III SAB/Gd 480/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku do rozpoznania wniosku Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. z dnia 8 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w G. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 8 sierpnia 2024r Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w G. wniosła do Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku o udostępnienie - w trybie dostępu do informacji publicznej dokumentacji interwencji, która miała miejsce na terenie nieruchomości przy ul. [...] w G. w dniu 9 lipca 2024 r., a dotyczyła awarii instalacji sanitarnej w formie: - dokumentacji zgromadzonej w elektronicznych systemach wspomagających obsługę interwencji, - nagrań audio i wideo z Policyjnych Zestawów Osobistych funkcjonariuszy, którzy uczestniczyli w ww. interwencji. W odpowiedzi na wniosek organ przesłał wnioskodawcy pismo z dnia 20 sierpnia 2024r., w którym poinformował, że w jego ocenie wniosek dotyczy sprawy indywidualnej a zatem nie ma charakteru informacji publicznej, tym samym dokumentacja z Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji oraz nagranie z kamer nasobnych, o które wniesiono nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...] w G. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w zakresie rozpatrzenia wniosku z 8 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, wniosła o zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku do rozpatrzenia wniosku skarżącej o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej sumy pieniężnej w wysokości 2.000 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej wszelkich kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych Skarżąca wskazała, że w dniu 9 lipca 2024 r. na terenie nieruchomości przy ul. [...] w G. miała miejsce interwencja Policji, która dotyczyła awarii instalacji sanitarnej. Interwencja ta, jako czynność urzędowa Policji, realizowana w ramach wykonywania jej prawnych obowiązków podlega dokumentacji. Organ nie załatwił sprawy powyższego wniosku w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem: nie udostępnił żądanych informacji, ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a także nie umorzył postępowania, co powoduje konieczność uznania, że organ pozostaje w stanie bezczynności w reakcji na wniosek skarżącej. W ocenie skarżącej żądane materiały (nagranie z interwencji) stanowiły informację publiczną, a zatem odmowa ich udostępnienia pismem jest równoznaczna z naruszeniem przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej i w związku z tym nie stanowi załatwienia sprawy. Organ nie mógł odmówić ich udostępnienia w innej drodze niż wydanie decyzji administracyjnej. Informacje te powstają w ramach sfery działalności publicznej organu - podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji. W zakresie objętym wnioskiem skarżącej spełnione są zatem przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej jako odnoszącej się do organu władzy publicznej, Żądana informacja nie miała charakteru sprawy indywidualnej odmiennej od informacji publicznej. Dokumentacja przebiegu interwencji Policji, jaka powstała w ramach sfery działalności publicznej organu - stanowi informację publiczną. Informację taką stanowi informacja dotyczącej konkretnej interwencji patrolu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi i wyjaśnił, że określenie sprawy jako "publicznej" wskazuje, że jest to sprawa ogółu i koresponduje w znacznym stopniu z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu) lub też jest ważna z punktu widzenia poprawności funkcjonowania organów państwa. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem, który można wykorzystać, w celu występowania z wnioskiem o udzielenie każdej informacji. Zakres przedmiotowy tej ustawy obejmuje tylko dostęp do informacji publicznej, a nie publiczny dostęp do wszelkich informacji. Pisma składane w indywidualnych sprawach przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej, ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem takiego pisma jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i nie powinno być udostępniane w trybie ustawy. Podobnie, nie można przy pomocy ustawy starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny. W ocenie organu wskazane we wniosku skarżącej informacje sporządzone zostały na potrzeby i w celu załatwienia konkretnej sprawy - sprawy skarżącej, co wprost wynika między innymi z analizy treści wniosku, w którym skarżąca wyjaśniła, że: "żądana dokumentacja ma kluczowe znaczenie dla określenia osób odpowiedzialnych za wyrządzenie szkody i roszczenia między właścicielami lokali oraz Wspólnoty Mieszkaniowej". Powyższe czyni prawdopodobnym, że udzielone skarżącej informacje zostaną wykorzystane w ww. postępowaniu, tj. zostaną wykorzystane dla ochrony indywidualnego interesu, bez związku ze sprawami publicznymi. Próba