II SA/Ol 733/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w dniu 17 października 2024r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze sprzeciwu N sp. z o. o. w W. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie z dnia 19 sierpnia 2024r., SKO.73.344.2024 w przedmiocie warunków zabudowy oddala sprzeciw. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku Zaskarżoną decyzją z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr SKO.73.344.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie (dalej: "Kolegium"), po rozpatrzeniu odwołania I.D. i M.D. od decyzji Burmistrza O. (dalej: "organ I instancji", "Burmistrz") z dnia 31 maja 2024 r. w przedmiocie ustalenia – na wniosek N sp. z o.o. w B. (dalej: "Spółka") – warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na części działek nr A, B i C, obr. P., gmina O., uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu SKO wyjaśniło, że organ I instancji po ponownym rozpoznaniu wniosku Spółki o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie ww. farmy fotowoltaicznej, decyzją z dnia 31 maja 2024 r. ustalił warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ określił rodzaj zabudowy (instalacja odnawialnego źródła energii - instalacja fotowoltaiczna) oraz funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu (budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 100 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na częściach działek nr A, B i C, obręb P.). Ustalił przy tym nieprzekraczalną linię zabudowy (20 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej; 6 m od pasa gminnej drogi wewnętrznej; 25 m od granicy z działką ewidencyjną nr D, zgodnie z przebiegiem granicy terenu przeznaczonego do realizacji zieleni izolacyjnej). Poza tym organ podał wysokość zabudowy (do 7 m), ilość stacji transformatorowych (maksymalnie do 50 sztuk o maksymalnej powierzchni zabudowy do 50 m2 każda i maksymalnej liczbie kondygnacji - 2). Ponadto organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i została dla niej wydana w dniu 17 marca 2023 r. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Poza tym organ podniósł, że przedmiotowa inwestycja spełnia przesłanki z art. 61 ust. 1 pkt 1 - 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1130) – dalej: "u.p.z.p.", a projekt decyzji został uzgodniony z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków w O., z Państwowym Gospodarstwem Wodnym Wody Polskie Zarząd Zlewni w O., ze Starostą O. oraz z Zarządem Dróg Wojewódzkich w O. Jednocześnie organ wskazał, że przedmiotowa inwestycja jest jednym z wielu tego typu projektów planowanych w gminie O., a także w sąsiedniej gminie G. W pobliżu tego przedsięwzięcia wydano decyzje o warunkach zabudowy i/lub o środowiskowych uwarunkowaniach dla 4 kolejnych elektrowni słonecznych. Wszystkie planowane są w odległości od 130 m do 350 m w linii prostej od przedmiotowej inwestycji. Organ wskazał również, że sąsiednim planowanym (nieistniejącym) przedsięwzięciem jest m.in. farma fotowoltaiczna o mocy do 20 MW na części działek A, B i C w obrębie P. Dodatkowo organ wskazał, że Spółka w piśmie z dnia 15 kwietnia 2024 r. poinformowała, iż obie elektrownie do 100 MW i do 20 MW będą ze sobą powiązane, a w zasadzie elektrownia do 20 MW będzie rozszerzeniem/rozbudową elektrowni do 100 MW, do instalacji o łącznej mocy do 120 MW. W ocenie Burmistrza, Spółka nie podzieliła sztucznie inwestycji na szereg mniejszych tak, aby twierdzić, że te małe farmy nie będą ze sobą powiązane i w związku z tym nie jest zobowiązana do przeprowadzenia postępowania środowiskowego. Dla obu inwestycji zostały bowiem przeprowadzone postępowania środowiskowe, w trakcie których najpierw zostały przygotowane karty informacyjne przedsięwzięcia, a następnie sporządzone raporty oddziaływania na środowisko. Po rozpatrzeniu odwołania I.D. i M.D., Kolegium uznało, że przedmiotową inwestycję należało oceniać łącznie z inwestycją tego samego rodzaju planowaną przez Spółkę również na części działek nr A, B i C, obręb P. Sama Spółka w piśmie z dnia 15 kwietnia 2024 r. przyznała, że farma fotowoltaiczna o mocy do 20 MW będzie powiązana technicznie/technologicznie z farmą fotowoltaiczną o mocy do 100 MW, gdyż stanowi jej rozszerzenie inwestycyjne i docelowo będą stanowiły funkcjonalną całość. To z kolei uzasadniało wezwanie Spółki do przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji jako całości. Zasadniczą kwestią w niniejszej sprawie jest bowiem ustalenie, czy w sprawie mamy do czynienia z tzw. kumulacją farm fotowoltaicznych. Kolegium wskazało, że z wniosku, jego uzupełnień i całej dokumentacji sprawy wynika, że niezmiennym zamiarem Spółki jest uzyskanie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy fotowoltaicznej 120 MW na części działek nr A, B i C, obręb P. Zdaniem Kolegium, okoliczności niniejszej sprawy świadczą o tym, że zaplanowana przez Spółkę inwestycja - farma