II GSK 1737/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek Sędzia NSA Marcin Kamiński Sędzia NSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 stycznia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 681/20 w sprawie ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 lipca 2020 r. nr BP.500.280.2019.1200.WA7.4266 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od R. H. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 3600 (trzy tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2021r., sygn. VIII SA/Wa 681/21 oddalił skargę R. H. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: Firma Handlowo-Usługowa "S." R. H. w M. (dalej: Przedsiębiorca, Skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 17 lipca 2020 r., którą uchylono decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: MWITD) z 25 listopada 2019 r. nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 15.000zł za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Sąd I instancji orzekał w oparciu o następujące ustalenia: Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, po przeprowadzeniu od 21 listopada 2018 r. do 1 marca 2019 r. kontroli Przedsiębiorcy, która obejmowała jego działalność od 21 listopada 2017r. do 21 listopada 2018r., wydał 25 listopada 2019 r. decyzję na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 58 z późn. zm., dalej: u.t.d.) i nałożył na Przedsiębiorcę karę pieniężną w łącznej wysokości 15.000 zł za naruszenia polegające na: - skróceniu dziennego czasu odpoczynku (kara pieniężna w wysokości 100 zł – lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.; kara pieniężna w wysokości 300 zł – lp. 5.3.1 i lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do u.t.d.; kara pieniężna w wysokości 100 zł – lp. 5.3.1 załącznika nr 3 do u.t.d.); - przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu (kara pieniężna w wysokości 100 zł – lp. 5.1.1 załącznika nr 3 do u.t.d.); - zaniechaniu obowiązku wczytania danych z karty kierowcy (kara pieniężna w wysokości 500 zł – lp. 6.3.11 załącznika nr 3 do u.t.d.); - niezgłoszeniu na piśmie lub w postaci dokumentu elektronicznego organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 7a i art. 8 w wymaganym terminie (kara pieniężna w wysokości 800 zł – lp. 1.4 załącznika nr 3 do u.t.d.); - nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi (kara pieniężna w wysokości 5.000 zł – lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d.); - nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu (kara pieniężna w wysokości 44.500 zł – lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.). Suma kar pieniężnych za stwierdzone podczas kontroli naruszenia wynosiła 51.400 zł, ale na mocy art. 92a ust. 5 pkt 1 u.t.d. karę ograniczono do wysokości 15.000 zł, gdyż Przedsiębiorca w okresie 6 miesięcy przed wszczęciem kontroli zatrudniał 3 kierowców, a w okresie objętym kontrolą - 4 pracowników. Po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorcy od ww. decyzji, dotyczącego dwóch naruszeń: lp. 6.2.1 oraz lp. 6.3.7, GITD zaskarżoną decyzją, działając na podstawie m. in. art. 5 ust. 2 ustawy z 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1481) oraz art. 92a, art. 92b, art. 92c u.t.d. w związku z lp. 1.5, lp. 5.2, lp. 5.3., lp. 5.5, lp. 6.2.1, lp. 6.3.16 i lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do u.t.d. – uchylił decyzję MWITD i nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 44.500 zł, ograniczoną do 15.000 zł. Ustalił, że pojazd o nr rej. [...] w dniach: 16 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 11 maja 2018 r. i 14 maja 2018 r. oraz pojazd o nr rej. [...] w dniach: 20 kwietnia 2018 r., 21 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 30 kwietnia 2018 r., 1 maja 2018 r., 4 maja 2018 r., 5 maja 2018 r., 8 maja 2018 r., 21 maja 2018r., 22 maja 2018 r. i 23 maja 2018 r. poruszały się bez włożonej karty kierowcy. Za naruszenie to na Skarżącego nałożono karę pieniężną w wysokości 5.000 zł, stosownie do lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Zdaniem GITD podczas ww. kontroli nie udostępniono danych cyfrowych z kart kierowcy- Skarżącego za okres od 1 kwietnia 2018 r. do 30 czerwca 2018 r. W tym okresie (89 dni) kierowca wykonywał przewozy drogowe, co ustalono w