pozyskania takiej informacji publicznej pozostaje bez związku z interesem publicznym i służy wyłącznie indywidualnemu interesowi skarżącej. Zdaniem organu, który przytoczył poglądy sądów administracyjnych dotyczące nadużycia prawa do informacji publicznej, treść wniosku o udzielenie informacji publicznej nie wskazuje na jakikolwiek cel czy interes publiczny, który skarżąca pragnie zaspokoić składając ten wniosek. Z tych względów organ wskazał, że nie pozostaje w bezczynności w zakresie, w którym nie udzielił informacji publicznej, bowiem nie spoczywał na nim obowiązek udzielania informacji w powyższym zakresie w trybie ustawy. Podkreślił, że art. 4 ust. 3 ustawy ma zastosowanie jedynie w przypadku, gdy wniosek dotyczy informacji publicznej, a organ pozostaje w bezczynności tylko w przypadku gdy zobligowany jest udzielić informacji publicznej, a jej nie udziela i nie wydaje stosownej decyzji o odmowie udostępnienia takiej Informacji. W przypadku zaś, gdy informacja, o jaką wnioskuje zainteresowany, nie ma charakteru informacji publicznej, organ nie pozostaje w zwłoce w zakresie udostępnienia informacji publicznej, jeżeli pismem poinformuje o tym wnioskodawcę. Organ zaś, pismem z dnia 20 sierpnia 2024r., poinformował skarżącego, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej. Zdaniem organu, jego działanie nie było nacechowane złą wolą, a organowi nie można przypisać lekceważącego stosunku do norm prawa. Bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność. Wymierzenie grzywny ma mieć natomiast charakter przede wszystkim dyscyplinujący i prewencyjny i powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. W ocenie organu wymierzenie grzywny nie znajduje podstaw ponieważ skarżący otrzymał odpowiedź na pismo, a sam fakt niezadowolenie z jego treści nie stanowi przesłanki ukarania grzywną. Tym samym podstawowy cel dyscyplinujący jakiemu owa grzywna ma służyć (tj. zmobilizowanie do wydania aktu lub podjęcia czynności) stracił rację bytu. W konkluzji organ stwierdził, że z uwagi na to, że zakres informacji objętych wnioskiem skarżącego nie stanowi w ocenie organu informacji publicznej, to nie została spełniona przedmiotowa przesłanka z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Oznacza to, że udostępnienie i odmowa udostępnienia żądanych treści (informacji) nie następuje w formie i trybie przewidzianych w przepisach tej ustawy. Nie doszło zatem do bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej. W piśmie z dnia 28 stycznia 2025 r., stanowiącym replikę na odpowiedź na skargę, skarżąca podtrzymała stanowisko zawarte w skardze, wskazując nadto, że zgodnie z art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wskazania interesu prawnego lub faktycznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy administracji publicznej w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 bądź przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Z tego względu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z treścią art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności lub zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Problematyka dostępu do informacji publicznej została unormowana przez ustawodawcę w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902) - dalej jako "u.d.i.p.". Zgodnie z treścią art. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Pojęcie informacji publicznej jest ujmowane szeroko i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo do informacji publicznej obejmuje m.in. dostęp do dokumentów, zarówno tych bezpośrednio wytworzonych przez organ, tych, których organ używa przy realizacji zadań przewidzianych prawem, jak i tych, które tylko w części dotyczą organu, nawet, gdy nie pochodzą wprost od niego. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu decyduje treść i charakter informacji. Zawartą w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 powołanej ustawy, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych. Za informację taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Tak więc pojęcie informacji publicznej odnosi się do wszelkich spraw publicznych, również wówczas, gdy informacja nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie się do nich odnosi. Wspomniana wykładnia pojęcia informacji publicznej opiera się przede wszystkim na treści art. 61 Konstytucji RP, wskazującego jako kryterium udostępniania informacji, czy dotyczy ona działalności organów władzy publicznej lub osób pełniących funkcje publiczne. Udostępnianie informacji publicznych, jak stanowi art. 7 ust. 1 u.d.i.p., następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej (pkt 1), udostępniania na wniosek zainteresowanego podmiotu, o którym mowa w art. 10 oraz stosownie do art. 11 przez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnie dostępnych, jak również przez zainstalowane w miejscach ogólnie dostępnych