II GZ 384/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 115/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2024 r., nr BP.502.498.2023.2334.KI13.646427 w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 26 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Lu 115/25, działając na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę B.K. (dalej: skarżąca) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 6 grudnia 2024 r., w przedmiocie kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zarządzeniem z dnia 12 lutego 2025 r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania oraz podanie numeru PESEL, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Kolejnym zarządzeniem z dnia 12 lutego 2025 r. – pod tym samym rygorem – skarżąca została wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 240 zł. Wskazano, że oba wezwania zostały przesłane skarżącej jedną przesyłką pocztową na adres zawarty w skardze. Sąd wyjaśnił, że wobec skutecznego doręczenia skarżącej przesyłki w dniu 24 lutego 2025 r., ostatnim dniem ustawowego, siedmiodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych był 3 marca 2025 r. W dniu 26 lutego 2025 r. skarżąca uiściła wpis od skargi w wymaganej wysokości. Do dnia wydania zaskarżonego postanowienia skarżąca nie uzupełniła jednak braków w pozostałym zakresie tj. nie wskazała adresu zamieszkania oraz nie podała numeru PESEL. Biorąc pod uwagę te okoliczności, w ocenie Sądu, należało uznać, że zachodzi podstawa do odrzucenia skargi. Skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 49 § 1 i § 2 p.p.s.a. poprzez odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi i podnosząc, że do wydania zaskarżonego postanowienia nie otrzymała żadnego wezwania do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania i numeru PESEL. Do zażalenia skarżąca załączyła kopię dokumentów, które odebrała 26 lutego 2025 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie powinno ono zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adres do doręczeń (art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a.) oraz numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną (art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a.). Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Należy zauważyć, że wypełnienie wszystkich warunków formalnych określonych w art. 46-47 p.p.s.a. spoczywa na skarżącym. W orzecznictwie sądów administracyjnych występowały rozbieżności co do uznania numeru PESEL jako braku formalnego, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podjął jednak uchwałę, zgodnie z którą niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a. wymogu podania w skardze, będącej pierwszym pismem w sprawie, numeru PESEL, jest brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a (uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22). Skarżąca w skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie podała numeru PESEL ani adresu zamieszkania, w konsekwencji czego została wezwana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie do uzupełnienia wskazanych braków formalnych. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru w dniu 14 lutego 2025 r. skarżącej została nadana przesyłka zawierająca zgodnie z rubryką "rodzaj przesyłki": wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi, odpis odpowiedzi na skargę, pouczenie i pismo przewodnie. Przesyłka ta została odebrana osobiście przez skarżącą w dniu 24 lutego 2025 r. Podkreślić w tym miejscu należy, że zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 244 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.) (zob. np. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. II FSK 3421/14, postanowienie SN z dnia 22 marca 2019 r., sygn. I CZ 118/17, postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 2019 r., sygn. II OZ 500/19, postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2024 r., sygn. I OZ 9/24), przez co podlega ono domniemaniu prawdziwości. Do obalenia wskazanego domniemania nie jest wystarczające samo oświadczenie, że wewnątrz koperty brak było wezwania do uzupełnienia braku formalnego pisma. Odbierający korespondencję powinien sprawdzić, czy zawiera ona wszystkie wskazane na druku zwrotnego potwierdzenia odbioru dokumenty, a w sytuacji, gdyby przesyłka nie zawierała części dokumentów, albo w razie jakichkolwiek innych wątpliwości co do zgodności treści opisu zwrotki z zawartością przesyłki, postępując racjonalnie i z należytą starannością, winien zawiadomić Sąd o tym fakcie po jej otrzymaniu. W sytuacji, gdy odbierający przesyłkę tego nie uczynił, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia stronie przesyłki. Zawartą w zażaleniu argumentację strony dotyczącą nieotrzymania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi tj. wskazania adresu zamieszkania oraz podania numeru PESEL, należało więc uznać za nietrafną i niewystarczającą do obalenia domniemania prawdziwości zwrotnego potwierdzenia odbioru. Podkreślenia wymaga, że również z notatki służbowej z dnia 14 lutego 2025 r. znajdującej się w aktach sprawy wynika, iż w kopercie przesyłki nadanej skarżącej umieszczono wezwanie do uiszczenia wpisu, wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi oraz odpis odpowiedzi na skargę wraz z pouczeniami. Nie ulega wątpliwości, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi w wyznaczonym w zarządzeniu z dnia 12 lutego 2025 r. terminie. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi, a w konsekwencji ich nieuzupełnienia, zasadnie odrzucono skargę. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.