oparciu o dane z tachografu cyfrowego zainstalowanego w pojazdach. Za to naruszenie nałożono na Skarżącego karę 500 zł za każdy dzień naruszenia, stosownie do lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., czyli łącznie 44.500 zł. Odnosząc się do zarzutów odwołania GITD przyjął, że organ I instancji zgromadził w aktach sprawy dowody, które były niezbędne i wystarczające do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy: protokół kontroli w przedsiębiorstwie, pisma i oświadczenia strony, dane cyfrowe okazane podczas kontroli, zaświadczenia o działalności. Za celowe GITD uznał zastosowanie zmienionych przepisów sankcjonujących z załącznika nr 3 do u.t.d., które weszły w życie 3 września 2018 r. Jedynie w przypadku dwóch naruszeń sankcjonowanych przez lp. 5.3 załącznika nr 3 do u.t.d. zastosował przepis wcześniejszy jako względniejszy dla Skarżącego. Powyższa zmiana nie wpłynęła jednak na wysokość nałożonej kary pieniężnej. Odnosząc się do naruszenia z lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d., według GITD wbrew twierdzeniom Przedsiębiorcy, kara nie została nałożona za brak danych jedynie z dnia 21 maja 2018 r. Braki danych wykazano również co do innych dni, ich zasadności skarżący nie podważał. Uwzględnienie wyjaśnień Strony nie wpłynęłoby więc na wymiar nałożonej kary, albowiem jej wysokość nie jest uzależniona ani od stwierdzonych ilości dni, ani od ilości przypadków, w których doszło do naruszenia. Rozpatrując zarzuty dotyczące naruszenia sankcjonowanego przez lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. GITD wskazał, że karane jest nieudostępnienie danych w trakcie trwania kontroli. Późniejsze ich uzupełnienie po zakończeniu kontroli nie ma znaczenia, bo nie zmienia faktu, że do naruszenia doszło. Protokół wskazywał, że kontrola zakończyła się 1 marca 2019 r. Skarżący uzupełnił dane wyjaśnieniami z 23 marca 2019 r., a zatem już po zakończeniu kontroli i po sporządzeniu protokołu stanowiącego dokument urzędowy potwierdzający ustalenia z przeprowadzonej kontroli. W tym stanie sprawy zgłaszane w odwołaniu argumenty co do prawdopodobnych przyczyn utraty danych zapisanych na nośniku cyfrowym przekazanym organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne, nie mogły zostać uwzględnione. Podnoszony przez skarżącego upływ czasu nie wpływał bowiem na możliwość utraty danych cyfrowych zapisanych na płycie CD. GITD nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92b i art. 91c u.t.d. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę Przedsiębiorcy, oddalił ją na mocy art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ; dalej: p.p.s.a.). Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie jest dotknięta uchybieniami, które uzasadniałyby jej uchylenie. Z materiału dowodowego wynikało, że Skarżący został poddany kontroli, dotyczącej przestrzegania przepisów u.t.d., zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie uprawnień do wykonywania przewozów drogowych określonych w u.t.d. oraz przepisach wykonawczych do tej ustawy, a także zgodności wykonywania działalności gospodarczej w zakresie regulacji czasu pracy kierowców. Jej ustalenia zostały ujawnione w protokole kontroli z 1 marca 2019 r. W toku kontroli przypisano Skarżącemu łącznie siedem naruszeń, ale sporne pozostawało przypisanie naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. i nałożenie kary łącznej w wysokości 44.500 zł za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy –Skarżącego oraz z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. skutkujące nałożeniem kary 5.000 zł za brak posługiwania się kartą kierowcy w pojeździe nr rej. [...] w dniach: 16 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 11 maja 2018 r. oraz 14 maja 2018 r. i w pojeździe nr rej. [...] w dniach: 20 kwietnia 2018 r., 21 kwietnia 2018 r., 23 kwietnia 2018 r., 30 kwietnia 2018 r., 1 maja 2018 r., 4 maja 2018 r., 5 maja 2018 r., 8 maja 2018 r., 21 maja 2018 r., 22 maja 2018 r oraz 23 maja 2018 r. Zdaniem Skarżącego prawidłowy odczyt i analiza tychże informacji prowadził do wniosku, że w niektórych ww. dniach wykonywano przejazdy niezwiązane z przewozem, polegające na przeparkowaniu pojazdów na terenie tej samej nieruchomości lub związane z konserwacją i serwisem pojazdów, na odległość poniżej 