IV SA/Wa 2066/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Rowiński (spr.) Sędziowie Sędzia del. SO Aleksandra Westra Sędzia WSA Tomasz Wykowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym 10 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K. Z. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi K. Z. (dalej: "Strona", "Skarżący") jest decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ II instancji") z [...] lipca 2020 r. Nr [...] (dalej "zaskarżona decyzja" albo "decyzja z [...] lipca 2020r.") odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji GIOŚ z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] (dalej "decyzja z [...] kwietnia 2020r.") oraz decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") z [...] stycznia 2020 r. znak [...] (dalej "decyzja z [...] stycznia 2020r.") w sprawie solidarnej odpowiedzialności likwidatora spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu administracyjnej kary pieniężnej. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. GIOŚ utrzymał w mocy decyzję WIOŚ z dnia [...] stycznia 2020 r., w sprawie solidarnej odpowiedzialności skarżącego K. Z. – likwidatora [...] Sp. z o.o. z tytułu administracyjnej kary pieniężnej. Pismem z 5 maja 2020 r. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności powyższych decyzji zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm., dalej "k.p.a."), poprzez wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa polegającym na: 1) braku zapewnienia jej czynnego udziału w postępowaniu, 2) naruszeniu art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., poprzez wszczęcie postępowania na podstawie k.p.a. w sprawach podatkowych, dla których zastrzeżona jest właściwość przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. po. 800 z późn. zm., dalej "Ordynacja podatkowa"), 3) naruszeniu art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. Decyzją z [...] lipca 2020r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska odmówił stwierdzenia nieważności obu decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że jest organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a. Dalej wskazał, że przesłanki obligujące organ administracji do stwierdzenia nieważności decyzji zostały wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja ta dotknięta jest - w sposób niewątpliwy - przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ podkreślił, że istota nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji, o którym mowa w art. 156 k.p.a. wyraża się w tym, że celem tego postępowania nie może być ponowne rozpoznawanie sprawy tak jak w postępowaniu zwykłym. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma na celu wyjaśnienie kwalifikowanej niezgodności z prawem obowiązującym w dacie jej wydania, a nie ponowne rozpoznanie sprawy co do istoty. Zakres tego postępowania jest ograniczony do badania przesłanek nieważnościowych, a więc do weryfikacji samej decyzji z wyłączeniem możliwości rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, której ta decyzja dotyczy. W ocenie GIOŚ decyzje objęte wnioskiem nie są dotknięte nieważnością. Podkreślił, że w systemie prawa obowiązuje przepis art. 281 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 z późn. zm., zwanej dalej "P.o.ś."). Na podstawie ww. przepisu w sprawach dotyczących ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. GIOŚ wskazał, że z zapisów decyzji organu I instancji z dnia [...] stycznia 2020 r. jednoznacznie wynika, że podstawę jej wydania stanowi art. 104 i art. 107 k.p.a. oraz art. 108 § 1 i art. 116b Ordynacji podatkowej w związku z art. 281 ust. 1 P.o.ś. Dalej organ zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 116b § 1 Ordynacji podatkowej likwidatorzy spółki, z wyjątkiem likwidatorów ustanowionych przez sąd, odpowiadają za zaległości podatkowe spółki powstałe w czasie likwidacji. Do odpowiedzialności likwidatorów stosuje się przepisy art. 116 i art. 116a Ordynacji podatkowej (art. 116b § 3 Ordynacji podatkowej). Zarzut wydania przez organ I i II instancji decyzji bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa jest w ocenie GIOŚ bezpodstawny. Organ ten podniósł, że jego decyzja została wydana na podstawie obowiązującego art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Zwrot "utrzymuję w mocy zaskarżoną decyzję" oznacza, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza przede wszystkim utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. Decyzja o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji jest tzw. prostym rozstrzygnięciem organu odwoławczego, bowiem wyczerpuje się w unormowaniu jednego, tego właśnie zagadnienia prawnego. Organ odwoławczy wydaje decyzję o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wówczas, gdy stwierdzi, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa. GIOŚ argumentował, że w związku z powyższym bezspornym jest, że jego decyzja z dnia [...] kwietnia 2020 r. została wydana na podstawie obowiązujących norm prawnych. Organ podkreślił, że w orzecznictwie sądowoadmimstracyjnym istnieje ugruntowany pogląd, iż zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. To na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszaniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpatrywanej sprawie strona nie wskazała, jakich konkretnie czynności nie dokonała z powodu niewysłania przez organ II instancji zawiadomienia na podstawie art. 10 Kpa. Strona nie wyjaśniła również, jakie negatywne skutki dla niej przyniosło niewysłanie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska pisma informującego o zakończeniu zbierania dowodów. Organ podkreślił, że w toku postępowania odwoławczego GIOŚ nie zbierał dodatkowych dowodów i materiałów, w związku z czym decyzja z dnia [...] kwietnia 2020 r. została wydana w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania pierwszoinstancyjnego. Jak wskazują akta sprawy WIOŚ poinformował stronę, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności K. Z. jako likwidatora [...] Sp. z o. o. w likwidacji za zaległości spółki wynikające z decyzji tego organu z dnia [...] września 2017 r., a skarżący został poinformowany, że może brać czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji może złożyć uwagi i wyjaśnienia do toczącego się postępowania do tego organu w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia. Strona skorzystała z przysługującego jej prawa i pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. złożyła wnioski dowodowe oraz wyjaśnienia. Dodatkowo skarżący do odwołania załączył dodatkowe środki dowodowe. W ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska brak oczywistości naruszenia przepisu wyklucza możliwość przypisania rozstrzygnięciu wady kwalifikowanej, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W odniesieniu do wady wymienionej w ww. przepisie nie można utożsamiać rażącego naruszenia prawa z każdym naruszaniem przepisów, lecz z obrazą oczywistą i niewątpliwie istotną dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy, co w przedmiotowej sprawie w ocenie GIOŚ nie miało miejsca. Skargę na decyzję GIOŚ z [...] lipca 2020 r. złożył w dniu [...] sierpnia 2020r. K. Z. zaskarżając ją w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W uzasadnieniu Skarżący zarzucił, że przy wydaniu decyzji w II instancji doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez: 1) brak zapewnienia stronie przez organ II instancji czynnego udziału w postępowaniu zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. 2) naruszenie art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania na podstawie k.p.a. w sprawach podatkowych, dla których zastrzeżona jest właściwość przepisów Ordynacji Podatkowej. Zgodnie z tym przepisem k.p.a nie stosuje się do a) postępowania w sprawach karnych skarbowych; b) spraw uregulowanych w Ordynacji podatkowej, z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII, natomiast przedmiotem wydanej decyzji jest dział III Ordynacji podatkowej. W ocenie Skarżącego nie można stosować przepisów k.p.a. do odpowiedzialności osób trzecich uregulowanych w ustawie Ordynacja podatkowa co reguluje przywołany wyżej przepis art. 3 k.p.a. Skarżący argumentował, że skoro podstawą wydania przedmiotowej decyzji powinna być Ordynacja Podatkowa w zakresie Działu III (co wynika z art. 281 P.o.ś.), to przepisy działu III Ordynacji Podatkowej nie znają instytucji "solidarna odpowiedzialność", lecz odnoszą się do "odpowiedzialności podatkowej osób trzecich". Skarżący podniósł, że poprzez zastosowanie przy wydawaniu niniejszej decyzji przepisów k.p.a. doszło do zastosowania przepisów postępowania administracyjnego w sprawach podatkowych, a przez to doszło do obrazy przepisów normujących zasady prowadzenia postępowania podatkowego, a także wydano decyzje w oparciu o przepisy k.p.a. nie mające zastosowania do spraw podatkowych oraz nie zapewniono czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym na podstawie ustawy Ordynacja Podatkowa. Skarżący zwrócił uwagę, że nie ma znaczenia w tej sprawie, że w decyzji powołano art. 104 i 107 k.p.a. Zarówno organ I instancji jak i organ II instancji naruszyli tym samym przepisy prawa proceduralnego w zakresie błędnego stosowania przepisów k.p.a. do przepisów Ordynacji podatkowej. Ordynacja podatkowa przewiduje odrębne przepisy do wystawiania decyzji w oparciu o własne przepisy. 3) naruszenie art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a, zgodnie z którymi to regulacjami uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast w ocenie Skarżącego w przedmiotowej sprawie doszło do zatajenia dowodów zgłoszonych wraz z odwołaniem od decyzji organu I instancji i nie wykonania obowiązku ustosunkowania się do zgłoszonych dowodów wykazujących brak winy likwidatora w złożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości w zakresie wykazania przesłanek zwalniających z odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący zwrócił uwagę, że Organ II instancji zataił dowody zgłoszone w niniejszej sprawie wykazujące, że w okresie od daty powstania zobowiązania podatkowego do daty wystąpienia zaległości podatkowej Skarżący nie mógł złożyć wniosku o ogłoszenie upadłości. Z uzasadnienia decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska wynika, że termin do zapłaty nie podatkowych należności budżetu państwa upłynął z dniem 27 października 2017 roku. Dopiero od dnia 28 października 2017 roku wystąpiły zaległości podatkowe, za które istnieje możliwość odpowiedzialności likwidatora w tej sprawie. Przepisy o odpowiedzialności z ustawy Ordynacja Podatkowa regulują odpowiedzialność za zaległości podatkowe, czyli za zobowiązanie nieuregulowane w terminie płatności, który wynosił w tej sprawie 14 dni od daty wystąpienia ostatecznej decyzji. Decyzja ostateczna zaistniała w dniu [...] października 2017 roku, a obowiązek zapłaty wystąpił w okresie 14 dni, czyli pomiędzy 14 a 27 października 2017 roku. Skarżący podkreślił, że w okresie od 14 do 27 października likwidator nie miał możliwości złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości i to nie ze swojej winy. Stosowne dowody zostały już przedstawione przy odwołaniu od decyzji organu I instancji. Zasady składania wniosku o ogłoszenie upadłości zostały uregulowane w art. 22 ust.1 i art. 22a ustawy prawo upadłościowe. Przepisy Ordynacji podatkowej określają odpowiedzialność za zaległości podatkowe, czyli ordynacja podatkowa odnosi się do niezapłaconych w terminie zobowiązań publicznoprawnych. Oznacza to, że nie stosujemy odpowiedzialności do zobowiązań podatkowych, które jeszcze nie powstały lub dla których nie minął termin płatności. W okresie od 14 do 27 października 2017 roku wystąpiły następujące zdarzenia uniemożliwiające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, a mianowicie brak możliwości uiszczenia zaliczki tytułem złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości z powodu braku posiadania środków pieniężnych w kasie i na rachunku bankowym oraz zablokowania konta bankowego. Nie było też możliwe spieniężenie gruntu celem uiszczenia zaliczki tytułem wniosku o ogłoszenie upadłości. Skarżący podniósł, że warunkiem koniecznym złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości jest uiszczenie opłaty określonej w art. 22a ustawy prawo upadłościowe, w przeciwnym wypadku wniosek nie podlega rozpatrzeniu tylko zwróceniu bez rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga była niezasadna. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, prowadzonego na podstawie art. 156 i nast. k.p.a., było rozstrzygnięcie, czy decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2020 r. oraz decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] stycznia 2020 r. w sprawie solidarnej odpowiedzialności likwidatora (Skarżącego ) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ([...] sp. z o.o.) z tytułu administracyjnej kary pieniężnej, jest obciążone którąkolwiek z kwalifikowanych wad prawnych wymienionych w art.156 § 1 pkt 1 – 7 k.p.a. i czy w związku z powyższym zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności tej decyzji. Zaskarżoną obecnie decyzją GIOŚ uznał, że kwestionowane przez skarżącego decyzje, nie są obarczone żadną z kwalifikowanych wad prawnych, co jest przesłanką do odmowy stwierdzenia nieważności tego orzeczenia. Ocenę tę Sąd w całości podziela. Wypada na wstępie podkreślić, że postępowanie nieważnościowe jest - obok wznowienia postępowania - jednym z postępowań nadzwyczajnych, którego celem nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, jak ma to miejsce w postępowaniu zwykłym, lecz weryfikacja decyzji pod kątem ściśle określonych wad, o charakterze kwalifikowanym, wymienionych enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Zgłaszając żądanie wszczęcia takiego postępowania strona powinna podać nie tylko, która z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w jej przekonaniu wystąpiła w danej sprawie, ale też wskazać okoliczności przemawiające za wystąpieniem tej przesłanki. Stwierdzenie nieważności decyzji przez organ ma skutek ex tunc, co oznacza, że ciężka wadliwość decyzji obarczała ją już w dacie jej podjęcia. Jest ono wyjątkiem od zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych uregulowanej w art. 16 k.p.a., która stanowi gwarancję pewności i stabilności obrotu prawnego. W myśl art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa; 