VI SA/Wa 1824/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 lutego 2021 r. sprawy ze skargi spółki "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" na postanowienie Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia "(...)" czerwca 2020 r., znak sprawy: "(...)"w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz "(...)"Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: Prezes, Prezes ZUS) postanowieniem z (...) czerwca 2020 r., znak sprawy: (...), na podstawie art. 59 § 1 oraz art. 58 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm; dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosku (...) sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Spółka, Skarżąca) z 24 lipca 2018r. o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia na postanowienie z (...) kwietnia 2018 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji z (...) lipca 2016 r. nr (...), odmówił przywrócenia terminu na złożenie ww. zażalenia. Do wydania ww. postanowienia doszło w oparciu o następujące ustalenia: Wnioskiem z (...) lipca 2018 r. (data wpływu (...) lipca 2018 r.) Spółka wniosła o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia na postanowienie z (...) kwietnia 2018 r. w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w ww. decyzji z (...) lipca 2016r. Podniosła, że postanowienie to zawierało błędne pouczenie, że nie przysługuje od niego zażalenie. Jednocześnie uważała, że bieg siedmiodniowego terminu określonego w art. 58 § 2 k.p.a. powinno się liczyć od (...) lipca 2018 r., tj. od dnia, "w którym o wydaniu takich postanowień w tej i podobnych sprawach, ich treści oraz zawarciu w nich błędnych pouczeń, informację powziął pełnomocnik Skarżącej w ramach postępowania sądowego toczącego się przed Sądem Okręgowym w K. VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z odwołania od decyzji będącej również przedmiotem postanowienia o sprostowaniu (VII U 2877/16)". W myśl zaś art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Prezes ZUS, nie oceniając prawidłowości pouczenia udzielonego w postanowieniu z (...) kwietnia 2018 r., wyjaśnił, że art. 112 k.p.a. daje jedynie podstawę do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Przepis ten stanowi samoistnej podstawy do rozpoznania złożonego zażalenia. Błędna informacja (w tym brak w ogóle pouczenia) co do prawa, trybu i terminu złożenia przysługujących środków prawnych nie może wprawdzie powodować dla strony negatywnych konsekwencji, ale też nie może dawać stronie żadnych specjalnych uprawnień naruszających ustalone prawem zasady postępowania. Mylne informacje organu co do przysługujących stronie środków prawnych nie wpływają na bieg terminu do wniesienia takich środków i tym samym nie oznaczają, że termin do złożenia stosownych środków zaskarżenia nie rozpoczyna w ogóle biegu. Jeżeli organ błędnie objaśnił stronie, że nie przysługuje jej odwołanie, skarga lub powództwo, a strona dowiedziała się o rzeczywistym stanie prawnym już po upływie ustawowego terminu do dokonania takich czynności procesowych, wówczas okoliczność błędnego pouczenia może jedynie stanowić podstawę do przywrócenia terminu wskutek złożenia wniosku w trybie art. 58 § 2 k.p.a. (należy go złożyć w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu czyli w tej sytuacji od dnia, w którym strona dowiedziała się o wadliwości udzielonego jej pouczenia). Zdaniem Prezesa wniosek Spółki o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie w sprawie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej. podlegał rozpoznaniu według zasad k.p.a. - uregulowań art. 58 § 1 (musi nastąpić uchybienie terminu, a przywrócenie terminu następuje na prośbę zainteresowanego, który ma uprawdopodobnić, że uchybienie nastąpiło bez jego winy) i § 2 k.p.a. Po analizie okoliczności sprawy Organ uznał, że nie wystąpiły przesłanki warunkujące przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia. Spółka bowiem nie uprawdopodobniła, aby uchybienie terminu w złożeniu zażalenia nastąpiło bez jej winy. Do oceny braku winy powinno się przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o swoje interesy. Nie można mówić o braku winy, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, tj. że strona nie mogła tej przeszkody usunąć nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku i jeśli przeszkoda ta powstała w czasie biegu terminu do dokonania czynności procesowej. Zdarzenia te muszą mieć charakter obiektywny. Uprawdopodobnienie zaś braku winy w uchybieniu terminu wymagane przez art. 58 § 1 k.p.a., nie oznacza, że może w każdej sytuacji opierać się tylko na samych twierdzeniach strony. Nieuprawdopodobnienie przez Spółkę braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia zażalenia, wynikało stąd, że jako spółka prawa handlowego jest w obrocie prawnym profesjonalnym podmiotem, od którego wymaga się co najmniej należytej staranności w dbałości o własne interesy. Spółka zaś wykazała się całkowitym brakiem zaangażowania w ochronę własnych interesów, co spowodowane jest znacznym niedbalstwem. Z uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu wynika bowiem, że Spółka po otrzymaniu postanowienia o sprostowaniu decyzji nie podjęła żadnych działań, nie przedstawiła przedmiotowego postanowienia o sprostowaniu decyzji swojemu pełnomocnikowi i nie skorzystała z pomocy prawnej ani swojego pełnomocnika, ani też żadnego innego prawnika. Spółka podnosi też, że pełnomocnik (rzekomo) dowiedział się o postanowieniu z akt sądowych, po upływie kilku miesięcy od doręczenia jej postanowienia. W ocenie organu takie zachowanie Spółki skutkuje przypisaniem jej znacznego stopnia zawinienia z powodu niepodjęcia żadnych czynności i starań w celu ochrony własnych interesów. Brak jest podstaw do uznania, że Spółka podjęła jakikolwiek wysiłek w celu dokonania czynności w postaci złożenia zażalenia na postanowienie, z którym się nie zgadzała. W kontekście powyższego samo błędne pouczenie zawarte w postanowieniu nie powoduje zwolnienia Spółki z dbałości o własne interesy i nie skutkuje automatycznym przywróceniem terminu do dokonania czynności. Ponadto organ podniósł, że Spółka nie wykazała, aby dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 58 § 2 k.p.a. Nawet nie uprawdopodobniła, aby o błędnym pouczeniu dowiedziała się dopiero (...) lipca 2018r. Postanowienie z (...) kwietnia 2018 r. Spółka otrzymała (...) kwietnia 2018 r. i od tego dnia biegł jej termin na złożenie zażalenia. Niezwłocznie postanowienie to zostało również złożone do Sądu Okręgowego w toczącej się sprawie z odwołania Spółki. Już w tym czasie Spółkę zastępował profesjonalny pełnomocnik, który w sprawie został ustanowiony znacznie wcześniej, aniżeli 18 lipca 2018 r. Stąd też organ wywodził, że pełnomocnik miał możliwość uzyskania informacji o postanowieniu znacznie wcześniej w wyniku kontaktów z klientem, miał również możliwość zapoznania się z materiałami sprawy przed podawanym terminem. Okoliczności te wskazują, że bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia upłynął przed terminem złożenia niniejszego wniosku. Spółka, nie zgadzając się z ww. postanowieniem Prezesa ZUS na podstawie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., zaskarżyła je w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniu temu zarzuciła: I. naruszenie art. 58 §1 k.p.a. w zw. z art. 123 ustawy z 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej: u.s.u.s.) poprzez dokonanie błędnej wykładni tego przepisu, a w konsekwencji stwierdzenie, że Skarżąca nie uprawdopodobniła, że w okolicznościach niniejszej sprawy, iż złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia po upływie siedmiu dni od doręczenia decyzji nastąpiło bez jej winy; II. naruszenie art. 58 § 2 k.p.a. w zw. z art. 123 u.s.u.s. poprzez błędne zastosowanie tego przepisu, a w konsekwencji przyjęcie, że Skarżąca nie zachowała siedmiodniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia terminu, przewidzianego dla złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie w przedmiocie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej; III. naruszenie art. 112 k.p.a. w zw. z art. 123 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji obarczenie Skarżącej negatywnymi skutkami niedochowania terminu do wniesienia środka zaskarżenia, do którego doszło w wyniku błędnego pouczenia Skarżącej, że w okolicznościach niniejszej sprawy środek zaskarżenia jej nie przysługuje; IV. naruszenie art. 9 k.p.a. w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a oraz art. 123 u.s.u.s. poprzez jego niezastosowanie, a w konsekwencji zamieszczenie w treści pouczenia informacji o konieczności uiszczenia opłaty za wpis od niniejszej skargi w sytuacji, gdy Skarżąca korzysta ze zwolnienia od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. W oparciu o wskazane wyżej zarzuty wnosiła o: uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych; rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Prezes ZUS w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu i wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy zauważyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na mocy art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Przechodząc do oceny skargi, zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie, ale z przyczyn innych, niż wskazane w jej zarzutach. Okazały się przedwczesne. Natomiast trzeba wyjaśnić, że na mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zdaniem Sądu uczestnikiem postępowania administracyjnego powinno było być T. (...) Sp. z o.o. z siedzibą w K. jako pracodawca osób wykonujących umowy zlecenia na jego rzecz, u Spółki (jako płatnika składek). Wynika to z postanowienia Sądu Okręgowego w K. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z (...) października 2016 r., sygn. akt VII U (...) który uznał podmiot ten za zainteresowanego w trybie art. 47711 § 2 k.p.c. (Zainteresowanym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli zainteresowany nie bierze udziału w sprawie, sąd zawiadomi go o toczącym się postępowaniu. Zainteresowany może przystąpić do sprawy w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia zawiadomienia. Do zainteresowanego przepisu art. 174 § 1 nie stosuje się.) oraz wyroku tego Sądu z (...) listopada 2018 r. o tej samej sygnaturze. Istnieje bowiem spór, który podmiot: Skarżąca czy T. powinien być płatnikiem składek na ubezpieczenie zdrowotne w ww. sprawie (por. art. 38 u.s.u.s.). Również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że płatnik ma własny, bezpośredni i aktualny interes prawny do uczestnictwa w postępowaniu o ustalenie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu (por. wyroki NSA z: 20 listopada 2011 r. sygn. akt. II GSK 1045/10; 31 stycznia 2012r sygn. akt II GSK 1459/10, II GSK 1420/10, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl)., a w konsekwencji i w postępowaniu o podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne. Wobec tego, także T. (...) sp. z o.o. powinno było być stroną postępowania zakończonego kontrolowanym obecnie postanowieniem, a co nie miało miejsca. Dlatego na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. zaskarżone postanowienie należało uchylić. Jednocześnie należy podnieść, że niniejszą sprawę poprzedziło postępowanie w sprawie bezczynności Prezesa ZUS w rozpoznaniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia oraz rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w K. z (...) kwietnia 2018 r. w przedmiocie sprostowania decyzji tego organu z (...) lipca 2016 r. nr (...) (sygn. akt VI SAB/Wa 14/20). Zostało ono zakończone nieprawomocnym wyrokiem WSA z 24 czerwca 2020 r. oddalającym skargę. Jednakże, uznając, że jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie, Sąd, w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a., przeprowadził z urzędu dowód uzupełniający z dokumentów, m.in.: postanowienia Sądu Okręgowego w K. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z (...) października 2016 r. sygn. akt VII U 3556/16 oraz odpisu wyroku z uzasadnieniem z (...) listopada 2018 r. w tej sprawie. Z odpisu wyroku z uzasadnieniem jednoznacznie wynikało, że postanowienie ZUS Oddział w K.z 5 kwietnia 2018 r., które próbowała zaskarżyć Spółka w trybie art. 113 § 3 k.p.a., a także składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, zostało wydane w toku postępowania przez Sądem Okręgowym i podlegało ocenie przez ten Sąd w sprawie VII U 3556/16. Sąd Okręgowy w wyroku w sprawie VII U 3556/16 orzekł: w pkt I. oddalił odwołania spółki (na mocy zarządzenia sędziego połączono do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. VII U 3556/16 sprawy o sygn. akt VII U 3556/16 i VII U 3585/16, k- 20 akt SO w Krakowie o sygn. VII U 3556/16), a w pkt III. przekazał Prezesowi ZUS zażalenia Spółki z (...) lipca 2018 r. celem rozpoznania. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wyjaśnił, że postanowienie z 5 kwietnia 2018r. stanowiło odpowiedź ZUS na zarządzenie wydane w trybie art. 467 § 4 k.p.c. Jednocześnie SO uznał, że należy przekazać zażalenia Spółki w przedmiocie sprostowania zaskarżonych decyzji Prezesowi ZUS w celu rozpoznania, z uwagi na brak kognicji tego Sądu w tym zakresie oraz na podstawie art. 464 § 1 k.p.c. (strona ostatnia uzasadnienia). Jednakże na pkt III. ww. wyroku ZUS złożył zażalenie 28 grudnia 2018r. do Sądu Apelacyjnego w K. (k. – 194-195 akt U VII 3556/16, a sygn. akt zażaleniowych Sądu Apelacyjnego w K. III AUz 33/19). Z kolei od pkt I. i pkt II. (dotyczącego kosztów zastępstwa procesowego) Spółka wniosła apelację do Sądu Apelacyjnego w K. zarejestrowaną pod sygn. akt III AUa 216/19. Spółka też zajęła stanowisko co do zażalenia ZUS w piśmie z 24 stycznia 2019 r. (k. -242-250 akt VII U 3556/16). Składowi orzekającemu z urzędu znane są także ustalenia poczynione w sprawie VI SAB/Wa 14/20 odnośnie postępowania w sprawie VII U 3556/16. W opisanym przypadku nie zdarzyło się więc, że postanowienie ZUS z 5 kwietnia 2018 r. nie podlegało żadnej kontroli, której to sytuacji nie akceptował i chciał uniknąć Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając skargę kasacyjną Spółki w sprawie II GSK 446/19. W tej sytuacji, należało uwzględnić stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w uzasadnieniu uchwały składu siedmiu sędziów NSA z 11 czerwca 2013r. sygn. akt I OPS 1/13 (opubl.: orzeczena.nsa.gov.pl), że weryfikacja decyzji podjętych w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych następuje w drodze postępowania sądowego, stosownie do reguł określonych w k.p.c., a sądy powszechne w postępowaniu odwoławczym rozstrzygają o prawidłowości decyzji organów rentowych rozstrzygających sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych, zarówno w sposób merytoryczny, jak i formalny. Zatem postanowienie o sprostowaniu skarżonej decyzji, wydane przez organ rentowy w trakcie postępowania sądowego, powinno podlegać ocenie przez sąd powszechny przy rozpatrywaniu odwołania od prostowanej decyzji (por. art. 83b u.s.u.s.). Oczywiście, organ rentowy winien powiadomić sąd powszechny o wydaniu postanowienia prostującego zaskarżoną decyzję, aby ten mógł ocenić prawidłowość takiego sprostowania (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 13 grudnia 2016 r. sygn. akt III AUa 623/16, Lex nr 2188816). Opisana sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Wydanie więc zaskarżonego postanowienia było przedwczesne, zwłaszcza, że rozstrzygnięcia zawarte w wyroku w sprawie VII U 3556/16 zostały zaskarżone. Zatem organ powinien wstrzymać się z zajęciem stanowiska co do omawianego wniosku o przywrócenie terminu na złożenie zażalenia do momentu rozstrzygnięcia środków odwoławczych od wyroku w sprawie VII U 3556/16 przez Sąd Apelacyjny. Z powyższego względu również na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. należało uchylić zaskarżone postanowienie. Organ ponownie oceniając wniosek Spółki weźmie pod uwagę przedstawione stanowisko i zalecenia tutejszego Sądu. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 w zw. z art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. i art. 205 § 2 wz. z art. 206 p.p.s.a. i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265). Zasądzono zwrot kosztów postępowania obejmujący jedynie opłatę za czynności w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości połowy stawki minimalnej, gdyż na mocy art. 239 § 1 pkt 1 lit. e) p.p.s.a. Spółka nie miała obowiązku uiszczenia kosztów sądowych. Wzięto też pod uwagę, że zostało wywiedzionych kilkanaście skarg i występuje reprezentowanie Spółki w sprawach o tożsamym stanie faktycznym oraz objętych jednolitą regulacją prawną. Sytuacja ta uzasadnia miarkowanie wynagrodzenia pełnomocnika, czyli dostosowanie tego wynagrodzenia do stopnia zindywidualizowania sprawy i koniecznego nakładu pracy.