II SA/Ke 56/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Ziomek, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański (spr.), Sędzia WSA Agnieszka Banach, Protokolant Starszy inspektor sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. L.-O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia 9 grudnia 2024 r. znak: SKO.PS-80/4918/1823/2024 w przedmiocie uznania dodatku do zasiłku rodzinnego za nienależnie pobrany i zobowiązania do jego zwrotu uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji. Zaskarżoną decyzją z 9 grudnia 2024 r. znak: SKO.PS-80/4918/1823/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach (dalej też jako "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania A. L.-O. (zwanej dalej "stroną"), uchyliło w całości decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Skarżyska-Kamiennej z 25 października 2024 r. znak: SR/531/ZZ/ZR/002806/10/2024, orzekającą o tym, że dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego przyznany na P. O., wypłacony stronie za okres od 1 lipca 2024 r. do 30 września 2024 r. w łącznej kwocie 330,00 zł, tj. po 110,00 zł, przyznany na podstawie decyzji SR/522/ZR/003513/10/2023 z 19 października 2023r. ze zmianami, jest świadczeniem nienależnie pobranym oraz o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia w łącznej kwocie 330,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia spłaty - i w to miejsce orzekło o: uznaniu dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego, wypłaconego stronie na dziecko P. O. za okres od 1 sierpnia 2024 r. do 30 września 2024 r. (zwanego dalej "dodatkiem") w łącznej kwocie 220,00 zł, za świadczenie nienależnie pobrane; zobowiązaniu A. L.-O.do zwrotu nienależnie pobranego dodatku za okres od 1 sierpnia 2024 r. do 30 września 2024 r. w łącznej kwocie 220,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie naliczanymi od pierwszego dnia miesiąca następującego po dniu wypłaty świadczeń do dnia spłaty. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Kolegium powołało się na art. 30 ust. 2 pkt 1 i ust. 8 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 323, zwanej dalej: "u.ś.r." lub "ustawą") i wskazało, że prawo do ww. dodatku na syna zostało przyznanie stronie decyzją z 19 października 2023 r. na okres od 1 listopada 2023 do 31 marca 2024 r., którą następnie zmieniono decyzją z 9 kwietnia 2024 r. poprzez przyznanie tego dodatku od 1 kwietnia 2024 r. w kwocie 110 zł miesięcznie, jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności i nie dłużej niż do dnia 30 września 2024 r. W dniu 14 czerwca 2024 r. orzeczeniem Powiatowego Zespołu Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Skarżysku-Kamiennej syn skarżącej zaliczony został do osób niepełnosprawnych do 30 czerwca 2027 r.; z orzeczenia wynika, że niepełnosprawność datuje się od wczesnego dzieciństwa. Skarżąca nie dostarczyła do organu powyższego orzeczenia w przewidzianym terminie. Mając na uwadze tak ustalony stan faktyczny, Kolegium zgodziło się z organem wypłacającym świadczenie, że w sprawie zaistniał pierwszy warunek określony w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., gdyż strona uzyskała 14 czerwca 2024 r. nowe orzeczenie o stopniu niepełnosprawności syna, które stało się ostateczne w lipcu 2024 r. O fakcie posiadania przez dziecko nowego orzeczenia organ I instancji powziął wiadomość 4 października 2024 r., kiedy do organu tego wpłynęło ww. orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wraz z wnioskiem o ustalenie prawa do dodatku na syna. Uwzględniając fakt, że zdarzenie mające wpływ na przyznane świadczenie, tj. uzyskanie waloru ostateczności przez orzeczenie P. O., zaistniało w lipcu 2024 r., zdaniem Kolegium dodatek został nienależnie pobrany od kolejnego miesiąca, tj. sierpnia 2024 r. z uwagi na niepodzielność tego świadczenia. Z tego też względu SKO zreformowało osnowę zaskarżonej decyzji, bowiem w jego ocenie organ nieprawidłowo ustalił, że dodatek jest nienależnie pobrany od 1 lipca 2024 r. Kolegium podkreśliło, że strona została pouczona o obowiązku powiadomienia organu wypłacającego dodatek o wystąpieniu zmian mających wpływ na prawo do dodatku. Stosowne pouczenie zawarte zostało w decyzji organu z 9 kwietnia 2024r., gdzie wskazano treść art. 25 ust. 1 u.