1 km z prędkością poniżej 10 km/h. Sąd nie dopatrzył się uchybień w ustaleniach organu co do naruszenia lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Na stronie postępowania ciążył obowiązek udowodnienia okoliczności, na podstawie których wywodziła korzystne dla siebie skutki prawne. Powyższemu obowiązkowi strona nie sprostała. Odnosząc się zaś do przypisanego stronie naruszenia opisanego w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. podkreślił, że fakt okazania dokumentacji zawierającej zapisy aktywności kierowców po zakończeniu kontroli nie ma żadnego wpływu na ocenę spełnienia wynikających z tego przepisu przesłanek. Zdaniem WSA nie doszło do naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. Przepisy art. 92a i art. 93 u.t.d. zostały prawidłowo zastosowane, a kary obliczone właściwie. Wobec tego nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek dowodowy Skarżącego, o dopuszczenie dowodu z załączonych do skargi wydruków z programu 4Trans na okoliczność wadliwego odczytu danych przez organ i tym samym braku naruszenia przez skarżącego obowiązku, określonego w lp.6.2.1. załącznika nr 3 do u.t.d. Dokumenty te, zdaniem WSA, nie podważały dotychczasowych ustaleń organów, jako mało czytelne, a nadto złożenie ich na tym etapie postępowania było spóźnione. W ocenie WSA niezasadne były także zarzuty naruszenia przepisów procesowych. W ocenie Sądu organy poprawnie zebrały materiał dowodowy. Zarzuty naruszenia przez organy art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. w istocie nie zostały uzasadnione w skardze i nie wykazano, by ich ewentualne naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. GITD wyczerpująco wskazał, jakie fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy uznał za udowodnione, na jakich dowodach się oparł, wyjaśnił też podstawę prawną decyzji. Nie naruszył więc art. 107 § 3 k.p.a. Skarga zaś, poza polemiką z prawidłowymi ustaleniami dokonanymi przez organ odwoławczy, nie zawierała żadnych przekonujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Przedsiębiorca, nie zgadzając się z powyższym wyrokiem, wystąpił ze skargą kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA). Zaskarżył orzeczenie w całości. Skargę kasacyjną oparł na podstawach wynikających z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), a mianowicie na zarzutach: I. naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256; dalej: k.p.a.) poprzez błędne uznanie, że organy poprawnie zebrały materiał dowodowy i tym samym, że zaskarżona decyzja GITD została wydana po wyczerpującym zbadaniu przez organy administracji istotnych okoliczności faktycznych sprawy, po przeprowadzeniu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, w sytuacji, gdy: - brak danych z karty kierowcy R. H. w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2018r. wynika z winy osób dokonujących kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa, które to osoby pobierały i zapisywały pliki danych z karty kierowcy i nie dokonały zapisu danych z kart kierowcy R. H. mimo, iż skarżący zapewnił dostęp do wszelkich danych elektronicznych przedsiębiorstwa i nie odmawiał ich okazania podczas kontroli, - skarżący niezwłocznie po powzięciu informacji o braku w/w danych wskutek otrzymania w dniu 12 marca 2019r. protokołu kontroli z dnia 1 marca 2019r. przesyłał pismami z 22 marca 2019r., tj. przed zakończeniem postępowania dowodowego (zawiadomienie organu z dnia 30 kwietnia 2019r.) oraz 12 grudnia 2019r. zapisane na płycie CD dane cyfrowe z karty kierowcy R. H., - jak wynika z wyjaśnień skarżącego ruch pojazdów nr rej. [...] bez posługiwania się kartą kierowcy w dniach 20, 21, 23, 30 kwietnia i 1, 4, 5, 7, 8, 21, 22, 23 maja 2018r. i w pojeździe nr rej. [...] w dniach 16, 23 kwietnia 2018r., 11, 14 maja 2018r. wynikał bądź z przepakowywania pojazdów bądź sprawdzania ich stanu technicznego po naprawie, konserwacji czy też po zakończonym serwisie co potwierdzają krótkie odległości, niewielka średnia prędkość oraz podobne bądź tożsame pory przejazdu, i w konsekwencji błędną ocenę, że skarżący dopuścił się naruszenia opisanych w lp. 6.2.1 i 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d.; 2. art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez oddalenie wniosku dowodowego z dokumentów dołączonych do skargi wydruków z programu 4Trans jako mało czytelnych i spóźnionych mimo spełnienia przesłanek uprawniających do przeprowadzenia dowodów uzupełniających, w szczególności, gdy zawnioskowane dokumenty pochodzą z programu umożliwiającego kontrolę i rozliczanie czasu pracy kierowców oraz weryfikację potencjalnych manipulacji tachografów cyfrowych i świadczą o wadliwym odczycie danych przez organ; II naruszenie prawa materialnego, tj.: 1. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 z późn. zm; dalej: u.t.d.) w zw. z załącznikiem nr 3 Ip. 6.3.16 do ww. ustawy poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że nałożona na skarżącego kara łączna w wysokości 44.500 zł za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy R. H. jest zasadna, w sytuacji, gdy to osoby dokonujące kontroli pobierały zapisy danych z karty kierowcy podczas udostępnionych przez skarżącego w trakcie kontroli w siedzibie przedsiębiorstwa wszelkich dokumentów i danych elektronicznych, a brak danych z karty kierowcy R. H. w okresie od 1 kwietnia do 30 czerwca 2018r. wynika nie z braku udostępnienia danych przez skarżącego lecz z winy osób dokonujących zapisu danych w imieniu organu, albowiem skarżący zapewnił dostęp do wszelkich danych elektronicznych przedsiębiorstwa i nie odmawiał ich okazania, abstrahując nawet od faktu, iż został wezwany do przygotowania dokumentacji wyłącznie 3 innych kierowców aniżeli R. H., tym bardziej, iż przekazał przecież dane z tachografu cyfrowego na podstawie których organ ustalił przecież, iż kierował on pojazdami objętymi kontrolą, nadto w sytuacji, gdy skarżący niezwłocznie po powzięciu wiedzy o braku w/w danych wskutek otrzymania w dniu 12 marca 2019r. protokołu kontroli z dnia 1 marca 2019r. (tj. jeszcze przed zakończeniem postępowania dowodowego) przesłał pismem z dnia 22 marca 2019r. zapisane na płycie CD dane, a kolejno po otrzymaniu decyzji o nałożeniu kary pieniężnej i powzięciu wiedzy o tym, że ,,płyta CD nie zawiera żadnych danych, jest niezapisana" po raz kolejny zapisał dane cyfrowe z karty kierowcy R. H. na płycie CD i dołączył do odwołania od decyzji wydanej przez organ I instancji; 2. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 lp. 6.3.16 do ww. ustawy poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że nałożona na skarżącego kara łączna w wysokości 44.500 zł za nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie danych cyfrowych z karty kierowcy R. H. jest zasadna, w sytuacji, gdy nałożenie kary pieniężnej jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy łącznie nie zostaną udostępnione podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki oraz pobrane i przechowywane dane z karty kierowcy i tachografu cyfrowego a organ nakłada karę wyłącznie za nieudostępnienie danych cyfrowych z karty kierowcy, w sytuacji, gdy udostępnione zostały dane z tachografów cyfrowych; 3. art. 92a ust. 1 i 6 w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 Ip. 6.2.1 do w/w ustawy poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że nałożona na skarżącego kara w wysokości 5.000 zł za brak posługiwania się kartą kierowcy w pojeździe nr rej. [...] w dniach 16, 23 kwietnia 2018r., 11, 14 maja 2018r. i w pojeździe nr rej. [...] w dniach 20, 21, 23, 30 kwietnia 2018r., 1, 4, 7, 8, 21, 23, 23 maja 2018r. jest zasadna, w sytuacji, gdy przejazdy pojazdów w w/w terminach nie miały miejsca natomiast przyjęte naruszenie jest skutkiem wadliwego odczytu przez organ danych z tachografów cyfrowych pojazdów, udostępnionych przez skarżącego podczas kontroli, albowiem prawidłowy odczyt i analiza powyższych informacji jednoznacznie wskazuje, iż w okresie objętym kontrolą następowały przejazdy niezwiązane z przewozem polegające na przeparkowaniu pojazdów na terenie tej samej nieruchomości lub związane z konserwacją i serwisem pojazdów, obejmujące przemieszczanie się pojazdów o odległość nieznaczną poniżej 1 km z prędkością poniżej 10 km/h. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnosił o: przeprowadzenie rozprawy, na podstawie art. 191 p.p.s.a. kontrolę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w przedmiocie oddalenia wniosku dowodowego z dokumentów uzupełniających załączonych do skargi, które to dokumenty wbrew ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego były niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie i w konsekwencji oddalenia skargi, poprzez uchylenie i przeprowadzenie dowodów, zawnioskowanych w skardze na decyzję organu administracji; na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie dowodu z dokumentów - wydruków z programu 4Trans na okoliczność, że w dacie kontroli doszło do wadliwego odczytu danych przez organ i tym samym braku naruszenia przez skarżącego obowiązku określonego w lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. i wskazując na powyższe naruszenia w oparciu o art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji GITD uchylającej zaskarżoną decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, ewentualnie w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Strona przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosił o oddalenie skargi kasacyjnej w całości i o rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Obecny na rozprawie przed NSA w dniu 28 lutego 2025 r. pełnomocnik GITD podtrzymał stanowisko i wnioski zawarte w odpowiedzi na skargę kasacyjną, jednocześnie wnosząc o zasądzenie od Skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zarzuty skargi kasacyjnej nie są uzasadnione i dlatego skarga nie mogła zostać uwzględniona. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1); naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). W przypadku oparcia skargi kasacyjnej na naruszeniu prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) wnoszący skargę kasacyjną musi mieć na uwadze, że dla ewentualnego uwzględnienia skargi kasacyjnej niezbędne jest wykazanie wpływu naruszenia na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, gdyż stosownie do treści art. 184 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Z powołanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Wychodząc z tego założenia, wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, której przesłanki wyszczególniono w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez WSA wykładni i zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Rozpoznając skargę kasacyjną w tak zakreślonych granicach, zdaniem NSA skarga kasacyjna nie ma uzasadnionych podstaw. W ocenie składu orzekającego, istota sporu prawnego rozpatrywanej sprawy, a także sposób sformułowania zarzutów oraz ich wzajemne powiązanie powodują konieczność łącznego ich rozpatrzenia. Przed oceną zgłoszonych zarzutów, należy zaznaczyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela wykładnię przepisów prawa i oceny zastosowane w zaskarżonym wyroku i dlatego nie było potrzeby powtarzania w całości trafnej argumentacji Sądu I instancji. Za wystarczające uznał przytoczenie jedynie jej głównych tez, tym bardziej, że zarzuty skargi kasacyjnej stanowią w zasadzie powtórzenie zarzutów skargi. W zakresie naruszeń przepisów prawa materialnego, skarga kasacyjna kwestionuje zastosowanie art. 92a ust. 1 i 6 u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 6.3.16 i lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Natomiast zarzuty naruszenia prawa procesowego wskazują jako naruszone art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 80 k.p.a. i art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybienie art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a. miało polegać na: nieprzeprowadzeniu wszystkich niezbędnych do wyjaśnienia sprawy dowodów, a co do zgromadzonego materiału dowodowego - nierozpatrzeniu jego w sposób wyczerpujący oraz nieocenieniu na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy zostały udowodnione. Organy administracji miały nie podjąć odpowiednich działań, dążących do wnikliwego i jednoznacznego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, co doprowadziło je do błędnej oceny, że Skarżący dopuścił się opisanych w lp. 6.2.1 i lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. naruszeń, a co z kolei zaakceptował Sąd I instancji oddalając skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd ten także oddalił wnioski dowodowe z dokumentów dołączonych do skargi - wydruków z programu 4Trans, jako małoczytelnych i spóźnionych, mimo że dokumenty umożliwiały weryfikację działań tachografów cyfrowych i świadczyły o wadliwym odczycie przez organ danych z