III OSK 6154/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski Sędziowie: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak sędzia del. WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Krzysztof Książek po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K.Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2066/20 w sprawie ze skargi K.Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 14 lipca 2020 r. nr DP-420/602/2020/sj w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z dnia 10 lutego 2021 r., sygn. akt IV SA/Wa 2066/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej "WSA w Warszawie" lub "Sąd I instancji"), oddalił skargę K.Z. (dalej "skarżący") na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej "GIOŚ" lub "organ") z dnia 14 lipca 2020 r. nr DP-420/602/2020/sj w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. Powyższy wyrok, od którego została złożona skarga kasacyjna, zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Decyzją z dnia 22 kwietnia 2020 r. GIOŚ utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 24 stycznia 2020 r., w sprawie solidarnej odpowiedzialności skarżącego – likwidatora W. Sp. z o.o. z tytułu administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z dnia 5 maja 2020 r. skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wydanie ich z rażącym naruszeniem prawa polegającym na: 1) braku zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, 2) naruszeniu art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie postępowania na podstawie k.p.a. w sprawach podatkowych, dla których zastrzeżona jest właściwość przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, 3) naruszeniu art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Decyzją z dnia 14 lipca 2020 r. GIOŚ odmówił stwierdzenia nieważności obu decyzji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ przytoczył art. 156 § 1 k.p.a., wyjaśnił istotę postępowania nieważnościowego i wskazał, że decyzje objęte wnioskiem nie są dotknięte nieważnością. Na podstawie art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm., dalej "p.o.ś.") w sprawach dotyczących ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Z decyzji organu I instancji z dnia 24 stycznia 2020 r. jednoznacznie wynika, że podstawę jej wydania stanowi art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 108 § 1 i art. 116b Ordynacji podatkowej w związku z art. 281 ust. 1 p.o.ś. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 116b § 1 Ordynacji podatkowej likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych przez sąd, odpowiadają za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie likwidacji. Do odpowiedzialności likwidatorów stosuje się przepisy art. 116 i art. 116a Ordynacji podatkowej (art. 116b § 3 Ordynacji podatkowej). Zarzut wydania przez organ I i II instancji decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa jest bezpodstawny. Decyzja GIOŚ została wydana na podstawie obowiązującego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zwrot "utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. Decyzja GIOŚ z dnia 22 kwietnia 2020 r. została wydana na podstawie obowiązujących norm prawnych. Organ podkreślił, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. W rozpatrywanej sprawie strona nie wskazała, jakich konkretnie czynności nie dokonała z powodu niewysłania przez organ II instancji zawiadomienia na podstawie art. 10 k.p.a. Strona nie wyjaśniła również, jakie negatywne skutki dla niej przyniosło niewysłanie przez GIOŚ pisma informującego o zakończeniu zbierania dowodów. W toku postępowania odwoławczego GIOŚ nie zbierał dodatkowych dowodów i materiałów, w związku z czym decyzja z dnia 22 kwietnia 2020 r. została wydana w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. WIOŚ poinformował stronę, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności K.Z. jako likwidatora W. Sp. z o. o. w likwidacji za zaległości spółki wynikające z decyzji tego organu z dnia 13 września 2017 r., a skarżący został poinformowany, że może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji może złożyć uwagi i wyjaśnienia do toczącego się postępowania do tego organu w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i pismem z dnia 17 grudnia 2019 r. złożyła wnioski dowodowe oraz wyjaśnienia. Dodatkowo skarżący do odwołania załączył dodatkowe środki dowodowe. W ocenie GIOŚ brak oczywistości naruszenia przepisu wyklucza możliwość przypisania rozstrzygnięciu wady kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nie można utożsamiać rażącego naruszenia prawa z każdym naruszaniem przepisów, lecz z obrazą oczywistą i niewątpliwie istotną dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca. Pismem z dnia 27 sierpnia 2020 r. skarżący złożył do WSA w Warszawie skargę na decyzję GIOŚ z dnia 14 lipca 2020 r., zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez: – brak zapewnienia stronie przez organ drugiej instancji czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a.; – naruszenie art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na podstawie k.p.a. w sprawach podatkowych, dla których zastrzeżona jest właściwość przepisów Ordynacji Podatkowej; – naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a., w szczególności przez zatajenie dowodów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W dniu 10 lutego 2021 r. WSA w Warszawie wydał wyrok opisany na wstępie, którym oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wyjaśnił istotę postępowania nieważnościowego i podkreślił, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. W odniesieniu do przepisów proceduralnych można mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo. Za rażące naruszenie przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w przypadku kwestionowanych decyzji. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego poprawność zostanie oceniona w postępowanie sądowoadministracyjnym wywołanym skargą skarżącego do WSA w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 22 kwietnia 2020 r., która zostanie rozpoznana po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Warszawie w niniejszej sprawie. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 75 § 1 k.p.a. Decyzja zawiera uzasadnienie, stąd nie może być mowy o naruszeniu art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. Skarżący nie wskazał, jaki wpływ na treść rozstrzygnięcia miało naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. Trafnie organ wskazał, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych W rozpatrywanej sprawie strona nie wskazała, jakich konkretnie czynności nie dokonała z powodu niewysłania przez organ drugiej instancji zawiadomienia na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., ani też jakie negatywne skutki dla niej przyniosło niewysłanie przez GIOŚ pisma informującego o zakończeniu zbierania dowodów. Sąd I instancji wskazał dalej, że niezasadny jest zarzut naruszenia art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. Kary pieniężne, zgodnie z art. 273 ust. 2 p.o.ś., są wymierzane w przypadku przekroczenia warunków określonych w pozwoleniu na korzystanie ze środowiska, a także w zakresie magazynowania odpadów i emitowania hałasu do środowiska. Te administracyjne kary pieniężne nie są uregulowane w ordynacji podatkowej. Środki finansowo-prawne ochrony środowiska uregulowane są w Tytule V ustawy – Prawo ochrony Środowiska. Jednym z tych środków są administracyjne kary pieniężne – art. 272 pkt 2 P.o.ś. Zgodnie z art. 281 ust. 1 p.o.ś. do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Ani zatem WIOŚ, ani GIOŚ, nie naruszyły art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że GIOŚ trafnie odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji. Pismem z dnia 8 maja 2021 r. skarżący (dalej także "skarżący kasacyjnie) wniósł skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2021 r., zaskarżając go w całości. Skarżący kasacyjnie, na podstawie art. 174 p.p.s.a., zarzucił zaskarżonemu wyrokowi: "naruszenie art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. w związku z art. 156 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji organu utrzymującej w mocy decyzją wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa". Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano w szczególności, że Sąd I instancji nie ustosunkował się do trzech zarzutów podniesionych w skardze, oraz powołano art. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skarżący kasacyjnie podał, że rażącym naruszeniem prawa jest nieprzeprowadzenie jakichkolwiek dowodów niezbędnych do wyjaśnienia istoty sprawy lub wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie. Dalej skarżący kasacyjnie wskazał na dowody, które – w ocenie skarzącego kasacyjnie zostały pominięte. Pismem z dnia 26 lutego 2024 r. skarżący kasacyjnie poinformował o "wystąpieniu innych przyczyn bezprzedmiotowości postępowania" i wniósł o wydanie postanowienia o umorzeniu postępowania z powodu wystąpienia przedawnienia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu. Przed odniesieniem się wprost do zarzutu skargi kasacyjnej, wypada zauważyć, że przedmiotem postępowania nieważnościowego, uregulowanego w art. 156 – 159 k.p.a., jest kwestia, czy odnośna decyzja dotknięta jest jedną z kwalifikowanych wad enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., a także – ilekroć zostanie ona rozstrzygnięta pozytywnie – kwestia występowania przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 156 § 2 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Przyczynami stwierdzenia nieważności decyzji są zatem jej wady o charakterze materialnoprawnym – wady, które tkwią w niej samej, a nie w postępowaniu ją poprzedzającym (por. J. Borkowski, w: J. Borkowski (red.) Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1989, s. 235). O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesądzają – występujące zasadniczo kumulatywnie – trzy przesłanki: "oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja" (W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2013, s. 190; podobnie NSA w wyroku z dnia 14 marca 2012 r., II OSK 2525/10, CBOSA). Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wtedy, gdy "rzuca się w oczy" rozbieżność między treścią decyzji a jej normatywnym wzorcem. Przedmiotem rażącego naruszenia mogą być tylko przepisy jednoznaczne w swej treści i nie budzące wątpliwości interpretacyjnych. Gdy zaś idzie o skutki decyzji, to liczą się te, których nie da się pogodzić z wymaganiami praworządności (por. W. Chróścielewski, w: W. Chróścielewski, J.P. Tarno, Postępowanie administracyjne..., s. 190). Natomiast brak podstawy prawnej oznacza brak zaktualizowanej normy uprawniającej do decyzyjnej konkretyzacji prawa (normy kompetencyjnej), stanowiącej element konstytutywny stosunku administracyjnoprawnego i zarazem sprawy administracyjnej. Nie idzie tu zatem o to, że sprawa administracyjna została wadliwie rozstrzygnięta, lecz o to, że sprawy tej w ogóle nie było. Innymi słowy, organ wydał decyzję merytoryczną, mimo że nie powinien był wszczynać postępowania jurysdykcyjnego, względnie, gdy ono jednak zostało wszczęte, powinien był je umorzyć (zob. M. Jaśkowska, w: A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2018, s. 1058–1061; A. Matan, w: G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2010, t. 2, s. 346–348; E. Śladkowska, Wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2013, s. 176–189 oraz powołane tam literatura i orzecznictwo). Przechodząc do oceny zarzutu skargi kasacyjnej, trzeba przede wszystkim zauważyć, że jego konstrukcja jest wadliwa i to z kilku przyczyn. Skarżący kasacyjnie powołał się na art. 174 p.p.s.a. bez wskazania na konkretną jednostkę redakcyjną tego przepisu i bez sprecyzowania, czy zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego, czy też naruszenie przepisów postępowania. Zważywszy na powołane w treści zarzutu przepisy (art. 145 § 1 ust. 2 p.p.s.a. i art. 156 k.p.a.), można domniemywać, że intencją skarżącego kasacyjnie było sformułowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania. Niemniej jednak art. 145 p.p.s.a. w ogóle nie był przez Sąd I instancji stosowany i tym samym nie mógł być przezeń naruszony, a ponadto wskazana przez skarżącego kasacyjnie jednostka redakcyjna tego przepisu – § 1 ust. 2 – nie istnieje. Gdyby nawet przyjąć, że chodzi o art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., to przepis ten nie tylko nie był przez Sąd I instancji stosowany, ale nawet w okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do rozważania jego stosowania. Jego stosowanie wchodzi bowiem w rachubę wtedy, gdy to decyzja zaskarżona jest dotknięta wadą nieważności – a w niniejszej sprawie twierdzenia skarżącego o nieważności nie dotyczyły decyzji zaskarżonej (decyzji wydanej w trybie nadzwyczajnym), lecz decyzji wydanych w zwykłym toku instancji. Ewentualne uznanie przez Sąd I instancji twierdzeń zawartych w skardze za zasadne skutkowałoby zatem wydaniem wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a nie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Drugim przepisem powołanym w zarzucie skargi kasacyjnej jest art. 156 k.p.a., przy czym również w tym przypadku nie została określona jego jednostka redakcyjna (przepis ten ma dwa paragrafy, przy czym paragraf pierwszy dzieli się na siedem punktów). Zarzut skargi kasacyjnej – już z tych powodów – nie mógł odnieść zamierzonego skutku. "Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami (...) środka zaskarżenia, pozostając władnym poddawać badaniu tylko te zarzuty, które zostały wyraźnie skonkretyzowane w jego treści (...). Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku, ani prawa samodzielnie poszukiwać wzorca kontroli kasacyjnej, czy też domniemywać intencji strony, tudzież konkretyzować zarzuty kasacyjne sformułowane przez stronę postępowania, w tym domyślać się i uzupełniać przedstawioną w rozpoznawanym środku prawnym argumentację. Dlatego też do Naczelnego Sądu Administracyjnego nie należy wyciąganie z treści uzasadnienia skargi kasacyjnej przytoczonych tam zarzutów i wiązanie ich z powołanymi tam przepisami w celu uzupełnienia przytoczonej w petitum skargi kasacyjnej podstawy kasacyjnej. Do autora skargi kasacyjnej należy zatem wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd I instancji, a w przypadku kiedy przepis składa się z wielu jednostek redakcyjnych wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej, której naruszenie zarzuca strona skarżąca kasacyjnie i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd I instancji" (wyrok NSA z dnia 18 października 2024 r., III OSK 4429/21). Zastrzegając powyższe, należy dodać – skoro intencją skarżącego kasacyjnie było zakwestionowanie stanowiska Sądu I instancji, który podzielił ocenę organu o braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ z dnia 22 kwietnia 2020 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności skarżącego z tytułu administracyjnej kary pieniężnej – że stanowisko Sądu I instancji w tej mierze jest prawidłowe i Naczelny Sąd Administracyjny je podziela. Suponowane przez skarżącego kasacyjnie wady odnośnej decyzji tudzież postępowania ją poprzedzającego, mające polegać przede wszystkim na uchybieniach w zakresie czynności dowodowych i w zakresie zapewnienia skarżącemu możliwości czynnego udziału w postępowaniu – w założeniu, abstrahując nawet od ich rzeczywistego zaistnienia, nie wyczerpują żadnej z przesłanek nieważnościowych opisanych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności nie stanowią rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Postępowanie nieważnościowe zorientowane jest zasadniczo na wady materialnoprawne decyzji, które tkwią w niej samej, a nie w postępowaniu ją poprzedzającym. Sąd I instancji prawidłowo odniósł się także do kwestii znaczenia w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji przepisów k.p.a., przepisów Prawa ochrony środowiska i przepisów Ordynacji podatkowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było podstaw do umorzenia postępowania na zasadzie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.