ś.r. Ponadto, w uzasadnieniu tej decyzji organ wprost wskazał, że w momencie otrzymania nowego orzeczenia dotyczącego niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności jest zobowiązana niezwłocznie dostarczyć je do organu. Nieprzedłożenie nowego orzeczenia o niepełnosprawności lub stopniu niepełnosprawności, którego organ nie był w posiadaniu w momencie wydawania decyzji, może skutkować koniecznością uznania, że dodatek jest nienależnie pobrany, a w konsekwencji zwrotem nienależnie pobranego świadczenia zgodnie z art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. Kolegium dodało, że skarżąca w pouczeniu we wniosku o przyznanie dodatku również była poinformowana, iż osoba ubiegająca się o to świadczenie jest obowiązana niezwłocznie powiadomić podmiot je wypłacający, o każdej zmianie mającej wpływ na prawo do tego świadczenia. Niepoinformowanie organu o zmianach, może skutkować powstaniem nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych i koniecznością ich zwrotu wraz z odsetkami. Z zapisu tego wynika, że świadczeniobiorca ma obowiązek informowania organu m.in. o "innych zmianach", ale jedynie takich, które mają wpływ na prawo do świadczenia. Zdaniem organu, niewątpliwie wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności jest zmianą mającą wpływ na prawo do dodatku. Jak zaznaczyło Kolegium, także w osnowie decyzji z 9 kwietnia 2024 r., istnieje jednoznaczny zapis wskazujący, że prawo do dodatku przedłużono maksymalnie do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Kolegium, analizując treść skierowanych do skarżącej pouczeń, stwierdziło, że została ona w jasny i skonkretyzowany sposób pouczona o ciążącym na niej, jako świadczeniobiorcy, obowiązku poinformowania organu o każdej zmianie sytuacji mającej wpływ na prawo do tych świadczeń, w tym w szczególności o otrzymaniu aktualnego orzeczenia o niepełnosprawności. Ponadto Kolegium podniosło, że nie kwestionuje faktu niepełnosprawności syna skarżącej, jednak stan zdrowia osoby niepełnosprawnej nie ma wpływu na podjęte rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z przepisami u.ś.r. postępowanie dotyczące przedmiotowego świadczenia jest postępowaniem wnioskowym, zatem może być przyznane od dnia złożenia wniosku o ustalenie prawa do tego świadczenia. Zdaniem Kolegium, w tej sprawie spełnione zostały przesłanki z art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.ś.r., jako że dodatek został wypłacony mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie ich wypłaty w całości lub w części, a skarżąca, jak wynika z dokumentacji, była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Ustalenia co do nienależności pobranego przez skarżącą świadczenia, w świetle art. 30 ust. 1, ust. 2b i ust. 8 u.ś.r., obligowały organ do orzeczenia jego zwrotu wraz z należnymi odsetkami. Kolegium podkreśliło, że treść art. 30 ust. 1, ust. 2b i ust. 8 u.ś.r. jest jednoznaczna, a decyzji organu I instancji nie sposób zarzucić naruszenia przepisów prawa. Odnosząc się do argumentów odwołania Kolegium stwierdziło, że nie zasługują one na uwzględnienie. Nie jest bowiem kwestionowany fakt, że syn skarżącej nadal jest osobą niepełnosprawną oraz że wydane orzeczenie uprawnia do pobierania świadczeń rodzinnych. Jednak strona nie poinformowała niezwłocznie organu o wydaniu nowego orzeczenia o niepełnosprawności syna, dlatego doszło do pobrania dodatku nienależnie. Jednocześnie Kolegium dodało, że po zakończeniu tego postępowania, strona może złożyć wniosek o zastosowanie wobec niej ulgi w oparciu o art. 30 ust. 9 u.ś.r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach A. L.-O. zarzuciła decyzji organu II instancji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. ustawy z dnia 19 grudnia 2023 r. o szczególnych rozwiązaniach służących zachowaniu ważności niektórych orzeczeń o niepełnosprawności oraz orzeczeń o stopniu niepełnosprawności i u.ś.r., w wyniku czego naruszono art. 7, art. 7a, art. 8 § 1 i § 2, art. 77, art. 80 oraz art. 107 § 3 K.p.a., którego to normy prawa obligują organ administracji do orzekania według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania decyzji oraz do zebrania i oceny całokształtu materiału dowodowego, co ma wpływ na wynik sprawy. Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi jej autorka podniosła w szczególności, że nowe orzeczenie z 14 czerwca 2024 r. uprawnia ją do pobierania spornego świadczenia. Skarżąca, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, podniosła że nie można uznać, iż pobrała nienależnie przedmiotowe świadczenie. Sytuacja nienależnie pobranego świadczenia miałaby bowiem miejsce w momencie, gdyby nie otrzymała nowego orzeczenia o niepełnosprawności syna, które uprawniałoby ją do pobierania tego świadczenia, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie. Orzeczenie z 14 czerwca 2024 r. nie jest zmianą mającą wpływ na prawo skarżącej do ww. świadczenia. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, zwanej dalej "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Kolegium w zakresie wyznaczonym wskazanymi przepisami prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie przez organy administracji stanowiły przepisy powołanej wyżej ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych. Zgodnie z art. 30 ust. 1 u.