.s.a. w ciągu 14 dni od dnia pierwszego awiza, tj. do 5 listopada 2024 r. Skarżący odebrał jednak przesyłkę w dniu 6 listopada 2024 r. Na podstawie art. 73 § 4 p.p.s.a., doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, czyli z upływem czternastu dni od daty złożenia pisma w placówce pocztowej albo urzędzie gminy pod warunkiem jednoczesnego zawiadomienia o tym fakcie adresata w sposób określony w § 2. Termin odbioru pisma, określony w zawiadomieniu, nie może być przez doręczyciela przedłużony ani skrócony. (H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 73.). W konsekwencji, zgodnie z przyjętą fikcją prawną, 5 listopada 2024 r. nastąpiło doręczenie postanowienia adresatowi i zaczął biec siedmiodniowy termin na wniesienie zażalenia na postanowienie. Odebranie pisma przez skarżącego po upływie terminu, z którym wiąże się fikcja prawna doręczenia, nie zmienia skutków procesowych zaistniałej fikcji. Fikcja doręczenia będzie ma bowiem zastosowania również w sytuacji, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach od dnia pozostawienia pierwszego awiza. Innymi słowy, odebranie przez stronę pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie niweczy skutków doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. Dlatego też, fakt odebrania pisma z urzędu pocztowego przez skarżącego po upływie terminu wskazanego w art. 73 § 1 p.p.s.a., potwierdzony stosownym stemplem pocztowym, nie ma wpływu na skutek określony w art. 73 § 4 p.p.s.a. (zob. postanowienie NSA z 15 lutego 2016 r., sygn. akt II FSK 1761/15). Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że termin na wniesienie zażalenia od postanowienie WSA powinien być liczony od 5 listopada 2024 r. i upłynął 12 listopada 2024 r. W konsekwencji, skarżący wnosząc zażalenie w dniu 13 listopada 2024 r., wniósł środek zaskarżenia po upływie ustawowego terminu, co oznacza, że zażalenie podlega odrzuceniu przez Naczelny Sąd Administracyjny. Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.