tachografów, co doprowadziło WSA do naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. Wniosek o przeprowadzenie dowodów z ww. wydruków Skarżący ponowił w skardze kasacyjnej. Sposób sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej i jej uzasadnienie prowadzi do wniosku, że Skarżący w dalszym ciągu kwestionuje przypisanie jemu przez organy poszczególnych naruszeń, powtarzając już zgłaszane i rozstrzygane w decyzji i wyroku WSA wątpliwości oraz zastrzeżenia na gruncie stanu faktycznego, który sam uznaje za prawidłowy, a nie tego - przyjętego w sprawie, nie aprobując przy tym granic niezbędnych ustaleń faktycznych wyznaczonych zastosowanymi przepisami prawa materialnego, tj. lp. 6.2.1 (sankcjonującego niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi) i lp. 6.3.16 (sankcjonującego nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy) załącznika nr 3 do u.t.d. W pierwszej kolejności zauważyć trzeba, że stosownie do podnoszonych jako uchybione przez organ: - art. 7 k.p.a. statuuje zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z zasady tej wynika obowiązek wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą (mających istotne znaczenie dla niej), aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa; - dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Tylko fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu ( art. 77 § 4 k.p.a.); - podobnie art. 78 k.p.a. w § 1 stanowi, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, przy czym organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania z § 1, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy (§ 2); - zgodnie zaś z art. 80 k.p.a. ocena, czy dana okoliczność została udowodniona, dokonywana ma być na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Istotną przesłanką prawidłowości swobodnej oceny dowodów jest to, aby organ administracji publicznej ocenił nie tylko każdy dowód z osobna, ale wszystkie dowody łącznie. Co do podważanej przez Skarżącego przyjętej przez organy i WSA opinii, że zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do dokonania ustaleń, a jego ocena była wyczerpująca i logiczna, Sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia stanowiska organów i WSA. Stwierdzone naruszenia ustalono wskutek przeprowadzenia kontroli przedsiębiorstwa transportowego, należącego do skarżącego, dotyczącej okresu od 21 listopada 2017 r. do 21 listopada 2018 r. Kontrola została zakończona 1 marca 2019 r., gdyż z tej daty jest protokół kontroli, który Skarżący odebrał 12 marca 2019 r. Kontrolujący zawiadomili Skarżącego o zamiarze przeprowadzenia kontroli pismem z 30 października 2018 r., w którym określono dokumenty, które Przedsiębiorca powinien przygotować na dzień rozpoczęcia kontroli, w tym m.in. dane cyfrowe zawarte na kartach kierowców; dane cyfrowe z tachografów cyfrowych z kontrolowanego okresu, dokumenty świadczące o nieprowadzeniu pojazdów wszystkich kierowców. Skoro więc Skarżący wykonywał czynności jako kierowca, powinien był przedstawić dowody dotyczące jego aktywności. Nieusprawiedliwione było opieranie się przez Skarżącego na piśmie organu I instancji z 21 listopada 2018r. wzywającym o wykresówki konkretnych kierowców, skoro to Skarżący w oświadczeniu z wcześniejszej daty wskazał kierowców objętych kontrolą i wśród nich nie wymienił siebie. Okoliczność, że Przedsiębiorca wykonywał czynności kierowcy w okresie 1 kwietnia – 30 czerwca 2018 r. ustalili kontrolujący podczas zgrywania danych z tachografów. Przedsiębiorca nie przedłożył danych ze swojej karty kierowcy, mimo opisanego wezwania kontrolujących. Pismo z wyjaśnieniami i jak się okazało pustą płytą CD skarżący przedstawił 22 marca 2019 r, a kolejną płytę dołączył do odwołania od decyzji pierwszoinstancyjnej. Zawiadomienie o kontroli jednoznacznie określało dokumenty, które mają być przygotowane przez Skarżącego. Natomiast w lp. 6.3.16 zał. nr 3 do u.t.d. sankcjonuje się nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Ponadto w art. 10 ust. 5 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1; dalej: rozporządzenie nr 561/2006) ustanowiono dla przedsiębiorcy transportowego obowiązek zapewnienia, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Abstrahując już nawet od tego, że na gruncie przywołanej regulacji prawnej jest mowa o dostępności na żądanie uprawnionych służb kontrolnych, wymienionych w niej danych "bezpośrednio albo na odległość, na terenie przedsiębiorstwa", co prowadzi do wniosku, że w ten też właśnie sposób prawodawca unijny odniósł się także do formy przechowywania wymienionych danych. Trzeba podkreślić, że z konwencji językowej, którą operuje prawodawca unijny – "przedsiębiorstwa transportowe zapewniają" – w tym również celu jej ustanowienia (np. pkt 4, pkt 14, pkt 17, pkt 22, pkt 26 – 27, pkt 36 Preambuły; art. 1) oraz jej funkcji – o której trzeba wnioskować na podstawie argumentu natury systemowej, albowiem art. 10 ust. 5 rozporządzenia nr 561/2006 został usytuowany w jego Rozdziale III "Odpowiedzialność przedsiębiorstw transportowych" – wynika, że omawiany obowiązek ma charakter bezwzględny. Co więcej, z art. 10 ust 5 lit. a) wymienionego rozporządzenia wynika, że w relacji do wysokich wymagań stawianych prowadzeniu (reglamentowanej) działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, a co za tym idzie stosowanej miary oceny staranności jej wykonywania, istota zawartej w nim regulacji wyraża się w obowiązku skutecznego zapewnienia przechowania danych, o których w nim mowa. Zwłaszcza, że ich przechowywanie nie jest celem samym w sobie, lecz służy możliwości przeprowadzenia kontroli działalności przedsiębiorstwa transportowego, a to poprzez obowiązek ich udostępnienia na żądanie uprawnionych służb kontrolnych. Stąd też nie chodzi o jakikolwiek sposób zapewniający przechowywanie danych, o których mowa w art. 10 ust. 5 lit. a) ww. rozporządzenia, lecz o taki sposób, który zapewni bezpieczne, a co za tym idzie skuteczne ich przechowywanie do celów, którym dane te służą (por. wyroki NSA z 17 sierpnia 2023r., sygn. akt II GSK 598/20; 9 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 939/20). Skład orzekający w pełni akceptuje przyjęte w tych orzeczeniach stanowisko. W świetle opisanego podejścia, próby przedstawienia danych z karty kierowcy dotyczących Skarżącego za okres objęty kontrolą już po zakończeniu kontroli były spóźnione i nie mogły mieć wpływu na stwierdzenie wystąpienia naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d., czy zwolnienie się przez Skarżącego z odpowiedzialności za wspomniane naruszenie. Dlatego zasadne było stanowisko WSA o braku podstaw do dopuszczenia dowodów z programu 4Trans, bo nie zachodziły przesłanki z art. 106 § 3 p.p.s.a., co Skarżący próbuje podważyć w skardze kasacyjnej, stawiając zarzut naruszenia art. 106 § 3 p.p.s.a. (pkt I. ppkt 2 petitum skargi kasacyjnej), jak i ponawiając wniosek dowodowy, który z omówionych przyczyn jest niezasadny, nie wspominając, że chodzi o etap, w którym zasadniczo nie przeprowadza się dowodów, mając na uwadze granice rozpoznania sprawy przez NSA (art. 183 § 1 w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 w zw. z art. 174 p.p.s.a.). Skarżący nie podważył prawidłowości ustaleń faktycznych (zarzut z pkt I. ppkt 1 tiret pierwsze i drugie petitum skargi kasacyjnej), co, przy przyjętej wykładni obowiązków przedsiębiorcy określonych w art. 10 ust. 5 lit. a) ppkt ii rozporządzenia nr 561/2006, że przedsiębiorstwo transportowe używające pojazdów objętych zakresem rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z wymogiem art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1, dalej: rozporządzenie nr 165/2014) zapewnia, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa. Obowiązki analogiczne nakłada na przedsiębiorcę art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014: "Przedsiębiorstwa transportowe przechowują wykresówki i wydruki, w każdym przypadku sporządzenia wydruków zgodnie z art. 35, w porządku chronologicznym oraz w czytelnej formie, przez co najmniej rok po ich użyciu oraz wydają ich kopie zainteresowanym kierowcom na ich wniosek. Przedsiębiorstwa transportowe wydają także zainteresowanym kierowcom na ich wniosek kopie danych pobranych z kart kierowcy oraz ich wydruki na papierze. Wykresówki, wydruki oraz wczytane dane okazuje się lub doręcza na żądanie każdego upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych." Niewywiązanie się z opisanych powinności skutkuje naruszeniem określonym w lp. 6.3.16 zał. 3 do u.t.d. i nałożeniem kary pieniężnej według zasad w tym przepisie określonych. Dlatego należało podzielić stanowisko organów i WSA o spowodowaniu ww. naruszenia. Nieusprawiedliwione w tej sytuacji było tłumaczenie Skarżącego, że wystarczające dla zwolnienia się z odpowiedzialności było przedstawienie danych z tachografów, skoro w lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do u.t.d. jest mowa o nieudostępnieniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego. Do tego w art. 2 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 165/2014 tachograf zdefiniowano jako urządzenie przeznaczone do instalowania w pojazdach w celu automatycznego lub półautomatycznego wyświetlania, rejestrowania, drukowania, przechowywania i wysyłania szczegółowych danych dotyczących ruchu, w tym prędkości takich pojazdów, zgodnie z art. 4 ust. 3 i o pewnych okresach aktywności osób kierujących tymi pojazdami (czyli mające na celu gromadzenie danych dotyczących ruchu do pojazdu), a pod lit. f) zdefiniowano kartę kierowcy jako kartę do tachografu, która identyfikuje kierowcę i umożliwia gromadzenie danych dotyczących czynności kierowcy, wydaną konkretnemu kierowcy przez organ państwa członkowskiego (czyli mającą na celu gromadzenie danych dotyczących kierowcy). Porównanie danych z tachografu i karty kierowcy umożliwia pełne odtworzenie przebiegu przejazdu. W konsekwencji nietrafne okazały się również zarzuty podniesione w pkt II.ppkt 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej co do ustaleń i oceny naruszenia z lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do u.t.d., skarżący nie podważał, że nie posługiwał się kartą kierowcy w pojeździe nr rej. [...] w dniach 16, 23 kwietnia 2018r., 11, 14 maja 2018r. i w pojeździe nr rej. [...] w dniach 20, 21, 23, 30 kwietnia 2018r., 1, 4, 7, 8, 21, 23, 23 maja 2018r., które to dane dotyczące jego aktywności potwierdzały dane z tachografów, ale nie zgadzał się z oceną organów i WSA, twierdząc, że były to przejazdy niezwiązane z przewozem polegające na przeparkowaniu pojazdów na terenie tej samej nieruchomości lub związane z konserwacją i serwisem pojazdów, obejmujące przemieszczanie się pojazdów o odległość nieznaczną poniżej 1 km z prędkością poniżej 10 km/h, a tym samym nie podlegające rejestrowaniu na karcie kierowcy. Należy wyjaśnić, że w myśl art. 34 ust. 1 rozporządzenia nr 165/2014 kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. Kierowca ma obowiązek na mocy ust. 5 tego samego artykułu art. 34 zapewniać zgodność czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu (lit. a); obsługiwać przełączniki umożliwiające osobną i wyraźną rejestrację wyszczególnionych okresów (lit. b). Zatem, jak słusznie zauważył WSA, Skarżący wykonując w opisanych wyżej dniach przejazdy pojazdami bez włożonej do tachografu cyfrowego karty kierowcy z powodu konieczności napraw pojazdów lub ich przeparkowania, powinien był wykazać, że wystąpiły te okoliczności. Skarżący zaś nie przedstawiał w toku postępowania dowodów, ani nie zgłaszał wniosków dowodowych, z których miałyby wynikać korzystne dla niego okoliczności, świadczące o braku popełnienia deliktu administracyjnego. Skarżący argumentował, że powyższe zdarzenie wystąpiło na skutek awarii pojazdu oraz jego przejazdów testowych, natomiast na tę okoliczność nie przedstawił chociażby faktur za naprawę lub zakup czynności. Nie zawnioskowano także o przesłuchanie w charakterze świadków kierowców, którzy dokonywali tych przejazdów. Jak też zauważył WSA, zakwestionowane przejazdy nie były jednorazowe, a powtarzalne i odbywały się także z godzinach nocnych. Sąd I instancji zasadnie uznał, że mimo wynikającego dla organów z treści art. 7 k.p.a. obowiązku zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy, to na stronie spoczywa obowiązek stosownego kontrdowodu, gdy z określonych faktów zamierza wyprowadzić korzystne dla siebie skutki prawne, czego nie uczyniła. Strona odwołując się do wystąpienia sytuacji będących wyjątkami od zasady, powinna była wykazać zaistnienie tych odstępstw. Dlatego twierdzenia Skarżącego o braku podstaw do nałożenia kary pieniężnej na postawie lp. 6.2.1. zał. nr 3 do u.t.d. należało uznać za nietrafne. Z powyższych względów skargę kasacyjną Przedsiębiorcy na mocy art. 184 p.p.s.a. należało oddalić (pkt 1 wyroku) jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz.1965).