urządzenia umożliwiające zapoznanie się z tą informacją (pkt 2), wstępu na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia (pkt 3); udostępniania w portalu danych (pkt 4). Według art. 13 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Ustawa o dostępie do informacji publicznych wymienia trzy formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. Mianowicie organ, do którego wniesiono wniosek, winien udostępnić tę informację w formie czynności materialno-technicznej (art. 10 u.d.i.p.) bądź też odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.) albo umorzyć postępowanie (art. 14 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Bezczynność organu w sytuacji określonej przepisami powołanej ustawy polega więc na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania w sytuacjach określonych w ustawie, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem. Wskazany w skardze organ jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem obowiązanym do udostępniania informacji publicznej, gdyż w świetle jego brzmienia takimi organami są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 145 ze zm.), Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do jej zadań należy m.in.: ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra (art. 1 ust. 2 pkt 1 powołanej ustawy), ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych (art. 1 ust. 2 pkt 2), wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców (art. 1 ust. 2 pkt 4). Nie ma więc wątpliwości co do tego, że Policja jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i przez to jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Dlatego informacja o działaniach funkcjonariuszy Policji wykonujących te zadania stanowi informację o sprawach publicznych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2020 r., sygn. I OSK 2266/19, to i pozostałe powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl ). Ocena ta nie była kwestionowana przez organ. Zdaniem Sądu dokumentacja, zarówno zgromadzona w elektronicznych systemach wspomagających obsługę interwencji, jak w postaci nagrań z Policyjnych Zestawów Osobistych, przebiegu interwencji powstaje w ramach sfery działalności publicznej organu władzy publicznej jakim jest Policja tj. w ramach podejmowania interwencji przez funkcjonariuszy policji, stąd co do zasady stanowią one informację publiczną. W świetle art. 15 ust. 7c ustawy o Policji użyte w ust. 1 pkt 5b określenie interwencja oznacza włączenie się policjanta lub policjantów w tok zdarzenia mogącego naruszać normy prawne i podjęcie działań zmierzających do ustalenia charakteru, rodzaju i okoliczności powstałego zdarzenia oraz przedsięwzięć ukierunkowanych na przywrócenie naruszonego porządku prawnego. Spełnione są zatem w ocenie Sądu przesłanki w zakresie wytworzenia żądanej informacji przez organ władzy publicznej przy wykonywaniu zadań publicznych. Skoro informacja odnosi się do organu władzy publicznej, stanowi ona informację publiczną. Sąd przyjął, że notatki urzędowe funkcjonariuszy Policji niezależnie od tego, czy zostały sporządzone odręcznie, czy też w formie wydruku elektronicznego czy maszynopisu, protokoły z przesłuchań świadków oraz wszelkie pisma urzędowe wychodzące z organu Policji i wpływające do niego w związku z podejmowanymi czynnościami posiadają walor informacji publicznej, dotyczą bowiem sfery faktów, zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, etc., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych. Notatka służbowa, która może zostać udostępniona, to nie każda notatka, ale notatka "oficjalna", sporządzona przez uprawnionego funkcjonariusza (por. wyrok NSA z dnia 29 listopada 2022 r., sygn. akt III OSK 4515/21). Notatki zawarte w notatnikach są sporządzane przez uprawnionych funkcjonariuszy i mają odzwierciedlać przebieg czynności podejmowanych przez nich w ramach realizacji zadań służbowych. Dotyczą sfery faktów, są wytwarzane w ramach działalności organu władzy publicznej i zawierają informację o sposobie realizowania przez ten organ nałożonych nań zadań publicznych. Stanowią zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (por. wyroki: NSA z 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2901/19, NSA z dnia 22 marca 2019 r. sygn. akt I OSK 1280/17; zob. też I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej Komentarz, Warszawa 2016, str. 173). Powyższe uwagi znajdują również zastosowanie do danych zawartych w elektronicznym Systemie Wspomagania Dowodzenia. Stanowią one zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jak wynika z § 1 Zarządzenia Nr 12 Komendanta Głównego Policji z dnia 19 maja 2020 r. w sprawie Systemu Wspomagania Dowodzenia Policji (Dz. Urz. KGP z 2020 r., poz. 23), wydanego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 2 oraz art. 20e ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, System Wspomagania