II SAB/Wa 598/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Asesor WSA Anna Pośpiech-Kłak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 marca 2025 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] czerwca 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. stwierdza, że Prezes Sądu Rejonowego w [...] dopuścił się bezczynności; 2. stwierdza, że bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w [...] na rzecz W. S. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący, zwane dalej "Wnioskodawcą", zarzucił Prezesowi Sądu Rejonowego w [...], zwanemu dalej "Prezesem", bezczynność przy rozpatrywaniu jego wniosku o udostępnienie informacji publicznej - sformułowanego w piśmie z [...] czerwca 2024 r. W skardze zarzucono Prezesowi naruszenie: - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych otwartego do podpisu w Nowym Jorku dnia 19 grudnia 1966 r. (Dz.U. z 1977 r. Nr 38 poz. 167), w zakresie w jakim stanowi on o prawie do swobodnego wyrażania opinii, obejmującym swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru - przez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek podlegającej udostępnieniu informacji; doprowadziło to do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji, - art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.), w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę do uzyskiwania informacji - przez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek, - art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o informacji", w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informację - nieudostępnioną w Biuletynie Informacji Publicznej – udostępnia się na wniosek - przez błędne zastosowanie; polegało ono na nieudostępnieniu informacji, podczas gdy w sprawie nie wydano decyzji odmownej, - art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy o informacji w zakresie, w jakim odmowa udostępnienia informacji następuje w drodze decyzji administracyjnej – przez jego niezastosowanie; skutkowało to jej niewydaniem wobec ograniczenia prawa do informacji. Wniesiono o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku bądź stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności. W uzasadnieniu skargi wskazano: - [...] listopada 2021 r. Wnioskodawca wystąpił po raz pierwszy o udostępnienie dokumentów z akt sprawy o sygn. akt [...]; potem kierował kolejne wystąpienia, - reguły udostępniania akt sprawy sądowej - statuowane art. 156 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 37 ze zm.), zwanej dalej "K.p.k." - odnoszą się jedynie do stadium jurysdykcyjnego procesu; w każdym zaś razie nie znajdują zastosowania do akt spraw, zakończonych prawomocnym wyrokiem; w judykaturze trafnie zauważa się, że - w świetle art. 61 Konstytucji RP - prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, które realizowane jest na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o informacji; prawo do informacji jest zasadą, a wyjątki od niego powinny być interpretowane ściśle; art. 156 K.p.k., który odnosi się do spraw będących w toku postępowania, nie może być stosowany rozszerzające; zatem - w szczególności w odniesieniu do spraw zakończonych prawomocnym orzeczeniem - znajduje zastosowanie ustawa o informacji; zawarte w aktach informacje spełniają bowiem kryteria, wskazane w art. 1 ust. 1 oraz w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji, - [...] czerwca 2024 r. Wnioskodawca złożył do Prezesa - po raz kolejny, za pośrednictwem poczty elektronicznej - wniosek o udostępnienie informacji o treści: "[...] wnoszę o udostępnienie w trybie dostępu do informacji publicznej następujących akt sprawy [...]: - pytań zadanych [...] podczas przesłuchania [...].06.2017 r. w [...], - apelacji Prokuratury Rejonowej w [...] w sprawie [...], - aktu oskarżenia [...] przez PR w [...] w sprawie [...], - uzasadnienia wyroku w sprawie [...] SO [...], - wyjaśnień oskarżonego [...] - karta 108 i 152, - zeznań [...] - karta 165 i 166, - częściowych zeznań [...] - karta 153, 154, W/w akta proszę przesłać mailowo na adres [...]", - 1 lipca 2024 r. Wnioskodawca otrzymał odpowiedź; "nie jest możliwym przesłanie treści pytań zadanych [...] podczas przesłuchania w dniu [...] czerwca 2017 roku, albowiem w treści protokołu przesłuchania nie są one wyodrębnione."; odmówiono też przesłania apelacji Prokuratury Rejonowej, uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego oraz kopii protokołu zeznań wskazanej osoby; przedstawiono kopię żądanych kart (108 i 152), tylko w zakresie wyjaśnień oskarżonego; zobowiązano też Wnioskodawcę do wskazania, w jakiej części mają być udostępnione zeznania innych świadków (w terminie 14 dni); poinformowano o przesłaniu kopii aktu oskarżenia (k. 131 - 134), - zdaniem Wnioskodawcy, odmowa była niezasadna wobec przesłania uprzednio uzasadnienie wyroku zaś 1 lipca 2024 r. kopii aktu oskarżenia, - w związku z informacją od Prezesa, Wnioskodawca - [...] lipca 2024 r. - wystąpił stosownym pismem o udostępnienie całości wyjaśnień oskarżonego, złożonych na rozprawach w 2019 roku, oraz zeznań wskazanych osób, złożonych na rozprawie (w sprawie o sygn. [...]); do dnia wniesienia skargi (datowana 6 października 2024 r.) Wnioskodawca nie otrzymał wskazanych informacji, - nie jest zrozumiałe twierdzenie Prezesa - w odpowiedzi na zapytanie w trybie dostępu do informacji publicznej z [...] czerwca 2024 r. - że nie jest możliwe przesłanie treści zadanych konkretnej osobie pytań - podczas przesłuchania [...] czerwca 2017 r. - nie są bowiem wyodrębnione w treści protokołu; nie są wyodrębnione, ale na pewno znajdują się w aktach przesłanej sprawy; bezpodstawna jest też odmowa udostępnienia informacji z akt sprawy – wobec przepisów i orzecznictwa sadów w tym zakresie, - [...] lipca 2024 r. - po terminie - Wnioskodawca otrzymał pismo następującej treści: "Działając jako Wiceprezes Sądu Rejonowego w [...], w odpowiedzi na Pana wniosek z dnia [...] lipca 2024 roku, wyrażam zgodę na udostępnienie wyjaśnień [...] złożonych na rozprawie [...].05, [...].06 i [...].09.2019 r. oraz udostępnienie zeznań [...]"; do dnia wniesienia skargi Wnioskodawca nie otrzymał tych informacji, - Prezes bezpodstawnie twierdzi, że nie udostępnia informacji ponieważ naruszyłoby to prywatność osoby fizycznej; pomimo faktycznej odmowy udostępnienia nie wydano decyzji administracyjnej w tym przedmiocie (zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie bądź odrzucenie (tak: część końcowa pisma). W uzasadnieniu wskazano: - w odpowiedzi na wniosek z [...] lipca 2024 r. - pismem z 26 lipca 2024 roku - udzielono odpowiedzi; wyrażono zgodę na udostępnienie wyjaśnień oskarżonego, złożonych na rozprawach w 2019 roku oraz złożonych na rozprawie zeznań dwu świadków - w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem, - zwrócono się też do Wnioskodawcy o wskazanie, w jakiej formie chciałby się zapoznać z udostępnymi danymi - nadesłanie w formie elektronicznej lub pocztą tradycyjną), bądź wgląd w akta sprawy - w terminie 14 dni; w odpowiedzi z 29 lipca 2024 r. Wnioskodawca przesłał dwa adresy e-mail; oczekuje wiec przesłania żądanych dokumentów drogą mailowa; dokumenty poddano anonimizacji po czym - 7 października 2024 r. - przesłano Wnioskodawcy zanonimizowane wersje dokumentacji procesowej, o którą wnosił - wiadomością e-mail, - nie ma zatem mowy o bezczynności w zakresie procesu udostępniania informacji publicznej w niniejszej sprawie, - Wnioskodawca nie ponaglał Prezesa do załatwienia wniosku. W dodatkowym piśmie procesowym (k. 54) Wnioskodawca podtrzymał skargę oraz wskazał, że nadal nie uzyskał wszystkich żądanych dokumentów, zaś zwłoka przy udostępnieniu przesłanych, była bezzasadna. Z poprzedniej korespondencji wynikało, że Informacje należy udostępnić na adres skrzynki e-mail. Sąd: - nie uwzględnił wniosku o odrzucenie skargi; w sprawach o bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest bowiem wymagane - przed jej wniesieniem - ponaglenie – tak: stanowisko judykatury (m.in. wyrok NSA sygn. akt I OSK 1690/15, dostępny na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwanej dalej "CBOSA"), - rozpoznał skargę w trybie uproszczonym, wobec treści art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm). Sąd zważył, co następuje: Bezczynność organu administracji publicznej – w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podejmuje on czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie stosownego aktu lub nie podjął wymaganej czynności. Dla skuteczności skargi nie ma znaczenia, z jakich powodów nie podjęto określonego rozstrzygnięcia lub nie wykonano czynności - w szczególności, czy jest to następstwem zawinionej lub nie- opieszałości organu w ich podjęciu lub dokonaniu (tak: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, str. 86). Udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w ciągu 14 dni. W terminie tym, obowiązany do udzielenia informacji, powiadamia wnioskodawcę o ewentualnym braku możliwości jej przekazania w danym czasie oraz wskazuje, kiedy ją udostępni – nie później jednak niż po dwu miesiącach od wpływu wniosku (art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o informacji). Odmowa udostępnienia informacji publicznej następuje natomiast w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy o informacji). W judykaturze ukształtował się pogląd, że – gdy żądanie udostępnienia informacji nie dotyczy w istocie objętej pojęciem publiczna, bądź obowiązany podmiot nie dysponuje w ogóle żądaną informacją – powiadamia się o tym wnioskodawcę pismem (tak: wyrok NSA z 11 grudnia 2002 r., o sygn. II SA 2867/02, publ. Wokanda 2003/6/33). Spory w danym zakresie rozstrzyga zaś sąd administracyjny - w razie wniesienia skargi na bezczynność podmiotu, od którego żądano informacji. W realiach rozpoznawanych sprawy z treści skargi wynika, że dotyczy ona bezczynności Prezesa wobec ponowienia żądań - pismem z 6 czerwca 2024 r., - formułowanych wcześniej przez Wnioskodawcę w 2022 (wobec, których Prezes zajmował już stanowisko). Uprzednio Wnioskodawca nie skorzystał ze środków kontroli legalności działania organu przez sąd administracyjny. Z kolei pismo datowane 7 lipca 2024 r. stanowiło jedynie polemikę z poglądami Prezesa, wyrażonymi w piśmie datowanym 1 lipca 2024 r. Jednocześnie, Sąd miał na względzie, czego nie podnosił Prezes, że obecnie w judykaturze prezentowane jest trafne stanowisko, że dostęp do stanowiących akta spraw karnych dokumentów regulują przepisy odrębne. Sąd podziela stanowisko, sformułowane w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 września 2023 r. (sygn. akt III OSK 1381/22 – dostępny w CBOSA). Zasadnie wskazano tam - w kontekście żądania udostępnienia treści samego zapadłego w sprawie karnej wyroku - m.in.: - "Przepisy k.p.k. w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w postępowaniu karnym. Przy czym zastosowanie reguł k.p.k. w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach takiego postępowania, są przepisami szczególnymi w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania. W konsekwencji nawet jeżeli osoba zainteresowana domaga się wydania konkretnych dokumentów z akt sprawy karnej, to choćby miały one status informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, również w tym zakresie zasady ich udostępniania uregulowane są przepisami k.p.k. Każdy taki dokument należy bowiem traktować przede wszystkim w kategoriach odpisu (kopii) wydawanej z akt sprawy, niekoniecznie zaś informacji publicznej w nich się znajdującej (zob. wyrok NSA z 22 czerwca 2022 r., sygn. III OSK 5052/21).", - "[...] jak jasno wynika z treści wniosku skarżącego jego żądanie udostępnienia informacji publicznej dotyczyło "postaci kopii wyroku Sądu Rejonowego [...]". Zatem nie wnosił o udostępnienie informacji o określonej treści tj. o treści wyroku [...], lecz o ich konkretną postać.", - "przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidują wyraźne rozróżnienie w zakresie prawa dostępu do treści informacji publicznej i do postaci informacji publicznej. Postać udostępnienia informacji publicznej odnosi się więc do formy w jakiej ma być przekazana informacja takie np. ksero, skan. Wnioskodawca w niniejszej sprawie wyraził się precyzyjnie, że żąda udostępnienia danych w postaci kopii wyroków. Tymczasem [...] w orzecznictwie przyjęto, że przepisy k.p.k., które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w tym także do poszczególnych dokumentów w nich zawartych, wyłączają w tym zakresie stosowanie trybu i formy ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z 15 lipca 2011 r., I OSK 647/11). W uchwale z 9 grudnia 2013 r., I OPS 7/13, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "[p]rzepisy art. 156 § 1, 5 i 5a K.p.k. oraz art. 525 K.p.c. i § 94 Regulaminu urzędowania sądów powszechnych, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw cywilnych, karnych i aktach trwającego postępowania przygotowawczego, są przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 omawianej ustawy, w stosunku do wszystkich, a nie tylko wobec stron postępowania, i nie ma do nich zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej. Przyjęcie, że w pozostałych wypadkach strona postępowania, której żywotnych interesów dotyczy sprawa, uzyskuje dostęp do akt na innych zasadach, bardziej sformalizowanych niż osoby działające w trybie art. 10 tej ustawy, byłoby naruszeniem zasady równości zapisanej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP". Przepisy u.d.i.p. nie stanowią alternatywnego i konkurencyjnego wobec przepisów kodeksu postępowania karnego sposobu pozyskiwania od podmiotu prowadzącego postępowanie przygotowawcze odpisów dokumentów czy informacji znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego. Zatem dokumenty zgromadzone przez organ prowadzący postępowanie przygotowawcze w aktach podlegają "udostępnieniu" przez ten organ wyłącznie na podstawie przepisów kodeksu postępowania karnego.", - "W związku z tym [...] art. 156 § 1 k.p.k. adresowany jest do każdego, a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść jego zdania drugiego, z której wynika, że akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepis ten zawiera zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego (dyscyplinarnego) i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie w końcu, wskazana regulacja k.p.k. mieści się w pojęciu "przepisy innych ustaw", o którym mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., określającym odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów u.d.i.p. do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej (dyscyplinarnej) (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4343/21, z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 357/19 oraz z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1399/15).". Sąd w tym składzie powyższe oceny w pełni akceptuje, mając jednocześnie na względzie, że dotychczas w judykaturze wyrażono było też stanowisko przeciwne. Nie jest ono jednak trafne. Uznanie go za słuszne, prowadziłoby do sytuacji – co zasadnie zauważa Naczelny Sąd Administracyjny – ustanowienia dla osób trzecich prawa dostępu do wybranych dokumentów w aktach (np. uzyskiwania ich kopii), z pominięciem reguły, wyrażonej jednoznaczne w przepisie prawa – tak: rygor zgody w art. 156 § 1 K.p.k. Trudno zaś doszukać się logicznych, racjonalnych przesłanek, przemawiających za odmiennym określeniem zasad samego przeglądania akt oraz zapoznawania się z treścią zawartych w nich poszczególnych dokumentów przez osoby postronne. Woli ustanowienia takich reguł nie sposób przypisać racjonalnemu prawodawcy, zaś - w razie wątpliwości - należy odwoływać się do reguł wykładni celowościowej i systemowej. Powyższej konstatacji nie podważa okoliczność wskazania przez prawodawcę – w następstwie stosownej nowelizacji ustawy o informacji z 2014 roku - expressis verbis orzeczeń sądów, jako stanowiących informację publiczną, w myśl danego aktu (tak dodane w art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret 3). Bezsporne jest bowiem, że orzeczenia sądów - co do treści jak i formy dokumentu - informację publiczną stanowią. Inną jest zaś kwestią, że - z woli prawodawcy, w ramach regulacji odrębnych - w pewnym zakresie wprowadzono szczególny tryb dostępu do danej grupy informacji. Analogiczne reguły - wobec przywołanych w uzasadnieniu cytowanego orzeczenia samych wyroków w sprawach karnych - należy odnosić do innych, zawartych w aktach danych spraw dokumentów. Odnosząc to do realiów rozpoznawanej sprawy należy wskazać, że przedmiotem żądania było udostępnienie stosownych dokumentów w ich postaci z akt sprawy karnej. Jedynie, co do żądania określonego w tiret 1 wniosku z [...] czerwca 2024 r. mogłaby powstać pewna wątpliwość. Użyto tam zakreślenia "pytań zadanych [...] podczas przesłuchania". Nie musiałoby więc chodzić o postać dokumentu. Intencja strony wynikała jednak wprost ze zdania wstępnego wniosku - sformułowania "udostępnienia [...] następujących akt sprawy". Tak też żądanie odczytał Prezes, gdy przywołano - jako przeszkodę - brak wyodrębnienia z dokumentu żądanych pytań (patrz: odpowiedź z 1 lipca 2024 r.). Uzasadnia to konstatację, że - w kwestii żądania Wnioskodawcy - dokumentów (bądź ich fragmentów) nie można było udostępnić na zasadzie reguł, wynikających z ustawy o informacji – wobec treści art. 1 ust. 2 danego aktu. W takiej sytuacji powinnością podmiotu, do którego wpłynął wniosek (tu Prezes), który – co bezsporne w sprawie - należy do kategorii obowiązanych do udostępniania informacji publicznej (w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji), było powiadomienie Wnioskodawcy, że stosowne regulacje nie znajdą zastosowania oraz, jaki jest właściwy tryb udostępnienia informacji. Czyniłoby to zadość powinności, wynikających z reguł ogólnych. Prezes tego nie uczynił, procedując równocześnie w przedmiocie rozpatrywania wniosku – tak: pisma do Wnioskodawcy i realizacja w części jego żądań. Nie informując Wnioskodawcy o braku zastosowania przepisów, dotyczących udostępniania informacji publicznej, zawartych w ustawie o informacji, wobec jego podania - w terminie zakreślonym art. 13 ust. 1 ustawy informacji - Prezes uchybił swoim powinnościom - wynikającym z mocy tego aktu. Czyni to zasadnym zarzut pozostawania przezeń w bezczynności, co potwierdzono w pkt 1 niniejszego wyroku. Bezzasadne byłoby natomiast obecnie zobowiązywanie Prezesa przez Sąd do rozpoznania wniosku w zakresie, w jakim jest to wymagane, wedle reguł ustawy o informacji. Mianowicie, do wskazania odrębnego trybu rozpoznawania żądania. Wiadomość w danym zakresie poweźmie już bowiem Wnioskodawca z uzasadnienia niniejszego wyroku. Poza oceną Sądu musi pozostać z kolei kwestia prawidłowości procedowania wobec wniosku w ramach reguł, nakreślonych w art. 156 K.p.k. przy uwzględnieniu terminów zakreślonych danym aktem, w generalnie realizacji prawa do informacji statuowanego przepisami rangi konstytucyjnej, aktów prawa międzynarodowego. Kwestie te pozostają bowiem poza kompetencjami sądów administracyjnych. Chybione są też wobec tego zarzuty, jakoby - procedując w sprawie - Prezes naruszył art. 16 ust. 1 ustawy informacji - nie wydając wobec Wnioskodawcy decyzji odmownej. Przepis ten w sprawie nie może znaleźć zastosowania, wobec istnienia odmiennych reguł procedowania w przedmiocie danego wniosku. Bezczynność organu - w zakresie, gdzie mogło być to przedmiotem oceny Sądu - nie miała charakteru intencjonalnego. Organ podejmował generalnie szereg czynności w sprawie, zaś brak wyjaśnienia istotnego - w kontekście przedmiotu skargi - jej aspektu (wskazanie właściwego wobec żądania trybu postępowania), może być następstwem wcześniejszej rozbieżności orzecznictwa sądów administracyjnych w danym zakresie. Okoliczność ta, jakkolwiek nie uwalnia z zarzutu bezczynności, ma jednak znaczenie w kontekście oceny jej zakresu. Uzasadnia przyjęcie, że nie ma ona charakteru rażącego naruszenia prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a, ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 1-2 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania rozstrzygnięto w pkt 3 sentencji, w myśl art. 200 powyższej ustawy. Koszty stanowił wpis od skargi.