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną albo sprawy, którą załatwiono milcząco; 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skarżący wskazał na nieważność wskazanych przez siebie decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., precyzując w skardze, że chodzi o wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący wskazał na naruszenie przepisów procesowych : art. 10 § 1 k.p.a. , art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a., oraz art. 75 § 1 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. W doktrynie o orzecznictwie podkreśla się, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy (por. wyrok NSA z 13.01.2016 r., II GSK 847/14, LEX nr 2033823, wyrok WSA w Warszawie z 19.12.2017 r., V SA/Wa 3200/16, LEX nr 2432724, M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2020, art. 156.) W odniesieniu do przepisów proceduralnych można mówić o rażącym ich naruszeniu wówczas, gdy w sposób niebudzący wątpliwości, a więc oczywisty, nie zastosowano by ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano by je nieprawidłowo (por. wyrok NSA z 13.09.2007 r., II OSK 1212/06, LEX nr 377245). Za rażące naruszenie przepisów postępowania regulujących postępowanie dowodowe, które uzasadniałoby stwierdzenie nieważności decyzji, można uznać jedynie wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. wyrok WSA w Gdańsku z 13.02.2013 r., II SA/Gd 694/12, LEX nr 1285281, wyrok NSA z 6.03.2019 r., II OSK 1018/17, LEX nr 2644837) Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w przypadku kwestionowanych decyzji. Organ przeprowadził postępowanie dowodowe, a jego poprawność zostanie oceniona w postępowanie sądowoadministracyjnym wywołanym skargą skarżącego do tut. Sądu na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2020 r. , która zostanie rozpoznana po uprawomocnieniu się wyroku WSA w niniejszej sprawie. Nie może być zatem mowy o naruszeniu art. 75 § 1 k. p.a. Decyzja zawiera uzasadnienie, stąd nie może być mowy o naruszenia rt. 107 § 1 pkt 6 oraz § 3 k.p.a. Skarżący nie wskazał, jaki wpływ miało na treść rozstrzygnięcia miało naruszenie art. 10 § 1 kpa. Trafnie organ wskazał, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 Kpa może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (Wyrok NSA z 16.12.2020 r., II OSK 1767/18, LEX nr 3105806.) . To na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszaniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy. W rozpatrywanej sprawie strona nie wskazała, jakich konkretnie czynności nie dokonała z powodu niewysłania przez organ II instancji zawiadomienia na podstawie art. 10 § 1 k.p.a., ani też jakie negatywne skutki dla niej przyniosło niewysłanie przez Głównego Inspektora Ochrony Środowiska pisma informującego o zakończeniu zbierania dowodów. Jak już wyżej wskazano tylko całkowite pominięcie postępowania dowodowego może prowadzić do wniosku, że decyzja jest dotkniętą nieważnością. Nie sposób również podzielić zarzutu naruszenia art. 3 § 1 pkt 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się do spraw uregulowanych w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), z wyjątkiem przepisów działów IV, V i VIII. Jednakże administracyjne kary pieniężne zgodnie z art. 273 ust. 2 p.o.ś. są wymierzane w przypadku przekroczenia warunków określonych w pozwoleniu na korzystanie ze środowiska, a także w zakresie magazynowania odpadów i emitowania hałasu do środowiska (por. K. Gruszecki [w:] Prawo ochrony środowiska. Komentarz, wyd. V, Warszawa 2019, art. 273). Te administracyjne kary pienieżne nie są uregulowane w Ordynacji podatkowej. Należy przypomnieć, że środki finansowo-prawne ochrony środowiska uregulowane są w Tytule V ustawy - Prawo ochrony Środowiska. Jednym z tych środków są administracyjne kary pieniężne – art. 272 pkt 2 P.o.ś. Zgodnie z art. 281 ust. 1 p.o.ś. do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska oraz administracyjnych kar pieniężnych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa albo wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Ani zatem WIOŚ, ani GIOŚ, nie naruszyły art. 3 § 1 pkt 2 kp.a. Należy powtórzyć, ze kwestia administracyjnych kar pieniężnych z tytułu naruszenia warunków określonych w pozwoleniu na korzystnie z ochrony środowiska a także w zakresie magazynowania odpadów i emitowania hałasu do środowiska uregulowana jest p.o.ś. a przepisy ordynacji podatkowej stosuje się jedynie odpowiednie – w określonym w p.o.ś zakresie. Trafnie GIOŚ uznał, że obie wskazane przez skarżącego decyzje nie są dotknięte także innymi wadami, które skutkowałyby ich nieważnością, stąd trafnie odmówił stwierdzenia ich nieważności. W świetle wszystkich powyższych rozważań, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.