Dowodzenia Policji, zwany dalej "SWD Policji", stanowi system teleinformatyczny wspierający wykonywanie zadań ustawowych podejmowanych w szczególności na podstawie zgłoszeń przyjmowanych przez dyżurnych jednostek organizacyjnych Policji i innych policjantów, ustaleń dokonywanych przez poszczególne służby policyjne w związku z tymi zgłoszeniami oraz informacji uzyskanych w związku z obsługą zgłoszeń alarmowych otrzymywanych z centrów powiadomienia ratunkowego (ust. 1); SWD Policji prowadzi się w Komendzie Głównej Policji jako zbiór informacji wspierających kierowanie działaniami Policji obejmujący zakresem działania terytorium całego kraju (ust. 2). Zgodnie zaś z § 1 ust. 4 pkt 1 tego Zarządzenia, SWD Policji prowadzi się m.in. w celu bieżącego rejestrowania zgłoszeń o zdarzeniach oraz podjętych interwencji i innych działań Policji. Z regulacji tych płynie wniosek, że dane zawarte w SWD dotyczą m.in. interwencji podjętych przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji czynności służbowych. System ten ma wspierać wykonywanie zadań ustawowych Policji. Przedmiotowe dane odzwierciedlają zatem informacje o sposobie prowadzenia sprawy i podobnie jak wskazane wyżej dokumenty posiadają walor informacji publicznej. Zauważyć przy tym należy, że zgodnie z § 16 ust. 2 powołanego Zarządzenia, zawartym w rozdziale 5 zatytułowanym "Procedura udostępnienia informacji z SWD Policji", w przypadku wniosków kierowanych do Komendy Głównej Policji na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 oraz z 2020 r. poz. 695), informacje przetwarzane w SWD Policji udostępnia komórka organizacyjna Komendy Głównej Policji właściwa do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji kierownicy tych jednostek. Powołany przepis wprost zatem wskazuje na obowiązek udzielenia przedmiotowych informacji spoczywający w przypadku Komendy Głównej Policji – na komórce organizacyjnej Komendy Głównej Policji właściwej do udzielenia informacji publicznych, a w przypadku wniosków kierowanych do pozostałych jednostek organizacyjnych Policji – na kierownikach tych jednostek, a zatem niewątpliwie także na Komendancie Policji (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 11 maja 2023 r. sygn. akt II SAB/Rz 23/23). Żadna norma prawna nie pozbawia dokumentacji oraz nagrań z interwencji charakteru informacji publicznej. Z przepisów ustawy o Policji wynika jedynie, że nagrania interwencji są wykonywane i przechowywane na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 5a i 5b oraz art. 15b tejże ustawy, zaś możliwość korzystania przez Policję z kamer nasobnych nie została uregulowana w dedykowanych temu zagadnieniu przepisach, a powołane powyżej przepisy mają charakter ogólny. Nie istnieją także przepisy wewnętrzne z wyjątkiem "Instrukcji użytkowania Systemu Rejestracji Audio-Wideo (RAW), w tym kamer nasobnych pozostających na wyposażeniu policjantów służby prewencyjnej". Tym samym żądana przez skarżącego informacja stanowi informację publiczną. Nagrania audio-wideo z przebiegu interwencji zawierają informację o działalności policji jako władzy publicznej. Nagrania takie zostały wytworzone w ramach sfery działalności organu administracji publicznej, zawierają informację o sposobie prowadzenia sprawy, itp., stanowią więc, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informację o sprawach publicznych, a stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i pkt 4 lit. a i b tej ustawy, będąc rodzajem informacji o sposobie załatwiania (rozstrzygania) spraw, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych (co wypełnia dyspozycję art. 61 Konstytucji RP). Uznanie że nagrania z interwencji są informacją publiczną nie wyklucza jednak możliwości odmowy ich udostępnienia nastąpić to jednak musi zgodnie z procedurą i formie przewidzianej przez u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się wyłącznie wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są m.in. przepisy kodeksu postępowania karnego. Zdaniem Sądu taka sytuacja występuje w razie ustalenia, że zostało wszczęte postępowanie karne lub w sprawie o wykroczenie i nagrania zostały włączone w poczet materiału dowodowego, do którego dostęp regulowany jest w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 r., poz. 46 ze zm.). Przepisy art. 156 ust. 1-5 i 6 k.p.k. mają odpowiednie zastosowanie na mocy odesłania zamieszczonego w art. 38 § 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 977 z zm.) w sprawach wykroczeniowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 października 2024 r. sygn. akt III OSK 1342/24 wskazał, że: "Przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego, o czym przesądza m.in. treść zdania drugiego art. 156 § 5 k.p.k., z której wynika, iż akta mogą być w wyjątkowych sytuacjach udostępnione innym niż stronom (obrońcom, pełnomocnikom, przedstawicielom ustawowym) osobom. Po