ś.r. osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Wydanie przez organ decyzji zobowiązującej do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia rodzinnego może nastąpić zaś dopiero po stwierdzeniu, że zachodzi jedna z przesłanek wymienionych w art. 30 ust. 2 u.ś.r. Stosownie do art. 30 ust. 2 u.ś.r. za nienależnie pobrane świadczenia rodzinne uważa się: 1) świadczenia rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania; 1a) świadczenia rodzinne wypłacone w związku z zastosowaniem przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu - po ustaleniu, że wystąpiły okoliczności, o których mowa w art. 5 ust. 4c; 2) świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia; 3) świadczenia rodzinne wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 23a ust. 5, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń rodzinnych w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenia rodzinne; 4) świadczenia rodzinne przyznane na podstawie decyzji, której następnie stwierdzono nieważność z powodu jej wydania bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa albo świadczenia rodzinne przyznane na podstawie decyzji, która została następnie uchylona w wyniku wznowienia postępowania i osobie odmówiono prawa do świadczenia rodzinnego; 5) świadczenia rodzinne wypłacone osobie innej niż osoba, która została wskazana w decyzji przyznającej świadczenia rodzinne, z przyczyn niezależnych od organu, który wydał tę decyzję. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 1 u.ś.r. świadczeniami rodzinnymi są zasiłek rodzinny oraz dodatki do zasiłku rodzinnego, przy czym art. 8 u.ś.r. wśród dodatków do zasiłku rodzinnego wymienia w pkt 5 dodatek z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. W niniejszej sprawie Kolegium zgodziło się z organem wypłacającym świadczenie, że w sprawie spełniony został przypadek określony w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., czyli zaistniały okoliczności powodujące ustanie, zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych lub zmniejszenie wysokości przysługujących świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania. Bezspornym jest, że decyzją z 9 kwietnia 2024 r., zmieniającą decyzję z 19 października 2023 r., przyznano skarżącej prawo do dodatku z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w kwocie 110,00 zł miesięcznie na okres od 1 kwietnia 2024 r., jednak nie dłużej niż do dnia wydania nowego ostatecznego orzeczenia o niepełnosprawności albo orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dziecka i nie dłużej niż do 30 września 2024 r. Orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w Skarżysku-Kamiennej z 14 czerwca 2024 r. syn skarżącej zaliczony został do osób niepełnosprawnych do 30 czerwca 2027 r. Orzeczenie to stało się ostateczne 6 lipca 2024 r. Skarżąca nie dostarczyła do organu ww. orzeczenia niezwłocznie po tej dacie, a o fakcie wydania orzeczenia organ dowiedział się 4 października 2024 r., tj. w dniu złożenia przez skarżącą wniosku o przyznanie prawa do dodatku na kolejny okres. W tak ustalonym stanie faktycznym Kolegium stwierdziło, że skarżąca od 1 sierpnia 2024 r. do 30 września 2024 r. pobierała dodatek na syna nienależnie. Zauważyć należy, że treść art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r. wymienia dwa warunki, których zaistnienie powoduje, że mamy do czynienia z nienależnie pobranym świadczeniem. Pierwszy warunek to istnienie okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo uzyskanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub części, drugi to pouczenie osoby pobierającej świadczenia o braku prawa do ich pobierania. Pouczenie spełnia wymogi prawidłowego tylko wówczas, gdy jest zredagowane w sposób zrozumiały dla konkretnej osoby i w taki sposób, aby mogła jego treść odnieść do swojej sytuacji, by następnie wiedzieć, że określona okoliczność w jej sytuacji ma znaczenie dla przyznania jej uprawnienia, a jej zaistnienie rodzi po jej stronie obowiązek poinformowania organu o tym fakcie (wyrok WSA w Bydgoszczy z 19 grudnia 2017r., sygn. akt II SA/Bd 699/17, publ. LEX nr 2437882). Istotne w sprawie jest to, że jak stanowi art. 25 u.ś.r. (przepis ten znalazł się w pouczeniu zawartym w decyzji z 9 kwietnia 2024 r.), w przypadku wystąpienia zmian w liczbie członków rodziny, uzyskania dochodu lub innych zmian mających wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych, w tym na wysokość otrzymywanych świadczeń, osoba, o której mowa w art. 23 ust. 1, jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu właściwego wypłacającego świadczenia rodzinne. Z przepisu tego wynika zatem, że świadczeniobiorca ma obowiązek informowania organu m.in. o "innych zmianach", ale jedynie takich, które mają wpływ na prawo do świadczenia (por. m.in. wyrok WSA z 15 lipca 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 281/22, CBOSA). Skarżąca otrzymała orzeczenie o niepełnosprawności, które nadal zaliczało jej syna do osób niepełnosprawnych. To z kolei wskazuje, że skarżąca w sposób uprawniony mogła wnioskować, że w przypadku wydania nowego orzeczenia, które w żaden sposób nie zmieniło stopnia niepełnosprawności jej syna, nie zaszły zmiany, które miałyby wpływ na prawo do świadczenia. Ustawodawca, wprowadzając warunek pouczenia, o którym mowa w art. 30 ust. 2 pkt 1 u.ś.r., zmierzał do tego, aby obowiązek zwrotu świadczenia nienależnie pobranego ciążył wyłącznie na osobach, które pobierały dane świadczenie w sposób w pełni świadomy w tym znaczeniu, że zdawały sobie sprawę, iż świadczenie im nie przysługuje. W konsekwencji pouczenie, o którym mowa w ww. przepisie u.ś.r., to tylko takie pouczenie, które było sformułowane i przedstawione konkretnemu adresatowi w taki sposób, że - zgodnie z zasadami racjonalności i doświadczenia życiowego - można przyjąć, że strona miała świadomość pobierania przez pewien czas nienależnego świadczenia rodzinnego (por. wyrok NSA z dnia 10 września 2019 r., sygn. akt I OSK 1139/19). Jak wskazuje linia orzecznicza sądów administracyjnych, art. 25 ust. 1 u.ś.r. nie daje organom uprawnienia do pomijania na tej podstawie prawnej istotnych okoliczności faktycznych, tzn. o charakterze prawotwórczym, które ujawnią się w toku postępowania, a które nie zostały "niezwłocznie" podane do wiedzy organu przez osobę zobowiązaną. Przy ocenie, czy zaistniały okoliczności mające wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych decydujące są materialnoprawne przepisy u.ś.r., warunkujące to prawo, czyli z którymi ustawa łączy skutek w postaci nieprzysługiwania lub ustania prawa do świadczeń rodzinnych, zaś sam fakt niedotrzymania wymogu informacyjnego z art. 25 ust. 1 u.ś.r. nie ma takiego charakteru. Tymczasem w sprawie niniejszej - czego Kolegium nie kwestionuje - nowe orzeczenie o niepełnosprawności syna skarżącej z 14 czerwca 2024 r. pozostaje w istocie bez wpływu na jej prawo do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego w tym sensie, że potwierdza jedynie, że syn skarżącej nadal pozostaje niepełnosprawny, a skarżącej przysługiwało prawo do pobierania tego spornego świadczenia. W tych okolicznościach faktycznych nie można zgodzić się z Kolegium, że wydanie nowego orzeczenia o stopniu niepełnosprawności syna jest zmianą mającą wpływ na prawo skarżącej do dodatku. W ocenie Sądu, orzeczenie z 14 czerwca 2024 r. jedynie potwierdza prawo skarżącej do przyznania jej dodatku do zasiłku rodzinnego na niepełnosprawnego syna, a nieprzedłożenie przez skarżącą tego orzeczenia niezwłocznie organowi wypłacającemu świadczenie w istocie nie ma wpływu na jej prawo do pobierania tego świadczenia. Umknęło bowiem uwadze organów, że zgodnie z art. 24 ust. 2a u.ś.r., jeżeli w okresie trzech miesięcy, licząc od dnia wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, zostanie złożony wniosek o ustalenie prawa do świadczenia uzależnionego od niepełnosprawności, prawo to ustala się począwszy od miesiąca, w którym złożono wniosek o ustalenie niepełnosprawności lub stopnia niepełnosprawności. Wniosek o wydanie nowego orzeczenia o niepełnosprawności skarżąca złożyła 20 maja 2024 r., orzeczenie to wydano 14 czerwca 2024 r., ostateczne stało się ono 6 lipca 2024 r., zaś wniosek o ustalenie dodatku wpłynął do organu 4 października 2024 r. (k. 66 akt administracyjnych). Z tych też względów strona spełniła również formalne warunki przyznania jej prawa do dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego. W konsekwencji organy nie wykazały, aby w okresie pobierania dodatku przez skarżącą wystąpiły jakiekolwiek okoliczności powodujące ustanie, zawieszenie, zmniejszenie wysokości lub wstrzymanie wypłaty tego świadczenia, o których wystąpieniu, zgodnie z art. 25 ust. 1 u.ś.r. skarżąca byłaby zobowiązana powiadomić organ właściwy wypłacający świadczenia rodzinne. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że wydając zaskarżone decyzje organy obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 25 ust. 1 i art. 24 ust. 2 u.ś.r., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, co powodowało konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni przedstawioną wyżej ocenę prawną Sądu i wyda orzeczenie adekwatne do okoliczności sprawy.