fotowoltaiczna do 100 MW, zajmująca fragment w/w działek stanowi jedynie element większego założenia inwestycyjnego obejmującego większą część w/w działek, bowiem docelowo Spółka planuje inwestycję na 120 MW. To z kolei pozwala na przyjęcie, że projektowane zagospodarowanie w/w trzech działek tworzy jedno przedsięwzięcie w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1112) – dalej: "ustawa środowiskowa". Kolegium wskazało, że przepis art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej nakazuje organom uznać za jedno przedsięwzięcie kilka przedsięwzięć, które są powiązane ze sobą technologicznie, nawet jeżeli działania inwestycyjne są realizowane przez różne podmioty. Skoro zatem wolą Spółki nie jest realizacja którejkolwiek z farm na przedmiotowych działkach (zlokalizowanie stacji transformatorowej SN/WN - realizowanej w ramach budowy farmy fotowoltaicznej o mocy do 20 MW - jest niezbędne do obsługi farmy o mocy do 100 MW), ale obu ich łącznie, to w tej sytuacji pominięcie weryfikacji z punktu widzenia wymogów środowiskowych łącznych parametrów wszystkich (co najmniej dwóch) inwestycji tego samego rodzaju, na różnych częściach tych samych działek, planowanych przez tę samą Spółkę, doprowadziłoby do naruszenia zasady prewencji i przezorności. Kolegium wskazało, że Burmistrz błędnie przyjął, iż projektowane zagospodarowanie przedmiotowych trzech działek nie tworzy jednego przedsięwzięcia z pozostałą ujawnioną inwestycją planowaną na działkach nr A, B i C, obręb P. w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej. Kolegium podniosło również, iż organ I instancji nie odniósł się do kwestii działek nr E, F, obręb M., gmina G., dla których uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, według którego przedmiotowy teren został przeznaczony pod elektrownie słoneczne. Burmistrz zatem nie uwzględnił zmian stanu faktycznego, jakie zaszły w sprawie. Kolegium zarzuciło także Burmistrzowi, że nie dokonał on ustaleń, ile Spółka ma takich projektów w samej gminie O. Akta sprawy wskazują na 4 projekty. Zdaniem Kolegium, Burmistrz nie ustalił jaka jest łączna powierzchnia gruntów w gminie zajętych pod tego typu inwestycje. Tymczasem na obecnym etapie postępowania nie można wykluczyć, że projektowana zabudowa systemami fotowoltaicznymi na trzech działkach inwestycyjnych powinna być traktowana jako jedno przedsięwzięcie z inwestycją na działce nr G obręb P. (czy też z innymi inwestycjami), z powodu bliskiego położenia w stosunku do siebie, podobieństwa, jak i oddziaływań między tymi systemami. W ocenie Kolegium, również treść zaskarżonej decyzji jest niezgodna z treścią poprzedzającej ją decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. W decyzji z dnia 17 marca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach wskazano, iż moduły fotowoltaiczne będą obiektami o wysokości maksymalnie 5 m, a stacje transformatorowe - do 3,5 m wysokości, natomiast w punkcie 3.2 lit. b) zaskarżonej decyzji określono wysokość zabudowy do 7 m. Kolegium uznało, że decyzja Burmistrza została podjęta z naruszeniem przepisów postępowania, ponadto uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.) – dalej jako: "k.p.a.". Przekazując Burmistrzowi sprawę do ponownego rozpoznania Kolegium wskazało, że organ ten powinien zbadać powiązania technologiczne pomiędzy farmami fotowoltaicznymi, o które wnioskuje/wnioskowała Spółka oraz farmami, na które organ wydał warunki zabudowy, bądź też zlokalizowanymi w sąsiedztwie w innych gminach. W razie ustalenia, że w sprawie mamy do czynienia z jednym przedsięwzięciem organ winien zażądać przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całej inwestycji. Ponadto organ I instancji powinien zlecić wykonanie nowej analizy oraz projektu nowej decyzji, a następnie powinien poddać go stosownym uzgodnieniom. Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniosła Spółka domagając się jej uchylenia w całości i wydania przez Kolegium nowej decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i orzekającej co do istoty sprawy poprzez ustalenie warunków zabudowy po skorygowaniu parametru wysokości modułów fotowoltaicznych i sieci transformatorowych, a w przypadku nieuwzględnienia przez Kolegium sprzeciwu w trybie samokontroli - uchylenia decyzji przez Sąd. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne wydanie decyzji kasacyjnej, bowiem: - organ wydający decyzję o warunkach zabudowy związany jest ostateczną decyzją środowiskową, a zatem niedopuszczalne jest badanie przez Burmistrza kwestii, które były przedmiotem badania i rozstrzygnięcia w wydanej decyzji o środowisjkowych uwarunkowaniach, tj. decyzji z dnia 17 marca 2023 r.; - powiązania technologiczne między farmą fotowoltaiczną o mocy do 100 MW oraz farmą fotowoltaiczną o mocy do 20 MW zostały zbadane przez organ wydający decyzje środowiskowe, tym samym nie jest dopuszczalne ponowne badanie tych kwestii przez Burmistrza, skoro w obrocie prawnym istnieją ostateczne decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach; - błędne ustalenie wysokości modułów fotowoltaicznych i stacji transformatorowych w decyzji powinno zostać skorygowane przez organ odwoławczy. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że organ I instancji wydając decyzję o warunkach zabudowy bazował na ostatecznej decyzji środowiskowej, określającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia na podstawie sporządzonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko. Zdaniem Spółki, nie ma konieczności przeprowadzenia skumulowanej oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięć: farma fotowoltaiczna o mocy do 100 MW i farma fotowoltaiczna o mocy do 20 MW. Farma do 100 MW została zaplanowana jako odrębna inwestycja, dopiero na późniejszych etapach projektowania podjęto decyzję, aby część infrastruktury, która będzie obsługiwać farmę do 20 MW, służyła również docelowo farmie do 100 MW. Spółka zauważyła, że dla obu inwestycji przeprowadzono oddzielne, lecz korespondujące ze sobą raporty oddziaływania na środowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 935 – zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw, zwany dalej "sprzeciwem od decyzji". Rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. (art. 64e p.p.s.a.). Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (art. 151a § 1 p.p.s.a.). Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest treść art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z którym "organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy". Zatem zgodnie z brzmieniem art. 138 § 2 k.p.a., który to przepis został powołany jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy może uchylić decyzję organu I instancji w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ odwoławczy powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Przepis ten wymaga, aby organ II instancji wykazał w sposób przekonywujący, że w sprawie nie poczyniono wystarczających i wymaganych ustaleń, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Tylko w przypadku zaistnienia tej przesłanki organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną, tj. uchylić zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. W innych przypadkach k.p.a. wymaga wydania decyzji merytorycznej, tj. albo utrzymania decyzji organu I instancji w mocy, albo jej uchylenia i orzeczenia co do istoty sprawy albo umorzenia postępowania w sytuacji zaistnienia takich podstaw. Z tymi uregulowaniami koresponduje art. 136 k.p.a. wprowadzający obowiązek przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, ewentualnie zwrócenie się o to do organu I instancji, tj. zlecenie mu wykonania takich czynności. Należy podkreślić, że rozstrzygnięcie kasacyjne może zapaść wyłącznie w sytuacji, gdy wątpliwości organu II instancji co do stanu faktycznego nie da się wyeliminować w trybie art. 136 k.p.a. Jednocześnie podkreślić należy, że w ramach rozpoznania sprzeciwu, sąd nie może abstrahować od oceny materialnoprawnej, lecz tylko o tyle, o ile ocena ta będzie uzasadniona i odniesiona do przesłanek wydania decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Wynika to z faktu, że nie sposób dokonać kontroli sprzeciwu według kryteriów z art. 64e p.p.s.a. nie oceniając wprzód kasatoryjnego rozstrzygnięcia także w świetle wywiązana się przez organ wyższej instancji z powinności z art. 138 § 2a k.p.a. Oznacza to, że poprawna interpretacja przepisów, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, jest koniecznym warunkiem bezbłędnego określenia prawotwórczych okoliczności właściwych dla sprawy, z kolei których wyjaśnienie według kryteriów z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. warunkuje zasadne rozstrzygniecie sprawy co do jej istoty, a zaniechania w tym zakresie (przynajmniej w znacznej części) uzasadniają rozstrzygnięcie po myśli art. 138 § 2 k.p.a. Takie jest też stanowisko NSA, który w swych wyrokach stwierdzał, że zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie (zob. m.in. wyroki z 8 sierpnia 2018 r., I OSK 2045/18; z 28 listopada 2017 r., I OSK 1299/17, dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Odnosząc powyższe rozważania do kontrolowanej w niniejszej sprawie decyzji, w ramach jakie uzasadnia instytucja sprzeciwu, stwierdzić należy, że wskazane przez Kolegium okoliczności uzasadniały zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. Decyzja Burmistrza z dnia 31 maja 2024 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma niewątpliwie istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie Kolegium jako przyczynę uchylenia decyzji podało nieustalenie przez organ I instancji powiązań technologicznych pomiędzy farmami fotowoltaicznymi, o które wnioskuje/wnioskowała Spółka oraz farmami, na które organ wydał warunki zabudowy, bądź też zlokalizowanymi w sąsiedztwie w innych gminach. Kolegium uznało, że w razie ustalenia, że w sprawie mamy do czynienia z jednym przedsięwzięciem, Burmistrz powinien zażądać przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całej inwestycji. Ponadto organ I instancji powinien zlecić wykonanie nowej analizy oraz projektu nowej decyzji, a następnie powinien poddać go stosownym uzgodnieniom. W ocenie Sądu, wydanie przez Kolegium decyzji kasatoryjnej było prawidłowe. Badanie zasadności wydania decyzji kasacyjnej w trybie art. 138 § 2 k.p.a. w okolicznościach niniejszej sprawy wymaga odniesienia się do materialnych przesłanek ustalania warunków zabudowy dla planowanych zamierzeń inwestycyjnych. Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. W rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. w zakresie zgodności decyzji z przepisami odrębnymi wskazuje się, że tych przepisów zalicza się m.in. regulacje dotyczące ochrony środowiska czy przyrody. Z art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy środowiskowej wynika, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; Natomiast w myśl art. 71 ustawy środowiskowej: 1. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. 2. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz.U. z 2019 r., poz. 1839 ze zm.) zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei przepis art. 3 pkt 13 ustawy środowiskowej stanowi, że przez przedsięwzięcie rozumie "zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty". Z regulacji ustawowych wynika zatem jednoznacznie, że dla zakwalifikowania danej inwestycji jako jedno przedsięwzięcie konieczne jest ustalenia powiązania technologicznego pomiędzy jego poszczególnymi elementami. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 grudnia 2017 r., sygn. II OSK 713/16 (CBOSA), wskazał, że z treści art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy środowiskowej jednoznacznie wynika, że z punktu widzenia obowiązku przeprowadzania ocen oddziaływania na środowisko pojęcie przedsięwzięcia ma szeroki zakres znaczeniowy, obejmując wszelkie "zamierzenia budowlane lub inne ingerencje w środowisko", polegające na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, przy czym przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Powyższy przepis ustanawia zasadę jedności przedsięwzięcia z punktu widzenia jego jednostkowych lub skumulowanych skutków środowiskowych. Nie jest więc dopuszczalne dzielenie przedsięwzięcia na części, etapy lub odcinki (w przypadku inwestycji liniowych), jeżeli mogłoby to doprowadzić do wyłączenia obowiązku przeprowadzenia jednej i kompleksowej oceny oddziaływania na środowisko całego przedsięwzięcia. Ustawodawca nie stworzył definicji legalnej pojęcia "powiązanie technologiczne", jednak zgodnie z orzecznictwem, o powiązaniu technologicznym należy mówić nie tylko wtedy, gdy istnieją wspólne rozwiązania techniczne, ale również wtedy, gdy istnieją inne wspólne cechy, takie jak "know how", strategia, kierunek rozwoju, zarządzanie etc. Technologia to jeden z czynników produkcji, który obejmuje wszystko co wpływa na wydajność pracy i produktywność kapitału. Technologię należy rozumieć jako kombinację wiedzy, umiejętności, doświadczenia i rozwiązań organizacyjnych wykorzystywanych do produkcji i użytkowania towarów i usług w celu zaspokajania potrzeb ludzkich. W rozpoznawanej sprawie Kolegium słusznie wskazało, że organ I instancji nie ustalił powiązań technologicznych pomiędzy farmami fotowoltaicznymi, o które wnioskuje/wnioskowała Spółka oraz farmami, na które organ wydał warunki zabudowy, bądź też zlokalizowanymi w sąsiedztwie w innych gminach. Nie można zatem stwierdzić, czy planowane przez Spółkę farmy fotowoltaiczne powinny być traktowane jako jedno przedsięwzięcie z powodu bliskiego położenia w stosunku do siebie, podobieństwa, jak i oddziaływań między tymi systemami, i czy w związku z tym zachodzi konieczność przeprowadzenia kolejnej kompleksowej tym razem oceny oddziaływania na środowisko. Sąd podzielił stanowisko Kolegium, iż z uzasadnienia decyzji organu I instancji nie wynika, aby organ ten przeprowadził w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające w powyższym zakresie oraz dokonał własnej oceny zebranych w sprawie dowodów z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego określonych w art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Prawidłowo zatem Kolegium zastosowało art. 138 § 2 k.p.a. z uwagi na konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji. Odmienne rozstrzygnięcie doprowadziłoby do naruszenia ogólnej zasady postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., gwarantującej stronie prawo do dwukrotnego rozpoznania jej sprawy administracyjnej. Wydanie decyzji z naruszeniem zasady dwuinstancyjności godziłoby w podstawowe prawa strony postępowania i musiałoby być ocenione jako rażące naruszenie prawa. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151a § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.