drugie, przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także do akt postępowania już zakończonego). Po trzecie, powyżej wskazane przepisy k.p.k. stanowią owe "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, określające odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi, które w całości wyłączają zastosowanie przepisów tejże ustawy do informacji publicznych znajdujących się w aktach sprawy karnej. Jeżeli więc wnioskowana informacja publiczna podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach przewidzianych w art. 156 k.p.k., to stosowanie przepisów u.d.i.p. jest wyłączone. Wyłączenie to obejmuje również możliwość wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p." Stanowisko to nie budzi wątpliwości Sądu i znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt II SAB/Łd 98/23, WSA w Krakowie z dnia 12 maja 2023 r. sygn. akt II SAB/Kr 67/23). Konkluzje powyżej sformułowane nie wykluczają również możliwości zastosowania co do żądanej informacji art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jeśli organ wykaże, że żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie. Wyjasnić jednak należy, że w takim przypadku żądana informacja nie traci waloru informacji publicznej i organ nie jest automatycznie zwolniony z obowiązku jej udostępnienia. Co prawda, w świetle art. 5 u.d.i.p. udzielenie takiej informacji podlega ograniczeniom i może skutkować wydaniem decyzji odmawiającej żądaniu, tym niemniej organ musi pamiętać, że istnieje możliwość udostępnienia informacji w sposób, który nie naruszy dóbr chronionych, tj. poprzez anonimizację (zatarcie) danych wrażliwych. Odnosząc się do kolejnego spornego między stronami postępowania zagadnienia, a mianowicie, czy dla oceny, że mamy do czynienia z żądaniem udostępnienia informacji publicznej, istotne jest to, z jakich powodów (motywów) wnioskodawca żąda określonych informacji, Sąd podziela wyrażany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że: "Z punktu widzenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej motywy jakie towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania nie mają żadnego znaczenia. Ustawa nie wymaga ich podawania, a co więcej zabrania nawet podmiotowi do którego został skierowany wniosek domagania się ich ujawnienia. Artykuł 2 ust. 2 ustawy stanowi bowiem, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Tym bardziej zatem ujawnienie niejako z własnej inicjatywy wnioskodawcy swojego interesu w uzyskaniu żądanej informacji, tak jak w rozpoznawanej sprawie, nie może pozbawiać jej przymiotu informacji publicznej. Dana informacja obiektywnie albo przynależy do katalogu rodzajów informacji publicznej określonym w art. 6, bądź ma jej cechę (dotyczy sprawy publicznej), albo nie. Klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy zatem od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Dany fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada" (zob. wyrok NSA z 2 marca 2018 r. I OSK 2160/17). Przyjęcie poglądu zaproponowanego przez organ, zgodnie z którym o publicznym charakterze informacji decydować ma kryterium "sprawy indywidualnej" podmiotu wnioskującego, prowadzi do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji, jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa, zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację. W konsekwencji powyższego ta sama informacja raz miałaby charakter informacji publicznej, a innym razem nie, w zależności od tego czy z wnioskiem występuje podmiot w sprawie indywidualnej, czy też nie. Pogląd, zgodnie z którym nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (w sprawie indywidualnej), prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Wzmocnieniu tej argumentacji służą także wnioski wynikające z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...)". Na tle tego unormowania zarysował się problem, w jakim stopniu akta dotyczące indywidualnych, często bardzo osobistych spraw obywatela (spraw cywilnych, karnych, administracyjnych), są informacją publiczną i jaka powinna być możliwość dostępu do nich - w trybie określonym przez u.d.i.p. - osób innych niż strona, których akta te nie dotyczą. W orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony tych "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu o unormowania poszczególnych procedur. Inne osoby, niż uczestnicy "spraw własnych", mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie u.d.i.p. Poglądy te dodatkowo ugruntowują w przekonaniu, że kategoria "sprawy własnej" (sprawy indywidualnej) nie jest wyznacznikiem kwalifikowania określonych informacji jako informacji publicznych (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r., III OSK 1210/23, LEX nr 3744085). Z uwagi na powyższe stanowisko organu opierającego zasadność odmowy uznania żądanej informacji za informację publiczną na zakwalifikowaniu jej jako informacji w sprawie indywidualnej skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej nie znajduje oparcia w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W dalszej kolejności Sąd miał na względzie, że organ w odpowiedzi na skargę swą argumentację w sprawie wsparł jak się wydaje na stwierdzeniu nadużycia prawa, przejawiającym się w domaganiu się przez wnioskodawcę udzielenia informacji co prawda publicznej lecz jedynie w celu zaspokojenia indywidualnych potrzeb, a więc do celów innych niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego Państwa. W tym zakresie podkreślić należy, że odmowa ochrony nie następuje jednak przez zakwestionowanie przedmiotu określonego prawa, lecz wiąże się z odmową realizacji roszczenia, które z niego wynika, co w przypadku prawa dostępu do informacji publicznej powinno następować przez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Twierdząc, że wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej stanowi nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej, organ powinien zatem wydać decyzję w trybie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. o odmowie udostępnienia tej informacji publicznej, czego jednak nie uczynił. Mieć należy na uwadze, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje wydanie decyzji administracyjnej wtedy, gdy organ odmawia ujawnienia jakiegoś faktu lub dokumentu (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź umarza postępowanie w trybie przewidzianym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wydanie powyższych orzeczeń przewidziane jest w sytuacji, gdy mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów u.d.i.p. ze wskazaniem przyczyn takiej oceny. Wobec powyższego w sytuacji uznania, że wniosek dotyczy informacji niemających waloru publicznej, należałoby uznać taki sposób załatwienia wniosku przez organ za prawidłowy. Jednakże w ocenie Sądu stanowisko organu w zakresie udostepnienia żądanej informacji jest błędne. Skutkować to musiało uznaniem, że wniosek strony skarżącej z dnia 8 sierpnia 2024 r. powinien zostać rozpoznany przez organ w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odpowiedź organu na wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej w przyjętej formie oraz o zawierająca przyjęta treść nie uwalnia go od zarzutu bezczynności w rozpoznawanej sprawie. Sposób załatwienia wniosku skarżącej jest jednakże sprawą organu, a rolą sądu administracyjnego jest następcza ocena działania lub zaniechania organu. Ocena organu musi przy tym wynikać z określonych okoliczności. Nie może być pozbawiona jakikolwiek podstaw faktycznych i musi być oparta o skonkretyzowaną podstawę prawną. Do zadań sądu administracyjnego należy zaś kontrola legalności działania i towarzyszącej mu argumentacji. Z uprawnień kontrolnych sądu administracyjnego wynika zakaz zastępowania organu w tym zakresie i klasyfikacji bezczynności organu jako uzasadnionej nadużyciem prawa podmiotowego, jeśli organ sam tego uprzednio nie stwierdził w prawem przewidzianej formie. Reasumując, w niniejszej sprawie organ administracji popadł w bezczynność, bowiem w ustawowym terminie 14 dni nie udostępnił wnioskodawcy żądanej informacji publicznej, a także - stosownie do przepisów u.d.i.p. - nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., ani nie umorzył postępowania w myśl art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 8 sierpnia 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy, o czym orzeczono w pkt. 1. sentencji wyroku. Sąd stwierdził jednocześnie, że bezczynności organu w zakresie udostępnienia żądanej informacji publicznej nie można przypisać charakteru rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował bowiem wniosku i niezwłocznie przygotował odpowiedź. Działanie organu nie zmierzało do celowego pozbawienia wnioskodawcy konstytucyjnego prawa dostępu do informacji, lecz wynikało z przyjętej błędnej wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z tych względów, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzeczono, jak w pkt. 2. sentencji wyroku. W konsekwencji powyższego nie mógł zostać uwzględniony wniosek skargi o zasądzenie na rzecz skarżącej sumy pieniężnej, który to wniosek jako bezzasadny został oddalony w pkt. 3. sentencji wyroku. Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. Z powyższego przepisu wynika, że zarówno wymierzenie grzywny, jak i przyznanie sumy pieniężnej, nie jest obligatoryjne. Stwierdzenie bezczynności organu nie jest powiązane z obowiązkiem wymierzenia grzywny, czy też przyznania od organu sumy pieniężnej. Tego rodzaju sankcja dodatkowa jest zarezerwowana dla szczególnie jaskrawych przypadków pozostawania w bezczynności. Taka sytuacja nie zaistniała jednak w niniejszej sprawie. W punkcie 4. wyroku Sąd orzekł o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składały się koszty wpisu (100 zł), kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł).